Το πρόβλημα είναι ο μηχανισμός σκέψης που μετατρέπει ένα υπαρξιακό δίλημμα σε ζήτημα εξουσίας.

"Το πρόβλημα στη συζήτηση για τις αμβλώσεις δεν είναι οι προθέσεις.
Δεν είναι «οι κακές γυναίκες» ή «οι καλοί υπερασπιστές της ζωής».
Το πρόβλημα είναι ο μηχανισμός σκέψης που μετατρέπει ένα υπαρξιακό δίλημμα σε ζήτημα εξουσίας.
Όποιος δεν το βλέπει αυτό, τσακώνεται για πρόσωπα ενώ χάνει το παιχνίδι.

Πρώτο μάθημα: το δικαίωμα δεν εξαρτάται από αυτάρκεια...
Ακούγεται συχνά το εξής επιχείρημα:
«Αν το έμβρυο είχε απόλυτο δικαίωμα στη ζωή, η φύση θα το είχε εξασφαλίσει χωρίς να εξαρτάται από το σώμα της γυναίκας».
Ας το πάρουμε στα σοβαρά.
Γιατί αν ισχύει αυτό, τότε πρέπει να το εφαρμόσουμε συνεπώς.
Το νεογέννητο βρέφος: – δεν μπορεί να τραφεί μόνο του,δεν μπορεί να προστατευθεί,δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς πλήρη φροντίδα τρίτων
Με τη λογική της «αυτονομίας ως προϋπόθεσης δικαιώματος», το βρέφος δεν έχει δικαίωμα στη ζωή, αλλά μόνο όσο οι γονείς «επιλέγουν» να το συντηρούν.
Εδώ φαίνεται η πρώτη ρωγμή:η εξάρτηση δεν ακυρώνει την ηθική αξία της ζωής.
Αν την ακύρωνε, ο μισός ανθρώπινος πολιτισμός θα κατέρρεε.

Δεύτερο μάθημα: άλλο εξάρτηση, άλλο ιδιοκτησία...
Η εγκυμοσύνη είναι σχέση εξάρτησης, όχι σχέση ιδιοκτησίας.
Το γεγονός ότι κάτι εξαρτάται από εσένα δεν σημαίνει ότι σου ανήκει απόλυτα.Το παιδί εξαρτάται από τους γονείς
Ο βαριά ασθενής από τον φροντιστή
Ο ανάπηρος από το κοινωνικό περιβάλλον
Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν λέει:«Αφού εξαρτάσαι από μένα, αποφασίζω αν θα συνεχίσεις να ζεις».
Όταν λοιπόν η συζήτηση μετατοπίζεται από την τραγικότητα της κατάστασης στο «δικαίωμα διάθεσης», δεν μιλάμε πια για ελευθερία.Μιλάμε για εξουσία επί του αδύναμου.

Τρίτο μάθημα: η φύση δεν απονέμει δικαιώματα αλλά δεν τα αναιρεί κιόλας...
Ένα ύπουλο επιχείρημα λέει:
«Αφού η φύση δεν εγγυάται την επιβίωση, γιατί να την εγγυάται η κοινωνία;»
Με την ίδια λογική: η φύση δεν εγγυάται ότι θα ζήσεις μετά από ατύχημα,δεν εγγυάται ότι θα επιβιώσεις από ασθένεια,,δεν εγγυάται ότι δεν θα πεθάνεις από πείνα
Άρα τι;Καταργούμε νοσοκομεία, φροντίδα, υποχρεώσεις;
Η ανθρώπινη ηθική ακριβώς εκεί ξεκινά:όχι στο «τι κάνει η φύση», αλλά στο «τι κάνουμε εμείς απέναντι στον αδύναμο».

Τέταρτο μάθημα: όταν εξαφανίζεται η ευθύνη, εμφανίζεται ο μηδενισμός...
Όταν αφαιρείς από τη συζήτηση:
την ευθύνη
τη σχέση
την τραγικότητα
και μένει μόνο το «δικαίωμα διάθεσης», τότε δεν μιλάμε για πρόοδο.
Μιλάμε για ηθική αποστείρωση.
Η άμβλωση δεν είναι ούτε τρόπαιο ούτε σύμβολο απελευθέρωσης.Είναι τραγική σύγκρουση αξιών.Όποιος το αρνείται αυτό, δεν απελευθερώνει τη γυναίκα.Απλώς κάνει πιο εύκολο να μην σκέφτεται.

Πέμπτο μάθημα: η συζήτηση δεν είναι απαγόρευση...
Εδώ γίνεται η μεγαλύτερη νοητική απάτη:«Αν συζητάς, θες απαγορεύσεις».
Όχι. Αυτό είναι φίμωση.
Το να αναγνωρίζεις ηθική πολυπλοκότητα δεν ισοδυναμεί με κρατική επιβολή. Ισοδυναμεί με πνευματική εντιμότητα.
Μια κοινωνία που:
φοβάται τη συζήτηση
βαφτίζει κάθε προβληματισμό «επικίνδυνο»
απαιτεί ομοφωνία σε υπαρξιακά διλήμματα
δεν είναι προοδευτική.Είναι ιδεολογικά ανασφαλής.

Τελικό μάθημα: πού οδηγεί αυτή η λογική αν την πάρεις στα σοβαρά...
Αν δεχτούμε ότι:
η εξάρτηση ακυρώνει το δικαίωμα
η ευθύνη είναι καταπίεση
η σκέψη είναι επικίνδυνη
τότε δεν μιλάμε πια για ανθρώπινη ηθική.
Μιλάμε για κτηνώδη μηδενισμό με προοδευτικό περιτύλιγμα.
Και όχι: ούτε τα ζώα δεν λειτουργούν έτσι.
Τα περισσότερα προστατεύουν τα αδύναμα σπλάχνα τους ενστικτωδώς...
Μόνο ο άνθρωπος έχει την ικανότητα: να σκοτώνει και ταυτόχρονα να το παρουσιάζει ως ηθική ανωτερότητα...
Η κοινωνία που φοβάται τη σκέψη δεν προστατεύει δικαιώματα...
Προστατεύει αφήγημα...
Και κάθε αφήγημα που δεν αντέχει ερωτήσεις, αργά ή γρήγορα καταρρέει..."

Pablo Garsia