Η ώρα ήταν περίπου 7 το απόγευμα, όταν χρειάστηκε να κατέβω μέχρι την είσοδο της πολυκατοικίας για να παραλάβω κάτι. Σηκώνομαι από τον καναπέ, πλησιάζω στην πόρτα, πάω να ξεκλειδώσω, τίποτα! Η κλειδαριά είχε μπλοκάρει. Προσπάθησα μία, δύο, κανένα αποτέλεσμα. Τηλεφώνησα στον κύριο Νίκο, από κάτω, του πέταξα το κλειδί, προσπάθησε να ανοίξει από την έξω πλευρά, τίποτα. Τηλεφώνησε ο κύριος Νίκος στον κλειδαρά της γειτονιάς, δεν ήταν διαθέσιμος και έτσι το ραντεβού μας ορίστηκε για το επόμενο πρωί…
Προσπάθησα να μην πανικοβληθώ. Η μοναδική μου ανησυχία ήταν μη τυχόν και συμβεί κάτι και χρειαστεί να βγω από το σπίτι, ένας σεισμός ίσως ή μια φωτιά. Όμως είχε πάει ήδη αργά και μια τέτοια σκέψη δεν ήταν ό,τι πιο ώριμο. Αν για κάποιον λόγο με έπιανε πανικός τα πράγματα δεν θα κυλούσαν καλά, γι’ αυτό και έσβησα κάθε τέτοια σκέψη από το μυαλό μου.
Ξάπλωσα μετά από ώρες στο κρεβάτι μου και σκέφτηκα πόσο εύκολα μπορείς να νιώσεις «εγκλωβισμένος». Σκέφτηκα πόσο σπουδαίο πράγμα είναι η «ελευθερία» μας. Σκέφτηκα όμως και πόσο τυχεροί ήμαστε όσοι έχουμε ένα σπίτι να μας «στεγάζει» και μια «πόρτα» να την ανοίγουμε κάθε πρωί για να πάμε στη δουλειά μας. Σκέφτηκα πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως πολύ εύκολα μπορούμε να βρεθούμε σε μια συνθήκη άγνωστη ή δύσκολη. Σε μια συνθήκη όπου τα αυτονόητα δεν είναι προσβάσιμα σε όλους και η «ασφάλεια» δεν είναι κάτι σίγουρο, είτε είσαι μέσα σε ένα σπίτι, είτε είσαι έξω από αυτό…
Ευτυχώς, νωρίς το πρωί, ήρθε ο «κλειδαράς», μαζί με τον κύριο Νίκο, τον φύλακα άγγελο της πολυκατοικίας μας, και μετά από δύο ώρες η διαδρομή προς τον έξω κόσμο ήταν και πάλι ανοιχτή. Και έτσι η «ελευθερία» επέστρεψε ξανά στη ζωή μου…
Κι αν κάτι θυμήθηκα από αυτή την εμπειρία, είναι το πόσο άσχημο είναι το να νιώθεις «εγκλωβισμένος» μέσα στο ίδιο σου το σπίτι. Πόσο σκληρό είναι να είσαι φυλακισμένος» μέσα σε κάτι που θα έπρεπε να σου δίνει ασφάλεια. Πόσο σπουδαίο είναι να εμπιστευόμαστε τα «κλειδιά» της ζωής μας σε ανθρώπους που κρατάνε για εμάς την πόρτα και την καρδιά τους «ανοιχτά»!
Κύριε Νίκο, κύριε Λάμπρο, ευχαριστώ που μου δώσαμε ξανά την «ελευθερία» μου. Να έχουμε μια όμορφη ημέρα και όπως είπα και στον εαυτό μου, όταν τελείωσε η μικρή μου περιπέτεια, «μακάρι τέτοια να είναι πάντα τα προβλήματα της ζωή μας…»
Χρήστος Δασκαλάκης/πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου