Όπως και τότε, στις 22 Ιανουαρίου του 1991 ημέρα της οσιακής κοιμήσεως του Αγίου, έτσι και φέτος 35 χρόνια μετά, το Μοναστήρι του Αγάθωνα και η οροσειρά της Οίτης ήταν κατάλευκη και βυθισμένη στο χιόνι.
[....]
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΑΘΩΝΟΣ
«Ευρισκόμεθα σήμερα σε έναν τόπο, ο οποίος έχει πραγματικά σηματοδοτηθεί από την παρουσία Αγίων, κυρίως από το γεγονός ότι μέσα στους αιώνες διαχρονικά κατοικείται από μοναχούς, οι οποίοι αγωνίζονται τον πνευματικό αγώνα.
Τα λόγια μου γίνονται ακόμα πιο δύσκολα τα λόγια μου και η θέση μου ενώπιον και της Λάρνακος του Αγίου, όπου αδιάφθορο το σώμα του παρουσιάζεται ενώπιον μας για να δηλοποιήσει αυτό που ο λαός του Θεού εγνώριζε, γνωρίζει και θα γνωρίζει στους αιώνες των αιώνων, ότι ο Γέροντας Βησσαρίων ήταν όχι απλώς ο πνευματικός της εν Φθία Εκκλησίας, αλλά ήταν και Άγιος ενώπιον του Θεού. Μία μαρτυρία την οποία οι ίδιοι οι κάτοικοι του τόπου,όχι μόνο οι μοναχοί, γνώριζαν και ομολογούσαν.
Γι’ αυτό τον Άγιο, οποίος όπως ακούσαμε στο τροπάριο, το πρώτο στοιχείο της ύπαρξής του ήταν η απλότητα, ήταν απλούς εν τοις τρόποις, έτσι φανερώθηκε σε όλους, μια απλότητα η οποία μας θυμίζει τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, μας θυμίζει όλους αυτούς, οι οποίοι πέρασαν μέσα από το μαρτύριο της
συνειδήσεως ζώντας ακατάπαυστα διά της υπακοής στον πνευματικό ασκητικό αγώνα.
Όταν ερχόμασταν σήμερα και κατεβήκαμε στο χιονισμένο προαύλιο της Μονής ήταν σαν να βλέπουμε τον γέροντα να διακονεί.
Δύο σκέψεις μου ήρθαν:
Η πρώτη ότι πιθανότατα ο Όσιος Γέροντας Βησσαρίων θα ήταν και θα άνοιγε τον δρόμο από το χιόνι για να περάσουμε και να μην ταλαιπωρηθούμε έτσι απλά και ταπεινά και το δεύτερο ότι ίσως να φορούσε το πετραχήλι του και σε μία γωνία να
εξομολογούσε αυτό το ευλογημένο διακόνημα, το οποίο το έκανε παντού και στο μοναστήρι αλλά και ξεπερνώντας αυτήν αυστηρή παράδοση της Ορθοδοξίας εξέρχονταν από το μοναστήρι κυρίως την περίοδο της Τεσσαρακοστής για να διέλθει όλη τη Φθία όπως μας λέει και το τροπάριο και να συναντήσει όλους τους ανθρώπους και να γίνει κήρυξ ένθεος, ποιου πράγματος;
Της ανάγκης της μετανοίας ενός εκάστου, να μετανοήσουμε δηλαδή και να βρούμε τον εαυτό μας και να βρούμε αυτό το οποίο συνεχίζει ο υμνογράφος να μας λέγει: τον Χριστόν που βρίσκεται μέσα σε κάθε καρδιά ανθρώπινη, η οποία αγαπά τον Χριστό και έχει την Χριστού αγάπησιν μέσα στην καρδιά του και ήξερε ο Άγιος
και στα δύσκολα χρόνια της βιωτής του και όταν ήρθε η περίοδος της κατοχής, αλλά και όταν ήρθε η περίοδος της πείνας ήξερε ότι πρώτα έπρεπε να θεραπεύσει τον άνθρωπο ως άνθρωπο και μετά κυρίως και δευτερευόντως άλλα ουσιαστικότερα να θεραπεύσει την ανάγκη της ψυχής του, γι’ αυτό συνδέεται με την μετάνοια και με την ελεημοσύνη, μία ελεημοσύνη όμως η οποία δεν ήταν μονάχα έργοις, αλλά ήταν κυρίως καρδιακή.
Όμως είναι συγκλονιστικό και το γεγονός ότι η απλότητα αυτή ήταν που τον οδήγησε σε ύψη πνευματικά, γιατί αυτή η απλότητα συνδεόταν με τις μεγάλες αρετές του μοναχικού βίου που μια από τις μεγαλύτερες είναι η υπακοή. Ήταν υπάκουος στον Ηγούμενο, ήταν υπάκουος στο θέλημα της Εκκλησίας. Ποτέ το
θέλημά του δεν ήταν εναντίον του εκκλησιαστικού φρονήματος, αλλά πάντοτε διηκόνησε όπου κι αν βρισκόταν την Εκκλησία με αγάπη πολλή, τέτοια αγάπη η οποία τον οδήγησε, ώστε όλες τις ημέρες της ζωής του να τις περάσει διακονώντας δια υπακοής προς τον Επίσκοπο και στον Ηγούμενο και οδηγούμενος πάντοτε
στην πνευματική του προκοπή.
Αυτό που ακολουθούσε στη ζωή τους συνέχεια είναι αυτό που λέει σε ένα άλλο σημείο ο υμνογράφος του «του Θεού τα εντάλματα τα έκανε πράξη στη ζωή του» δηλαδή τα θελήματα του Θεού έγιναν δικό του θέλημα, καθημερινό θέλημα της ζωής του.
Έτσι πορευόταν στη ζωή του, δε σκεφτόταν κάτι που να έχει σχέση με τον δικό του θέλημα αλλά ακολουθούσε πάντοτε το θέλημα του Θεού γι’ αυτό ακριβώς και από την Πελοπόννησο δια της Κορίνθου όπως μας είπε ο Σεβασμιώτατος, βρέθηκε στη Θεσσαλία και από τη Θεσσαλία εδώ για να μείνει σε αυτό τον τόπο. Όμως όπου και
αν πέρασε άφησε το σημάδι της παρουσίας της πραότητος, της
αγαθότητος, της ενότητος, της αγιότητος.
Εδώ όμως στην Φθιώτιδα αναδείχθηκε ως πραγματικός Άγιος. Όλοι όσοι ζείτε εδώ στην περιοχή πραγματικά γνωρίζετε καλύτερα από εμένα την αγιότητα του Γέροντος, γιατί τον γνωρίσατε, γιατί είχατε την ευκαιρία να συνομιλήσετε μαζί του, γιατί είδατε την ταπεινότητα και τη διάθεσή του για διακονία».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου