Το κάθε τι αρχίζει από τον άνθρωπο, γι’ αυτό και το πρόβλημα εν τέλει είναι: αγαπώ την αμαρτία μου ή όχι;
Κανένας δεν μπορεί να πη ότι αμαρτάνει, διότι δεν μπορεί να κάνη διαφορετικά.
Αναμφιβόλως, η δύναμις όλων δεν είναι ίδια· άλλος μπορεί λιγότερο, άλλος περισσότερο.
Άλλος μπορεί με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, άλλος με περισσότερη αγωνιστικότητα.Το βέβαιο είναι ότι αυτός που θέλει το κάνει τελικώς.
Διότι, είτε δύο τάλαντα έχεις είτε πέντε, εάν τα αυξήσης, θα τα δεχθή ο Θεός και θα σου στείλη το έλεός του.
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης .
Έχουμε μάθει να αποδίδουμε πολλά στη δύναμη της θέλησης. Σαν να εξαρτώνται όλα από το πόσο δυνατός είναι κάποιος. Η ζωή όμως είναι πιο σύνθετη.
Δεν ξεκινάμε όλοι από το ίδιο σημείο. Έχουμε διαφορετικό σώμα, διαφορετική βιολογία, διαφορετικό νευρολογικό και ορμονικό υπόβαθρο. Και μέσα στα χρόνια διαμορφώνουμε έναν διαφορετικό ψυχισμό. Άλλος μεγάλωσε με ασφάλεια, άλλος με φόβο. Άλλος έμαθε να εμπιστεύεται, άλλος να προστατεύεται. Άλλος γνώρισε απώλειες νωρίς και άλλος πολύ αργότερα.
Όλα αυτά διαμορφώνουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη δυσκολία.
Η ζωή δεν βιώνεται με τον ίδιο τρόπο από όλους. Εκεί που κάποιος λέει «θα το ξεπεράσω», κάποιος άλλος μπορεί να αισθάνεται ότι δεν έχει πια τίποτε άλλο να δώσει.
Και εδώ χρειάζεται λίγη δικαιοσύνη.Πρώτα απέναντι στον εαυτό μας.
Πόσες φορές κοιτάξαμε έναν άλλον άνθρωπο και σκεφτήκαμε: «Αυτός τα κατάφερε. Εγώ γιατί δεν μπορώ;» Και ύστερα αρχίσαμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας για την κούραση, τον φόβο, την αδυναμία μας να συνεχίσουμε.
Δεν ξέρουμε όμως τι θα μπορούσαμε να κάνουμε αν είχαμε το δικό του σώμα, τη δική του ιστορία, τις δικές του εμπειρίες και τις δικές του συνθήκες.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει όταν κρίνουμε τον άλλον.
Βλέπουμε τη συμπεριφορά του, όχι όλη την ιστορία που βρίσκεται πίσω από αυτήν. Βλέπουμε ότι λύγισε, ότι απομακρύνθηκε, ότι δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί. Δεν βλέπουμε πόσο καιρό πάλευε πριν φτάσει εκεί.
Γι’ αυτό χρειάζεται να είμαστε προσεκτικοί με τη λέξη «αδύναμος».
Κανείς δεν ξέρει εύκολα πού τελειώνουν οι δυνάμεις ενός άλλου ανθρώπου.
Και κανείς δεν είναι φτιαγμένος για να αντέχει τα πάντα.
Η παρατεταμένη πίεση, η απώλεια, η μοναξιά, ο φόβος, η σωματική εξάντληση μπορούν να λυγίσουν ακόμη και έναν άνθρωπο που μέχρι χθες θεωρούσαμε πολύ δυνατό. Υπάρχει ένα σημείο όπου το βάρος γίνεται μεγαλύτερο από τις δυνάμεις που διαθέτουμε.
Τότε η ανάγκη για βοήθεια δεν είναι ντροπή.Είναι ανθρώπινη πραγματικότητα.
Για κάποιον, σήμερα, δύναμη είναι να συνεχίσει τη δουλειά του. Για κάποιον άλλον είναι να σηκωθεί από το κρεβάτι. Για έναν τρίτο είναι να τηλεφωνήσει σε έναν άνθρωπο και να πει: «Δεν μπορώ μόνος μου».
Δεν χρειάζεται να έχουν όλοι την ίδια αντοχή για να έχουν την ίδια αξία.
Αυτό ίσως είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχουμε να μάθουμε. Να σεβόμαστε τις δικές μας δυνάμεις χωρίς να περιφρονούμε τα όριά μας. Και να κοιτάμε τον άλλον χωρίς να απαιτούμε από εκείνον να αντέξει όπως θα αντέχαμε εμείς.
Γιατί δεν ξέρουμε ποτέ όλη την εσωτερική αγωνία ενός ανθρώπου.
Ξέρουμε μόνο ένα μικρό κομμάτι της.
Και μέσα σε αυτό το μικρό κομμάτι χρειάζεται να υπάρχει χώρος για περισσότερη κατανόηση και λιγότερη κριτική.
Άλλος αντέχει όρθιος.
Άλλος συνεχίζει γονατιστός.
Άλλος χρειάζεται κάποιον να τον κρατήσει.
Ενώ είμαστε όλοι απλά ανθρώπινοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου