(Τα γεγονότα που περιγράφονται είναι αληθινά)
-Εδώ είμαι Πασά μου, φώναξε ο «Παπάς».
Ο «Παπάς» ήταν ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος.
-Τώρα οι δύο μας Παπά, έχουμε κάτι υπόλοιπα από παλιούς λογαριασμούς.
-Ό,τι ορίζεις Πασά μου, είμαι στη διάθεσή σου.
-Βεβαίως και είσαι στη διάθεσή μου, αρκετά κάνατε όσο είχατε το πάνω χέρι, τώρα εμείς είμαστε στη θέση του νικητή και θα ορίσουμε εμείς τους κανόνες του παιχνιδιού.
-Το ξέρω Πασά μου, είστε νικητές και θα πράξετε κατά πώς επιθυμείτε.
-Κι εσύ παπά έκανες πολλά, τώρα είναι ώρα να δώσεις λόγο.
-Μάλιστα πασά μου
-Ήσουνα αχάριστος σε τούτους τους ανθρώπους που σε φιλοξενούσαν, σε μας τους νικητές που σε ανεχόμασταν.
Ο Χρυσόστομος Καλαφάτης σκεφτόταν.
«Αυτά τα άγια χώματα ήταν δικά μας, τα πήρατε από εμάς, και εσύ μου λες πως μας ανέχεστε τώρα;»
Δεν το είπε, δεν ήταν ώρα για συναισθηματισμούς, τώρα άλλοι είχαν τη δύναμη, άλλοι ήταν οι νικητές, όπως το είχε πει ο Πασάς.
Ο Νουρεντίν έτρεφε μίσος και οργή για το Μητροπολίτη Σμύρνης από παλιά, θεωρούσε λοιπόν ότι έφτασε επιτέλους η ώρα να εκδηλώσει αυτά τα συναισθήματα.
Ο Χρυσόστομος Σμύρνης έφερνε στη σκέψη του έναν άλλο Εθνομάρτυρα, το Γρηγόριο Ε’, Οικουμενικό Πατριάρχη των Ορθοδόξων με έδρα την Κωνσταντινούπολη, το Πάσχα του 1821, με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.
Αδύνατος, αποστεωμένος, ξάγρυπνος, δέχθηκε τη διαταγή να αφορίσει την Επανάσταση και τους πρωτεργάτες της, εάν δεν ήθελε να περάσουν από μαχαίρι, να σφαγούν όλοι οι Έλληνες σ’ όλη την επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Κάτι τέτοιο θα σήμαινε τον πλήρη αφανισμό του γένους.
Κάτω από αυτήν την πίεση προέβη στον αφορισμό.
«Να γραφούν όλα με ραγιάδικο τρόπο» ήταν η εντολή της οθωμανικής διοίκησης.
Και γράφτηκαν με τρόπο υποτακτικό και ταπεινό.
Ύστερα έσυραν το Γρηγόριο στους δρόμους, τον χτυπούσαν, τον βασάνισαν, τον κρέμασαν στην πύλη του Πατριαρχείου.
Τώρα ερχόταν η σειρά του, το γνώριζε πολύ καλά.
Όπως και το Γρηγόριο, έτσι και αυτόν τον περίμενε καράβι έτοιμο να τον παραλάβει και να τον μεταφέρει μακριά, σώο, σε άλλη χώρα.
Όπως δε δέχτηκε τη σωτηρία του ο Γρηγόριος, έτσι αρνήθηκε και ο ίδιος.
«Εγώ να σωθώ και ο λαός μου να σφάζεται, εγώ να περιφέρω το άθλιο σαρκίο μου σε τόπους μακρινούς και οι συμπατριώτες μου να βασανίζονται; Δε θα το κάνω ποτέ.» ήταν η απάντησή του, όπως και εκείνου.
Δέκα χιλιάδες Έλληνες είχαν σφάξει οι Τούρκοι τους τρεις πρώτους μήνες της Επανάστασης στην Κωνσταντινούπολη.
Στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα ο Χρυσόστομος ήταν Μητροπολίτης Δράμας, έκανε πολλά έργα εκεί.
Με απαίτηση και διαβολές των Βουλγάρων οι Τούρκοι τον έδιωξαν.
Στο Σιδηροδρομικό Σταθμό, λίγο πριν αναχωρήσει, ένας από τους Προύχοντες του είπε :
«Δέσποτα, μας παρέλαβες λαγούς και μας έκανες λιοντάρια.»
Αυτός ήταν ο Χρυσόστομος.
Τώρα τα πράγματα ήταν απείρως χειρότερα.
Ένας λαός γηγενής, με μακραίωνη ιστορία στη γη της Ιωνίας, ξεριζωνόταν από τις πατρογονικές του εστίες.
Τον έσφαζαν, τον βασάνιζαν, τον λήστευαν, άρπαζαν άντρες, γυναίκες, παιδιά.
Ο Χρυσόστομος τα είχε ζήσει όλα, τη σκλαβιά, το θρίαμβο, τη συντριβή.
Το φόβο πιο πριν ότι όλα θα καταρρεύσουν.
Γι’ αυτό προσπάθησε απεγνωσμένα να βρει τρόπο να τα σταματήσει.
Να κάνει δεύτερη γραμμή άμυνας, να αποσοβήσει την ολοκληρωτική καταστροφή.
Τίποτα, όλα ήταν μάταια και αναποτελεσματικά.
Τώρα αντίκριζε το φριχτό τέλος των πάντων.
Η ανθρώπινη ζωή έχανε κάθε αξία, οι νικητές δεν τη λογάριαζαν.
Δεν τον ενδιέφερε ο εαυτός του.
Η φωνή του Νουρεντίν τον επανάφερε στην πραγματικότητα,
Ο Πασάς όλο αυτό το διάστημα αδυνατούσε να χωνέψει το γεγονός ότι οι Έλληνες είχαν το πάνω χέρι.
Όταν έφευγε μουρμούριζε :
«Θα ξανάρθω παπά και τότε θα λογαριαστούμε για τα καλά.»
Η ώρα είχε έρθει.
-Κάνε ό,τι νομίζεις, είπε ο Χρυσόστομος.
-Όχι εγώ, εκείνοι εκεί έξω.
Έξω ο όχλος ούρλιαζε.
Τον έβγαλε έξω.
-Είναι δικός σας, φώναξε.
Τον άρπαξαν, τον έσυραν, τραβούσαν τα γένια του, τον κλωτσούσαν, τον έδερναν, τον έφτυναν.
Ούρλιαζαν.
Κανείς δεν τον ξανάδε, ακούστηκαν διάφορες εκδοχές, ο ένας έλεγε κάτι, άλλος έλεγε άλλο για το τέλος του.
Έτσι πέρασε στη σφαίρα του θρύλου, πήγε να συναντήσει το μαρμαρωμένο βασιλιά και από εκεί να σκεπάσει με τη σκιά του ένα ολόκληρο Έθνος.
Για να έχει να λέει αυτός ο λαός ότι τούτο τον τόπο τον φυλάγουν ιεροί άνθρωποι.
Ο Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Σμύρνης κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή, τέτοιες μέρες έζησε το μαρτύριό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου