Το Θαύμα του Άγιου (Κων/νου Βούκουνα)

Αφιερωμένο το παρακάτω ποίημα στους ναυτικούς.

Στον ουρανό μα και στη γη, είναι μεγάλη σχόλη, τ’ Άγιου Νικόλα τη γιορτή, την ευλαβούνται όλοι!Οι Άγιοι τρέξαν, τ΄ ουρανού, να πουν δοξολογία Σε μια γιορτή Του κάποτε… Να λάβουν κι ευλογία!

Φόρεσαν τα Άγια Άμφια κι άρχισε η λειτουργία. και περιμένατε κι Αυτόν να μπει στην Εκκλησία…
Ο Άγιος δεν ερχότανε κι η ώρα προχωρούσε κι όλοι αναρωτιόντουσαν, Πού είναι; Πώς αργούσε;

Από τα πέρατα της Γης τρέξανε στη γιορτή Του με μια λαχτάρα μοναχά, να πάρουν την ευχή Του!
Μα Εκείνος δεν φαινότανε… Μη κι ήταν ξεχασμένος; κι όλοι Τον περιμένανε να έρθει στολισμένος.

Κόντευε η Απόλυση και, να ο Ευλογημένος. Ο Αϊ Νικόλας πρόβαλε, βρεγμένος και κλαμένος …
Πού είσαι Άγιε του Θεού; Σήμ ρα είναι η γιορτή Σου! Για ευλογία ήρθαμε. Δώσε μας την Ευχή σου!

Ο Άγιος εγονάτισε Μετάνοια Τους βάζει Ευλογημένος ο Θεός! Από καρδιάς φωνάζει…
Άγιοι και αδέλφια μου. Χίλιες ευχές θα δώσω Μα ένα καράβι χάνονταν Κι έτρεχα να το σώσω!!!

Δοξάσετε τον Ύψιστο! Μεγάλο τ’ όνομα Του! Φίλο στο δέντρο δεν κουνά Χωρίς το θέλημα Του.
Σα με καλούν οι ναυτικοί Την ώρα του κυκλώνα Τρέχω σαν πουν ευλαβικά: 

« ΒΟΗΘΑ ΑΓΙΕ ΝΙΚΟΛΑ»

πηγή

π. Νικόλαος Λουδοβίκος: Κατάθλιψη και Χαρά

                        

Ομιλία κατά την τελετή του τριετούς ιερού μνημοσύνου του μακαριστού Γέροντα Αθανασίου Χατζή.

Ομιλία η οποία εκφωνήθηκε την 30/11/2024 στην Ιερά Μονή Δουραχάνης Ιωαννίνων, από τον διδάκτωρ Φιλολογίας και συγγραφέα Αχιλλέα Σύρμο, κατά την τελετή του Τριετούς Ιερού Μνημοσύνου του Μακαριστού Γέροντα Αθανασίου Χατζή.
Ο Αχιλλέας Σύρμος ήταν ένα από τα χιλιάδες παιδιά, που αξιώθηκε να τον μεγαλώσει και να τον σπουδάσει η Αγάπη και το Έργο του Μακαριστού Παπα-Θανάση.

 ''Τιμούμε σήμερα την μνήμη της προ τριετίας κοιμήσεως του αγαπημένου μας Γέροντα, πατρός Αθανασίου Χατζή της Ιεράς Μονής Δουραχάνης. Σε αυτά τα τρία χρόνια από την εκδημία του είμαι σίγουρος ότι όσοι τον γνωρίσαμε και τον ζήσαμε από κοντά ανακαλέσαμε στη σκέψη και στην ψυχή μας όλες τις στιγμές και τις εμπειρίες που συγκοινωνήσαμε στη διάρκεια της αγιασμένης του βιωτής.

 Πότε τον γνωρίσαμε για πρώτη φορά;

 Πότε και πόσες φορές ευεργετηθήκαμε από την επενέργεια της Χάριτος της οποίας υπήρξε χρυσόχροο δοχείο; 

Ποιές εικόνες και ποιά περιστατικά μαζί του μας σημαδεύουν; 

Πόσες φορές με το βλέμμα του έκλεισε μέσα μας τη γαλήνη σαν κρυφό φιλοδώρημα κάτω απ’ το χέρι; 

Πότε συνειδητοποιήσαμε ότι η πορεία της ζωής μας βρίσκεται στην ευθύνη ενός φωτεινού πνευματικού κι ενός χαριτώνυμου Γέροντα;

 Τι είναι λοιπόν ένας Γέροντας; Αυτό το ερώτημα απασχολεί τον αφηγητή των Αδερφών Καραμαζόφ του Ντοστογιέφσκι στην αρχή του περιλάλητου μυθιστορήματος. Γέροντας, θα μας πει ο Ντοστογιέφσκι, είναι αυτός που παίρνει την ψυχή και την βούλησή μας μέσα στη δική του ψυχή και τη δική του βούληση. Μόνον εκείνος που έχει γνωρίσει έναν αληθινό Γέροντα μπορεί κάποτε να κατακτήσει την απόλυτη ελευθερία, την ελευθερία ν’ αποφύγει τη μοίρα εκείνων που έζησαν όλη τους τη ζωή και δεν βρήκαν τον εαυτό τους μέσα τους.

Ο πατήρ Αθανάσιος, ένα φτωχόπαιδο από τα βουνά της Βωβούσας, ένας άνθρωπος του ηπειρωτικού λαού, αξιώθηκε από τον Θεό να συνεχίσει με τη ζωή και το έργο του αυτή την μακρά παράδοση των γεροντάδων της Ορθοδοξίας που προσελκύουν τους απλούς ανθρώπους αλλά και τους διακεκριμένους ταγούς για να εξομολογήσουν τις αμφιβολίες και τις αμαρτίες τους, να θεραπεύσουν τις ψυχικές και υπαρξιακές τους προκλήσεις και να παρηγορήσουν τα συναισθηματικά τους αδιέξοδα όταν το πένθος, η απώλεια και ο ανθρώπινος πόνος παραμένουν για τον κόσμο της επιστήμης και της κοινωνίας ανίατες πληγές. 

Ο Γέροντάς μας με την παρορμητική του γενναιοδωρία και το αγιομίμητο παράδειγμα είναι αυτός που χάριτι Θεού μετέτρεπε την επίγεια καθημερινή φθορά σε ουράνια αφθαρσία.

Είμαστε όλοι σήμερα εδώ, σ’ αυτό το μικρό παραλίμνιο χωριό του, στο αγαπημένο του μοναστήρι, μάρτυρες της μνήμης ενός θαύματος, ενός θαύματος που μας εμπεριέχει κάθε φορά που τον θυμόμαστε να μας προσφέρει τον εαυτό του ως αντίδωρο ευλογίας και ως θυσιαστικό ολοκαύτωμα. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς για τη ζωή και το έργο του μέσα σε λίγα λεπτά. Είναι πολλές οι παραστάσεις που μπορώ να θυμηθώ και ο ίδιος, πολλές οι εικόνες και οι εντυπώσεις με τον Γέροντα η μορφή του οποίου αναθάλλει τώρα στο φως μιας γαλήνιας αλλόκοσμης αχλής. 

"Τήν τῶν τυράννων μανίαν καί ἰταμότητα μή πτήξασα, Βαρβάρα..."

"Τὴν τῶν τυράννων μανίαν καὶ ἰταμότητα μὴ πτήξασα, Βαρβάρα...",
"τυράννων οὐ κατέπτηξας ἀπειλάς, ἀνδρειόφρον".
Αυτές είναι δύο φράσεις από τον Όρθρο της αγίας μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, η δεύτερη μάλιστα από το κοντάκιό της.

Μία από τις σημασίες του αρχαίου ρήματος "πτήσσω" ήταν: "μαζεύομαι/ζαρώνω από φόβο". Ίδια, ουσιαστικά, ήταν και η σημασία του σύνθετου (από το "κατά" + "πτήσσω") ρήματος "καταπτήσσω".
Και τα δύο αυτά ρήματα έχουν σημαντική παρουσία στην Παλαιά Διαθήκη. Π.χ., για το "πτήσσω": "σκύμνος λέοντος ἰσχυρότερος κτηνῶν, ὃς οὐκ ἀποστρέφεται οὐδὲ καταπτήσσει κτῆνος" ( = "το μικρό λιοντάρι είναι ισχυρότερο από όλα τα ζώα και δεν υποχωρεί ούτε φοβάται κανένα άλλο ζώο") (Παροιμ. 30:30), και για το "καταπτήσσω": "καὶ κατέπτηχε πᾶς ὁ κατοικῶν τὴν γῆν ἐκείνην" ( = "και έχει φοβηθεί καθένας που κατοικεί σ' εκείνη τη γη") (Ιησούς Ναυή 2:24).

Έτσι, οι δύο φράσεις που μνημονεύσαμε στην αρχή μπορούν να αποδοθούν ως εξής:
"Χωρίς να φοβηθείς, Βαρβάρα, τη μανία και τη θρασύτητα των τυράννων..."
και"έχοντας, Βαρβάρα, ανδρείο φρόνημα, δεν φοβήθηκες τις απειλές των τυράννων".

Andreas Moratos

Αγία Βαρβάρα: Αύριο πρωί- πρωί να σηκωθείς και να παίξεις πιάνο!

Δεν έλειψαν ποτέ τα ζωντανά σύγχρονα θαύματα των Αγίων και μαρτύρων της Εκκλησίας μας.
Η νεαρή Σοφία Βέλλα έπασχε από μία σοβαρή αρρώστια. Το δεξί της χέρι ήταν παράλυτο. Οι γιατροί στους όποιους την πήγανε οι γονείς της, σήκωσαν ψηλά τα χέρια. Δεν μπορούσαν να την θεραπεύσουν.
Στις 14 Φεβρουαρίου του 1899 όμως και ενώ η νύχτα είχε πέσει βαθειά στην Αθήνα, η νεαρή κοπέλα είδε στον ύπνο της μία ωραία παρθένα να μπαίνει στο δωμάτιο της και να λέγει:
– Αύριο πρωί- πρωί να σηκωθείς και να παίξεις πιάνο!
– Μα πώς να παίξω; Δεν βλέπεις το χέρι μου, που είναι παράλυτο;
Είπε αυτή στο όνειρό της.
– Είμαι η Αγία Βαρβάρα!
Είπε τότε η ωραία νέα και εξαφανίστηκε.
Το πρωί της 15ης Φεβρουαρίου, σηκώθηκε η Σοφία χαρούμενη. Το χέρι της δεν ήταν πλέον ξερό και ακίνητο. Είχε μέσα του ρυθμό και ζεστασιά.
Έτρεξε τότε αμέσως η νέα και άρχισε να παίζει πιάνο.
Άκουσαν οι γονείς της το επιδέξιο παίξιμο του πιάνου και πήγαν στο διπλανό δωμάτιο να δουν.
Και ω του θαύματος! Είδαν, ότι ή κόρη τους ήταν τελείως καλά.
Το θαύμα έγινε γνωστό παντού. Οι γονείς της από ευγνωμοσύνη προς την Αγία κατασκεύασαν χρυσό χέρι και το τοποθέτησαν κοντά στη θαυματουργό εικόνα της. Έτσι το όνομα της οικογένειας Βέλλα, συνδέθηκε με την θαυματουργή εικόνα.

Το θαύμα αυτό υπενθυμίζεται στους πιστούς και με μία σημείωση, που βρίσκεται στο εικονοστάσι και γράφει: «Σοφία Λ. Βέλλα. Εξ ανιάτου υδράθμου πάσχουσα, κατ’ όναρ δε τη 14η Φεβρουαρίου 1899 ιαθείσα παρά της Αγίας, το εικονοστάσιο συν τη κανδήλα και περιφράγματι ευσεβώς ανέθηκεν».

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Από το βιβλίο η «Αγία Βαρβάρα», των εκδόσεων Ένθεος βίος.

πηγή

Να δίνουμε σημασία σε αυτόν τον λόγο της εκκλησίας "τον υπόλοιπον χρόνον τη ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι".

 Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Ο Άγιος Κυπριανός είχε μία επιπλέον αμαρτία που δεν ήταν μόνο η προσωπική του πτώση στη μαγεία. Ήταν ότι δια της μαγείας πολλούς ανθρώπους εγκρίμνησε στην δαιμονοκρατία της μαγείας, παρέσυρε πολλούς ανθρώπους με τη φήμη που είχε, με ταις δυνάμεις που είχε ως ισχυρός μάγος που ήταν. Όλα αυτά σε όλη του τη ζωή ο Άγιος Κυπριανός τα έφερνε μπροστά του και είχε καθημερινή μετάνοια.

Μόνο έτσι μπορούμε λίγο να καταλάβουμε αυτά που λένε οι διάκονοί μας και οι ιερείς μας στη Λειτουργία. Τι λένε; "Τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι".

Παρακαλούν το Θεό μας να μας αξιώσει να εκτελέσουμε, να ολοκληρώσουμε σημαίνει αυτό το ρήμα, μέχρι το τέλος του ζωής μας, τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας εν ειρήνη και εν μετανοία. Κι ενώ μπορεί γύρω μας να γίνονται πόλεμοι, στην οικογένειά μας καυγάδες, διαζύγια, φτώχειες, συμφορές. Ο άνθρωπος που ζει εν μετανοία έχει αυτό το παράδοξο μέσα του αισθάνεται βαθιά την ειρήνη. Βαθιά ειρήνη! Και μπορεί μέσα σε ένα πέλαγος τρικυμισμένο να προχωρήσει το καράβι του σώματος και της ψυχής.

Έτσι και εσείς αδελφοί μου και να εύχεστε και για μένα που λέω τα μεγάλα λόγια. Να δίνουμε σημασία σε αυτόν τον λόγο της εκκλησίας "τον υπόλοιπον χρόνον τη ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι".

Βλέπετε και οι εξωτερικοί πόλεμοι ήρθαν στη γειτονιά μας. Ο Λίβανος είναι δίπλα και τα Ιεροσόλυμα και το Τελ Αβίβ που βομβαρδίζεται, αφού και αυτό εμβομβάρδισε. Έτσι. Υπάρχει μία δημοκρατία στα Σχέδια του Θεού. Άρα από ό,τι φαίνεται τον υπόλοιπό μας βίο, τουλάχιστον τα άμεσα επόμενα χρόνια, δεν θα το ζήσουμε και πολύ εν ειρήνη... Μάλλον θα ζήσουμε με συνεχείς ακοές πολέμων και είμαστε και εμείς αν όχι στην εμπόλεμη ζώνη, στην Κύπρο είμαστε στην γκρίζα ζώνη. Οπότε γίνεται ακόμα πιο επιτακτική η παραγγελία που έχει ο Διάκος σε κάθε Λειτουργία "τον υπόλοιπον χρόνον της ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι" διότι απειλείται η καθημερινότητά μας. Απειλείται η βιολογική ζωή μας... με μιά ραδιενέργεια που οπωσδήποτε θα έχουμε λόγω της γειτονίας (Μέση Ανατολή) και όλα τα συναφή λιμοί, λοιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί…

Άρα δεν είναι τυχαίο που σύγχρονοι Άγιοι σαν τον Άγιο Γέροντα Εφραίμ της

«Να έρθετε να με πάρετε για να διώξω την αρρώστεια»(ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ)

 Στις 15 Ιουλίου τελείται η ανάμνηση του γενομένου Θαύματος της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, στο Πολυδένδρι Αττικής, όταν μέτα από επέμβαση της Αγίας, στάματησε η λοιμική νόσος της ευλογιάς.

 Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των κατοίκων του Πολυδενδρίου, τις οποίες συνέλεξε το 1986 ο εφημέριος του χωριού, στα 1917 έπεσε επιδημία ευλογιάς στο χωριό. Πολλοί αρρώστησαν κι οχτώ απ’ αυτούς πέθαναν ενώ ήσαν κι άλλοι ετοιμοθάνατοι. Δύο από τους νεκρούς ήσαν απ’ το Γραμματικό γι’αυτό όλοι υποθέσανε ότι η αρρώστεια ήρθε από κει. Όλοι πανικοβλήθηκαν. Πολλοί πήραν τά βουνά. Η χωροφυλακή απέκλεισε τά σπίτια στα οποία υπήρχαν άρρωστοι, καθώς και τους γύρω δρόμους, για να εμποδίσουν την εξάπλωση της επιδημίας. Άλλοι έπιασαν το πηγάδι της πλατείας και τις βρύσες του χωριού για να εμποδίσουν τους αρρώστους να μολύνουν το νερό. Οι δυστυχείς άρρωστοι πήγαιναν στη δεξαμενή έξω από το χωριό για να πάρουν νερό. Τους νεκρούς δεν τους διάβαζαν στην Εκκλησία. Ο εφημέριος του χωριού ο παπα-Γιάννης ο Τσάκας κρυφά διάβασε μερικούς. Κάποιος γέροντας διηγείται: «Κάποιον από τους νεκρούς τον πήγα εγώ σέρνοντας από το σπίτι στην Εκκλησία, νύχτα και τον θάψαμε. Μετά εγώ πήρα την κάπα του και κοιμήθηκα αλλά δεν κόλλησα την αρρώστεια». Πάνω στα μνήματα ρίχνανε ασβέστη για να μη μεταδοθεί η επιδημία.

Μέσα σ’αυτή την κατάσταση της απελπισίας και του πανικού, όπως διηγήθηκε η Άννα Βασιλάκου, ένα μικρό παιδί, ίσαμε 10 χρονών, ο Παναγιώτης Σπυρ. Σωτήρχος είδε σε όραμα στο εικονοστάσι την Αγία Βαρβάρα, η οποία του είπε: «Να έρθετε να με πάρετε για να διώξω την αρρώστεια». 

Η αγάπη του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη για τα παιδιά

Αξίζει να αναφερθή – διηγείται ανώνυμος ιερεύς – ένα χαριτωμένο περιστατικό που δείχνει το διορατικό χάρισμα του αγίου Γέροντος και την αγάπη του για τα παιδιά.
Ήταν μια περίοδος που οι γονείς είχαν οικονομικές δυσκολίες και είχε περάσει ένα διάστημα που χάριν οικονομίας απέφευγαν να μας παίρνουν γλυκά (ήταν κάποια συγκεκριμένα γλυκά που τα είχαμε αδυναμία).

Πήγαμε στο Γέροντα για εξομολόγηση. Εγώ είχα μείνει τελευταίος. Όταν τελείωσα, ο Γέροντας μου είπε να περιμένω λίγο και, ενώ κανείς δεν του είχε πει για τον “παιδικό πόνο μας” μου δίνει ένα πεντοχίλιαρο και μου λέει: 

«Αυτό να το δώσης στους γονείς για να σας πάρουν γλυκά». Οι γονείς όταν το άκουσαν κοιτάχτηκαν με έκπληξη…

Άλλο περιστατικό συνέβη με τον αδελφό μου. Στο τέλος του Δημοτικού σχολείου, σκεφτόταν το ενδεχόμενο της Αθωνιάδας Σχολής του Αγίου Όρους για Γυμνάσιο–Λύκειο και οι γονείς σκέφτονταν και το ενδεχόμενο του μοναχισμού, μήπως έχη κάποια κλίση τέτοια. Γύρισαν με τον πατέρα και ρώτησαν διάφορους κληρικούς για τη γνώμη τους και οι απόψεις διΐσταντο.
Όταν πήγαν στον Γέροντα, εκείνος τους απέτρεψε λέγοντας να μείνη στο σπίτι και προσθέτοντας:

 «Θα του βρούμε και ένα καλό κορίτσι δικό μας, να τον παντρέψουμε». 

Ο αδελφός μου σήμερα είναι υπερπολύτεκνος αφού παντρεύτηκε μια κοπέλλα που από μικρή επισκεπτόταν συχνά το μοναστήρι και είχαν Πνευματικό (η οικογένειά της) τον π. Ιάκωβο.

Κάποιος τον είχε υπηρετήσει!Ποιος άλλος, αλήθεια, από την Παναγία;

Το 2005, νομίζω, ο Γέροντας [ο Ιερομόναχος παπα-Φώτης ο διά Χριστόν σαλός] ήταν βαριά άρρωστος από τον καρκίνο που τον ταλαιπωρούσε.
Ήταν μάλιστα κλινήρης και τον είχαμε εμείς εδώ στο Μοναστήρι μας [στην Ιερά Μονή Πιθαρίου της Μυτιλήνης].
Παρέμενε ακίνητος. Τον είχαμε βάλει σ’ ένα κελλάκι με δυο κρεβάτια, στο ένα κοιμόταν ο παπα-Φώτης και στο άλλο εγώ. Ήταν αδύνατο να μείνει μόνος του, έπρεπε ένας άνθρωπος να τον υπηρετεί νύχτα και ημέρα.
Υπέφερε από φοβερές αϋπνίες. Είχε τρομερούς πόνους. Έλεγε χίλια δυο ασυνάρτητα.
Άλλοτε ρωτούσε πότε έρχεται το καράβι κι άλλοτε, νομίζοντας πως είναι στο Νοσοκομείο, ζητούσε την «κυρα-Νοσοκόμα»! Του είχαμε βάλει κιγκλίδωμα γύρω από το κρεβάτι του, για να μην μπορεί να σηκωθεί.

Θυμάμαι, ήταν Μεγάλη Πέμπτη· δε χτυπήσαμε το βράδυ καμπάνα, γιατί αν την άκουγε, θα επέμενε να τον μεταφέρουμε στο Ναό, πράγμα αδύνατο λόγω και της μεγάλης Ακολουθίας.
Όταν τελειώσαμε την Ακολουθία και πήγα στο κελί, με ρώτησε τι μέρα είναι σήμερα. Του απάντησα Πέμπτη, χωρίς να του θυμίσω τίποτε άλλο. Καθώς πέσαμε να κοιμηθούμε, εκείνος άρχισε μέσα στη νύχτα να κάνει τρισάγια και να μνημονεύει τους γονείς του και ένα σωρό νεκρούς.
Τον ρώτησα γιατί και μου απάντησε:
– Μεγάλη Πέμπτη δεν είναι σήμερα; Τρισάγια δεν κάνουν;
Εγώ θαύμασα!
Μετά, τι μου είπε για να διασκεδάσει την έκπληξή μου και να θολώσει τα… νερά;
– Τρισάγια κάνουν σήμερα. Κάτσε να κάνω ένα και για σένα, κι ας είσαι ζωντανός. Άμα πεθάνεις, δε θα το ακούσεις· γι’ αυτό άκουσέ το τώρα.
Και πράγματι, έκανε το Τρισάγιο μου!

«Οι άγγελοι είναι παρόντες στο τραπέζι»(Ангела за трапезой!)

 Στην ρωσική Ορθόδοξη παράδοση αφού η οικογένεια απαγγείλει ή ψάλλει το ''Πάτερ Ημών'',ο πατέρας θα πει:«Οι άγγελοι είναι παρόντες στο τραπέζι»(Ангела за трапезой!)και οι υπόλοιποι θα απαντήσουν:«Είναι αοράτως παρόντες»(Невидимо предстоит!)

Αυτή η ευλαβής παράδοση προέρχεται από τον βίο του γέροντα Νήφωνος  ο οποίος μία φορά επισκέφτηκε μία φτωχή οικογένεια που έπαιρναν το γεύμα τους.

Ο γέροντας είδε όμορφους νεαρούς άντρες,ντυμένους στα λευκά,να στέκονται πίσω από το κάθε μέλος της οικογενείας.Ποίοι ήταν αυτοί οι όμορφοι άντρες;

 Ο Θεός του αποκάλυψε πως ήταν άγγελοι Θεού.Και ότι έστεκε κοντα στους ανθρώπους εαν εκείνοι έτρωγαν πρόσχαρα,ήσυχα και με αδελφική αγάπη.Αν όμως κατά την διάρκεια του γεύματος μιλούσαν για μάταια πράγματα,ή έβριζαν ή κάποιος άρχιζε να λέει ότι το φαγητό δεν ήταν καλό,τότε οι άγγελοι του Θεού έφευγαν μακριά και την θέση τους έπαιρναν δαίμονες που άφηναν μία απαίσια μυρωδιά

Με τις λέξεις «Οι άγγελοι είναι παρόντες στο τραπέζι»,καλωσορίζουμε τους παρόντες στο γέυμα.Και μας θυμίζουν αυτές οι λέξεις ότι πίσω μας στέκονται άγγελοι Θεού

πηγή/proskynitis.blogspot

Μή ξεχνᾶς ὅτι ἡ ἀρετή εἶναι κάτι κρυφό, που καλλιεργεῖται μυστικά στον θάλαμο τῆς καρδιᾶς...

Γέροντας Καλλίνικος ο Ησυχαστής

Ἕνας ἀστυνομικὸς τῆς φρουρᾶς τοῦ ̔Αγίου Όρους εἶχε σκανδαλισθῆ ὑπερβολικὰ ἀπὸ διάφορα ἄτοπα που συνήντησε στὴν ἐξάσκησι τῆς ὑπηρεσίας του. Αναστατωμένος ψυχικὰ ἔφθασε ὣς τὴν Καλύβη τοῦ π. Καλλινίκου.

—Γέροντα, τοῦ λέει, εἶμαι πολὺ ἀπογοητευμένος καὶ στενοχωρημένος ἀπὸ τὴν κατάστασι. Εἶχα μεγάλη ἐπιθυμία νὰ ἔρθω ἐδῶ γιὰ νὰ συναντήσω ἐναρέτους καὶ ἁγίους μοναχοὺς καὶ βρῆκα τὸ ἀντίθετο. Ἐὰν στὸν ἱερὸ τοῦτο τόπο ὑπάρχει τόση ἀταξία, τί να περιμένη κανεὶς ἀπὸ τὸν ἄλλο κόσμο;
—Ἦρθα να βρῶ ἀρετὴ καὶ βρῆκα κακία, ἐπανελάμβανε ἀπογοητευμένος ὁ ἀστυνομικός.

Αγαπητέ μου, τοῦ λέει ὁ γέρο-Καλλίνικος, κάνοντάς τον νὰ μείνη ἄναυδος ἀπὸ τὴν σοφή του παρατήρησι, ἡ ἀρετὴ δὲν εἶναι ροῦχα ποὺ τὰ ἔπλυναν καὶ τὰ ἅπλωσαν στὴν Δάφνη γιὰ νὰ φαίνωνται.
Καὶ μὲ τὴν σοφία του βοήθησε τὸν ἀστυνομικό νὰ τακτοποιήση καλὰ μέσα του τὸ θέμα.
-Ἡ ὑπηρεσία ἡ δική σου, τοῦ εἶπε, εἶναι ὄχι μόνο νὰ βλέπης τὶς ἀταξίες καὶ τὶς κακίες, ἀλλὰ καὶ νὰ προσπαθῆς νὰ τὶς ἐξιχνιάζης καὶ νὰ τὶς ἀνακαλύπτης και τότε ποὺ δὲν φαίνονται. Δὲν σὲ ἔστειλαν ἐδῶ γιὰ νὰ ἀνακαλύπτης τὴν ἀρετή, ἀλλὰ γιὰ νὰ πατάξης τὸ κακὸ καὶ νὰ τὸ λιγοστέψης. Ἐσὺ ξέχασες τὸν προορισμό σου αὐτόν, ἔστρεψες ἀλλοῦ τὴν προσοχή σου καὶ γι' αὐτό βρέθηκες σε τόση θλίψι καὶ ἀπελπισία. Καὶ μὴ ξεχνᾶς ὅτι ἡ ἀρετὴ εἶναι κάτι κρυφό, ποὺ καλλιεργεῖται μυστικὰ στὸν θάλαμο τῆς καρδιᾶς...
̔Ο ἀστυνομικὸς ἔφυγε κατενθουσιασμένος ἀπὸ τὴν συζήτησι καὶ ἀπὸ τὴν ὡραία τοποθέτησι τοῦ Γέροντος.

πηγή

Με ένα “hi” φλερτάρουμε, με ένα "κλεμμένο" απόφθεγμα αγαπάμε και με ένα διαβάστηκε που δεν απαντήθηκε ποτέ "ξε-φλερτάρουμε" και "ξε-αγαπάμε"...

Χάσαμε το θάρρος και την τόλμη μας φίλοι μου! Χάσαμε τον ανδρισμό μας και "κρυβόμαστε" όλο και περισσότερο πίσω από τις οθόνες μας!!!
Έγιναν οι ζωές μας "άχαρες" και ψεύτικες και φταίμε εμείς γι’ αυτό...
Με ένα “hi” φλερτάρουμε, με ένα "κλεμμένο" απόφθεγμα αγαπάμε και με ένα διαβάστηκε που δεν απαντήθηκε ποτέ "ξε-φλερτάρουμε" και "ξε-αγαπάμε", αγενέστατοι, εγωιστές και... κομπλεξικοί...

Μου λέει ένας φίλος:
-"Το είδα και έκανα τρεις ώρες να της απάντησω για να... μάθει"!!!

Και τι ακριβώς την έμαθες ρε φίλε; Να χάσει την πίστη της στον έρωτα, στους άντρες και στην τελική στους ανθρώπους και στην ίδια την ζωή; Συγχαρητήρια φίλε μου, είσαι... "τεράστιος"!!!

Κάθε συζήτηση πλέον σε ό,τι αφορά τις ερωτικές σχέσεις έχει να κάνει με: Του έκανα like, με έκανε block, τον έκανα unblock, είδε το story μου, έβαλε καρδούλα, έκλεισε το προφίλ του, ήταν online, απάντησε με φατσούλα και ούτω καθεξής…

Τι μας συμβαίνει βρε παιδιά; Που ακριβώς το χάσαμε το παιχνίδι;

Κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Υποκρινόμαστε συναισθήματα ή την έλλειψη αυτών, αντί να πούμε ή να δείξουμε αυτό που πραγματικά νιώθουμε ή δεν νιώθουμε... Κάποτε μιλούσαμε ξεκάθαρα, με λόγια ή πράξεις, και ξηγημένα, "δεν γουστάρω" ή "σε θέλω"... Τι έγινε τώρα βρε παιδιά;

Οι φάροι της Νορβηγίας

Lighthouse map of Norway-Οι φάροι της Νορβηγίας

πηγή

Κάποιον δίκαιο είχατε μαζί σας και σας έσωσε...!

 Για το ταξίδι της προσφυγιάς [από τον Πόντο], το 1919, προς την πατρίδα Ελλάδα, αναφέρεται η εξής ιστορία.
Είχε μεγάλη θαλασσοταραχή το καράβι της ομάδας τους κινδύνεψε πολλές φορές να βουλιάξει. Τελικά σώθηκαν.
Ο καπετάνιος, κάνοντάς τον σταυρό του, είπε:
– Κάποιον δίκαιο είχατε μαζί σας και σας έσωσε.
Όλων τα μάτια τότε έπεσαν στην Σοφία [οσία Σοφία (Χοτοκουρίδου) της Κλεισούρας] που απομονωμένη σε κάποια γωνιά του πλοίου, δεν σταμάτησε την προσευχή σε όλο το δύσκολο ταξίδι.
Η διήγηση αυτή υπάρχει και σε μαγνητοταινία, όπου η ίδια αφηγείται το συμβάν.
Λέει:Τα κύματα γέμισαν αγγέλους και παρουσιάζεται η Παναγία.
– Θα χαθεί ο κόσμος, λέει, γιατί είστε πολλά αμαρτωλοί.
– Παναγία μου, εγώ να χαθώ γιατί εγώ είμαι η αμαρτωλή, να σωθεί ο κόσμος.
Το όνομα του καραβιού ήταν “Άγιος Νικόλαος”.
Όταν έφτασαν επιτέλους στην Ελλάδα, η ίδια η Παναγία τής παρουσιάστηκε λέγοντάς την:
– Να ‘ρθεις στο σπίτι μου.
Τότε η Σοφία την ρώτησε:
– Ποια είσαι και πού είναι το σπίτι σου;
– Είμαι στην Κλεισούρα ήταν η απάντηση.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Σοφία Χοτοκουρίδου, Μια λαϊκή ασκήτρια», των εκδόσεων Μυγδονία.

πηγή

Η ζωή και το έργο του Γιανούλη Χαλεπά | animated video

                         

Πάτερ, ἔχω τόση χαρά, που ντρέπομαι να ζητήσω το φῶς μου πίσω!!!

 ..........Μὲ ἀφορμὴ τὸν τυφλὸ στὴν Ἰεριχὼ...........
Kάποια κοπέλα ἀπὸ τὴν Κύπρο τυφλώθηκε ἐξαιτίας νοσήματος. Ἀνέκαθεν ἦταν δοσμένη στὸ Θεό. Συχνὰ ἦταν τόση ἡ χαρὰ μέσα στὴν καρδιά της ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἔλεγε στὸν πνευματικό της, τὸν π. Παῦλο (μακαριστὸ μητροπολίτη Σιατίστης) καὶ κεῖνος μᾶς τὸ μετέφερε: πάτερ, ἔχω τόση χαρά, ποὺ ντρέπομαι νὰ ζητήσω τὸ φῶς μου πίσω!!!
Μεγάλο δῶρο ἡ ὅραση. Ὅποιος τὴν ἔχασε τὸ γνωρίζει καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα... Ἀκόμη μεγαλύτερο δῶρο ἡ πνευματικὴ ὅραση. Ἂν δὲν τὴν ἔχεις εἶναι δύσκολο πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι τυφλός.

π.Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Άγιος Ιερομάρτυς Θεόδωρος Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας(+3 Δεκεμβρίου)

Eν Πατριάρχαις και Θεόδωρος μέγας,

Kαν τοις αθληταίς τοις διά ξίφους μέγας.

Άγιος Ιερομάρτυς Θεόδωρος  Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας(Μηνολόγιο Βασιλείου Β'(περ.1000)

 Τα θερμά κηρύγματα του Αγίου Θεόδωρου, Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας (607-609), η ζωντανή του πίστη, η ακούραστη φιλανθρωπία του προς τους φτωχούς, τους ασθενείς και τους εγκαταλελειμμένους, τραβούσαν σαν δίχτυα μεγάλο πλήθος ειδωλολατρών και τους έφερναν στους κόλπους της χριστιανικής Εκκλησίας.

 Γι' αυτό κινήθηκαν με θανάσιμο μίσος εναντίον του οι Ιερείς της ειδωλολατρίας, μαζί με τους άρχοντές τους.

 Και κάποια μέρα, υποκίνησαν πλήθος ειδωλολατρών, μεταξύ δε αυτών μέθυσους και εγκληματίες, και επετέθηκαν κατά του αρχιεπισκόπου Θεοδώρου, τη στιγμή που επέστρεφε από συνοικία, που είχε πάει με δύο Ιερείς για να παρηγορήσει ψυχές και να μοιράσει ελεημοσύνη. Αφού λοιπόν τον έπιασαν, τον έδειραν, τον έφτυσαν, του φόρεσαν ακάνθινο στεφάνι στο κεφάλι και τον τριγυρνούσαν στους δρόμους και τις πλατείες. Όταν το πληροφορήθηκαν οι αρχές, έστειλαν στρατιωτικό απόσπασμα και τον οδήγησαν στον κριτή. 

Αυθημερόν, μετά την τυπική διαδικασία, επειδή ο Θεόδωρος έμενε αμετακίνητος στην ομολογία του Χριστού, καταδικάστηκε σε θάνατο. Και βεβαίωσε την πίστη και την αγάπη του, αφού υπέστη καρτερικά και γενναία, όχι μόνο τα προηγούμενα μαρτύρια, αλλά και το μαρτύριο του αποκεφαλισμού. 

Το δε τίμιο λείψανο του, τάφηκε στη δική του πόλη την Αλεξάνδρεια.

πηγή

Πάρα πολλά τα ενεργήματα του Θεού δια του Αγ.Πορφυρίου τα οποία θυμίζουν Προφήτες της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Πολλά πράγματα δεν εξηγούνται με την ανθρώπινη λογική. Υπερβαίνουν αυτή. Ούτε αναλύονται με φιλοσοφίες, είναι ανώτερα αυτών.

Θαυμαστά συνέβησαν με τον σύγχρονο μας Όσιο Πορφύριο, το μικρό τσομπανόπουλο της Β΄ Δημοτικού, τον διορατικό Γέροντα ο οποίος όλη σχεδόν την ζωή του την έζησε απαλύνοντας τον ανθρώπινο πόνο και προσφέροντας παρηγοριά στους πάσχοντες. Όχι σε κάποιο ερημικό μέρος αλλά μέσα στην φοβερή ερημιά της πόλης, στο κέντρο της Αθήνας, στην Πολυκλινική της Ομόνοιας.

Πάρα πολλά τα ενεργήματα του Θεού δι' αυτού τα οποία θυμίζουν Προφήτες της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Αυτός ο αγράμματος ομιλεί και διδάσκει την Αλήθεια με ξένες γλώσσες σε άθεους Ευρωπαίους Καθηγητές Πανεπιστημίου και τους κάνει Χριστιανούς και Μοναχούς μάλιστα κάποιους.

Θεραπεύει στο Όνομα του Χριστού ανίατες ασθένειες και γεμάτος φως διαπερνά τον χώρο και τον χρόνο, φανερώνοντας κρυμμένα λόγια και έργα.

Έχουν καταγραφεί εκατοντάδες θαυμαστές μαρτυρίες για τα όσα ο Θεός εργάστηκε μαζί του.

Ένα από αυτά μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση, ίσως άγνωστο σε πολλούς.

Ιερά Μονή Γιάζακ

Το 1983 το αθεϊστικό καθεστώς της πρώην Γιουγκοσλαβίας επιχειρεί να διαλύσει ένα γυναικείο μοναστήρι, την Ιερά Μονή Γιάζακ της περιοχής Novi Sad

Από την ιστορια των λέξεων: ❝ΕΚΚΛΗΣΙΑ❞

ΗΔΗ κατά την ελληνιστ. περίοδο (2ος αι. μ.Χ.), η λ. “εκκλησία ” άρχισε να χρησιμοποιείται με τη σημερινή σημ. «ναός». Η λ. στη χριστιανική θρησκεία έχει τις σημ. «το σύνολο των χριστιανών, το σώμα των πιστών», «ναός» και «ο θεσμός Εκκλησία» (με στένωση της σημ. στον κλήρο, την ιεραρχία και τις εκκλησιαστικές δομές). Η ελληνική λ. επιβιώνει μέσω του λατ. τύπου “ecclesia ” σε λατινογενείς γλώσσες, πβ. γαλλ. “église ” (από τη δημώδη λατινική παραλλαγή “eclesia ”), ισπ. “iglesia ”.

Η λ. ‘ eclesia ’ με τη σημ. «ναός» αντικατέστησε σταδιακά τη λατ. λ. “basilica ” ( = η “βασιλική ” ο γνωστός τύπος χριστιανικού ναού, πβ. ‘ βασιλική μετά τρούλου’), η οποία ως τότε δήλωνε στοά στο forum στη Ρώμη, στη ρωμαϊκή αγορά, ή σπουδαίο δημόσιο κτήριο για δικαστηριακή χρήση ή εμπορικές δραστηριοτήτες, και, εν συνεχεία, ιδίως μετά την κατασκευή της Βασιλικής που έχτισε στο α’ μισό του 4ου αι. στην Ιερουσαλήμ ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Μέγας –πρόκειται για τον σημερινό ναό του Παναγίου Τάφου-, απέκτησε βαθμηδόν τη σημ. «οίκος λατρείας, ναός», καθώς ως τύπος οικοδομήματος απετέλεσε το αρχιτεκτονικό πρότυπο κατασκευής των χριστιανικών ναών.

Στην ελληνόφωνη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ήδη από τον 4ο αι., μαρτυρείται, παράλληλα προς τη λ. ‘ εκκλησία ’ αλλά λιγότερο συχνά από αυτή, η χρήση της λ. “κυριακόν ” με τη σημ. «λατρευτικός χώρος, ναός», από το “κυριακόν δώμα ” ή “κυριακός οίκος / τόπος ”, δηλ. ο οίκος του Κυρίου. Η λ. αυτή πέρασε στους Γότθους και στους Σλάβους (πιθ. στους Σλάβους μέσω των Γότθων) δίνοντας τους παλαιότερους γερμ. τύπους ‘ kirihha, kiricha, kirika ’ κ.ά., από τους οποίους προέρχεται το σημερινό γερμ. “Kirche ”, αλλά και το αγγλ. “church ” και τα σλαβικά “tserkov, ” “tsrkva ” κ.ά.
Έτσι, για τη σημ. «χριστιανικός ναός», στις ρομανικές γλώσσες έχουμε λέξεις προερχόμενες από τη λ. ‘ εκκλησία ’, ενώ στις γερμανικές και σλαβικές από τη λ. ‘ κυριακόν ’.

Από Γ. Μπαμπινιώτη, Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας

Κέντρο Λεξικολογίας

Η υπομονή του Αγίου Πορφυρίου ήταν ιώβειος

 Έμφραγμα μυοκαρδίου, προσθιοπλαγιοδιαφραγματικό με πλαγία ισχαιμία, χρονία νεφρική ανεπάρκεια, έλκος δωδεκαδαχτύλου με γαστρορραγίες, χειρουργηθείς καταρράχτης με αποβολή του φακού και τύφλωση, έρπη ζωστήρα στο πρόσωπο, σταφυλοχειροκοκκική δερματίτιδα στο χέρι του, βουβωνοκήλη με συχνή περίσφιξη, χρονία βροχίτιδα, αδένωμα υποφύσεως στο κρανίο μέσα.
Όλες αυτές τις αρρώστιες τις είχε....Η υπομονή του ήταν ιώβειος...

πηγή

Η νηστεία εἶναι μέσον. Σκοπός εἶναι ἡ ἀγάπη...(Αγ.Πορφύριος)

Μακαριστός π. Ἀνανίας Κουστένης

Μοῦ ’χε πεῖ κάτι πολὺ συγκλονιστικό,ὅταν ζοῦσε.

 «Ἤμουνα», λέει, «στὴν ἐκκλησία. Καὶ καταλάβαινα ὅτι στὴν πλατεῖα τῆς Ὁμονοίας» ―ὅπως ἦταν τότε, ὄχι ὅπως εἶναι τώρα― «κάποιος εἶχε μεγάλη δυσκολία. Ἦταν γυναῖκα. Χρειαζόταν βοήθεια. Κινδύνευε νὰ πεθάνει. Καὶ τί κάνω; Ἀφήνω τὴ δουλειά μου καὶ τρέχω στὴν Ὁμόνοια.

 Πράγματι, πάνω σ’ ἕνα παγκάκι, ἦταν μιὰ νεαρὰ ἡμιλιπόθυμη. Πῆγα, μόλις μὲ εἶδε, ἤθελε νὰ σηκωθεῖ, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε. Τὴν καθησύχασα, τῆς μίλησα, μοῦ ’πε μερικὰ ἀπὸ τὰ δικά της, τὴ συνέφερα, καὶ ὕστερα τὴν πῆρα ἀπ’ τὸ χεράκι καὶ τὴν πῆγα στὴν Πολυκλινική. Στὸν Ἅγιο Γεράσιμο. Καὶ λέω στὴ νεωκόρο, ἦταν Δεκαπενταύγουστος, νηστεία τῆς Παναγίτσας, λέω, λοιπόν:

 "Πάρε τὴν κοπέλα, νὰ τὴν πᾶς στὸ σπίτι σου, ν’ ἀλλάξει, νὰ ξεκουραστεῖ, πάρε κι ἕνα κοτόπουλο ἀπέξω, νὰ φάει. Γιατὶ ἔχει πολλὲς μέρες νὰ φάει καὶ δὲν μπορεῖ ν’ ἀντέξει. Νὰ φᾶς κι ἐσύ, ὅμως, γιατὶ ντρέπεται μόνη της νὰ φάει."»

 ―Μοῦ θυμίζει τὸν ἅγιο Σπυρίδωνα, μὲ τὴν κόρη του καὶ τὸν ξένο. 

Λοιπόν. «"Μά", λέει, "παππούλη, εἶναι Δεκαπενταύγουστος." 

Κακιστοκρατία

Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο ότι ο Economist προτείνει για λέξη της χρονιάς την ‘κακιστοκρατία’ (ως αντίθετη της αριστοκρατίας). 

 Η εκφωνήτρια θεωρούσε τη λέξη καινούργια, αλλά αναζητώντας την διαδικτυακά μαθαίνω ότι πρωτοχρησιμοποιήθηκε από έναν Άγγλο ιεροκήρυκα το 1644, για να περιγράψει την επικράτηση και κυριαρχία των χειρίστων. 

 Η Wikipedia μας πληροφορεί ακόμη ότι στο νεότερο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε για αυταρχικούς ηγέτες διαφόρων χωρών, και πιο πρόσφατα για τον Τραμπ στην πρώτη του προεδρική θητεία. 

Τώρα ξαναβγήκε στην επιφάνεια με την επανεκλογή του τελευταίου στις ΗΠΑ και με τις μέχρι τώρα επιλογές του για το υπουργικό του συμβούλιο.

 Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε να δούμε κατά πόσον ο χαρακτηρισμός αυτός θα επαληθευθεί στην πράξη.

 Προς το παρόν ας καμαρώσουμε που η ελληνική γλώσσα για άλλη μια φορά αναδεικνύει την χρησιμότητά της, έστω και σε ξένα χέρια (που φαίνεται να την τιμούν περισσότερο από πολλούς αυτόχθονες).

antonispapagiannis

Στις 2 Δεκεμβρίου ο Πορφύριος μετάλλαξε τη γη με τον Παράδεισο.

«Ἰωάννην τόν Καλυβίτην, Πορφύριε, ζηλώσας, Ἄθωνι ἔδραμες ἀσκήσει βιώσας» (στίχος συναξαρίου)
(Καθώς ζήλεψες, Πορφύριε, τον Ιωάννη τον Καλυβίτη, έτρεξες στον Άθωνα να ζήσεις με άσκηση - 

 «Αυτός ο όσιος πατέρας μας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Ιωάννης της νήσου Ευβοίας από γονείς ευσεβείς, ονομαζόταν δε κατά κόσμον Ευάγγελος. 

 Από παιδί βόσκοντας τα λίγα πρόβατα του πτωχού πατέρα του μελετούσε τακτικά τον βίο του αγίου Ιωάννη του Καλυβίτη. Γεννήθηκε έτσι στην καρδιά του φλεγερός πόθος για να ανέβει στον Άθωνα και να μονάσει εκεί. 

Με την ευδοκία και την πρόνοια του Θεού τα κατάφερε, καταφεύγοντας στην καλύβη του αγίου Γεωργίου στα Καυσοκαλύβια. Εκεί ασκούμενος με άκρα εγκράτεια επέδειξε χαρούμενη αδιάκριτη υπακοή στους Γέροντές του, Παντελεήμονα και Ιωαννίκιο, κι αφού έζησε με άκρα ταπείνωση και καθάρισε τον εαυτό του, τόσο που να γίνει θεοειδής, αξιώθηκε να λάβει νεότατος το χάρισμα της διοράσεως. Κατ’ οικονομία του αγίου Θεού ασθένησε βαριά, ώστε να μην μπορεί να παραμείνει πια στον Άγιον Όρος, οπότε και στάλθηκε από τους γέροντές του σε μοναστήρι έξω από το Όρος.

 Στη συνέχεια αφού μόνασε σε διάφορες μονές της νήσου Ευβοίας και υπηρέτησε τον λαό του Θεού ως άριστος λειτουργός και διακριτικός πνευματικός, ήλθε στην Αθήνα υπηρετώντας πια στον μικρό ναό της Πολυκλινικής Αθηνών πολύ κοντά στην Ομόνοια. Εκδαπανώντας ταπεινά τον εαυτό του για χάρη όσων έπασχαν σωματικά και ψυχικά, αξιώθηκε μεγαλύτερης χάρης από τον Παράκλητο, γιατί δέχθηκε επιπλέον τα χαρίσματα της ιάσεως των ασθενειών και της εκβολής των δαιμονίων με την ταπεινή μυστική προσευχή και τη σημείωση του τιμίου Σταυρού. Για κάποιο χρόνο ασκήτευσε και στην Ιερά Μονή του αγίου Νικολάου στα Καλλίσια Πεντέλης Αττικής. Στη δύση του επιγείου βίου του αξιώθηκε από τον Κύριο να ανεγείρει ιερό γυναικείο ησυχαστήριο, επ’ ονόματι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και περικαλή ναό αυτού στο Μήλεσι Αττικής.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιερατικής του διακονίας ευεργέτησε πολλαπλώς αμέτρητα πλήθη ανθρώπων, θεραπεύοντας τις ψυχικές και σωματικές ασθένειές τους από κοντά και από απόσταση, οδηγώντας τους σε μετάνοια και σωτηρία, προλέγοντας τα μέλλοντα να γίνουν όσες φορές τους συνέφερε, και εκβάλλοντας δαιμόνια.

Τώρα κατάλαβες τι θα πει προσευχή;

 Μαρτυρία ιερομονάχου Μεθοδίου,ηγουμένου Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου, Καψά Σητείας,Κρήτη.

....Θυμάμαι μία μέρα που αισθάνθηκα την ανάγκη να μιλήσω μαζί του, (Αγ.Πορφύριο) του τηλεφώνησα και σήκωσε το τηλέφωνο μία γυναίκα που τον διακονούσε και αμέσως μου λέει :
-Πριν από λίγα λεπτά μου είπε ο παππούλης ότι σε λίγο θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Μου είπε να το σηκώσω, γιατί είναι ο π.Μεθόδιος από την Κρήτη. Είστε εσείς ο πατέρας Μεθόδιος;
Ξαφνιάστηκα γιατί δεν είχαμε συνεννοηθεί και μόλις συνήλθα της είπα :
-Ναι εγώ είμαι.
Αργότερα έμαθα από τον κύριο Εμμανουήλ Καπετανάκη ότι αυτή η γυναίκα λεγόταν Ξένη Μακρυγιάννη και ήταν μουσικός. Εκείνη την ημέρα ήταν στο κελί του Αγίου και τον ερώτησε:
- Γέροντα θέλω να μου πεις τι είναι η προσευχή.
-Κάθισε...Υπάρχει στην Κρήτη ένας ασκητής, στην Ι.Μ.Καψά, και λέγεται π.Μεθόδιος. Τώρα θα κάνω προσευχή και θα μας πάρει τηλέφωνο. 

Σήκωσε τα χέρια του και προσευχήθηκε σιωπηλός.Τότε ήταν που αισθάνθηκα την ανάγκη και του τηλεφώνησα. Αφού μίλησα με τον Άγιο, είπε στην Ξένη :
-Τώρα κατάλαβες τι θα πει προσευχή; Άντε τώρα σύρε στο καλό.
Η Ξένη έγινε μοναχή και είναι σήμερα ηγουμένη στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου στο Σικάγο.

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ-ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ
ΑΓΙΟΠΑΥΛΙΤΙΚΟ ΙΕΡΟ ΚΕΛΛΙ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ "ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ"ΤΟΜΟΣ Α' ΣΕΛ 169

ΠΗΓΗ

Μπήκαμε στον Δεκέμβρη και το δάσος μπαίνει σε... ''εορταστικό πνεύμα''...

Μπήκαμε στον Δεκέμβρη και το δάσος μπαίνει σε ''εορταστικό πνεύμα'', με όλα τα "στολίδια" του να παίρνουν θέση!

Σταυρομύτες Loxia curvirostra - Photo: Γιώτα Μπουρνέλη

πηγή

Το...σύμπαν έχει τέλος -Άγιος Πορφύριος

Κάποτε, βγήκε από το κελλί του Αγίου ένας επιστήμονας αστροφυσικός και ήταν εντυπωσιασμένος με τις αποκαλύψεις που του έκανε ο Άγιος…

Είχαν αρχίσει να μιλάνε για τα ουράνια σώματα, για τα άστρα και για το μυστήριο του σύμπαντος. Αφού είπανε διάφορα, ο Άγιος ρώτησε:

- Τώρα με τί ασχολείστε; Τί σας απασχολεί;

- Ερευνούμε εάν έχει κάποιο τέλος το σύμπαν ή όχι.

- Έχει.

- Τί έχει;

- Έχει τέλος.

- Και εσύ που το ξέρεις;

- … Πήγα!

Το φαινομενικό άπειρο διάστημα έχει ένα τέλος, διότι άπειρος είναι μόνο ο Θεός. Έτσι του λύθηκε η απορία.

Μαρτυρία κ. Παναγιώτη , Κόρινθος

«Όσιος Πορφύριος ο προφήτης, Μαρτυρίες», τόμος Α', έκδοση Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος

https://orthodoxia.online/orthodoxia/agios-porfyrios-to-syban-echei-telos/

Η ΕΛΙΑ-Κωστής Παλάμάς

Από το παλιό Αναγνωστικό! Τότε που τα παιδιά μάθαιναν γράμματα

πηγή

Ο Άγιος Πορφύριος είχε τα μάτια του Χριστού μας γιατί είχε την καρδιά Του(τον τρόπο αγάπης Του)!

Απόψε το βραδάκι, πρώτα ο Θεός, θα αγρυπνήσουμε για τον Άγιο μας Πορφύριο….
Έτσι ως αντίδωρο ευγνωμοσύνης κι αγάπης λίγο κόπο, λίγο από τον ύπνο μας….
Ο Άγιος Πορφύριος είναι ο ‘’βλέπων’’...
Δεν είναι που έβλεπε που υπάρχει νερό κάτω στην γη,τι συνέβαινε στο παρελθόν της ιστορίας,τι είναι γραμμένο στην ‘’αυριανή σελίδα’’ της ζωής μας, τι κουβαλούσαν οι άνθρωποι που τον πλησίαζαν στο νου και την καρδούλα τους….

Είναι που είχε μπρος του τις αμαρτίες του…..Θα μου ποιες αμαρτίες είχε ο άγιος;
Αυτό συνέβαινε σε όλους τους ανθρώπους του Θεού, όσο πιο πολύ πλησίαζαν προς τον Θεό και το Φως Του τόσο έβλεπαν τα σκοτάδια τους μέσα τους, όσο πιο πολύ γευόντουσαν την ευσπλαχνία Του τόσο αισθάνονταν χρεωμένοι της αγάπης Του…
Πολλές φορές σιγοψιθύριζε έναν στίχο από την ακουλουθία της Μεταλείψεως:
''Οἶδα, Σῶτερ, ὅτι ἄλλος,ὡς ἐγώ, οὐκ ἔπταισέ σοι
οὐδὲ ἔπραξε τὰς πράξεις,ἃς ἐγὼ κατειργασάμην.
Ἀλλὰ τοῦτο πάλιν οἶδα,ὡς οὐ μέγεθος πταισμάτων,
οὐχ ἁμαρτημάτων πλῆθος,ὑπερβαίνει τοῦ Θεοῦ μου
τὴν πολλὴν μακροθυμίαν,καὶ φιλανθρωπίαν ἄκραν·....''

Ο Άγιος μας είχε τα μάτια του Χριστού μας και παραμέριζε σαν Εκείνον κάθε

Γι αυτούς που διασπούν τήν ενότητα μεταξύ Σταυρού καί Αναστάσεως...

                             

Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ.Ἰερόθεος σὲ κήρυγμά του ἀνήμερα τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα τοῦ Ἀποστόλου καὶ Πρωτοκλήτου, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα σταυστὴν Πάτρα, μεταξὺ ἄλλων ἀνέφερε:

«Ὅσοι διασποῦν αὐτὴν τὴν ἑνότητα μεταξὺ Σταυροῦ καὶ Ἀναστάσεως, δὲν ἀντιλαμβάνονται οὔτε τὸ μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας, οὔτε τὸ Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, οὔτε τὸ Μυστήριον τοῦ Μαρτυρίου τῶν χριστιανῶν ποὺ ἀγαποῦν τὸ Μυστήριον τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.
Ἀκόμη δὲν ἀντιλαμβάνονται τὸ Μυστήριον τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς δόξης τῶν Μυστηρίων ὡς Κάθαρσης, Φωτισμοῦ καὶ Τελείωσης.

Οὔτε φυσικὰ μποροῦν νὰ καταλάβουν τὸν συνδυασμὸ τῆς ….θεολογίας τοῦ Σταυροῦ καὶ θεολογίας τῆς Δόξης.

Ἑπομένως, μιὰ θεολογία ποὺ διασπᾶ τὸ Μυστήριο τοῦ Σταυροῦ ἀπὸ τὸ Μυστήριο τῆς Δόξης τῆς Ἀναστάσεως εἶναι μιὰ ψευδο-μόρφωση στὴν Ὀρθόδοξη Θεολογία.
Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται το πὼς μεταμορφώνονται οἱ Ἅγιοι ἐν Χριστῷ, μετατρέποντας τὴν ἰδιοτέλεια σὲ ἀνιδιοτέλεια, τὴν φιλαυτία σὲ κενωτικὴ ἀγάπη, διὰ τῆς μεθέξεως τοῦ Μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως στὴν προοπτικὴ τῶν ἐσχάτων.»

exapsalmos

Γιατί είμαι Ορθόδοξος;-π.Ζαχαρίας Ζαχαρίου