Τα 'Αργητάκια' και ο Άγιος Παΐσιος!

Του Σπύρου Συμεών για την Romfea.gr

Έφτασε και φέτος η μνήμη του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, εκείνου του γλυκού παπουδάκου που ανάπαυσε πολλές ψυχές, που απάλυνε τον πόνο χιλιάδων ανθρώπων που το είχαν ανάγκη.
Ευλαβικά για μια φορά ακόμη στο καθιερωμένο προσκύνημα μας στο Άγιο Όρος περάσαμε και φέτος από την Παναγούδα, εκεί που ο Όσιος έζησε τα τελευταία του χρόνια, σ΄αυτόν τον τόπο που έμελλε να μείνει χαραγμένος στην καρδιά πολλών ανθρώπων όπως και του ''Γ.''

Στο προσκύνημα μας στο ταπεινό κελάκι της Παναγούδας, που δεν άλλαξε και πολύ από τότε που ζούσε εκεί ο Άγιος συμπέσαμε με το προσκύνημα δυο άλλων ατόμων ενός από την Κρήτη κι ενός από το Άργος, ήρθαν παρέα μαζί στον Άγιο να αποδώσουνε την ελάχιστη τιμή...
Ένας από τους πατέρες του κελιού μας υποδέχθηκε, μας κέρασε το παραδοσιακό γλύκισμα του Αγίου Όρους, λουκούμι, μπήκαμε προσκυνήσαμε στον μικρό ναό του κελιού, οι πατέρες έκαναν προετοιμασίες, παραμονές εξάλλου του Αγίου.

Ένας εξ αυτών κάθισε μαζί μας μετά έξω στο υπαίθριο αρχονταρίκι, στα κούτσουρα, όπως και τότε έτσι και πριν λίγες μέρες άνθρωποι από διάφορα μέρη συναντήθηκαν σ αυτά τα κούτσουρα και στην μέση ένας μοναχός να μας νουθετεί λέγοντας μας γι άλλους τα αυτονόητα και για άλλους τον σπόρο προς καλλιέργεια... Ο ένας εκ των δυο λαϊκών, αυτός από το Άργος μας μετέφερε μια ιστορία, μια εμπειρία ενός φίλου του που τότε στα χρόνια του Αγίου Παϊσίου πέρασε κι αυτός με μια παρέα να προσκυνήσει στο κελί και να συνομιλήσει με τον ξακουστό και ταπεινό γέροντα Παϊσιο.

Και η ιστορία που μας μετέφερε έχει κάπως έτσι:

Ο Άγιος τους υποδέχτηκε στην αυλόπορτα του κελιού:

- Καλώς τα Αργητάκια, τους λέγει, η παρέα προέρχονταν από το Άργος, εξ'ου και τα αποκάλεσε αργητάκια (δεν τον ξέρανε, δεν τους είχε ξαναδεί αλλά δεν τους έκαμε κι εντύπωση με τα τόσα που είχαν ακούσει για τον γέροντα) τους κέρασε λουκούμι από αυτά που είχε πάντοτε σε ένα δοχείο έξω από την αυλόπορτα για κάθε περαστικό, για κάθε επισκέπτη και τους λέγει πως θα τα πουν λίγο στην αρχή με τον ''Γ.'' και μετά θα τα πει και με τους άλλους.

Ο ''Γ.'' στην τσέπη του είχε ένα χαρτάκι που πάνω του είχε σημειωμένα διάφορα ζητήματα που τον απασχολούσαν και ήθελε να τα συζητήσει με τον γέροντα.
Δεν πρόφτασε να το βγάλει καθώς ο γέροντας του έπιασε την κουβέντα. Μια κουβέντα που ουσιαστικά απαντούσε ο γέροντας στα ζητήματα που είχε ο ''Γ.'' στο χαρτάκι μες την τσέπη του δίχως να τα έχει διαβάσει και δίχως να του τα έχει αναφέρει καν...
Κι εκεί κομπιασμένος ο ''Γ.'' σε ένα σημείο κι εφόσον όλα τα άλλα ζητήματα του είχαν απαντηθεί ανέφερε στον γέροντα τον καημό τον δικό του και της γυναίκας

Νύχτα στο κελί του Αγίου Παϊσίου(Α')

Νώντα Σκοπετέα

 Πόσα χωράει η μνήμη;Πόσα ερεθίσματα,πόσες εικόνες ; Λήψη –αποθήκευση –ανάκτηση,ανάκληση,ανάμνηση …Τα στάδια που μας οδηγούν στο να θυμόμαστε το ο,τιδήποτε . Ένα πρόσωπο , ένα όνομα , μια ημερομηνία, μια μυρωδιά , ένα χαμόγελο , ένα δάκρυ … Η ένταση στην λήψη θα οδηγήσει στην καλύτερη αποθήκευση , στην πιο εύκολη ανάκληση !

 Σωτήρια η μνήμη , λυτρωτική κάποιες φορές . 

Ολέθρια όταν ενώνεται μόνο με την κακία …Η μνησικακία ! Βδελυρή στα μάτια του Παναγάθου και Αμνησικάκου Θεού μας ! 

Θαυμαστοί όλοι εκείνοι , που έχουν και μεγάλες αποθήκες μνήμης, μα και ταχείς και επιτυχείς τις διαδικασίες ανάκτησής της . Και ο θαυμασμός μας επιτείνεται όταν η διαδικασία λήψης διήρκεσε ελάχιστα ! 

Συναντάς για παράδειγμα έναν Αγιορείτη Γέροντα για πρώτη φορά στην ζωή σου , μιλάς μαζί του για ελάχιστα λεπτά της ώρας,του δίνεις τα ονόματα των δικών σου να δέεται για υγεία και θείο φωτισμό,για ανάπαυση κεκοιμημένων …Τον επισκέπτεσαι ξανά ύστερα από λίγα χρόνια ,εκείνος στο μεσοδιάστημα έχει συναντήσει αμέτρητο αριθμό αδελφών –προσκυνητών και μόλις σε βλέπει , σε προσφωνεί με το όνομά σου και σε ρωτά ονομαστικά για τα παιδιά σου !

 Στ΄ αλήθεια τι είναι αυτό που όξυνε τόσο την μνήμη τούτου του Γέροντα ; Τι ήταν εκείνο που αύξησε τόσο τον αποθηκευτικό της χώρο; Που τον έκανε να σε θυμηθεί σαν να μίλησες μαζί του μόλις χθες; Η προσευχή και μόνο ! Το σύμπονό του για τον σύμπαντα κόσμο αδιακρίτως! Το Φως που εκλύεται από αυτό τη δυνάμει του Παρακλήτου Ουρανίου Βασιλέως ! Έτσι και ο Άγιος Παϊσιος ! Δεν λησμόνησε ποτέ κανέναν !
Πόσους δεν κουβαλούσε συνέχεια στις πλάτες του αυτός ο ισχνός καλόγερος …Τα πάθη,τις ανάγκες ,τις θλίψεις ,τις στενοχώριες,τα προβλήματα,την αγνωσία,την πλάνη,την αμέλεια,την αμετανοησία !Δάκρυα ασταμάτητα,προσευχή ασίγητη ! Σύντριμμα,ερείπιο γινόταν ύστερα από μια ολονύχτια δέηση για τον σύμπαντα κόσμο, μα και για όλους τους αναρίθμητους εμπεριστάτους ,που ποτέ πια δεν έφευγαν από τον νου και την ψυχή του !

  Μέσα στις δικές του θλίψεις ,τις τόσες δυσκολίες και στις αλγεινές στιγμές που είχε στην καθημερινότητά του ,στα βάσανα,στις αρρώστιες τις επώδυνες ,στον ανηλεή και ασταμάτητο πόλεμο από τον μισόψυχο εχθρό ,στην διαρκή αγωνία και τον πόνο για τον συνάνθρωπο, πάντα τα κατάφερνε και στον ελάχιστο χρόνο

Μακεδονικός Αγώνας. Ο Θάνατος του Παύλου Μελά με τα μάτια των συμμαθητών του γιού του.

Κ. ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΗ

Μηνιαία Επιθεώρηση ΗΩΣ 1960

Ο Ήρωας Παύλος Μελάς μετά τέκνων.

Τα πρώτα γράμματα τα έμαθα στην Αθήνα, στο «Ελληνικόν Εκπαιδευτήριο, Δημητρίου Ν. Μακρή».

Τώρα μπορώ να καταλάβω πόση πατριδολατρεία έκρυβε μέσα του ο εξαίρετος εκεινος Λυκειάρχης, που τόνιζε πως το Εκπαιδευτήριό του ήταν «Ελληνικό» γιατί, τώρα τελευταία έμαθα πως είχε γεννηθεί στην υπόδουλη Ελλάδα έτσι ένιωθε πιο ζωηρή την ανάγκη να σημειώσει με χρυσά φανταχτερά γράμματα στην επιγραφή της εξώπορτας, την εθνικότητα: «Ελληνικόν»!
Στις αρχές του αιώνα μας το Σχολείο αυτό στεγαζόταν σ’ ένα μονόροφο κτίριο, εκεί που βρίσκεται σήμερα η Κτηματική Τράπεζα, αντίκρυ στην Οδον Ιωάννου Πεσματζόγλου, η, καθώς λεγόταν τότε, του Παρθεναγωγείου, παίρνοντας όνομα από το γειτονικό Αρσάκειο.

Στο «Εκπαιδευτήριον Μακρή» πατριώτες καλοί — οι δάσκαλοι μας — μοχθούσαν να μας δώσουν να καταλάβουμε τι θα πεί Πατρίδα, τι είναι Ελλάδα και είμαστε γεμάτοι περηφάνεια καθώς μαθαίναμε πως εμείς που είμαστε Ελληνόπουλα, διαφέραμε από τ’ άλλα παιδιά του κόσμου όλου. θυμάμαι πάντα από κείνα τα χρόνια, πως ο «διδάσκαλος Ωδικής» που λεγόταν Καυταντζόγλου, επάσχιζε μ’ ένα βιολί να μας μαθαίνει πατριωτικούς σκοπούς κι ήτανε γεμάτος ευτυχία κι ανέμιζε το δοξάρι του χαρούμενα και ρυθμικά καθώς χαλάγαμε τον κόσμο τραγουδώντας για την Ελλάδα:
«Την Ήπειρο, Μακεδονία, τη Θράκη
κι όλα τα νησιά και τη Μικρά είχες Ασία,
στην Πόλη θρόνο Βασιλιά...»

Έτσι χαράχτηκε καλά στο μυαλό μας, πως αυτή η. Πατρίδα, τούτη η Ελλάδα η αγαπημένη, είχε κι άλλα παιδιά, κι’ άλλα Ελληνόπουλα, βασανισμένα όμως και καταδιωγμένα, μια που δε ζούσαν ελεύθερα καθώς εμείς — να τραγουδάμε ό,τι θέλουμε, να πηλαλάμε όπου θέλουμε — αλλά ζουσαν
σκλάβοι κάτω από τον Τούρκο και κυνηγημένοι από έναν άλλο εχθρό, ακόμα τρισχειρότερο, το Βούλγαρο.

Οικογένεια Παύλου και Ναταλίας Μελά.

Κι αρχίσαμε να λυπόμαστε τα δυστυχισμένα τ’ αδέλφια μας, που δεν είχαν τον καλό δικό μας βασιλιά Γεώργιο τον Α, που τον βλέπαμε συχνά να τριγυρνά στους

Οταν αυτοκτονεί ένα μικρό παιδί...

  

Οταν αυτοκτονεί ένα μικρό παιδί,μας λέει πόσο αποτυχημένη γενιά γίναμε γι αυτά τα παιδιά,εμείς που μεγαλώσαμε με όμορφες αναμνήσεις έστω σε δύσκολα χρόνια με πολύ στέρηση και φτώχεια με τα παπούτσια της Κυριακής περασμένα με μπογιά να φαίνονται καινούργια και τα ρούχα πάντα με τσόντα ύφασμα να μακραίνει στο ψήλωμα.

  Kι όμως έστω κι αν είχαμε τοσα πολλά που μας λείπανε ακόμη και το φαγητό,μεγαλώσαμε με αγάπη με επικοινωνία στην οικογένεια έστω κι αν το ξύλο πήγαινε σύννεφο αν είμασταν παλιόπαιδα και ξετζανιάζονταν οι μανάδες να μας φωνάζουν να μαζευτούμε απο τους μαχαλάδες και τα παιγνίδια με την καναπίτσα η λούρα (βέργα) στα πόδια κι έτσουζε το ρημάδι ,αλλά η αγκαλιά τα παραμύθια στις αυλές με τα κεντήματα,τις ιστορίες και τα τραγούδια,όλες οι γειτονιές σαν βασίλευε ο ήλιος μας γέμιζαν την καρδιά και την φαντασία κόσμο.

  Εκείνος ο πολιτισμός όμως δεν ήταν ευρωπαικός ,έπρεπε να τον αλλάξουν να φέρουν ξένα ήθη και έθιμα στην πατρίδα μας ,που γέμισε αλλόθρησκους με ήθη παιδεραστίας και ξαφνικά βλέπεις ανθρώπους ηλικιωμένους και μη, να ξεσαλώνουν στην πορνεία μικρών και μεγάλων παιδιών,και βλέπεις στα Σχολεία τη Βία αντι για την φιλία την αγάπη την συντροφικότητα,πόσο άσχημα άλλαξαν οι καιροί στον ευρωπαικό πολιτισμό του αιώνα μας. 

  Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι γονείς η μάνα δε νιώθει, δεν συναισθάνεται τη ψυχή του παιδιού της ;Δεν τρέμει η καρδιά της όταν φύγει απο το σπίτι σε άγνωστο πια κόσμο ειδικά στις μεγάλες πόλεις ώστε να είναι σε επιφυλακή ;  Πόσο κρίμα,πόση μοναξιά η νέα γενιά ,και ξέρω μανάδες που δεν παίρνουν

Πόνος αγάπης(Άγιος Παϊσιος Αγιορείτης)

...«Μετά την χειροτονία μου, με τα έργα του και με τους λόγους του, με δίδαξε πως να φέρωμαι ως εξομολόγος Πνευματικός στους εν Χριστώ αδελφούς, που χτυπημένοι από τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού, έρχονται στο εξομολογητήριο ζητώντας την παρηγοριά του θείου ελέους.

 Ο γέροντας έλεγε χαρακτηριστικά:"Οι Άγιοι μας βοηθούν να καταλάβουμε ποιά πρέπει να είναι η στάση μας σ' αυτούς που έπεσαν στην αμαρτία. Πρέπει να είναι πόνος  αγάπης. Ας γευθούν την γλύκα του θείου ελέους".

 Ο ίδιος πονούσε μαζί με κάθε πονεμένο άνθρωπο και τον βοηθούσε με την αγάπη του να ελπίζη στον Χριστό.

 Πιστεύω και ο μεγαλύτερος αμαρτωλός έφευγε από τον γέροντα με ελπίδα στο έλεος του Χριστού. Αυτό νοιώθαμε ζώντας κοντά του, και αυτό ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που μας έδινε για την πνευματική θεραπεία του συγχρόνου ανθρώπου»...

Ταπεινή εκδήλωση ευγνωμοσύνης Ιερομονάχου Γρηγορίου

Όσιος Παϊσιος (Μαρτυρίες-Περιστατικά-Διδαχές)-ΕΝΩΜΈΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

ΜΟΥΝΤΙΑΛΙΚΑ ΚΑΙ ΆΛΛΑ-"Ενενήντα λεπτά, μια ζωή"

Του Γιώργου Γκόντζου

ΜΟΥΝΤΙΑΛΙΚΑ ΚΑΙ ΆΛΛΑ---Ένα από τα σκηνικά που παρατηρώ πριν την έναρξη των αγώνων είναι και το εξής; Με την ανάκρουση των Εθνικών Ύμνων των ομάδων ,εκτός από τους ποδοσφαιριστές, και τα μέλη του κάθε προπονητικού επιτελείου, ο φίλαθλοι στις εξέδρες τραγουδούν μαζί τους ...Με βάση τα όσα διαβάζουμε τα τελευταία χρόνια, στην χώρα μας, σκέφτομαι πως τους αγώνες, τους παρακολουθούν τα "εθνίκια" κάθε χώρας και μόνο..
Απλά με την ευκαιρία αναδημοσιεύω ένα παλιό κείμενό μου,με σχετικά στοιχεία επικαιρότητας, πριν τέσσερα χρόνια, με τίτλο "Ενενήντα λεπτά, μια ζωή" (ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ!!---)
Ενενήντα λεπτά, μια ζωή...

(Ο δωδεκάλογος ενός συνεπούς αντιεθνικιστή κατά την διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα της Εθνικής Ελλάδας)

1) Χαρίζει σε φίλους του το βιβλίο του Ν.Δήμου,'' Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας''.

2)Φασκελώνει την Εθνική ομάδα μόλις εμφανίζεται στην οθόνη,ιδιαίτερα κατά την ανάκρουση του ύμνου.

3)Σε επικοινωνία με φίλους του γράφει την λέξη '''Έλληνες'' ,όσο το δυνατόν ανορθόγραφα.

4)Όταν κερδίζει πέναλτι η Ελλάδα,αν και δεν ασχολείται με το ποδόσφαιρο ,για

Βιώνοντας το γεγονός της συναντήσεως ενός Αγίου με τον ηγαπημένο του Κύριο.(Από τον βίο του Αγίου Παϊσίου)

  «Στις περιπτώσεις εκείνες, που είχα την ιδιαίτερη ευλογία να λειτουργήσω στο Κελλί του, στον "Τίμιο Σταυρό" ή στην "Παναγούδα", και να συμμετέχη στην Θεία Λειτουργία ο Γέροντας μόνος του, βίωνα μία παρουσία αγγελική μέσα στο παρεκκλήσιο. Οι όποιες κινήσεις του, καθώς διακονούσε τον ιερέα, η ψαλμωδία του και όλη του η στάση, μαρτυρούσαν ότι ζούσε πραγματικά την παρουσία του αοράτου Θεού.
  Σε κάθε Λειτουργία, ο Γέροντας δεν ήταν απλά ένας πιστός που μυστικά εικονίζει τα Χερουβείμ και δοξολογεί τον Τριαδικό Θεό, αλλά ένας επίγειος Άγγελος που υμνεί τον ουράνιο Πατέρα μας. 
Την ώρα του Κοινωνικού, έμπαινε στο άγιο Βήμα για να προσφέρη στον Λειτουργό το ζέον, και ζητούσε να εξαγορεύση τους λογισμούς του και να του διαβασθή η συγχωρητική Ευχή. Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο προσερχόταν να κοινωνήση και η όλη στάση του, έδειχνε πόσο μεγάλη συναίσθηση είχε του φρικτού Μυστηρίου της θείας Κοινωνίας. Ο λειτουργός βίωνε το γεγονός της συναντήσεως ενός Αγίου με τον ηγαπημένο του Κύριο.

  Με έναν λογο, αυτό που όλοι λέμε και πιστεύουμε, ότι η Θεία Λειτουργία μεταβάλλει την γη σε ουρανό, το βίωνες όταν συμμετείχε σ'αυτήν ο άγιος Παϊσιος. Η όλη στάση του, δεν είχε τίποτα το υποκριτικό ή φτειαχτό, με το οποίο θα επιδίωκε να δώση καλή εντύπωση σε τρίτους. Αυτή ήταν η φυσική του στάση, ενώπιον του Βασιλέως Χριστού. Έτσι υπηρετούσε τον Κύριο, και έτσι δεχόταν από Αυτόν τα δώρα της αγάπης Του."

Ταπεινή εκδήλωση ευγνωμοσύνης Ιερομονάχου Γρηγορίου

Όσιος Παϊσιος (Μαρτυρίες-Περιστατικά-Διδαχές)-ΕΝΩΜΈΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Στην προσευχή σου μη ζητάς ούτε φώτα, ούτε χαρίσματα καθόλου, παρά μετάνοια(Όσιος Παϊσιος)

"Ελεγε επίσης:«Στην προσευχή σου μη ζητάς τιποτε άλλο εκτός από την μετάνοια·ούτε φώτα, ούτε χαρίσματα καθόλου, παρά μετάνοια.

  Η μετάνοια θα σου φέρει την ταπείνωση, η ταπείνωση θα σου φέρει την χάρη του Θεού... 

 Κατ' αυτό τον τρόπο, την Ευχή θα την αισθανούμε σαν ανάγκη και δεν θα νοιώθουμε κούραση, και η καρδιά μας θα νοιώθει ένα γλυκό πόνο όταν λέει την Ευχή, και ο Χριστός θα μας σκορπάη και Αυτός την γλυκιά Του παρηγοριά μέσα στην καρδιά μας. 

 Η προσευχή, λοιπόν, δεν κουράζει, αλλά ξεκουράζει. Όταν καταλάβουμε την αμαρτωλότητά μας θα αισθανθούμε την ανάγκη του ελέους του Θεού, και χωρίς να πιέζουμε τον εαυτό μας στην προσευχή, η ανάγκη αυτής της πείνας, θα μας αναγκάζη να ανοίγουμε το στομα σαν το μωρό για να θηλάσουμε".

  Όταν προσευχόταν ο Άγιος μπροστά στις εικόνες, συνήθιζε να τις ασπάζεται πολλές φορές. Στις εικόνες που είχε μπροστά του την ώρα της προσευχής, φαίνονταν τα σημάδια από τους ασπασμούς. Και με την πράξη αυτή, φανέρωνε την μεγάλη αγάπη του για τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους."..

Όσιος Παϊσιος (Μαρτυρίες-Περιστατικά-Διδαχές)-ΕΝΩΜΈΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Σ’ όλη μου τη ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω την μεγάλη μου υποχρέωση στην αγία Ευφημία

Σε επιστολή του ο όσιος Παΐσιος αναφέρει:
«Σ’ όλη μου τη ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω την μεγάλη μου υποχρέωση στην αγία Ευφημία, η οποία ενώ ήταν άγνωστη μου και χωρίς να είχε καμιά υποχρέωση, μου έκανε αυτή την μεγάλη τιμή…».Διηγούμενος το γεγονός πρόσθεσε με ταπείνωση ότι παρουσιάστηκε η αγία Ευφημία, «όχι γιατί το αξίζω, αλλά επειδή με απασχολούσε εκείνο τον καιρό ένα θέμα που είχε σχέση με την κατάσταση της Εκκλησίας γενικά, και για δύο άλλους λόγους».
Εντύπωση έκανε στον Γέροντα «πώς αυτή η μικροκαμωμένη και αδύνατη άντεξε τόσα μαρτύρια; Να πεις ήταν καμία… (εννοούσε σωματώδης και δυνατή). Μια σταλιά ήταν».
Μέσα σε αυτήν την παραδεισένια κατάσταση συνέθεσε προς τιμήν της Αγίας ένα στιχηρό προσόμοιο: «Ποίοις ευφημιών άσμασιν ευφημήσωμεν την Ευφημίαν, την καταδεχθείσαν από άνωθεν και επισκεφθείσασαν κάτοικον μοναχόν ελεεινόν εν τη Καψάλα. Εκ τρίτου την θύραν πάλιν του έκρουσε τετάρτη ηνοίχθη μόνη εκ θαύματος και εισελθούσα με ουράνιον δόξαν, του Χριστού η Μάρτυς, προσκυνούντες ομού Τριάδα την Αγίαν».

πηγή

Ὁ ἐριστικός ἄνθρωπος

Ἀντιόχου τοῦ Πανδέκτη

Ὁ ἐριστικὸς ἄνθρωπος ὄχι μόνο με τοὺς συγγενεῖς του δὲν εἰρηνεύει ποτέ, μὰ οὔτε καὶ μὲ τοὺς ξένους.
Γιατὶ, θέλοντας νὰ ἱκανοποιήσει τὸν ἐριστικό του λογισμό, πάντα καταφεύγει σὲ ρᾳδιουργίες καὶ συνεχῶς ὀργίζεται, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους ταράζει, καὶ φτάνει ἔτσι νὰ γίνεται ἀντιπαθητικός σε ὅλους.

Εἶναι γραμμένο σχετικὰ στὴ Γένεση, ὅτι ὁ Ἠσαῦ πῆρε γυναῖκες ἀλλόφυλες, ποὺ μάλωναν μὲ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὴ Ρεβέκκα (26:35).
Γι᾿ αὐτὸ εἶπε ἡ Ρεββέκα στὸν Ἰσάακ: «Προσώχθικα τῇ ζωῇ μου διὰ τὰς θυγατέρας τῶν υἱῶν Χέτ» (27:46).
Αὐτὸ τὸ χωρίο φανερώνει, ὅτι τὰ μαλώματα ταιριάζουν στοὺς ἄθεους καὶ ὄχι στοὺς πιστοὺς καὶ εὐσεβεῖς.
Γιατὶ οἱ ἀληθινοὶ χριστιανοὶ καὶ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ μιμοῦνται τὸν Κύριο καὶ Διδάσκαλό τους, γιὰ τὸν ὁποῖο ἦταν γραμμένο, ὅτι δὲν θὰ φιλονικήσει οὔτε θὰ φωνάξει οὔτε θ᾿ ἀκούσει κανεὶς τὴ φωνή του στὶς πλατεῖες (Ματθ. 12:19. Πρβλ. Ἡσ. 42:2).
Καὶ αὐτοὶ δὲν προσπαθοῦν νὰ λύσουν ὁποιοδήποτε ζήτημα μὲ μαλώματα καὶ λογομαχίες, ἀλλὰ μὲ τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ὑπακοὴ καὶ τὴ μονολόγιστη ἐλπίδα (δηλαδὴ αὐτὴ ποὺ ἀποβλέπει μόνο στὸν Κύριο, χωρὶς νὰ ταλαντεύεται).
Δὲν θέλουν ποτὲ νὰ ἐπιβάλλουν τὸ λόγο τους οὔτε νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ θέλημά τους, ὅπως ἄλλωστε εἶπε καὶ ὁ Κύριος:
«Ἦλθον οὐχ ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμόν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός» (πρβλ. Ἰω. 6:38-39).

''Mικρός Eυεργετινός''

Ἕνας κόσμος με πετρωμένη συνείδηση

 Σαράντος Καργάκος

Iσως εἶναι δικὴ μου ἰδιοτροπία ἀλλὰ μὲ ἐνοχλεῖ ἀφάνταστα νὰ διαβάζω βιβλία ποὺ ἀναφέρονται δῆθεν στὴ σύγχρονη θρησκολογία ἀλλὰ νὰ πουλᾶνε στὸν ἀναγνώστη μιὰ ὕπουλη σαπρὴ φιλοσοφία ἤ λογοτεχνία. Γι’ αὐτὸ πουλᾶνε σὰν πορνογραφήματα! Ὁμολογουμένως ὑπάρχουν στὸν καιρὸ μας συγγραφεῖς καὶ διανοούμενοι παντός τύπου ποὺ ἐνῶ –ὑποτίθεται– μάχονται γιὰ ὑψηλὲς ἠθικὲς ἀρχὲς, οἱ ἴδιοι ἔχουν ἀρχὲς σὰν αὐτὲς τοῦ δαιμόνιου Γάλλου διπλωμάτη Ταλλεϋράνδου γιὰ τὸν ὁποῖο εἶχε λεχθεῖ τὸ ἀπίθανο: «Τὸν ἀγόρασαν ὅλοι, μὰ τοὺς πούλησε ὅλους. Τὸν μόνο ποὺ δὲν πούλησε ἦταν ἡ μητέρα του˙ καὶ τοῦτο διότι ἦταν... ὀρφανὸς!».

Πολλοὶ στὰ χρόνια μου, πουλώντας κάλπικη πνευματικότητα καὶ ἐπιστημονικότητα, ἔφθασαν ψηλὰ καὶ φόρεσαν τηβένους ἤ ἄλλες ἐπίσημες ἐνδυμασίες. Δὲν ἀποκλείω οὔτε τὸ ράσο. Ὄντως, ἡ τέτοια στολή ταίριαζε πάνω τους σὰν δεύτερη ἐπιδερμίδα. Πρὶν ἀπὸ χρόνια κάποιος νεόφυτος ἱστορικὸς ἐλέγχοντας μιὰ μελέτη μου σχετικὰ μὲ τὶς ἀγριότητες –παντελῶς ἄσκοπες– ποὺ ἔγιναν στὴ διάρκεια τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, βρῆκε νὰ μοῦ πεῖ τοῦτο τὸ ἀποστομωτικὸ, ὅτι δηλαδή οἱ ἐπαναστάσεις δὲν γίνονται μὲ ροδόσταμο! Μόνο ποὺ ἡ φράση αὐτὴ δὲν ἦταν προϊόν τῆς δικῆς του κεφαλῆς. Τὴν εἶχε πεῖ ὁ Σεμπαστιὰν Σαπφόρ στὸ σπουδαῖο Γάλλο τραγικό συγγραφέα Μαρμοντέλ (1723-1799) ποὺ γιὰ κάποιοι διάστημα «φιλοξενήθηκε» στὴ Βαστίλλη.

Πολλοὶ ἀποροῦν πῶς καὶ γιατὶ κάποια ἐπιδέξια μηδενικὰ κατορθώνουν νὰ φθάσουν ψηλὰ, παρακάμπτοντας τοὺς νόμους καὶ περνώντας μέσα ἀπὸ... ὑπονόμους. Ἄς μὴ γελιόμαστε. Ὅπως ἔχει λεχθεῖ ἀπὸ παλιὰ, ὁ νόμος εἶναι στὸ μεγαλύτερο μέρος του μιὰ ταχυδακτυλουργία - χάρτινη τίγρη ποὺ φυλάει τὸ ναὸ μιᾶς τυφλῆς, τώρα καὶ κουφῆς,

Περνάμε όλο τον καιρό μας σαπίζοντας από τους λογισμούς που κάνουμε εναντίον των αδελφών μας

Αββά Δωροθέου-Η αρετή της αυτομεμψίας

Κάποτε με πλησίασαν δύο αδελφοί, που στενοχωρούσε ο ένας τον άλλον, και έλεγε ο μεγαλύτερος για τον μικρότερο:

 «Του λέω να κάνει κάτι και στενοχωριέται και στενοχωριέμαι κι εγώ, γιατί σκέπτομαι ότι, αν με αγαπούσε και μ’ εμπιστευόταν, θα τον πληροφορούσε ο Θεός να τα δεχθεί».

 Και ο μικρότερος έλεγε: «Συγχώρεσέ με, Γέροντα, γιατί έχω την εντύπωση ότι δεν μου μιλάει με φόβο Θεού, αλλά σαν να θέλει να με διατάζει. Και νομίζω ότι γι’ αυτό δεν αναπαύεται η καρδιά μου, όπως λένε οι Πατέρες».
(Η αμφιβολία και η αβεβαιότητα, καρπός του μεταπτωτικού ψυχισμού του ανθρώπου, του αφαιρούν κάθε είδους αναπαύσεως της ψυχής του. Τότε μόνο αναπαύεται ο άνθρωπος, όταν πληροφορείται από την συνείδησή του ότι όλα έχουν καλώς και προς τον Θεό, και προς τον πλησίον και προς τον εαυτό του. Ο διάβολος όμως καλλιεργεί ψευδείς πληροφορίες και πλανά τους άπειρους στην πνευματική ζωή. Γι’αυτό και οι αγωνιζόμενοι νηπτικά, την πληροφόρησή τους δεν την δέχονται από τη συνείδησή τους, αλλά μόνο από τον Γέροντά τους ή από τον ίδιο τον Κύριο. «Πληροφορία» είναι η εσωτερική και συνειδητή βεβαιότητα για την ορθότητα πράξεως ή λογισμού ή γνώσεων κλπ. ή για την αποκάλυψη του θελήματος του Θεού σε κάθε περίσταση).

Προσέξτε, πως ο ένας έριξε το βάρος στον άλλο και κανείς τους δεν κατηγόρησε τον εαυτό του. Άλλοι δύο, που στενοχώρησαν ο ένας τον άλλο, έβαλαν μεν ο ένας στον άλλον μετάνοια, παρέμειναν όμως ανειρήνευτοι. Και ο μεν ένας έλεγε: 

«Δεν μου έβαλε με την καρδιά του μετάνοια και γι’ αυτό δεν αναπαύθηκα. Γιατί έτσι έχουν πει οι Πατέρες».

 Ο δέ άλλος έλεγε: «Επειδή δεν είχε προδιατεθεί με αγάπη προς το πρόσωπό μου, πριν εγώ του δείξω τη μετάνοιά μου, γι’ αυτό κι εγώ δεν αναπαύθηκα». Βλέπετε αυταπάτη, αδελφοί μου, βλέπετε πως διαστράφηκε ο λογισμός τους; 

Ο Θεός γνωρίζει πόσο μεγάλη κατάπληξη μου προξενεί το ότι ακόμα και τους

Κοιμούμεθα ἐπάνω σὲ ἕνα ἡφαίστειο!(Μητροπολίτης Αυγουστίνος)

 Kοιμούμεθα, ἀδέρφια μου! Κοιμούμεθα ἐπιμενίδειον ὕπνον, καὶ οἱ πολιτικοί μας καὶ οἱ ἐκκλησιαστικοί μας ἄρχοντες καὶ οἱ πάντες! Καὶ οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι, ὅλων τῶν χρωμάτων, καὶ δεξιοὶ καὶ ἀριστεροὶ καὶ ὅλων τῶν ἀποχρώσεων.

 Ὀφείλω νὰ τὸ κηρύξω σήμερα καὶ νὰ πῶ· ὅτι κοιμούμεθα ἐπάνω σὲ ἕνα ἡφαίστειο! Ἂς γλεντοῦνε, ἂς διασκεδάζουν, ἂς χορεύουν, ἂς ὀργιάζουν· τὸ ἡφαίστειο λειτουργεῖ καὶ μία ἡμέρα θὰ ἐκραγῇ. 

Οὐαί καὶ ἀλλοίμονον σὲ ὅλους μας. Θὰ μᾶς ἐκτινάξῃ ὁ Βεζούβιος τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ εἰς τὰ πέρατα τοῦ κόσμου. Οὐαί τῷ κόσμῳ!

(+) Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη.

πηγή

Θεία Λειτουργία στο εκκλησάκι του Ιρλανδού αγίου Oran (βίντεο)

 Θεία Λειτουργία στο εκκλησάκι του Ιρλανδού αγίου Oran(Odran), στην νήσο Iona της Σκωτίας στις 15 Ιουνίου του 2018. 

Αυτό το εκκλησάκι είναι το μοναδικό κτίσμα που σώζεται στην Iona από την εποχή της Ορθόδοξης Κελτικής εκκλησίας και βρίσκεται σύμφωνα με την παράδοση πάνω από τον τάφο του αγίου Oran.

πηγή

Αδελφέ στο χέρι σου είναι να κερδίσεις τη συμπάθεια του Κριτού

'Ενας από τους πατέρες της ερήμου έκανε την παραστατική διδασκαλία στους νεώτερους μοναχούς:
-Υπόθεσε αδελφέ μου ότι αυτήν τη στιγμή παίρνω το πρόσωπο του δίκαιου Κριτού και ανεβαίνω στο δικαστικό βήμα και σε ρωτώ λοιπόν:
-Τι θέλεις να σου κάνω.Αν μου πεις "ελέησέ με" , σου αποκρίνομαι' "ελέησε κι εσύ τον αδελφό σου".
Αν πάλι μου πεις "συγχώρεσέ με" , σου απαντώ' "συγχώρεσε κι εσύ τα σφάλματα του πλησίον σου".
Μήπως είναι άδικος ο Κριτής; Μη γένοιτω!
Αδελφέ στο χέρι σου είναι να κερδίσεις τη συμπάθεια του Κριτού , αρκεί να έχεις μάθει να συγχωρείς.

Γεροντικόν

"Ο Πένταθλος Μοναχός"'Αγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης,

..."-Αντιγράφουμε κώδικες. Είπε χαμηλόφωνα στον Ανδρέα.
-Μα οι 'Αγιες Γραφές έχουν παραδοθεί χωρίς προβλήματα και σε πολλά αντίγραφα. Απόρησε ο Ανδρέας.
-Δεν αντιγράφομε τα ιερά κείμενα, αδελφέ. Είπε ο μοναχός. Αντιγράφομε τα κλασσικά ελληνικά έργα που τείνουν να χαθούν στα κακοσυντηρημένα χειρόγραφα και στους φθαρμένους κώδικες. Κάνομε πολλά αντίγραφα κειμένων, μετατρέποντας σε μικρογράμματη γραφή τη μεγαλογράμματη.
'Ωστε μέσα σ'ενα μοναστήρι κοπιάζουν τόσοι μοναχοί, για να διαφυλλάξουν την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά μας;
Απίστευτο!

-Και οι μοναχοί αυτοί, οι αντιγραφείς, είναι μορφωμένοι; 'Εχουν εμπειρία της ελληνικής παιδείας, που προσπαθούν να διασώσουν; ρώτησε ο Ανδρέας.
-Αρκετοί ναι, είναι πεπαιδευμένοι. 'Αλλοι είναι άπειροι. 'Εχομε όμως το γέροντα Θεόδωρο, βαθύ γνώστη των Θείων Γραφών, αλλά και ακριβή κάτοχο της θύραθεν σοφίας, που διευθύνει την εργασία. Είπε ο μοναχός.
-Εργάζεται, λοιπόν και ο ηγούμενος εδώ;
-Αυτος είναι ο εμπνευστής, ο εργάτης και η καρδιά του έργου της αντιγραφής. Είπε ο μοναχός.
- Και πως αντιγράφουν, χωρίς να γνωρίζουν τις αρχαίες διαλέκτους; Ξαναρώτησε ο Ανδρέας.
-Ο,τι ακούνε και βλέπουν, γράφουν, αδελφέ. Τα ελληνικά γράμματα τα γνωρίζουν όλοι. Κάνουν και λάθη. Επεμβαίνει ο ηγούμενος στα αδιέξοδα.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤ'ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Ευλογείτε και μη καταράσθε

 Πόσο εύκολο στις ανθρώπινες σχέσεις είναι να μην μας κατατρώγει ο λογισμός εις βάρος του συνανθρώπου μας; Ο λογισμός πηγάζει από το ανικανοποίητο της επιθυμίας μας ο άλλος να είναι όπως τον θέλουμε, να μας φέρεται όπως θέλουμε, να υποχωρεί για να είναι η σχέση μας όπως τη θέλουμε ή να υποκύπτει στο δικό μας θέλημα, ακόμη κι αν δεν είναι για μας. Διότι υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους δεν είναι εφικτή η ανάπτυξη σχέσεων. Δεν ταιριάζουμε οι άνθρωποι με όλους. Και δεν είναι κακό αυτό. Είμαστε διαφορετικοί. Μέσα στη διαφορετικότητά μας δεν μπορούμε να αναπτύξουμε αυθεντική κοινωνία μαζί τους, όσο κι αν το επιθυμούμε. Απουσιάζει η αμοιβαιότητα. Ο λογισμός αναπτύσσεται όταν επιθυμούμε με τον δικό μας τρόπο την αμοιβαιότητα, αλλά βλέπουμε ότι αυτή δεν καθίσταται εφικτή. Έτσι μέσα μας δρα η ιδέα ότι οι άλλοι όχι μόνο μας απορρίπτουν, αλλά και μας καταδιώκουν. Οι άλλοι μας υποτιμούν και μας υποβαθμίζουν. Αν μάλιστα, μία τέτοια σκέψη επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα, διότι η διαφορετικότητα γεννά αντιθέσεις, τα συμφέροντα γεννούν αντιπαλότητες, η αίσθηση της εξουσίας γεννά αισθήματα υπεροχής έναντι των άλλων και διάθεση επιβολής στην πράξη, τότε οι λογισμοί θεριεύουν.

  Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Ρωμαίους, μεταφράζει τον λόγο του Χριστού για την αγάπη προς τους εχθρούς ως εξής: «Ευλογείτε τους διώκοντας υμάς, ευλογείτε και μη καταράσθε» (Ρωμ. 12, 14). «Να προσεύχεστε για το καλό των διωκτών σας, να ζητάτε την ευλογία του Θεού γι’ αυτούς και να μην τους καταριέστε». 
 Πόσο εφικτό είναι αυτό; Να αφήσουμε κατά μέρος την αντιπάθεια του λογισμού, να μην του επιτρέπουμε να κυριεύει την καρδιά μας και όχι μόνο αυτό, μέσα από αυτήν να προσευχόμαστε στον Θεό για όσους μας καταδιώκουν, δηλαδή να κάνουμε την ύψιστη πράξη αγάπης, αντί να ζητούμε την προστασία του Θεού και την υπεράσπισή Του, να ζητούμε να δείξει την αγάπη Του για αυτούς, είτε φωτίζοντάς τους να μετανοήσουν είτε να αλλάξουν στάση είτε να

Ένας ιερομόναχος και μία ρωσίδα πιστή στα χρόνια της αθείας

Ενας Σέρβος ιεροµόναχος της Μονης Χιλανδαρίου του 'Αγίου Όρους, ύστερα από µιά του επίσκεψη στή Ρωσία γράφει:

«'Αφ' ότου φθάσαµε σ' αύτή τή χώρα είχα δυσκολίες να γράψω στούς φίλους µου στόν «ελεύθερο κόσµο», ακόµα καί στούς δικούς µου στό Χιλανδάρι. Πουθενά δέν ύπάρχουν γι' αυτό κατάλληλες κάρτες. Σ' αύτές είκονίζονται πάντοτε πρωταγωνιστές της επαναστάσεως, ηρωες του έθνους καί πρωτοπόροι της έθελοντικής έργασίας. Μόνον εδώ στόν προθάλαµο του ξενοδοχείου, στίς κάρτες, είδα διάφορα πολιτιστικά µνηµεία, µεταξύ αυτών καί θαυµάσιους ναούς.

Πήρα κάµποσες απ' αύτές τίς κάρτες καί πλησίασα την υπάλληλο γιά νά πληρώσω. Πίσω από τό ταµείο στεκόταν μιά γυναίκα 40 περίπου ετών. Τό βλέµµα της ήταν συγγενικό. Όταν άκουσε στη γλώσσα της τήν έρώτηση γιά την τιµή, εδειξε περιέργεια καί ρώτησε από που είµαι. Όταν άκουσε γιά τό 'Άγιο "Ορος, άναστέναξε µέ θαυµασµό. Όσο εγώ έψαχνα ανάµεσα στά ρούβλια, γιά νά βρώ τά καπίκια καί νά συµπληρώσω τό ποσό, αύτή σκυµµένη εγραφε κάτι σ' ένα σηµείωµα. Γύρω µας δέν ύπήρχε κανείς. Έριξε µατιές  δεξιά καί αριστερά, πηρε ένα χάρτη της πόλεως καί µαζί µ' εκείνο τό σηµείωµα µου τά εβαλε στό χέρι, προφέροντας µέ µισή φωνή: «'Εγώ είµαι πιστή».

Στό δρόµο µέχρι τό δωµάτιο διάβασα εκείνο τό σηµείωµα.

Σ' αύτό εγραφε «περί ύγείας καί σωτηρίας» καί µετά µερικά ονόµατα ανδρικά καί γυναικεία. 'Αµέσως από τόν ταξιδιωτικό µου σάκκο εβγαλα τό εγκόλπιο της Θεοτόκου της «Τριχερούσας» του Χιλανδαρίου, ένα ξυλόγλυπτο άγιορείτικο σταυρό, ενα κουτάκι λιβάνι καί µερικές είκονίτσες αγίων, πού άντιστοιχούσαν στά ονόµατα του σημειώματος, καί κατέβηκα κάτω στό χώλ. Ξανά, δέν ύπήρχε κανείς µπροστά στήν καντίνα.

 'Έδωσα σ' εκείνη την τυπική ρωσίδα τά δώρα µου. Μέ γρήγορη κίνηση τών χεριών της τά τοποθέτησε κάτω από τόν πάγκο καί πρόφερε µέ σιγανή φωνή: «Νά σας σώσει ό Θεός!». Στή φράση αύτή ήταν έναποτεθημένη όλόκληρη ή τρεµάµενη ψυχή της.Αύτή τήν ήµέρα καί την επόμενη, κάθε φορά πού περνούσα από εκεί, µέ τό φωτεινό της βλέµµα αναζητούσε εύκαιρία νά µου έκφράσει πάντοτε νέα εύχαριστία»,

(Μητροφάνους Χιλανδαρινού: Άγία Ρωσία στό Σοβιετική 'Ένωση. σ. 112-113).  

πηγή

Το αντίδοτο του ψυχικου πόνου

  Ενώ η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την υπεραφθονία και την υπερκατανάλωση -η οικονομική κρίση έβαλε λίγο φρένο-, την υψηλή τεχνολογία, την πρόοδο της επιστήμης, τις πολλές ανέσεις και υλικές απολαύσεις, παρατηρείται σοβαρή έξαρση ψυχολογικών προβλημάτων, βλέπει κανείς γκρίζα πρόσωπα, νευρικά, ταραγμένα, φοβισμένα, αγχωμένα, θλιμμένα και στεναχωρημένα.
Ακόμη και οι νέοι ταλαιπωρούνται από έντονα προβλήματα, εσωτερικές συγκρούσεις, ψυχικά άφωτα αδιέξοδα και αβάσταχτα κενά.

 Νέες ωραίες, νέοι μορφωμένοι και πλούσιοι αγέλαστοι, κατηφείς και απαισιόδοξοι. Μια εποχή κατακτήσεων, αποκαλύψεων, κερδών και επιτυχιών, που όμως οι άνθρωποί της αισθάνονται στερημένοι, δίχως ψυχική υγεία, γαλήνη και χαρά. Συχνά τα πρότυπα των νέων μας είναι μελαγχολικοί τύποι της σκληρής μουσικής, της ξέφρενης και ταραγμένης. Μερικές φορές μάλιστα νομίζεις ότι τους αρέσει να καλλιεργούν τη θλίψη και την απαισιοδοξία. Αντί η μουσική να ευφραίνει και να ανασταίνει την ψυχή, την καθηλώνει στον πικρό πεσιμισμό. Είναι της μόδας τα μελαγχολικά πρόσωπα.

Η προκλητική ένδυση των νέων, η ολονύκτια πρόχειρη διασκέδαση, ο παρασυρμός στη φοβερή μάστιγα των ναρκωτικών, η μεγάλη κατανάλωση αλκοολούχων ποτών, η πολύωρη νοσηρή εξάρτηση στο διαδίκτυο και άλλα πολλά παρόμοια οξύνουν το πρόβλημα και καθόλου δεν το θεραπεύουν. Σαν να θέλουν σώνει και καλά μερικοί να καταστρέψουν την υγεία τους, να συντομεύσουν τη ζωή τους, να μη τους ενδιαφέρει διόλου το μέλλον. Οι στατιστικές είναι λίαν

Δέν ὠφελεῖται κάποιος ἄν ἐξομολογεῖται καί δέν ἔχει μετάνοια, ἤ ἄν μετανοεῖ χωρίς νά ἔχει ἐξομολογηθεῖ

«Δέν ὠφελεῖται κάποιος ἄν ἐξομολογεῖται καί δέν ἔχει μετάνοια, ἤ ἄν μετανοεῖ χωρίς νά ἔχει ἐξομολογηθεῖ. Ἐξομολόγηση καί μετάνοια πᾶνε μαζί γιά νά ἔχουμε ὠφέλεια. Ἔχουμε πολλούς μετανοημένους, πού οὐδέποτε ἔχουν ἐξομολογηθεῖ καί πολλούς ἐξομολογημένους, πού εἶναι οὐδέποτε μετανοημένοι. Ἡ μετάνοια εἶναι ἡ ἀπόφαση, ἡ δέ ἐξομολόγηση εἶναι ἡ κοινοποίηση τῆς ἀπόφασης...»

Ομολογίες του αειμνήστου Δημητρίου Παναγοπούλου

πηγή

Να φοράς ζωνη.Να φοράς κρανος

Να φορας ζωνη.Να φορας κρανος.Ισως να μην εχει σημασια για σενα.Σε αγαπανε καποιοι ομως.

Να φορας ζωνη και κρανος.Οχι γιατι εισαι κακος οδηγος κατ' αναγκη.
Αλλα γιατι μπορει να ειναι κακος ο απεναντι οδηγος. Και σε εβαλε σημαδι.
Εσενα. Τον ανθρωπο σου. Το παιδι σου. Τη μανα σου. Τον αδερφο σου.

Να φορας ζωνη και κρανος.
Κι αν σε κοροϊδευουν οι φιλοι σου, πες τους οτι τα φορας γιατι θελεις να ξαναβρεθειτε σ' αυτη τη ζωη κι οχι στην αλλη.

Να φορας ζωνη και κρανος.
Οσο αιμα κι αν ποτισεις το δρομο, δεν θα φυτρωσει ζωη.
Η ασφαλτος και η ροδα υπαρχουν για να σε εξυπηρετησουν, μην τους χαριζεις τη ζωη σου. Μην παιρνεις αλλες ζωες μαζι σου.

Να φορας ζωνη και κρανος.
Με μια ταχυτητα 10 χλμ την ωρα μπορει να μεινεις παραλυτος.
Με μια ταχυτητα 50 χλμ την ωρα μπορει να σκοτωθεις.
Μην ξεχνας οτι οσο τρεχεις εσυ, αλλο τοσο και περισσοτερο τρεχει κι ο απεναντι.

Να φορας ζωνη και κρανος.
Για τη μανα σου που σε περιμενει κι εχει ζεστανει το φαϊ.

Ο υπερμεγέθης Σταυρός που φορούσε ο άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης

 Ο υπερμεγέθης Σταυρός που φορούσε ο άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας του αγίου Όρους όπου οι προσκυνητές έχουν την ευλογία να τον ασπασθούν αλλά και να τον φορέσουν.

πηγή

Οι άγιοι κι όταν αμάρταναν είχαν την δύναμη να ξανασηκωθούν..

 Οι άγιοι κι όταν αμάρταναν είχαν την δύναμη να ξανασηκωθούν με μια απλότητα και με μια υγεία. 

Αν αμάρτησαν μετανοούσαν εκ βάθους καρδίας και άχρι θανάτου, αλλά δεν πάθαιναν ψυχοπλάκωμα και κατάθλιψη. 

Ενώ εμείς αν έχουμε καμιά αμαρτία αρχίζουμε το γιατί μετά, μα γιατί να το κάνω, γιατί να το σκεφτώ, γιατί να το διαπράξω, λες και είναι παράξενο πράγμα να κάνουμε μια αμαρτία. 

Γιατί δηλαδή να μη το κάνεις, τί νόμιζες ότι ήσουν; Νόμιζες ότι ήσουν τόσο σπουδαίος, αλάνθαστος και δεν μπορούσες ποτέ σου να αποτύχεις εσύ, να κάνεις μια αμαρτία;"

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

πηγή

Κατανυκτική εξομολόγηση στον Κύριό μας Ιησού Χριστό

Κατανυκτική ερμηνεία τροπαρίων του Μεγάλου Κανόνος του αγίου Ανδρέου Κρήτης από τον αρχιεπίσκοπο Μύρων Ιωάννη τον Λίνδιο (+1796), Εκδ. Ιερά Μονή Παρακλήτου.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΩΔΗ
Τροπάριο ΚΣΤ΄

Τήν θύραν σού μή αποκλείσης μοι τότε, Κύριε, Κύριε άλλ΄ άνοιξόν μοι αυτήν μετανοούντι σοι.
(Τη θύρα (του ελέους) σου μή μου κλείσεις τότε, Κύριε, Κύριε! Άλλ΄ άνοιξέ μου την, βλέποντας τή μετάνοιά μου.)

Αυτή η ζωή είναι καιρός μετάνοιας καί εξομολογήσεως. Η άλλη ζωή είναι καιρός αναπαύσεως ή οδύνης. Εκεί κλείνεται η θύρα της θείας ευσπλαχνίας καί ανοίγεται -στους αμετανόητους, φυσικά- η θύρα της θείας τιμωρίας. Ας μή ζούμε με αμέλεια, λοιπόν, όσο έχουμε καιρό για μετάνοια, γιατί θα έρθει ξαφνικά ο καιρός της φοβερής εκείνης Κρίσεως, καί τότε θα μετανοούμε ανώφελα.

«Πρόσεξε, άνθρωπέ μου», φωνάζει ο Μέγας Βασίλειος, «μή μετανοήσεις για τ΄ αμαρτήματά σου, όταν πιά η μετάνοια δεν θα σε ωφελεί διόλου». Στον άδη δεν υπάρχει μετάνοια. Γι΄ αυτό ας παρακαλέσουμε θερμά το Θεό:
«Κύριε, Κύριε! Μή μας κλείσεις τότε τη θύρα του ελέους Σου. Αμαρτήσαμε, ανομήσαμε, αδικήσαμε ενώπιόν Σου. Δεν τηρήσαμε καί δεν εφαρμόσαμε τις εντολές Σου, οι ελεεινοί καί πανάθλιοι. Γι΄ αυτό θα είμαστε αναπολόγητοι τη φρικτή ημέρα της Κρίσεως.

  «Κύριε, Κύριε! Ελέησέ μας, γιατί κυλιστήκαμε στο βούρκο των σαρκικών επιθυμιών καί λερώσαμε τις ψυχές μας. Κύριε, Κύριε! Ελέησέ μας, γιατί γίναμε εκούσια παρανάλωμα της άσβεστης φωτιάς, μετανοώντας καθημερινά και

Είχαν σβηστεί το «Εγώ» και το «θέλω» και είχε μείνει η Γαλήνη…

«Ποιος καλός άνεμος σε φέρνει εδώ;»ρώτησε ο σοφός ερημίτης τον οδοιπόρο που ζητούσε απεγνωσμένα να τον συναντήσει.
«Εγώ θέλω γαλήνη» απάντησε μελαγχολικά εκείνος. 
Ο ερημίτης πήρε ένα ξύλο κι έγραψε στο χώμα :Εγώ θέλω γαλήνη…
«Κοίταξε τώρα πόσο απλό είναι», είπε στον οδοιπόρο και διέγραψε με μια κίνηση το «Εγώ».

«Σβήνεις πρώτα το «εγώ». Είναι αδύνατον να βρει γαλήνη αυτός που έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και νομίζει πως μπορεί να την βρει μόνος του, μακριά από τον Θεό.
Το εγώ πάντα θα νιώθει ότι απειλείται από όλους γύρω του κι έτσι πάντα θα φοβάται. Θα μετατρέπεται σε εγωισμός για να επικρατεί, και θα διώχνει τον Θεό και την γαλήνη Του.»
Με μια δεύτερη κίνηση διέγραψε το «θέλω».
«Πρέπει να σβήσεις τη λέξη «θέλω». Το θέλω δηλώνει επιθυμία, ανάγκη και προσκόλληση.
Όταν τρέχεις πίσω από τις μάταιες επιθυμίες σου, ποτέ δεν θα βρεις χρόνο να γαληνέψεις και να γίνεις ευτυχισμένος.
Είναι η γνωστή «επίδραση του κουνουπιού».
Αν σε ένα δωμάτιο υπάρχουν δέκα κουνούπια κι εσύ σκοτώσεις τα εννιά, το δέκατο κουνούπι δεν θα σε αφήσει να κοιμηθείς.
Έτσι είναι και οι επιθυμίες. Όσες και να ικανοποιήσεις πάντα θα υπάρχει κάποια που δε θα σε αφήνει να κοιμηθείς.»
Ο οδοιπόρος τότε κοιταξε τις διαγραμμένες λέξεις στο χώμα και λένε πως τότε βίωσε την πρώτη του αφύπνιση.
Είχαν σβηστεί το «Εγώ» και το «θέλω» και είχε μείνει η Γαλήνη…

πηγή

Γράμμα το οποίο συγκινεί και προβληματίζει από ένα μαθητή

  Γράμμα το οποίο συγκινεί και προβληματίζει έλαβε προ ημερών ο Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος από ένα μαθητής της Ε’ τάξης Δημοτικού Σχολείου.
  Σε αυτό, ο μικρός μαθητής αναφέρει μια σειρά γεγονότων που δίδουν μια εικόνα για τη σύγχρονη εποχή μας έτσι όπως την αντιλαμβάνονται τα παιδιά.
 Το γράμμα αναφέρει:

https://www.vimaorthodoxias.gr/mitropoleis/to-sygkinitiko-gramma-

Κάθε χαρτάκι, γινόταν ο καμβάς του!

Κάθε χαρτάκι, γινόταν ο καμβάς του. Πόσα και πόσα σχέδια, μέχρι το τελικό! 

Αρχείο Φώτη Κόντογλου

Αχ, Γέροντα, καλή και η εξομολόγηση, αλλά ο κόσμος δεν μας αφήνει να σωθούμε.

Παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης

-Αχ, Γέροντα, καλή και η εξομολόγηση, αλλά ο κόσμος δεν μας αφήνει να σωθούμε. βγαίνεις από το εξομολογητάρι. πάλι βλέπεις τα ίδια, ακούς τα ίδια, σκανδαλίζεσαι, θυμώνεις, φθονείς, κατακρίνεις…

 -Εσύ δεν μιλάς σωστά. Ο Χριστός είπε, αν σε πειράζει το μάτι σου βγάλε το, δεν είπε βγάλε του αλλουνού. 
Βλέπεις μια γυναίκα ντυμένη άσεμνα. αυτή τη δουλειά της, εσύ τη δουλειά σου. Βγάλε το μάτι σου, σημαίνει κατέβασέ το κάτω, να μη περιεργάζεσαι. 
Αν είσαι τόσο αδύνατος και ούτε αυτό δεν κάνεις, τότε μην αιτιάσαι άλλους.
Να λές: «αλοίμονό σου ταλαίπωρε, φιλήδονε, μοιχέ.σου αρέσει ώστε η αμαρτία!». 
Ο τέλειος, βλέπει και δεν σκανδαλίζεται. Ο αγωνιστής φεύγει όσο μπορεί τα αίτια. Ο χαύνος, μπαίνει μόνος του στη λαύρα της αμαρτίας και μετά… φταίνε οι άλλοι. Δικαιολογία… όπως η Εύα».

«Ξέρεις πόσες τέτοιες περιπτώσεις έχω, όπου με αφορμή κάποιον πειρασμό έμαθαν οι ίδιοι να προσεύχονται και με την σειρά και την υπομονή κέρδισαν και τους άλλους;»

Το κακό δεν προέρχεται από το Θεό,το δημιούργησαν οι άνθρωποι

 Καιρός είναι να λάμψει η αλήθεια που πηγάζει από τη θεολογία της Εκκλησίας.
Κι αυτή είναι:το κακό δεν προέρχεται από το Θεό· ούτε υπάρχει μέσα Του ούτε το δημιούργησε από την αρχή ούτε αποτελεί μέρος της φύσης του Θεού.
 Το δημιούργησαν οι άνθρωποι: έχασαν την έννοια του καλού κι έτσι άρχισαν να φαντάζονται και να δημιουργούν, σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, κι αυτά που δεν έφτιαξε ο Θεός.

  Συμβαίνει ό,τι και με τον ήλιο· ενώ φέγγει και φωτίζει όλη τη γη με τη λαμπρότητά του, αν εμείς κλείσουμε τα μάτια, νομίζουμε ότι είμαστε στο σκοτάδι, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει· κι έτσι περπατάμε σαν τυφλοί στο σκοτάδι, πέφτουμε κάτω και βαδίζουμε στο γκρεμό· νομίζουμε ότι δεν υπάρχει φως αλλά σκοτάδι. Νομίζουμε ότι βλέπουμε, ενώ δεν βλέπουμε καθόλου.
Έτσι έκανε και η ψυχή των ανθρώπων. Σφράγισε τα μάτια με τα οποία μπορεί να βλέπει το Θεό και επινόησε μέσα της το κακό μέσα στο οποίο κινείται. Νομίζει ότι κάνει κάτι, ενώ δεν κάνει τίποτε. 

Διότι φαντάζεται πράγματα ανύπαρκτα. Η ψυχή δεν είναι όπως τη δημιούργησε ο Θεός αλλά φαίνεται όπως η ιδια κατάντησε τον εαυτό της. Τη δημιούργησε ο Θεός για να Τον βλέπει και να τη φωτίζει. Εκείνη όμως προτίμησε στη θέση του Θεού τα φθαρτά και το σκοτάδι, όπως λέει και το Άγιο Πνεύμα στην Αγία Γραφή: «ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο απλό· εκείνος όμως διανοείται πολλούς ψευδείς λογισμούς».Έτσι λοιπόν από την αρχή προέκυψε και διαμορφώθηκε η εφεύρεση και η επινόηση της κακίας.

Αγίου Αθανασίου Αλεξανδείας-''Λόγος κατά ειδώλων''

Ἐμεῖς μαζεύουμε τα φρύγανα και ...ο διάβολος βάζει τη φωτιά

 Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἔλεγε χαρακτηριστικά γιά τό κακό πού μπορεῖ νά μᾶς κάνει ὁ διάβολος: 

Μήν φορτώνετε ὅλες τίς ἁμαρτίες σας στόν δύσμοιρο διάβολο. Ἐμεῖς μαζεύουμε τά φρύγανα καί αὐτός βάζει τή φωτιά. Ἄν δέν ὑπάρχουν φρύγανα, τί φωτιά μπορεῖ νά βάλει ὁ διάβολος; 

Ἑπομένως ὁ διάβολος μπορεῖ νά μᾶς κάνει τόση ζημιά ὅσο ἐμεῖς τοῦ ἐπιτρέπουμε νά μᾶς κάνει. Τοῦ δίνουμε ἐμεῖς τό δικαίωμα. Ἐξάλλου ἐμεῖς κάνουμε, πολλές φορές, πολλά περισσότερα ἀπό τόν διάβολο, προχωροῦμε πολύ πιό μπροστά ἀπ΄ αὐτόν. Πολλά ἀμαρτήματα τά ὁποῖα δέν εἶναι εἰς γνώση τοῦ διαβόλου, τά παίρνει ἀπό ἐμᾶς καί τά διδάσκει μετά στούς ἄλλους ἀνθρώπους...

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

πηγή