Συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τη ζωή και τις τελευταίες στιγμές του ιερομάρτυρος Daniil Sisoev (+19-11-2009)

Μιλάει ο φίλος του και στενός συνεργάτης π.Iurii Maximov

                                                                                                                                                                     - Τον π. Δανιήλ τον γνώριζα 10 χρόνια-από τον Οκτώβριο του 1999.

Σ΄ αυτά τα δέκα χρόνια τον άκουσα πολλές φορές να λέει ότι επιθυμεί να πεθάνει σαν μάρτυρας. Φοβάμαι ότι αυτό από τα χείλη μου ακούγεται πολύ διαφορετικά από ότι θα ακουγόταν από τα δικά του. Όταν μιλούσε γι' αυτό, έτσι απλά και χαμογελαστά, αισθανόμουν το ίδιο ξάφνιασμα και την ίδια απορία που είχα όταν διάβαζα τις επιστολές του Αγ. Μάρτυρος Ιγνατίου, όπου εξέφραζε την επιθυμία του να υποφέρει για το Χριστό. Και στην μία και στην άλλη περίπτωση δεν τους πολυκαταλάβαινα.

Θυμάμαι ότι πριν από μερικά χρόνια ταξιδέψαμε στα Σκόπια την αρχαία πόλη Βίτολα. Εκεί επισκεφτήκαμε ένα αρχαίο αμφιθέατρο όπου κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους προς τέρψιν των ειδωλολατρών έριχναν τους Χριστιανούς στα θηρία. Πλάγια. διατηρούνται δύο μικρά δωμάτια όπου κρατούσαν τα θηρία πριν τ΄ αμολήσουν  στην αρένα, ενώ στο κέντρο υπάρχει ένα κελάκι στο ύψος του ανθρώπου όπου κρατούσαν τους Χριστιανούς πριν τους ρίξουν στα θηρία. Σ' αυτό το αμφιθέατρο πέθαναν κάποιοι από τους πρώτους μάρτυρες της εκκλησίας. Τότε είπα στον π. Δανιήλ: «Μπορείτε να μπείτε εκεί που στέκονταν οι μάρτυρες πριν τους ρίξουν στα θηρία». Και μπήκε σ' αυτό το κελί. Θυμάμαι πως στεκόταν εκεί και κοίταζε προς τον ουρανό. Πιθανόν, το ίδιο ήρεμα να κοίταξε τον δολοφόνο του. Πρέπει ν΄ αναγνωρίσω ότι πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως πρέπει να φοβήθηκε στις τελευταίες του στιγμές, γι' αυτό ρώτησα τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα του φόνου: τι έκανε ο π. Δανιήλ όταν βγήκε από το Άγιο Βήμα, όταν είδε τον μασκοφόρο με το πιστόλι στο χέρι; Μου απάντησε: «πήγε κατευθείαν επάνω του». Ο  ιερέας Δανιήλ Σισόεβ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1974. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του για κάθε συμβουλή που του έδιναν οι γονείς του, ζητούσε αιτιολόγηση από την Αγία Γραφή. Εάν αυτό γινόταν εκπλήρωνε ότι του ζητούσαν οι γονείς του χωρίς δεύτερη κουβέντα. Σ' αυτό φαίνεται ότι από τότε επιθυμούσε παντού και πάντοτε να εκπληρώνει το θέλημα του Θεού.

Γνωρίζω πολλούς καλούς ιερείς στη Ρωσία, αλλά ποτέ δεν συνάντησα έναν άνθρωπο που ν' αγαπά τόσο πολύ και με τόση αφοσίωση το Θεό όπως ο π. Δανιήλ. Λίγο καιρό πριν το θάνατό του, παρευρισκόμενος σε μια ομιλία του, σκεφτόμουν ότι μόνο ένα πρόσωπο που αγαπάει βαθιά μπορεί να μιλάει για το Θεό και μόνο για το Θεό δυόμισι ώρες, καθηλώνοντας το ακροατήριο.

 Ο π. Δανιήλ τιμούσε πολύ τον προστάτη άγιό του, τον προφήτη Δανιήλ, από τον οποίο εμπνεύστηκε τον ιεραποστολικό του ζήλο, όπως ο ίδιος έλεγε.

Μία φορά, διαβάζοντας το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ του τράβηξαν την προσοχή τα ακόλουθα λόγια: «και οι συνιέντες εκλάμψουσιν ως η λαμπρότης του στερεώματος και από των δικαίων των πολλών ως οι αστέρες εις τους αιώνας» (Δαν.12:3) ¨Και σκέφτηκα - έλεγε - τι ωραία ακούγεται: να λάμψεις σαν ένας αστέρας.¨

Βάπτισε περισσότερους από 80 μουσουλμάνους και έφερε στην ορθόδοξη πίστη περίπου 500 προτεστάντες.

Ο π. Δανιήλ πήγαινε στις νεοπροτεσταντικές συνάξεις και βασιζόμενος στη Βίβλο κήρυττε την ορθόδοξη πίστη, συμμετείχε σε ανοικτές συζητήσεις με τους νεοειδωλολάτρες, αλλά πάνω απ' όλα απέκτησε τη φήμη του ως ιεραπόστολος μεταξύ των μουσουλμάνων.

Λάμβανε από του μουσουλμάνους απειλητικά τηλέφωνα και γράμματα. Ενάμιση χρόνο πριν τη δολοφονία του η μουσουλμάνα δημοσιογράφος  H.Homidulina ζήτησε εισαγγελική δίωξη εναντίον του για υποκίνηση θρησκευτικού μίσους πράγμα που η εισαγγελία απέρριψε. Από τότε όμως άρχισε μια πραγματική καμπάνια δυσφήμησης του π. Δανιήλ, πράγμα που οι ορθόδοξοι δε γνωρίζουν αφού δεν είναι εξοικειωμένοι με τα μουσουλμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τρεις μόνο μέρες πριν τη δολοφονία, ο π. Δανιήλ με έφερε σπίτι με το αυτοκίνητο. Γελώντας, θυμόμασταν τα περασμένα. Μου έλεγε ότι από όλες τις θρησκείες η λιγότερο ενδιαφέρουσα γι' αυτόν ήταν η μουσουλμανική και δεν είχε σκοπό ν' ασχοληθεί. Θυμηθήκαμε μια συζήτηση που είχαμε παλιά, όταν ήμασταν στο Κρουτσιτκι, για το πόσο είχε χαρεί όταν έμαθε ότι έγραψα απολογητικά άρθρα απαντώντας στη μουσουλμανική κριτική: «Αυτό είναι καλό, δε θα χρειαστεί ν' ασχοληθώ εγώ μ' αυτό.» όμως τελικά, κατά Θείο θέλημα, χρειάστηκε ν' ασχοληθεί με τους μουσουλμάνους. Ο π. Δανιήλ ακολούθησε την οδό του Κυρίου και γι' αυτόν αυτό ήταν το πιο σημαντικό .

Έγραψε μια σειρά βιβλίων όπως:''Ένας περίπατος στην Ορθόδοξη εκκλησία με ένα προτεστάντη''όπου με βάση τη βίβλο εξηγεί τη δομή της ορθόδοξης λατρείας και ''Το χρονικό της αρχής''ή ''Ποιός είναι ο Θεός και πόσο κράτησε η Δημιουργία''όπου εξηγει γιατί οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν μπορούν να πιστέψουν στη θεωρία της εξέλιξης.Το βίβλιο΄΄Γάμος με έναν μουσουλμάνο''αναφέρεται στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει μια χριστιανή που παντρεύτηκε μ''εναν μουσουλμάνο.Ο π.Δανιήλ έλάβε χιλιαδες γράμματα από νεαρές που σκεφτόνταν να παντρευτούν με μουσουλμάνο ρωτώντας εαν είναι πρέπον και ποιά είναι η γνώμη της εκκλησίας,αλλά και από ρωσίδες που είχαν απαρνηθεί το Χριστο για να παντρευτούν έναν μουσουλμάνο και τώρα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα.Πολλες γυναίκες με τη βοήθειά του μετανόησαν και επέστρεψαν στην εκκλησία του Χριστού.
Επίσης έγραψε τα βιβλία ''Γιατί δεν είσαι ακόμη βαπτισμένος''όπου καταρρίπτει τα επιχειρήματα αυτών που δεν θέλουν να βαπτιστούν,και το ''Γιατί πρέπει να πηγαίνουμε στην εκκλησία''και αναφέρετε στους βαπτισμένους που δεν εκκλησιάζονται''

Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το ΄΄Οδηγίες για αθανάτους ή τι να κανετε εαν ήδη πεθάνατε''.Σε αυτό το βιβλίο αναφέρει τα ακόλουθα:
«Σίγουρα ο καλύτερος θάνατος για έναν χριστιανό είναι να πεθάνεις ως μάρτυρας για το Χριστό.Όταν σκότωσαν τους τρεις μοναχούς στην Οπτινα(Εδώ) κάποιοι έστελναν συλληπητήρια,αλλά για έναν χριστιανό αυτή είναι η πιο μεγάλη χαρά.Στην πρώτη εκκλησία ποτέ δεν εστελναν συλληπητήρια για το θάνατο κάποιου που είχαν σκοτώσει.Όλες οι εκκλησίες έστελναν αμέσως συγχαρητήρια.Συγχαρητήρια για το ότι είχαν έναν νέο προστάτη στους ουρανούς!Ο μαρτυρικός θάνατος ξεπλένει όλες τις αμαρτίες, εκτός από της αίρεση και το σχίσμα»
 Λίγες μέρες μετά την κηδεία μου τηλεφώνησε ένας φίλος ιερέας και μου είπε πόσο τον είχαν εντυπωσιάσει  οι φωτογραφίες που δείχνουν τον π.Δανιήλ μόνο του να μιλάει σ'ένα ακροατήριο γεμάτο μουσουλμάνους και με χαρά να μιλάει για το Χριστό και για το ότι το Ισλάμ που απορρίπτει το Χριστό δεν μπορεί να είναι μια αληθινή θρησκεία.«Δε μπορώ να κατανοήσω-μου είπε ο συνομιλητής μου-τι ψυχή πρέπει να έχεις για να σταθείς ανάμεσα τους να μιλήσεις».Καποιοι χριστιανοί δεν ήταν ευχαριστημένοι που συμμετείχε σ'αυτές τις συναντήσεις,όμως η πρόσκληση και η πρωτοβουλία ανήκε στους μουσουλμάνους και πώς μπορούσε έναε μάρτυρας του Χριστού ν'αρνηθεί να μιλήσει για την ελπίδα;.Η άρνησή του να συμμετάσχει θα ήταν ένα επιχείρημα υπέρ του ισλαμισμού.
Αργότερα,ο π.Δανιήλ μου είπε ότι μετά από την πρώτη δημόσια αντιπαραθέση με τους μουσουλμάνους,ήταν σίγουρος ότι θα τον σκοτώσουν και αισθανόνταν μια ανυσυχία.Την νύχτα εκείνη είδε ένα όνειρο.Είδε ότι στεκόνταν όρθιος μπροστά σ'έναν πλακόστρωτο λαβύρινθο.Κάποια στιγμή φτάνει στο κέντρο του λαβυρίνθου όπου βρισκόνταν ένα αλτάριο και πάνω του ήταν τοποθετημένη μια θυσία η οποία είχε πρόσφατα βασανιστεί και δολοφονηθεί.Τότε κατάλαβε ότι βρίσκεται στο αλτάριο του σατανά και ότι αυτή η θυσία προσφέρθηκε σ'αυτόν.Ο π.Δανιήλ γεμάτος οργή γκρέμισε το αλτάριο με μια κλωτσιά.Τότε εμφανίστηκε ο σατανάς με την μορφή ενός τζόκερ,όπως τον βλέπουμε στα τραπουλόχαρτα.Με απύθμενο μίσος στα μάτια κατευθύνθηκε προς τον π.Δανιήλ.Ο ιερέας άρχισε να προσεύχεται λέγοντας:«Θεοτόκε Παρθένε προστάτεψέ με,Αγ.Νικόλαε βοήθησέ με!»Τότε μπροστά στον πατέρα Δανιήλ σαν να υψώθηκε ένα αόρατο τείχος και ο σατανάς όσο και να επιτεθόνταν προσέκρουε σ'αυτό το τοίχος.Βλέποντας το αυτό ο π.Δανιήλ έκανε μερικές σκέψεις ματαιοδοξίας και υπερηφάνειας.Τη στιγμή εκείνη ο σατανάς κατάφερε να να περάσει το αόρατο τοίχος και να τον πιάσει από τον λαιμό.Ο π.Δανιήλ προσευχήθηκε:«Υπεραγία Θεοτόκε συγχώρεσέ με,αμάρτησα,γλύτωσέ με απ'αυτόν!»Τότε ο σατανάς εξαφανίστηκε λέγοντας στον π.Δανιήλ:«Ούτε θα νικήσεις,ούτε θα χάσεις»
 Από τη στιγμή εκείνη σταμάτησα να φοβάμαι τους μουσουλμάνους και τις απειλές τους,επειδή βλέποντας την αδυναμία του σατανά μπροστά στο Θεό, καμιά ανθρώπινη κακία,η οποία είναι κατώτερη απο την κακία του σατανά, δεν μου έκανε πια εντύπωση.
Ημουν μεταξύ των ακροατών της δεύτερης δημόσιας αντιπαράθεσεις με τους μουσουλμάνους και πιστεύω ότι πήγε καλά(ίσως θα μπορούσε και καλύτερα).Πάντως στο τέλος ενας από τους μουσουλμάνους οργανωτές της συζήτησης έγινε ορθόδοξος.
Με πολύ μεγάλη επιτυχία κύρηξε και μεταξύ των προτεσταντών.Με την ευλογία του μητροπολίτου Βλαδιμήρου πήγε στο Κιργιστάν και κύρηξε σε συνάξεις προτεσταντών με μεγάλη επιτυχία,αφού κάποιοι από τα μέλη των τοπικών αιρέσεων,ακόμη και μερικοί πάστορες έγιναν ορθόδοξοι.Τοση ήταν η επιτυχία του που η ηγεσία των τοπικών αιρέσεων απαγόρευσε τις συνάξεις όσον καιρό θα βρισκόνταν εκεί ο π.Δανιήλ,προσπάθωντας έτσι να τον εμποδίσουν από το να τους μιλήσει ο π.Δανιήλ.
Έκανε ιεραποστολή σ'όλον τον κόσμο.Δυό φορές πήγαμε μαζί στα Σκόπια όπου μίλησε στους σχισματικούς,ενώ  έψαχνε κάποιες ευκαιρίες για να μπορέσει να μιλήσει σε καθολικούς της Δυτικής Ευρώπης και της Νοτίου Αμερικής.Όντας ο ίδιος ιεραπόστολος αγαπούσε πολύ αυτούς που κύρητταν τον Χριστό.Είχε βοηθήσει στην κατασκευή ενός ναού στην Ινδονησία,στην μόρφωση ορθοδόξων παιδιών από φτωχές οικογένειες της Ζιμπάμπουε και είχε φιλοξενήσει ορθοδόξους κινέζους,ταυλανδέζους και ινδούς.

Κι όμως τίποτα απ'όλα αυτά δεν τον επηρέαζαν στην ποιμαντική του δραστηριότητα.Το 2001 χειροτονήθηκε ιερέας και το 2006 έχτισε στη νότια Μόσχα έναν ναό προς τιμήν του Αγ.Αποστόλου Θωμά.Στα σχέδιά του ήταν να χτίσει έναν μεγάλο ναό προς τιμήν του Προφήτου Δανιήλ.
Ένας φίλος μου,ο οποίος τον βοηθούσε στο Άγιο Βήμα μου εξομολογήθηκε λίγο καιρό πριν από το θάνατό του,ότι αναρωτιόνταν με εκπληξη πώς ο πατήρ έδινε όλο του το είναι στους άλλους-κυρίως στους ενορίτες του-χωρίς έλεος για τον εαυτό του.
 Πραγματικά, ποτέ δεν παραπονιόνταν.Θυμάμαι μια φορά που είχε σπάσει το πόδι του και δεν είχε καταφέρει να βρει αντικαταστάτη πήγε να λειτουργήσει χωρίς να υπολογίζει τους πόνους.Όλοι οι ενορίτες του τον θυμούνται ως έναν άνθρωπο εύθυμο και γεμάτο ζωή,λίγοι όμως ξέρουν ότι υπέφερε από δυνατούς πονοκεφάλους,χωρίς όμως ποτέ να παραπονείται.
Ποτέ του δεν επέβαλε τη γνώμη του δικτατορικά και πάντα άκουγε την αντίθετη γνώμη.Συχνά καλούσε εμένα και μερικούς άλλους συνεργάτες να συζητήσουμε.Εαν καταλάβαινε ότι έχει κάνει λάθος υποχωρούσε.Ηταν ένας άνθρωπος τίμιος και ήξερες από πριν ότι εαν θα του ζητήσεις μια βοήθεια θα στη δώσει.Για μένα ήταν ένας ιερέας-παράδειγμα.Ότι έκανε το έκανε για το Χριστό.
Επίσης θυμάμαι τα ταξίδια μας και κυρίως το τελευταίο στη Σερβία απ'όπου γυρίσαμε μια εβδομάδα πριν από τη δολοφονία του.Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού μου ομολόγησε ότι όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες και οι περιστάσεις της ζωής γίνονται πιεστικές,αισθάνεται πάντοτε ότι βρίσκεται μέσα σ'ένα τεράστιο χέρι τον οποίο τον οδηγεί.
Η τελευταία μέρα της επίγειας ζωής του ξεκίνησε με τη Θεία Λειτουργία.Την ίδια μέρα βάπτισε ένα παιδί και έφερε στην αγκαλιά της εκκλησίας ένεν νέο τον οποίο γλύτωσε από τον αποκρυφισμό.Λίγες ώρες πιο αργά άρχισε-ως συνήθως-τις ομιλίες του με βάση την Αγ.Γραφή και έμεινε εως αργά στον ναό συζητώντας με τους ενορίτες διάφορα προβλήματα.Όταν πια έμεινε μόνος στον ναό πήγε στο Άγ.Βήμα για να προσευχηθεί.Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο ναό ο δολοφόνος ο οποίος αρχισε να πυροβολεί και να φωνάζει:''Πού είναι ο Sisoev'';.Ο π.Δανιήλ βγήκε από το Άγ.Βήμα με θάρρος και κατευθύνθηκε προς το δολοφόνο λαμβάνοντας έτσι μαρτυρικό θάνατο.
 Τον θυμάμαι πολλές φορές να λέει ότι οι ευαγγελικές περικοπές της ημέρας δεν είναι τυχαίές και συνήθως ειναι συμπίπτουν με κάποιες καταστάσεις.Την ημέρα του θανάτου του η ευαγγελική περικοπή που είχε δαιβαστει περιείχε τα ακόλουθα λόγια του Κυρίου:«και μη φοβηθείτε από των αποκτεννόντων το σώμα,την δε ψυχήν μή δυναμένων αποκτείναι(...)πάς ούν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων,ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς»

Πηγή-Serbskie besedi:poslednee interviu otta Daniila

Eπιμέλεια -Μετάφραση π.Γεώργιος Κονισπολιάτης -proskynitis.blogspot.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: -Απόσπασμα συνέντευξης του ιεραπόστολου και ομολογητού π.Daniil Sisoev
-Ένα γράμμα της συζύγου του νέου ιερομάρτυρος Δανιήλ που δολοφονήθηκε στη Μόσχα
- Βιογραφικά στοιχεία του ιερομάρτυρός Daniil Sisoev(Το Ισλάμ χωρίς μάσκα)

Οι Άγ.Πατέρες μιλούν για τα Εισόδια της Θεοτόκου

 Γράφει ό ίερός Δαμασκηνός:

«Ζούσες ζωή ανώτερη από τη φύση. "Οχι ζωή δική Σου, διότι Σύ δεν γεννήθηκες για Σένα... Για τον Θεό, λοιπόν, ζοϋσες, γι' Αυτόν ήλθες στη ζωή(...). Ή όρεξη Σου με θεϊκά λόγια να τρέφεται, καί με το χυμό τους να δυναμώνεις, ως «έλαία κατάκαρπος» στο σπίτι του Θεού, «ως δένδρο πού φυτεύθηκε στην ακροποταμιά (Ψαλμ. ΝΑ' 10) του Πνεύματος», ως δένδρο της ζωής -το όποιο καρποφόρησε σε καιρό τον όποιο είχε ταχθεί από το Θεό- Θεό ενσαρκωμένο, την αιώνια ζωή γι' όλα τα πλάσματα Του.

 Κρατείς κάθε λογισμό, πού τρέφει καί ωφελεί την ψυχή, καί ρίχνεις μακριά, πρίν ακόμη το δοκιμάσεις, καθετί πού Σου είναι άχρηστο. Μάτια για πάντα στον Κύριο δοσμένα βλέπουν το αιώνιο καί «απλησίαστο φως» (Α' Τιμ. ΣΤ' 16). 

Αυτιά, πού άκούουν το θεϊκό λόγο καί ευφραίνονται με την κιθάρα του Πνεύματος, από τα όποια πέρασε μέσα τους ό Λόγος για να σαρκωθεΐ. Ρίνες, γοητευμένες από την εύωδία των αρωμάτων του Νυμφίου, πού άρωμα θεϊκό έκχύνεται ελεύθερα καί χρίει την ανθρώπινη φύση Του: 
«"Αρωμα πού χύθηκε το όνομα σου» (Ασμα Α' 3), λέει ή Αγία Γραφή. Χείλη πού δοξολογούν τον Κύριο καί μένουν κολλημένα στα δικά Του χείλη. Ή γλώσσα καί ό ουρανίσκος, πού ξέρουν να διακρίνουν τα λόγια του Θεοϋ καί με τη θεϊκή τους γλύκα να χορταίνουν (Ψαλμ. ΡΙ Η' 103). Καρδιά καθαρή καί αμόλυντη, πού βλέπει καί ποθεί τον αόρατο Θεό».

Ενώ ό  Αγ.Νικόλαος Καβάσιλας γράφει:
«Άλλα καί από το εξής σημείο είναι φανερό ότι ή μακαριά Παρθένος ήταν απαλλαγμένη από κάθε κακία: Από το ότι είχε εισέλθει στο άγιώτατο τμήμα του ναοϋ, τα "Αγια των Αγίων, πού ήταν άβατο καί για τον ϊδιο τον Άρχιερέα,·εάν προηγουμένως δεν είχε καθαρισθεί από κάθε αμαρτία, με τον τρόπο, 6έ6αια, πού ήταν δυνατό να καθαρίζονται τότε οι αμαρτίες.

Διότι, με το ότι δεν είχε ανάγκη ή Μαρία εξιλαστήριες θυσίες καί άλλους καθαρισμούς, απέδειξε ότι δεν είχε τίποτε για να καθαρίσει. Καί δεν εισήλθε απλώς στα "Αγια των Αγίων με αυτόν τον τό­σο παράδοξο τρόπο, αλλά καί κατοίκησε εκεί από βρέφους μέχρι τη νεανική Της ηλικία. Δεν υπήρξε έτσι ανάγκη για καθαριστήριες θυσίες, οϋτε κατά τη γέννηση, οϋτε κατά την ανάπτυξη Της. 

Και το εκπληκτικό είναι ότι καί στους ανθρώ­πους πού ζοϋσαν εκείνα τα χρόνια δεν φαινόταν να αντιβαί­νει σε κανένα από τους ιερούς θεσμούς αυτό το πράγμα, το να φρίττει δηλαδή και να τρέμει ό Αρχιερέας να διασχίσει την είσοδο, καί αυτό μια φορά το χρόνο καί χωρίς να έχει παρα­λείψει τίς εξιλαστήριες θυσίες, ή δε Παρθένος να χρησιμο­ποιεί τα "Αγια των Αγίων ως κατοικία Της καί να τρώγει καί να κοιμάται καί να περνά εκεί ολόκληρη τη ζωή Της. Συμμετεϊχε, λοιπόν, ή Παρθένος στα ανθρώπινα, αλλά κατά ένα ανώτερο τρόπο από τους άλλους ανθρώπους».

 

1.ΕΛΛ.ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ .PG.96,676-Εκδ.Κ.Ε.Π.Ε.

2.Ν.Καβάσιλα-Θεομητορικό,εκδ.ΤΗΝΟΣ

Τα Εισόδια της Θεοτόκου(Αλεξ.Σμέμαν)

"Εχουμε εδώ την εορτή της Εισόδου της Θεοτό­κου στο Ναό. Το θέμα της εορτής είναι πολύ απλό: ένα κοριτσάκι προσάγεται από τους γονείς του στο ναό των Ιεροσολύμων. Δεν υπάρχει τίποτε το ιδιαί­τερα αξιοσημείωτο στο γεγονός αυτό, επειδή την εποχή εκείνη αυτό αποτελούσε μια γενικά αποδεκτή συνήθεια καί πολλοί γονείς έφερναν τα παιδιά τους στο ναό ως σημείο προσαγωγής τους στον Θεό, ως ένδειξη πώς δίνουν στη ζωή τους έναν ουσιαστικό σκοπό καί νόημα, πώς τα φωτίζουν από μέσα με το φως μιας ανώτερης εμπειρίας.

Στήν περίπτωση όμως της Παναγίας, όπως μας το υπενθυμίζει ή Ακολουθία της ημέρας, οδήγησαν το παιδί στα " Άγια των Αγίων", στον τόπο πού κανείς άλλος, εκτός από τους ιερείς, δεν επιτρεπόταν να πάει,στο μυστικό εσωτερικό Ιερό του ναού. Το όνομα του κοριτσιού είναι Μαρία. Είναι ή μελλοντική μητέρα του Ίησού Χρίστου, μέσω του οποίου, σύμφωνα με τη Χριστιανική πίστη, ό ίδιος ο Θεός ήλθε στον κόσμο για να ενωθεί με το ανθρώπινο γένος, να μοιραστεί τη ζωή του καί να αποκαλύψει το θείο της περιεχόμενο. Είναι όλα αυτά παραμύθια; "Η είναι κάτι πού μας δόθηκε καί πού αποκαλύπτεται εδώ, κάτι πού σχετίζεται άμεσα με τη ζωή μας, κάτι πού δεν μπορεί ίσως να εκφραστεί με λόγια της καθημερινής ζωής;

Αυτός είναι ό μεγαλειώδης, ό ογκώδης, ό ιεροπρεπής ναός της Ιερουσαλήμ. Καί για αιώνες εκεί. πίσω από αυτούς τους βαρείς τοίχους, ένα πρόσωπο μπορούσε να έρθει σε επαφή με τον Θεό. Τώρα όμως ό ιερέας παίρνει από το χέρι τη Μαρία καί την οδηγεί στο Ιερότερο τμήμα του Ναού καί εμείς ψάλλουμε "Ό καθαρώτατος ναός του Σωτηρος... σήμερον εισάγεται εν τω οίκω Κυρίου...", Αργότερα, στο ευαγγελικό ανάγνωσμα, ό Χριστός λέει, "Λύσατε τον ναόν τούτον καί εν τρισίν ήμέραις έγερώ αυτόν", καί ό Ευαγγελιστής συμπληρώνει, "εκείνος δε έλεγεν περί του ναού του σώματος αυτού" (Ίωάν. 2,19,21).
Το νόημα όλων αυτών των γεγονότων, των λέξεων καί των σκέψεων είναι απλό: από τώρα καί στο έξης ό ίδιος ό άνθρωπος γίνεται ναός. Ούτε πέτρινος, ούτε θυσιαστήριο, αλλά ό άνθρωπος -ή ψυχή του, το σώμα του καί ή ζωή του -γίνεται ή ιερή καί θεία καρδία του κόσμου, τα "αγία των αγίων". Ό ένας ναός, ή Παναγία - ζών καί ανθρώπινος - οδηγείται σ' έναν άλλο ναό φτιαγμένο από πέτρα, καί ολοκληρώνει έτσι εκ των ένδον τη σημασία καί το νόημα του.

Μ' αυτό το γεγονός ή θρησκεία, καί ακόμη περισσότερο ή ζωή, υφίσταται μια πλήρη μεταβολή της ισορροπίας της. Αυτό πού τώρα εισέρχεται στον κόσμο είναι μια διδασκαλία που δεν τοποθετεί τίποτε άλλο υψηλότερα από τον άνθρωπο, επειδή ό ίδιος ό Θεός αναλαμβάνει τη μορφή ανθρώπου για ν' αποκαλύψει την κλήση καί το νόημα του ανθρώπου ως θεϊκού πλάσματος. Από το σημείο αυτό κι έπειτα ό άνθρωπος είναι ελεύθερος. Τίποτε πλέον δεν βρίσκεται από πάνω του, επειδή ό ίδιος ό κόσμος είναι δικός του ως δώρο του Θεού, για να εκπληρώσει έτσι ό άνθρωπος τον θεϊκό του προορισμό.
Από τη στιγμή πού ή Παναγία εισήλθε στα "άγια των αγίων", ή ίδια ή ζωή έγινε Ναός. Κι όταν εορτάζουμε τα Εϊσόδιά της, εορτάζουμε το θειο νόημα του ανθρώπου καί τη λαμπρότητα της υψηλής του κλήσεως. Δεν γίνεται λοιπόν να εξαφανιστούν καί να ξεριζωθούν όλ'αυτά από τη μνήμη του ανθρώπου.

Αλεξ.Σμέμαν-Η ΠΑΝΑΓΙΑ

Εκδ.''Ακρίτας''

Όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι στην αμαρτία

«Κάποτε ό πρεσβύτερος ενός κοινοβίου έδιωξε από την εκκλησία έναν αδελφό, πού έπεσε σε κάποιο αμάρτημα. Τότε ό άββάς Βησσαρίων σηκώθηκε και βγήκε μαζί με τον τιμωρημένο αδελφό, λέγοντας- κι εγώ είμαι αμαρτωλός».

Το ότι όλοι οι χριστιανοί είναι συνυπεύθυνοι στην αμαρτία, οφείλεται στο γεγονός ότι όλοι τους αποτελούν μια οργανική ενότητα. Ή ενότητα αύτη είναι το σώμα του Χριστού, δηλαδή ή Εκκλησία. 
Ή προσβολή όμως του αδελφού, πού γίνεται με την κατάκριση και την καταλαλιά, αποτελεί προσβολή εναντίον του Χρίστου, γιατί με τη συμπεριφορά αύτη απορρίπτεται ένα μέλος του. Γι' αυτό ό Ησαΐας φτάνει να πει, ότι ή μετάνοια εκείνου πού καταλαλεί και κατακρίνει είναι μάταιη «γιατί απέρριψε ένα μέλος του Χριστού».

Ηλία Α. Βουλγαράκη,

''Σύ τί κρίνεις τον Άδελφόν σου;''

Εκδοσεις Μαΐστρος,

«...είδεν άνθρωπον καθήμενον επί το τελώνιον».Μνήμη Ευαγγελιστού Ματθαίου

Ανθρωπος των φόρων ήταν ό Ματθαίος. "Ανθρωπος του γραφείου, των λογαριασμών καί των εισπράξεων. Τελώνης. Δεν φαίνεται να ήταν φοβερά πλεονέκτης καί απάνθρωπος, όπως άλλοι. 'Ωστόσο οϋτε καί για ιδιαίτερα θρήσκος ήταν γνωστός. Αποτελούσε μάλλον ένα κλασικό τύπο δημοσίου υπαλλήλου, πού ήταν βουτηγμένος στα κατάστιχα του, ολότελα απορροφημένος άπ' τη δουλειά του.

Εκεί ακριβώς «καθήμενον έπι το τελώνιον» τον βρήκε ό Κύριος κάποια μέρα καί του απηύθυνε την πρόσκληση «ακολουθεί μοι». «Σέ θέλω! Πρέπει να έρθεις μαζί μου! Ακολούθησε με!».
Δίχως άλλο αιφνιδιάστηκε ό Ματθαίος από την λακωνική αύτη εντολή. Βέβαια, είχε άκούσει, έβλεπε, μάθαινε για την εκπληκτική δράση του Κυρίου. (Ύπήρχε στην Καπερναούμ άνθρωπος πού να μη Τον γνωρίζει;). Άλλα τέτοια πρόσκληση ποτέ δε φανταζόταν να δεχθεί. Αυτός ένας τελώνης, πού οί Φαρισαϊοι τον είχαν καταδικασμένο, να γίνει μαθητής καί ακόλουθος του μεγαλυτέρου Διδασκάλου;
Συγκινήθηκε βαθιά. "Ο,τι καλό κρυβόταν μέσα του φούντωσε ξαφνικά καί νίκησε τον ύλιστή τελώνη. Σηκώθηκε απότομα. "Εδωσε -δίχως άλλο- κάποιες αναγκαίες οδηγίες στους βοηθούς του κι έφυγε αποφασιστικά. «Άναστάς ήκολούθησεν αυτφ»! Τί απίστευτο θαύμα! "Εφυγε«καταλιπών απαντά» (Λουκ. ε' 28), αφού εγκατέλειψε τα πάντα, γραφείο, λογαριασμούς, υπαλλήλους, χρήματα... Είχε σημάνει πια καί γι' αυτόν ή ώρα της σωτηρίας.

Μέσα στον ενθουσιασμό καί τη χαρά του μάλιστα ό Ματθαίος έκανε καί κάτι άλλο πολύ σπουδαίο. «Έποίησε δοχήν μεγάλην... εν τη οικία αΰτοΰ» (Λουκ. ε' 29). "Ανοιξε διάπλατα τίς πόρτες του σπιτιού του καί έστρωσε τραπέζι γιορταστικό. Προσκάλεσε να παρευρεθούν κοντά στον Κύριο καί όλοι οι συνάδελφοί του. "Αλλωστε πολλοί άπ' αυτούς ήταν ασφαλώς έκεί μπροστά, στο «τελώνιον», την ώρα πού του έγινε ή μεγάλη κλήση.
«Και ί6ού». Τί απροσδόκητο θέαμα! «Πολλοί τελώναι και αμαρτωλοί έλθόντες συνανέκειντο τω Ίησοϋ καί τοις μαθηταϊς αυτού». "Ετρεξαν με λαχτάρα στο σπίτι του Ματθαίου γύρω άπ' το στοργικό Διδάσκαλο, πού σαγήνευε κι ελευθέρωνε τίς ψυχές. "Εμοιαζαν όλοι με μικρά παιδιά, πού αναζητούν κάτι καλύτερο, πού θέλουν κάπου να στηριχθούν για να το κατορθώσουν. Λες καί περίμεναν από καιρό τέτοια ευκαιρία να βγουν κι αυτοί άπ' τη σκληρή ζωή του χρήματος καί των διαπληκτισμών, να ξεφύγουν άπ' τη ματαιότητα του εγκόσμιου πλούτου καί βρίσκοντας τα αληθινά πλούτη, πού γεμίζουν την ψυχή, να γαληνέψουν.
Ωστόσο οί Φαρισαΐοι δε συμμερίσθηκαν καθόλου τη γενική χαρά. Συνοφρυωμένοι παρατηρούσαν το γεγονός καί μόλις βρήκαν ευκαιρία ρώτησαν επιτιμητικά τους μαθητές του Κυρίου: «Διατι μετά των τελωνών και αμαρτωλών έσθίει ό διδάσκαλος υμών;» Αυτοί είναι μολυσμένοι! "Αξιοι μόνο για την περιφρόνηση μας!
Τότε ό Χριστός μας πήρε το λόγο καί διευκρίνησε: «ου χρείαν εχουσιν οί ισχύοντες ϊατροϋ, αλλ'οί κακώς έχοντες». Όποιοι είναι ή φαντάζονται πώς είναι δυνατοί, δεν χρειάζονται βέβαια το γιατρό. Όσοι όμως νιώθουν άσχημα καί τον αποζητούν, δικαιούνται να τον έχουν στο πλευρό τους. "Αλλωστε από παλιά έχει ζητήσει ό Θεός «ελεον», στοργή στο συνάνθρωπο, καί «ου θυσίαν», όχι ξερούς τύπους, θρησκευτικότητα άψογη, αλλά ψυχρή πού δε ζωογονεί όσες ψυχές κουρασμένες νοσταλγούν καί περιμένουν σωτηρία.
Καί κατέληξε. «Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, άλλα αμαρτωλούς εις μετάνοιαν».
Καί μείς σήμερα βλέπουμε γύρω μας πολλούς ανθρώπους πνευματικά ξεθωριασμένους, αδιάφορους για την Πίστη, να κυνηγούν το χρήμα, την ξιπασιά, την κοσμική ψυχαγωγία. Συχνά είμαστε έτοιμοι  να τους κακοχαρακτηρίσουμε, να κάνουμε τίς χειρότερες εκτιμήσεις για τον χαρακτήρα τους, τίς πιο απαισιόδοξες προβλέψεις για την εξέλιξη τους. Μα, όχι. Δεν είναι σωστό αυτό.
Πέρα άπ' τα εξωτερικά φαινόμενα κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του έναν άλλο κόσμο, μυστικό, ευαίσθητο, πολύτιμο, άγνωστο σε μας. Καί μέσα σε κείνον τον ιερό χώρο συντελούνται καθημερινά ζυμώσεις. Το "Αγ. Πνεύμα εργάζεται ανέλπιστες αλλοιώσεις. "Ερχονται άλλοτε γεγονότα, χτυπήματα της ζωής, συνειδησιακές εκρήξεις κι αλλάζουν ξαφνικά τη διάθεση του ανθρώπου, τον προβληματίζουν καί τον συγκλονίζουν. Καθαίρουν την εικόνα του Θεού καί οδηγούν σε ζωηρές πνευματικές αναζητήσεις, σ' απίστευτες μεταβολές.

Μη κατακρίνουμε, λοιπόν, κανένα! Καί μη απογοητευόμαστε για κανένα! Αντίθετα. Φέρνοντας στο νου μας τον μεγάλο Ιατρό των ανθρωπίνων άσθενημάτων, να ευχόμαστε καί να περιμένουμε για όλους τίς καλύτερες εξελίξεις. Καί να τίς υποβοηθούμε! Χωρίς ποτέ ν' άποκάμνουμε ή ν' αποθαρρυνόμαστε. Χωρίς ποτέ να καταθέτουμε τα όπλα του φωτός καί της αγάπης.
Μ' ευγένεια, διακριτικότητα καί αγνό χριστιανικό ενδιαφέρον, ας συνεχίζουμε τίς προσπάθειες μας.
Μην αμφιβάλλετε. Εκεί στο θρανίο του Σχολείου, σα σε άλλο «τελώνιο», περιμένει την κλήση του κάποιος άλλος Ματθαίος, κάποιος ϊσως καινούργιος ζηλωτής συνεργάτης για την επέκταση της Βασιλείας του Κυρίου στις ψυχές του κόσμου.

''Προς την Νίκην''Νοέμβριος 1989