Ο Βίος της Οσίας Αγίας Φιλοτιμίας του Ριμετς, Μητέρας του Οσίου Δομετίου του Ελεήμονα

Η Οσία Μητέρα μας Φιλοτιμία γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1896, στο χωριό Μπαλανέστι, στην κομητεία Μπουζάου, από ευσεβείς γονείς, τον Συμιώνα και την Έλενα Μιρίτσα, οι οποίοι φύτεψαν μέσα της από βρεφική ηλικία τα θεμέλια της πίστης και του φόβου του Θεού. Στο Άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Φιλοθέη ως μυστηριώδες κάλεσμα σε μια ζωή θυσίας και αγιότητας, όπως η ομώνυμη Αγία.

Αν και οι ταραγμένες εποχές των αρχών του 20ού αιώνα εμπόδισαν την πορεία της προς την κοσμική μάθηση, έλαβε ως δώρο από τον Θεό ένα σοφό μυαλό και μια ευγενική και στοργική καρδιά. Στο πατρικό της σπίτι, έλαβε μια ολοκληρωμένη πνευματική εκπαίδευση, και οι λειτουργίες της Εκκλησίας, την οποία αγαπούσε πολύ, ήταν ο μυστικός της δάσκαλός και οδηγός στα ουράνια πράγματα.

Φτάνοντας στην ηλικία των 20 ετών, η νεαρή Φιλοτιμια ενώθηκε μέσω του Μυστηρίου του Γάμου με τον συγχωριανό της Ιωάννη Μανωλάκε έναν άνθρωπο με ευγενική ψυχή και πολύ ευλαβή. Μαζί έφτιαξαν αν μια χριστιανική οικογένεια, ευάρεστη στον Θεό, στην οποία η αγάπη, η προσευχή και η έντιμη εργασία ήταν η βάση της ζωής. 

Ο γάμος τους ευλογήθηκε με δώδεκα παιδιά, τα οποία η Φιλοθέη μεγάλωσε με θυσίες και μεγάλη πνευματική φροντίδα, φυτεύοντας στις καρδιές τους τον λόγο του Ευαγγελίου και την αγάπη για την Εκκλησία. Αλλά η μητρική της ψυχή διαπεράστηκε από πολλές θλίψεις, καθώς επτά από αυτά τα παιδιά κλήθηκαν από τον Κύριο εκ των προτέρων, στην ακμή της παιδικής και νεανικής τους ηλικίας. Παρ 'όλα αυτά, η Φιλοτιμία ενισχυμένη από την ελπίδα της Αναστάσεως και από την ισχυρή της πίστη, δεν γκρίνιαξε, αλλά σήκωσε τον σταυρό της με υπομονή και απερίγραπτη δύναμη, ξεπερνώντας μια σοβαρή σωματική ασθένεια που δεν την λυπήθηκε ούτε αυτήν.

Δίπλα στον σύζυγό της, εργαζόταν ακούραστα, μέρα και νύχτα, για να παρέχει σε όσους παρέμεναν ζωντανοί τα απαραίτητα του σώματος και της ψυχής, καθοδηγώντας τους με σοφία και προσευχή στο δρόμο της καλοσύνης. Οι προσπάθειές της δεν ήταν μάταιες, καθώς τέσσερα από τα παιδιά της ακολούθησαν την αγία κλήση και αφιέρωσαν τη ζωή τους στον Χριστό: ο γιος της, ο Στέλιος, έλαβε μοναστικούς όρκους και έλαβε το όνομα Δομέτιος, συγκαταλεγόμενος στους αγίους από την Εκκλησία μας· η κόρη της, η Ευγενία, έλαβε επίσης μοναστικούς όρκους, λαμβάνοντας το όνομα Ευδοξία· ο γιος της, ο Γεώργιος, υπηρέτησε την Εκκλησία ψάλλοντας στο στασίδι της εκκλησίας στο χωριό καταγωγής του· και ο μικρότερος γιος της, ο Μιχαήλ, χειροτονήθηκε ιερέας.

Αφού πέρασε 43 χρόνια ευλογημένου γάμου με τον σύζυγό της, τον Μάρτιο του 1959, η Φιλοτιμία δοκιμάστηκε για άλλη μια φορά από τον πόνο του χωρισμού, επειδή ο σύζυγός της, ο Ιωάννης, απεβίωσε στον Κύριο, κηδευόμενος την ημέρα της εορτής του Ευαγγελισμού.

Έχοντας μείνει χήρα, με καρδιά γεμάτη λαχτάρα για τα ουράνια πράγματα, η Φιλοτιμία κατευθύνθηκε προς τη Μονή Ριμετς, όπου βρήκε τον σκοπό και την ολοκλήρωσή της στη μοναστική τάξη δίπλα στον γιο της, Άγιο Δομέτιο τον Ελεήμονα του Ριμετς, και την κόρη της, τη μοναχή Ευδοξία. Στις 30 Απριλίου 1974, έλαβε το αγγελικό σχήμα, λαμβάνοντας το όνομα Φιλοτιμία. Η ακολουθία της μοναχικής της κουράς τελέστηκε από τον γιο της, Άγιο Δομέτιο.

  Κατέχοντας τέλεια ταπεινότητα και αγωνιζόμενη ακούραστα να αποκτήσει εσωτερική προσευχή, η Αγία Φιλοτιμία ήταν άξια εκλεκτών πνευματικών χαρισμάτων. Φέρνοντας την προσευχή στην καρδιά της ως γλυκιά πνοή του Πνεύματος και έχοντας αγάπη για τις ιερές λειτουργίες στις οποίες πήγαινε με ευλάβεια, συχνά κατακλυζόταν από το έργο της χάρης του Αγίου Πνεύματος, χύνοντας δάκρυα μετανοίας. Οι συμβουλές της, που πάντα εκφωνούνταν με ταπεινότητα και πραότητα, πήγαζαν από μια βαθιά πνευματική σοφία. Δεν της άρεσε να σπαταλά τον εαυτό της σε λόγια, κάθε της λόγος ήταν μετρημένος, παρηγορώντας τις ταραγμένες καρδιές. Η καλοσύνη της καρδιάς και η φιλανθρωπία ήταν λαμπρά στολίδια της μοναστικής της ζωής, στηρίζοντας με δύναμη όσους ζητούσαν τη βοήθειά της.

  Λίγο πριν την κοίμησή της εν Κυρίω, της εμφανίστηκε ο Άγιος Δομέτιος, ο οποίος της ανακοίνωσε ότι πλησίαζε η ώρα της αναχώρησής της στον αιώνιο κόσμο. Γεμάτη με αγία ειρήνη, κάλεσε την μαθήτριά  της στο κελί της και μοιράστηκε αυτή τη θεία αποκάλυψη μαζί της. Προετοιμάστηκε με προσοχή και φόβο για τη συνάντηση με τον Νυμφίο Χριστό: εξομολογήθηκε, συμμετείχε με κάθε προσοχή στη Θεία Λειτουργία και στη συνέχεια κοινώνησε με τα Πανάχραντα Μυστήρια. Επιστρέφοντας στο κελί της, με καθαρή και φωτισμένη ψυχή, αναχώρησε ειρηνικά για τους ουράνιους τόπους στις 22 Ιουλίου 1989.

 Λίγο μετά την κοίμησή της  η ηγουμένη της μονής, σταυροφόρος Ιερουσαλήμ Γκίμπου, πήγε στην Αθήνα για να ζητήσει συμβουλές και ευλογία από τον Άγιο Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, ο οποίος είχε θεία αποκάλυψη που έλεγε: «Έχετε έναν φρέσκο ​​τάφο στο μοναστήρι. Αυτή η μητέρα, που εκοιμήθη στον Κύριο, ανέβηκε ως Σεραφείμ στον ουρανό». Έτσι, οι μοναχές εμπιστεύτηκαν στον εαυτό τους την αγιότητα της Σεβάσμιας Φιλοτιμίας, δοξάζοντας τον Θεό.

Για τις άγιες προσευχές της, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός μας, ελέησέ μας και σώσε μας. Αμήν.

ΑΓΙΟΣ ΔΟΜΕΤΙΟΣ της Μονής Ριμέτς(+6 Ιουλίου 1975)