Η σύναξις του Αρχαγγέλου Γαβριήλ(26 Μαρτίου)

Του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

 Η αγία μας Εκκλησία, ευσεβείς χριστιανοί, εκτός από τον εορτασμό των μεγάλων γεγονότων της ζωής του Κυρίου και της Θεοτόκου έχει θεσπίσει εορτές, για την εύρεση αγίων λειψάνων, για τη μετακόμιση αγίων λειψάνων, για την ανάμνησι θαυμάτων, για την εύρεσι ιερών εικόνων και για την τιμή των ιερών εκείνων προσώπων τα οποία επρωτοστάτησαν κατά την εκτέλεση της βουλής του θεού και υπούργησαν στα υπερφυή μυστήρια της θείας οικονομίας.

Ύστερα σχεδόν από κάθε δεσποτική ή θεομητορική εορτή οι χριστιανοί συνάζονται στους Ναούς για να τιμήσουν τον άγγελο εκείνον ή τον άγιο, ο όποιος έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο κατά την ιστορική και ιερή ημέρα αυτής της εορτής. Γι΄ αυτό και η τιμή του «Πρωταγωνιστού» ιερού προσώπου ονομάζεται Σύναξις.
Έτσι μετά τη γέννηση της Θεοτόκου έχομε τη Σύναξη των αγίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, μετά τη γέννησι του Κυρίου τη Σύναξη της υπεραγίας Θεοτόκου, μετά τη Βάπτισι του Δεσπότου Χρίστου τη Σύναξη του Βαπτιστού Ιωάννου, μετά την Υπαπαντή τη Σύναξι του Συμεών του θεοδόχου και μετά τον Ευαγγελισμό της αγνής κόρης της Ναζαρέτ τη Σύναξη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ.

Και βέβαια δίκαια συνάζονται οι χριστιανοί — και πρέπει πάντοτε αθρόα να συγκεντρώνωνται — στους Ναούς για να τιμήσουν τον μέγαν αρχάγγελο Γαβριήλ, γιατί αυτός έγινε ο υπηρέτης του υπερφυούς μυστηρίου της συλλήψεως της αγίας Παρθένου εκ Πνεύματος αγίου του Υιού και Λόγου του Θεού.

Κατά τον ιερόν υμνογράφο «Απεστάλη Άγγελος Γαβριήλ, ουρανόθεν εκ Θεού προς παρθένον αμόλυντον, εις πόλιν της Γαλιλαίας Ναζαρέτ, ευαγγελίσασθαι αύτη του ξένου τρόπου την σύλληψιν… 

Απεστάλη στρατιώτης ουράνιος, προς το έμψυχον της δόξης Παλάτιον, προετοιμάσαι τω κτίστη κατοικίαν άληκτον».

Και με την ενθύμηση αυτής της μεγάλης υπηρεσίας του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, η αγία μας Εκκλησία αναμιμνήσκεται και όλες τις πολύτιμες υπηρεσίες πού προσέφερε στο ανθρώπινο γένος σαν απεσταλμένος του Θεού και διάκονος των θείων βουλών του.

 Ο αρχάγγελος Γαβριήλ, — «και το πρόσωπον αυτού ωσεί όράσις αστραπής» — ερμήνευσε στον προφήτη Δανιήλ το όνειρο του Ναβουχοδονόσορος «καταφαιδρύνων αυτόν και εντιθείς την δήλωσιν, των αγνοουμένων εν πνεύματι», κατά τον Ιερόν Υμνογράφο.
 Ο αρχάγγελος Γαβριήλ ανήγγειλε στο Ζαχαρία τον Ιερέα ότι θα γέννηση υιό «τον Πρόδρομο της χάριτος».
 Ο ίδιος αρχάγγελος καθησύχασε το σώφρονα Ιωσήφ, το Μνήστορα της Παρθένου, λέγοντας: «Ιωσήφ υιός Δαυίδ, μη φοβηθής παραλάβειν Μαριάμ την γυναικά σου το γαρ εν αύτη γεννηθέν εκ Πνεύματος έστιν αγίου».
 Ο ίδιος αρχάγγελος μετά την κατάστρωσι του θεοκτόνου σχεδίου του Ηρώδη είπε στον Ιωσήφ «παράλαβε το παιδίον και την Μητέρα αυτού και φεύγε εις Αίγυπτον…μέλλει γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον του απολέσαι αυτό.
 Ο ίδιος αρχάγγελος ενημέρωσε τον Ιωσήφ στην Αίγυπτο περί του θανάτου του Ηρώδη και της εκλείψεως του κινδύνου της ζωής του Μεσσίου, «τεθνήκασι γαρ οι ζητούντες την ψυχήν του παιδιού».
 Ο ίδιος αρχάγγελος Γαβριήλ «καταβάς εξ ουρανού προσελθών απεκύλισε τον λίθον από της θύρας και εκάθητο επάνω αυτού, ην δε η ιδέα αυτού ως αστραπή και το ένδυμα αυτού λευκόν ως χιών».
 Ο ίδιος τέλος ο αρχάγγελος παρουσιάσθηκε στην Παναγία μας τρεις ήμερες πριν από την Κοίμησί της και της προανήγγειλε την απόφασι του Υιού της να την παραλαβή πλησίον του.

Από όλες αυτές τις υπηρεσίες και τις ιερές αποστολές και διακονίες μαζί με τις πάμπολλες άλλες του αρχαγγέλου Γαβριήλ καταλαβαίνομε ότι ο Αρχάγγελος πού σήμερα τιμούμε είναι «των ασωμάτων λειτουργών πρωτεύων», «ο μέγας Γαβριήλ αρχηγός των αγγέλων», «φως δεύτερον», ο ιδιαίτερος θα ελέγαμε και άμεσος υπηρέτης του Κυρίου μας Ιησού και της Παναγίας Μητέρας Του.
Ευσεβείς χριστιανοί, όταν κάποιος άνθρωπος κατορθώση και γίνη υπασπιστής του Βασιληα, η ιδιαίτερος του Πρωθυπουργού, του Αρχιεπισκόπου και άλλων μεγάλων αξιωματούχων, εμείς οι άλλοι τον θαυμάζομε και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να εκμεταλλευθούμε τις αρμοδιότητες του και την χάρι πού έχει να συνομιλή με τους ανώτατους άρχοντες και να εισηγήται και να επιλύη θέματα και ζητήματα.
Το ίδιο θα πρέπει να συμβαίνη και απέναντι στον αρχάγγελο Γαβριήλ «ως φως χρηματίζοντα, ταις προς το φως το ακρότατον, άυλοις μεθέξεσι, θείον και άϋλον». Επειδή βρίσκεται κοντά στο φως της θεότητος είναι και αυτός δεύτερο φως θείο και άϋλο, είναι μεσίτης μεγάλος μεταξύ Θεού και ανθρώπων και θα πρέπει να εκμεταλλευθούμε τη θέσι του και να επιδιώξωμε να συνάψωμε φιλία πνευματική μαζί του.

Και εις όλες τις περιστάσεις του βίου μας πρέπει μαζί με τις πρεσβείες της Θεοτόκου και όλων των αγίων να επικαλούμεθα και την άντίληψι και τη μεσιτεία του μεγάλου αρχιστρατήγου των ουρανίων δυνάμεων και να του λέμε μαζί με τον ιερόν Υμνογράφο «προστάτην σε μέγιστον, και προς Θεόν αντιλήπτορα, και τείχος και στήριγμα, Γαβριήλ έχοντες, οι ποθούντες σε ρυόμεθα κινδύνων και βλάβης του οφεος ανευφημούντες σε».

Του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου – Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

ΠΗΓΗ

Η λατρεία της Θεοτόκου στην Κωνσταντινούπολη

http://constantinople.ehw.gr/Forms/filePage.aspx?lemmaId=12525

Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Βάτου, εν τω όρει Σινά.

Η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της Βάτου τιμάται στη μονή του όρους Σινά.

Η εκ Πνεύματος Αγίου σύλληψη του Χριστού από την Αγία Παρθένο, αποτελεί υπόθεση που υπερβαίνει τα λεκτικά σχήματα, γι' αυτό το «σημεῖον» είναι αληθινά παράδοξο και υπερμεγέθες.

Το μυστήριο της άφθορης γεννήσεως του Χριστού από την Υπεραγία Θεοτόκο δεν νοείται ως μεμονωμένη και αποκομμένη πραγματικότητα της Καινής Διαθήκης.

 Αντίθετα, αποτελεί αποκάλυψη της αλήθειας του τύπου, στον οποίο πίστεψαν και πάνω στον οποίο στηρίχθηκαν οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, για να προδιατυπώσουν την ένσαρκη φανέρωση του Θεού Λόγου στην ιστορία.

Ο Μωυσής, όταν είδε την βάτο να φλέγεται, αλλά να μην καίγεται, είπε: «Διαβᾶς ὄψομαι, τὸ μέγα ὅραμα τοῦτο». 

Η διάβαση, σύμφωνα με την διδασκαλία του Αγίου Κυρίλλου, Πατριάρχου Αλεξανδρείας, δεν είναι τοπική αλλά χρονική, αφού δηλώνει κίνηση και παροδική διάβαση του χρόνου και σημαίνει την κίνηση από τον χρόνο της Παλαιάς Διαθήκης στον χρόνο της Καινής Διαθήκης.
Όπως η φλεγόμενη και μη κατακαιόμενη βάτος έτσι και η Παρθένος Μαρία, αν και γεννά το «Φῶς», εν τούτοις παραδόξως δεν «φθείρεται».
Εορτάζει στις 25 Μαρτίου

Τας σημαίας των αγωνιστών εμπλούτιζεν υπερήφανος ο δικέφαλος αετός κι ο αετός με τον σταυρόν

Πολεμικό λάβαρο της επανάστασης, φέρει τέσσερις ερυθρούς δικέφαλους αετούς στις τέσσερις γωνίες και κυανό σταυρό στο κέντρο.

Ο δικέφαλος αετός με την κορώνα δεσπόζει στις σημαίες των αγωνιστών του 1821, ιδιαίτερα τις παλιότερες, τις πρώτες επαναστατικές, σε συνδυασμό με την πορφύρα, το σύμβολο της Ρωμιοσύνης.

«Τας σημαίας των αγωνιστών εμπλούτιζεν υπερήφανος ο δικέφαλος αετός κι ο αετός με τον σταυρόν, ο σταυραετός, σύνδεσμος άρρηκτος με το Βυζάντιο»γράφει ο Φιλήμων (ιστορικός- συγγραφέας του 19ου αιώνα)

Bυζαντινών Ιστορικά

Σ’ όσους απορούν πως έγινε το θαύμα...

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ,  ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ  &  ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Αριθ.  Πρωτ. 9

 Εν Δελβινακίω τη 9η Φεβρουαρίου 2015

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  178η

ΘΕΜΑ:  25η Μαρτίου : Δυo γιορτές ορόσημα για την Εκκλησία και το Έθνος

  Αγαπητοί μου Χριστιανοί, 

-Α-

  Η 25η Μαρτίου είναι μεγάλος σταθμός για την Εκκλησία και το Έθνος. Είναι δυo γιορτές, που ο ορθόδοξος χριστιανικός λαός μας τις θεωρεί άρρηκτα συνδεδεμένες. Γιατί η μια σηματοδοτεί την σωτηρία μας. Και η άλλη, την απαρχή της λυτρώσεως της Ελληνικής μας Πατρίδος από τον απάνθρωπο τουρκικό ζυγό. 
  Πράγματι !  Όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ έφερε το «ευαγγέλιο», δηλαδή το ευχάριστο μήνυμα στην Παρθένο Μαριάμ, που κατοικούσε στην Ναζαρέτ,
ότι θα γινόταν η μητέρα του Υιού του Θεού, πρόσθεσε κι’ αυτά τα λόγια :  «Ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαυίδ του πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος" (Λουκά α  32-33). "Αυτός σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών" (Ματθ. α΄  21). Αυτός θα σώση από τις αμαρτίες του τον κόσμο, ο οποίος θα Τον πιστέψη ως Σωτήρα και θα γίνη με την πίστη αυτή ο πραγματικός λαός Του.

-Β-

  Η Παναγία μας, το έργο της σωτηρίας που θα έφερνε ο Μεσσίας στην ανθρωπότητα, το περιγράφει περίφημα στην Ωδή που είπε μετά την συνάντησή της με την συγγενή της την Ελισάβετ, την μητέρα του Προδρόμου : Ο Θεός πάντοτε, και στο παρελθόν, αλλά προ παντός τώρα, με την αποστολή του Μεσσία, έκανε έργα ισχυρά και δυνατά με το παντοδύναμο χέρι Του (...). Έδωσε άφθονες τις πνευματικές δωρεές της σωτηρίας σ'  όσους τις πόθησαν πολύ. Αντίθετα όμως αποδίωξε με αδειανά χέρια ανθρώπους που είχαν υλικά πλούτη, καθώς κι' εκείνους που είχαν την ιδέα ότι κατέχουν τον θησαυρό της αρετής. (Λουκά α  51-53). 
  Ας έχη δόξαν ο Άγιος Θεός που δεν μας ξέχασε, αλλά μας θυμήθηκε και θέλησε να μας προφυλάξη και να μας σώση από τα πλοκάμια της ποικιλόμορφης αμαρτίας. Φτάνει μόνο, αυτό να μην το ξεχνάμε ποτέ. 

-Γ-

  Αλλά η Υπεραγία Θεοτόκος είπε στην περίφημη ωδή Της και τούτον τον προφητικό λόγο :   Ο Θεός "καθείλε δυνάστας από θρόνων και ύψωσε ταπεινούς"  (Λουκά α  52). Δηλαδή, έριξε κάτω από τους θρόνους τους άρχοντες κραταιούς και δυνατούς, και ανύψωσε ταπεινούς και περιφρονημένους. Κι' αυτό, ακριβώς έγινε στις 25 Μαρτίου 1821. Στην Μονή της Αγίας Λαύρας, όταν υψώθηκε το Λάβαρο της Επαναστάσεως, οι Έλληνες, με μια φωνή και με μια καρδιά είπαν "ελευθερία η θάνατος". Από την άσχημη ζωή της δουλείας προτιμότερος είναι ο θάνατος  για την απελευθέρωση της Πατρίδος μας από την δουλεία τετρακοσίων ετών κάτω από τον τουρκικό ζυγό. Για την Ορθόδοξη Πίστη και για την Ελλάδα άρχιζε ο αγώνας εκείνος, όπως αργότερα το διεκήρυξε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης προς τους μαθητές των Αθηνών, στη Πνύκα  : "Όταν επιάσαμε τα όπλα είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως κι' ύστερα υπέρ Πατρίδος".

-Δ-

  Ήταν βέβαια, άνισος εκείνος ο αγώνας. Γιατί μια χούφτα Έλληνες τα έβαλαν με την πανίσχυρη τουρκική αυτοκρατορία. Όμως, στο τέλος, παρά τις αδυναμίες και τα ελαττώματά τους και τον διχασμό – τον αιώνιο εχθρό της φυλής μας - ενίκησαν και δημιούργησαν την νέα Ελλάδα βγαλμένη από τα ιερά κόκκαλα των αγωνιστών. Σ’ όσους απορούν πως έγινε αυτό το θαύμα, η απάντηση είναι μία και μοναδική : Ο Θεός «καθείλε δυνάστας από θρόνων και ύψωσε ταπεινούς». Ο Θεός έδωσε την δύναμη στους ραγιάδες να παλαίψουν και στο τέλος να νικήσουν, όπως και η Παναγία μας, που είχε γίνει, για μια ακόμη φορά, η Υπέρμαχος του Έθνους μας Στρατηγός. Είναι χαρακτηριστική η προσευχή του Γέρου του Μοριά στο εξωκκλήσι της Παναγίας, στο Χρυσοβίτσι, όταν τα πράγματα είχαν πολύ δυσκολέψει και φαινόταν σχεδόν αδύνατη η άλωση της Τριπολιτσάς : «Παναγία μου, βοήθησε και τούτη τη φορά τους Έλληνες να ψυχωθούνε». Κι’ Εκείνη, πράγματι, τους βοήθησε, τους εμψύχωσε, και σε λίγο η τότε πρωτεύουσα της Πελοποννήσου βρισκόταν στα χέρια των επαναστατημένων Ελλήνων. 

-Ε-

  Αυτές τις δυο γιορτές γιορτάζουμε σήμερα, αδελφοί μου. Και πρέπει, στους δύσκολους καιρούς που περνάμε, να φροντίζουμε αδιάκοπα να ανανεώνουμε την αγάπη μας προς τον Χριστό και την Ελλάδα. Σε καιρούς, που άλλοι αρνούνται επίσημα την χριστιανική τους ιδιότητα, κι’ άλλοι υπονομεύουν την Ελληνική μας Πατρίδα, ας μένουμε σταθεροί και αμετακίνητοι σε όσα μας παρέδωσαν με τόσες θυσίες οι πατέρες μας, αλλά και στην σωτηρία που μας χάρισε ο Κύριος. Κι’ ας μη ξεχνάμε, ότι έχουμε εθνικά θέματα ανοιχτά : Βόρειος Ήπειρος, Κύπρος, Θράκη, Αιγαίο, μας θέλουν άγρυπνους στις επάλξεις του χρέους. Οι καιροί ου μενετοί. 
 Χρόνια πολλά, άγια, ευλογημένα, αγωνιστικά.      
Διάπυρος προς Χριστόν ευχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
†  Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

ΠΗΓΗ

Λόγος εις τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου(Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)

Τρία σημαντικότατα γεγονότα στην ιστορία του κόσμου εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας.

 To πρώτο είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, τον οποίο εορτάζουμε σήμερα με χαρά και αγάπη, αλλά και με δέος ενώπιον του μεγαλείου του γεγο­νότος αυτού, το οποίο ονομάζεται «κεφάλαιον» (δη­λαδή αρχή) της σωτηρίας μας.
Εννέα μήνες μετά τον Ευαγγελισμό πραγματο­ποιήθηκε και το δεύτερο από τα σημαντικότερα γε­γονότα, η κατά σάρκα Γέννηση του Κυρίου μας Ιη­σού Χρίστου. Κορυφή και ολοκλήρωση της σωτηρί­ας μας θα είναι η ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χρί­στου μετά από ένα φρικτό θάνατο πάνω στο Σταυρό.
Όχι μόνο μια φορά αλλά πολλές φορές φανερώ­θηκαν στους αγίους άγγελοι. Έξι μήνες πριν τον Ευ­αγγελισμό της Παναγίας Παρθένου Μαρίας στάλθη­κε ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον ιερέα Ζαχαρία, ο οποίος υπηρετούσε στο ναό, για να του αναγγείλει, ότι απ' αυτόν θα γεννηθεί ο μεγαλύτερος μεταξύ των αν­θρώπων, ο Πρόδρομος του Κυρίου ο Ιωάννης. Και σήμερα ο ίδιος φέρνει το χαρμόσυνο άγγελμα στην Υπεραγία και άχραντο Παρθένο Μαρία, η οποία ζού­σε στο ταπεινό φτωχόσπιτο του ξυλουργού Ιωσήφ.

Αρχιστράτηγος ευαγγελίζεται Γαβριήλ απειρόγαμον Κόρην,

Αρχιστράτηγος ευαγγελίζεται Γαβριήλ

απειρόγαμον Κόρην, νέου χαρμοσύνου.

Στέψη Βασιλομήτορος στη γέννηση Εκείνου,

το γένος εις αράν ποιεί , αιωνίου μνημοσύνου.

Ψάλλει Αρχάγγελος Γαβριήλ, Άσπιλη Κόρη

και από τα άγια του ιερού, η Άμωμος απόρει!

Παρθένος τέξω τον Υιόν, Κύριε και Θεέ μου;

το ρήμα θέτω εις εσέ, Πλάστη Δημιουργέ μου.

Εύαν και Αδάμ σήμερον , ψελλίζω και προφέρω,

ακούω πρωτευαγγέλιο, πώς τη χαράν μη φέρω!

Ο προ αιώνων Ύψιστος, υιός Παρθένου Κόρης,

το γένος πλέον γονυπετώς ψάλλει , Χαίρε της Κόρης….

Από του νυν και στο αεί, οι αιώνες μακαρίζουν,

Αχώρητον πώς έτεξεν , που αλλού να ελπίζουν……

Μνάσων ο Παλαιός Μαθητής

πηγή

Στράτος Καλαφάτης: Φωτογραφίζοντας τον αθέατο κόσμο του Αγίου Όρους

Έπειτα από πέντε χρόνια φωτογραφικής περιπλάνησης στα Μοναστήρια και στις σπηλιές των γεροντάδων του Όρους, ο Στράτος Καλαφάτης μας φέρνει κοντά στον αθέατο κόσμο της Αθωνικής Πολιτείας. Το οδοιπορικό του φωτογράφου στον Άθω ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2008 και ολοκληρώθηκε σε εικοσιπέντε επισκέψεις και συνολικά 200 ημέρες ώσπου ο καλλιτέχνης να παρουσιάσει μια σύγχρονη εκδοχή για το Αγιορείτικο τοπίο και τους ανθρώπους του. Το γεγονός με τίτλο «Άθως, Τα Χρώματα της Πίστης» πρωτοπαρουσιάστηκε με επιτυχία πέρυσι από το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλο μέρος του εκτέθηκε στο Bozar στις Βρυξέλλες και τώρα φιλοξενείται στο νεοκλασικό του ΜΙΕΤ στην Αθήνα, ακριβώς δίπλα από το Εθνικό Θέατρο.

Ο Καλαφάτης, που μίλησε αποκλειστικά στη HuffPost Greece επιχειρεί στο φακό του να αιχμαλωτίσει τη μακραίωνη πνευματική παράδοση στον Άθω, ν’ αποτυπώσει την ιστορία και τον πλούτο της μοναστικής ζωής, με μια εντελώς φρέσκια ματιά. Επιδίωξή του είναι ν’ αποκαλύψει το κρυμμένο μέσα στο κέλυφος του προφανούς: το αθέατο. Το καταφέρνει, όχι μόνο διότι διαθέτει υψηλή τεχνική και επαγγελματισμό, αλλά διότι είναι κοινωνός, αισθάνεται αυτήν τη λανθάνουσα ουσία, την αύρα του Όρους, μετέχει. Σέβεται όχι την εικόνα, αλλά τα εικονιζόμενα: τον τόπο, τους ανθρώπους. Γνωρίζει αυτούς που έχει φωτογραφήσει, τους έχει μιλήσει, έχει φιλοξενηθεί στα κελιά τους, έχει δεχτεί την ευλογία και το φίλεμα, δεν είναι τουρίστας στο Όρος. Δεν λειτουργεί καν σαν φωτογράφος, μάλλον λειτουργεί σαν ανώνυμος ζωγράφος, σαν αγιογράφος που ζωγραφίζει ιστορίες αγίων επάνω σε ανθίβολα.

Θα ήθελα να μου μιλήσετε για τη σχέση σας με την ορθόδοξη παράδοση. Η απόφασή σας να ταξιδέψετε και να φωτογραφίσετε το Όρος είχε αποκλειστικά καλλιτεχνικά κριτήρια;
To Άγιον Όρος το επισκέπτομαι από τα εφηβικά μου χρόνια και αργότερα είτε ως προσκυνητής είτε ως επαγγελματίας φωτογράφος. Παρόλα αυτά ήταν η πρώτη φορά στις αρχές του 2008 που αποφάσισα να «αναμετρηθώ μαζί του» με την ιδιότητα του καλλιτέχνη φωτογράφου. Έπρεπε σε αυτήν την περίπτωση να συνδυάσω την διπλή ιδιότητα του προσκυνητή και του δημιουργού εικόνων.

Ανήκετε στους δημιουργούς που απαθανάτισαν το Όρος, όπως ο μεγάλος Μπουασονά. Τι είδατε στο Όρος εσείς ή, μάλλον, τι θέλετε να δούμε εμείς στο έργο σας;

Στο έργο του Μπουασονά δεν βλέπουμε το Άγιο Όρος αλλά τον τρόπο που ο μεγάλος αυτός φωτογράφος προσέγγισε τον ιερό αυτό χώρο. Αντίστοιχα, οι δικές μου εικόνες φανερώνουν τα δικά μου βήματα σε ένα Άγιο Όρος που είδα, όπως κανείς άλλος.

Ποια εποχή είναι ιδανική να φωτογραφίζεις στον Άθω;
Κάθε εποχή έχει τη δική της γοητεία. Παρόλα αυτά η μνήμη μου ανακαλεί συχνότερα τις χειμωνιάτικες επισκέψεις, με συζητήσεις σε ζεστά κελιά. Είναι η εποχή με το λιγότερο κόσμο, είναι η εποχή που ταιριάζει περισσότερο στην εσωτερικότητα αυτού του τόπου.

 
Οι Αγιορείτες πώς σας δέχτηκαν; Αντιμετωπίσατε δυσκολίες με τους μοναχούς και πώς τις ξεπεράσατε;

Ο τρόπος που φωτογραφίζω τους ανθρώπους απαιτεί χρόνο και την ενεργή συμμετοχή του φωτογραφιζόμενου. Αυτό με οδηγεί να είμαι άμεσος και ειλικρινής σχετικά με τις προθέσεις μου. Αυτή η αμεσότητα τις περισσότερες φορές είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεπεραστούν οι οποιεσδήποτε δυσκολίες και ενδοιασμοί.

Θυμάστε ιδιαίτερα κάποιο περιστατικό με γέροντα;
Περπατούσαμε για ώρα στην έρημο του Αγίου Όρους κατευθυνόμενοι προς τα «φρικαλέα Καρούλια». Ένας Γέροντας καθόταν στην αυλή του κελιού του. Καθώς πλησιάζαμε σήκωσε το κεφάλι του και είπε: « Είσαι ο καλύτερος φωτογράφος του Όρους και ήρθες εδώ για να με φωτογραφίσεις..»Ήταν η πρώτη φορά που συναντιόμασταν. Δεν κρατούσα τίποτα που να δηλώνει την ιδιότητά μου. Τον φωτογράφισα μέχρι που νύχτωσε.

Έπειτα από μια πεντάχρονη διαδρομή, πώς άλλαξε το Όρος εσάς και το βλέμμα σας στο φακό;
Όταν ξεκίνησα αυτό το ταξίδι ήμουν σχεδόν σαράντα χρονών. Σήμερα, κοντεύοντας τα πενήντα, μπορώ να πω ότι ήταν η πιο σημαντική δεκαετία της ζωής μου. Μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια αλλάξανε πολλά που οφείλονται στις διακόσιες μέρες και νύχτες που πέρασα εκεί.

Ο Στράτος Καλαφάτης γεννήθηκε στην Καβάλα το 1966. Μετά το τέλος των σπουδών του, και αναζητώντας την τύχη του ως φωτογράφος, ξεκίνησε ένα ταξίδι στην Ευρώπη και στην συνέχεια στο Art Institute of Philadelphia (USA) όπου και παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1992 και μέχρι σήμερα ασχολείται με την ανάπτυξη και υλοποίηση μακροχρόνιων φωτογραφικών πρότζεκτ όπως οι "Αρχέτυπες Εικόνες", η "Ομόνοια 2000 Ταξίδι στον Ομφαλό της Αθήνας", το "Ημερολόγιο 1998 -2002" η "Saga", το "Αρχιπέλαγος", ο " Άθως – Τα χρώματα της πίστης", κ.α. Τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει μαζί με την Λία Ναλμπαντίδου το studiotessera, ένα χώρο που ασχολείται με την εφαρμοσμένη φωτογραφία και την εκπαίδευση νέων φωτογράφων μέσα από πολύπλευρες εκπαιδευτικές δράσεις.

Τον κύκλο του πολυετούς πρότζεκτ "Άθως, Τα Χρώματα της Πίστης" συνοδεύει έκδοση ομότιτλου λευκώματος από τις εκδόσεις Άγρα (142 φωτογραφίες σε περισσότερες από 200 σελίδες).

Μέγαρο Εϋνάρδου, Αγ. Κωνσταντίνου 20 & Μενάνδρου, εως τις 16/4 
Πληροφορίες: 210 5223 101, 210 5223540, 210 3234 267

ΠΗΓΗ

-Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!

-Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!

-Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καί δέν τόν λές τόση ὥρα; διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.

- Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».

Μόνο ἄν ἀνεβοῦμε τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ, τόν Γολγοθᾶ, θά ἀντισταθοῦμε ὡς λαός καί ὡς κράτος.

Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας: «Εἰς τόν Εὐαγγελισμόν τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν καί Ἀειπαρθένου Μαρίας»

   Εάν πρέπει κάποτε να χαίρη ο άνθρωπος και να σκιρτά και να ψάλλη με ευφροσύνη, εάν υπάρχη μιά περίοδος που απαιτεί να λεχθή ό,τι υπάρχει πιο μεγάλο και πιο λαμπρό και που κάνει τον άνθρωπο να ποθή να έχη όσο το δυνατόν ευρύτερη σχέση, ωραιότερη έκφραση και δυνατώτερο λόγο, για να υμνήση τα μεγαλεία της, δεν βλέπω ποια άλλη μπορεί να είναι αυτή, αν όχι η σημερινή γιορτή.

 Γιατί σαν σήμερα έφθασε στη γη Άγγελος από τον ουρανό αναγγέλλοντας την απαρχή όλων των καλών. Σήμερα ο ουρανός μεγαλύνεται. Σήμερα η γη αγάλλεται. Σήμερα ολόκληρη η κτίση χαίρει. Και δεν μένει έξω από τη γιορτή ούτε Αυτός που κρατεί στα χέρια του τον ουρανό. Γιατί αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι ένα πραγματικό πανηγύρι.Όλοι συναντιούνται σ’ αυτό, στην ίδια χαρά. Όλοι ζουν και δίνουν και σ’ εμάς την ίδια ευφροσύνη: 

 Ο Δημιουργός, τα δημιουργήματα όλα, η ίδια η μητέρα του Δημιουργου που του πρόσφερε τη φύση μας και τον έκαμε έτσι κοινωνό στις χαρμόσυνες συνάξεις και τις γιορτές μας. Χαίρει πριν απ’ όλους ο Δημιουργός. Γιατί είναι βέβαια ευεργέτης κι από την αρχή της δημιουργίας έχει σαν έργο Του την ευεργεσία. Ποτέ Του δεν είχε ανάγκη από τίποτε και δεν ξέρει άλλο από το να προσφέρη και να ευεργετή. Σήμερα όμως, χωρίς να σταματήση το σωτήριο έργο Του, περνά στη δεύτερη θέση, έρχεται ανάμεσα σ’ αυτούς που ευεργετούνται. Και δεν χαίρεται τόσο για τις μεγάλες δωρεές που χάρισε Αυτός στην κτίση και που τον αποδεικνύουν γενναιόδωρο, όσο για τα μικρά που έλαβε από τους ευεργετημένους, γιατί έτσι φανερώνεται ότι είναι φιλάνθρωπος. Kαι θεωρεί ότι τον δοξάζουν όχι μόνο εκείνα που ο ίδιος έδωσε στους φτωχούς δούλους, αλλά κι όσα oι φτωχοί του χάρισαν. Γιατί αν και διάλεξε από τη θεία δόξα την κένωση και καταδέχθηχε να πάρη σαν δώρο από μας την ανθρώπινη φτώχεια, ο πλούτος Του έμεινε αναλλοίωτος και μετέτρεψε πάνω του το δώρο μας σε κόσμημα και βασιλεία.

 Για την κτίση πάλι -και λέγοντας κτίση εννοώ όχι μόνο την ορατή, αλλά κι εκείνη που ξεπερνά το ανθρώπινο μάτι- τι θα μπορούσε να αποτελέση μεγαλύτερη αφορμή ευφροσύνης από το γεγονός ότι βλέπει το Δημιουργό της να έρχεται μέσα της και τον Κύριο των όλων να παίρνη θέση ανάμεσα στους δούλους; 

Κι αυτό όχι απογυμνώνοντας τον εαυτό Του από την εξουσία Του, αλλά προσλαμβάνοντας το δούλο, όχι αποβάλλοντας τον πλούτο, αλλά μεταδίδοντάς τον στο φτωχό, όχι ξεπέφτοντας από τα ύψη Του, αλλά εξυψώνοντας τον ταπεινό.

 Αλλά χαίρει και η Παρθένος, χάρις στην οποία όλες αυτές oι δωρεές δόθηκαν στους ανθρώπους. Kαι χαίρει για πέντε λόγους. 

Πριν απ’ όλα σαν άνθρωπος, που συμμετέχει, όπως όλοι, στα κοινά αγαθά. Χαίρει όμως και γιατί oι δωρεές δόθηκαν σ’ Αυτή και πριν και αφθονώτερα από τους άλλους, κι ακόμη περισσότερο, γιατί Αυτή είναι η αιτία που oι δωρεές αυτές δόθηκαν σ’ όλους. Ο πέμπτος όμως και μεγαλύτερος λόγος για τον οποίο χαίρει η Παρθένος είναι ότι όχι απλώς διά μέσου αυτής ο Θεός, αλλά και αυτή η ίδια, χάρις σ’ εκείνα που γνώρισε και προείδε, έφερε την ανάσταση στους ανθρώπους.

Εσύ μίλα για την άνοιξη

P. Andreas Konanos

Κι όταν κάποιος σου λέει τα προβλήματά του,

δεν είναι ανάγκη εσύ να μπαίνεις 

σε ¨συναγωνισμό δυστυχίας¨,λέγοντας κάτι ¨χειρότερο¨ δικό σου,

προκειμένου να ‘χεις το πάνω χέρι στη θλίψη και τη μαυρίλα!

Βάλε λίγο φως στη μίζερη κουβέντα γύρω σου.

Βέβαια,με τον τρόπο αυτό,

δεν θα έχεις και πολύ ενδιαφέρον

– χωρίς πρόβλημα και γκρίνια,(άρα, χωρίς ¨εγώ¨),

είσαι λίγο παράξενος στην παρέα -

μα εσύ θα νιώθεις μέσα σου

τέτοιο Παράδεισο γαλήνης,που τίποτε

δε θα σε νοιάζει!

Δεν το πιστεύω..! Νηστεύεις;

Σε κάποια δεξίωση της Ρωσικής Ιντελιγκέντσιας του πρώτου μισού του 19ου αιώνα, κάποια Μεγάλη Τεσσαρακοστή, παρευρισκόταν και ο μεγάλος θεολόγος και διανοητής Αντώνιος Χομιακώφ (1804-1860). Παρ᾿ ότι Μεγάλη Τεσσαρακοστή, τα παρατιθέμενα στην δεξίωση ήταν αρτύσιμα! Ο Χομιακώφ περιοριζόταν να παίρνει λίγο ψωμί ή ένα δυο τουρσιά. Κάποιοι που "παραφύλαγαν" να δουν τι θα κάνει, τον πλησίασαν και, ούτε λίγο ούτε πολύ, του "επετέθησαν" λέγοντας:
- Τι παριστάνεις τώρα εσύ; Εδώ είναι όλη η Ρωσική διανόηση και αφρόκρεμα! Αυτοί όλοι είναι αμαρτωλοί κι εσύ ο άγιος; [Ίσως να ‘ταν μεταξύ τους και κάποιοι κληρικοί που (από τότε), επικαλούμενοι ποιμαντική διάκριση (!!;;) και για να μη... σκανδαλίσουν (ως καλεσμένοι!!), δεν νήστευαν, χωρίς να σκέφτονται ότι σκανδαλισμός υπάρχει απ’ την παράβαση του νόμου του Θεού, όχι από την τήρησή του!!!]. Τι θες να μας παραστήσεις; Δεν είναι το σπουδαιότερο η νηστεία!Οὐχί τά εἰσερχόμενα, ἀλλά τα ἐξερχόμενα...!

Ο Χομιακώφ, ξέροντας όπως κι εμείς όλες αυτές τις ανόητες "απολογητικές" αυταπάτες, μετέφερε το θέμα στην ουσία του και τους απάντησε με τα όσα δέχεται η Εκκλησία για την νηστεία.

- Αυτή την περίοδο, και κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, η Εκκλησία μου νηστεύει! Αν εγώ δεν νηστέψω, αποκόπτομαι εγώ από την Εκκλησία μου. Η νηστεία της Εκκλησίας δεν είναι απλώς γυμναστική της θέλησης, ούτε προσπάθεια να χαθούν κιλά! Η νηστεία της Εκκλησίας είναι απόφαση του Σώματος του Χριστού να κάνει άσκηση και κόπο, προκειμένου να μάθει να αγαπά κάνοντας θυσία. Η θυσία αρχίζει από το μυαλό και υλοποιείται με το σώμα. Αν μείνει μόνον στο μυαλό, κινδυνεύει να... εξαχνωθεί σε άσκοπα και... άστοχα λόγια. Η νηστεία της Εκκλησίας δεν είναι μια ευλαβής συνήθεια ικανοποίησης του λατρευομένου Κυρίου! Είναι θεραπευτική αγωγή ελευθερίας από τον εαυτουλισμό που θέλει τα πάντα γι’ αυτόν. Την νηστεία δεν την χρειάζεται ο Χριστός, αλλά εμείς. Δεν είναι εντολή (όπως βέβαια και κάθε εντολή): "μη απόλαυσης", αλλά συνταγή φαρμάκου, ίσως πικρού, όμως θεραπευτικού. Κανένας λογικός άρρωστος δεν θεωρεί εξυπνάδα και άνεση την μη λήψη του φαρμάκου. Καθώς επίσης και κανένας λογικός άρρωστος δεν "καμαρώνει" γιατί παίρνει με συνέπεια το φάρμακό του!!!

Χομιακώφ

Σήμερα, σε μια εποχή καταναλωτικής υστερίας και εγωισμού, είναι περισσότερο από ποτέ χρήσιμη και αναγκαία η νηστεία. Τώρα που μας μαθαίνουν ότι "οι επιθυμίες σου δεν μπορούν να περιμένουν", είναι αδήριτη ανάγκη να ελευθερωθούμε από επιθυμίες που μας κλείνουν στον πύργο της εγωιστικής αυταπάτης μιας ασφάλειας, όπως αυτή που προκαλείται από την απόλαυση.

 Η νηστεία είναι θέμα πολυεδρικό. Η νηστεία είναι δυνάμωμα της θέλησης. Η νηστεία είναι και αγώνας ελευθερίας. Η νηστεία είναι και κόπος αγάπης και θυσία προσφοράς. 

Πάνω απ’ όλα όμως είναι:Υπακοή στον τρόπο της Εκκλησίας που αποφάσισε ότι η χρήση των υλικών αγαθών πρέπει να είναι ευχαριστιακή. Δηλαδή όχι χρηστική και καταναλωτική, αλλά "ὡς ἐκ χειρός Κυρίου". Η Εκκλησία μαθαίνει στα μέλη της την σχέση υιότητας με τον Θεό Πατέρα, σε όλες τις εκφράσεις της ζωής τους και πολύ περισσότερο στην λήψη τροφής, κάτι που έχει να κάνει και με άπειρα "ψυχόρμητα" του ανθρώπινου ασυνειδήτου. 

Η νηστεία είναι μια σωματική θυσία που έχει αντικείμενό της την όλη σωματική έκφραση του ανθρώπου (όχι μόνον την τροφή) και που εκφράζεται και με την συνάρτηση νηστείας τροφικής και εγκράτειας σεξουαλικής. Αν δεν μάθω την θυσία, τότε όλα γίνονται αντικείμενα "εκτεθειμένα" στην δική μου "απαίτηση" χρήσεως! Ακόμα και ένα άλλο πρόσωπο μπορεί να γίνει καταναλωτική "ύλη" προς ικανοποίηση της δικής μου επιθυμίας. Βλέπετε η επιθυμία είναι ψυχικό θέμα και έχει εκφράσεις και εκφάνσεις ψυχοβιολογικές.

Η νηστεία λοιπόν είναι φάρμακο θεραπείας της επιθυμίας. Είναι όχι μόνο κατασταλτικό των σωματικών εκδηλωμάτων της αμαρτίας, αλλά προπάντων θεραπευτικό της επιθυμητικής ρίζας της ανθρώπινης ψυχής. "Εξυγιαίνει" την αιτία των συμπτωμάτων, δεν περιφρουρεί απλώς από λάθος ενέργειες. "Καθαρίζει" την καρδιά. Δεν μας κάνει απλώς "καθώς πρέπει" ανθρώπους.

Όλα αυτά βεβαίως έχουν μακρά διαδρομή συνειδητοποίησης και ακόμα μακρύτερη υλοποίησης. Χρειάζεται να ελευθερωθεί κανείς από το θράσος της μεγάλης γνώμης για τον εαυτό του, και να δεχθεί κατ’ αρχάς κριτήριο της ζωής του το θέλημα του Θεού και ρυθμιστή των ενεργειών του τον τρόπο ζωής που προτείνει η Εκκλησία. Χωρίς αυτά, η νηστεία γίνεται... ιδιοτροπία και υπόθεση θρησκευτικής μονομανίας. Ατυχώς πολλές φορές, μια τέτοια εικόνα δώσαμε οι χριστιανοί προς τους έξω, γι’ αυτό και πολλές φορές εισπράττουμε την απορία-έκπληξη: Δεν το πιστεύω...!! Νηστεύεις;;;

Τώρα λοιπόν βρισκόμαστε στην πορεία προς το Πάσχα. Στην διαδρομή να φτάσουμε στην Ανάσταση, ας ξεκινήσουμε με αγώνα συνειδητοποίησης της απαραίτητης ανάγκης να εξυγιανθεί η επιθυμία, ώστε να προσκυνά μόνον τον Αναστημένο Χριστό (που θα αναστήσει κι εμάς), και όχι κάθε πρόταση και κατάσταση που υπόσχεται ικανοποίηση της εγωιστικής μας απόλαυσης. Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ότι ο εγωισμός μάς κλειδώνει σε "πύργο ψευδούς ασφάλειας" και μας γεμίζει αγκάθια ψυχικά. Και έτσι ούτε να επικοινωνήσουμε μπορούμε, κλειδωμένοι μέσα στον πύργο της αυταπάτης μας, αλλά και όταν καταφέρνουμε να επικοινωνούμε, το γεγονός γίνεται οδυνηρό, εξαιτίας των αγκαθιών με τα οποία ατυχώς κι εμείς και οι άλλοι είμαστε... "εξοπλισμένοι".

Ας παρακαλέσουμε τον Χριστό με τα λόγια του αγίου Ρωμανού του Μελωδού στο κοντάκιο της νηστείας:
Σωτήρα Κύριε, του κόσμου·Εσένα προσκυνούντες αυτήν την λογική λατρεία Σου προσφέρουμε.
Φιλάνθρωπε και Ελεήμον, ελέησον πάντας.Και με την νηστεία και χωρίς αυτήν,
όλοι Εσένα δοξάζουμε που λυτρώνεις με την νηστεία,εμάς τα πλάσματά Σου, από το ψέμα.

Με αγάπη και ευχές για μια συνειδητή πορεία προς το Πάσχα και την Ανάσταση

π. Θεοδόσιος

πηγή

Απληστία, τσιγγουνιά και ελεημοσύνη…

Ο στάρετς αγωνιζόταν επίμονα κατά της τσιγγουνιάς και της απληστίας, της ασυμπάθειας προς το πλησίον, για την άκαρπη συσσώρευση του πλούτου.

Έλεγε ότι τέτοιοι άνθρωποι, που ζουν μόνο για τη δική τους ικανοποίηση, που δεν θέλουν να σκέφτονται τους φτωχούς αδελφούς τους, είναι όμοιοι με τον άπληστο πλούσιο του Ευαγγελίου.

Ο στάρετς καλούσε τους ανθρώπους που είχαν πλούτο να βοηθούν τους φτωχούς, ακολουθώντας τα λόγια του αποστόλου: «Οι έχοντες ως μη έχοντες και οι μη έχοντες ως έχοντες».

 Με το παράδειγμα της φύσεως αποκάλυπτε την αμοιβαία σχέση των δημιουργημάτων του Θεού:
- Τα στοιχεία της φύσεως και της επιστήμης συμπληρώνουν το ένα το άλλο, μοιράζονται μεταξύ τους ότι έχουν, και η φύση στο λογικό ον, τον άνθρωπο, δίνει τα αγαθά της: το φως, τη θερμότητα, την υγρασία και μ’ αυτόν τον τρόπο διατηρείται η ζωή του και η ζωή του οργανικού κόσμου. Αλλά εμείς, τα λογικά όντα, οι άνθρωποι, συχνά μετατρεπόμαστε σε τσιγγούνηδες, αναίσθητους, κουφούς στους στεναγμούς και τις κραυγές των αδελφών μας.

Γι’ αυτό ας μοιραστούμε αμοιβαία τα αγαθά μας ο ένας με τον άλλο, ας ζηλέψουμε την αγαθή αφιλοχρηματία, ας μοιραστούμε τα αγαθά χωρίς τσιγγουνιά και αλαζονία, αλλά με γενναιοδωρία, με πραότητα και ταπείνωση. Η τσιγγουνιά και η φιλοχρηματία καταστρέφουν την ψυχή, και στην επίγεια ζωή αυτά τα πάθη οδηγούν σε βαρειές συνέπειες.

Υπάρχει η εξής διήγηση: Τρεις άνθρωποι, ενώ βάδιζαν στο δρόμο, βρήκαν ένα θησαυρό κι αποφάσισαν να τον καρπωθούν. Τον μετέφεραν σ’ άλλο μέρος κι έστειλαν τον ένα απ’ αυτούς στην πόλη για να αγοράσει κρασί και να το γλεντήσουν. Οι δύο που έμειναν συμφώνησαν να τον σκοτώσουν, ώστε ο πλούτος να μείνει σ’ αυτούς. Εκείνος όμως, αφού αγόρασε το κρασί, πήγε σ’ ένα φαρμακείο κι αγόρασε δηλητήριο για να δώσει στους άλλους δύο το δηλητηριασμένο κρασί, ώστε να κρατήσει μόνο για τον εαυτό του το θησαυρό. Και να τί έγινε. Ο ένας ήρθε από την πόλη με το κρασί. Οι άλλοι δύο τον σκότωσαν κι άρχισαν να πίνουν το κρασί. Δηλητηριάστηκαν κι έτσι απολέσθηκαν τρεις ψυχές.

Η τσιγγουνιά και η απληστία είναι το πιο καταστροφικό πάθος. Είναι η αμαρτία του Ιούδα. Πρέπει να έχουμε συμπάθεια και να είμαστε ελεήμονες.
Η ευσπλαχνία είναι μεγάλη αρετή. Ο άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων θεωρούσε χαμένη την ημέρα που δεν έκαμε ελεημοσύνη στον πλησίον. Οι ενάρετοι άνθρωποι ψάχνουν ευκαιρία για να βοηθήσουν κάποιον. Η Παναγία ιδιαιτέρως χαίρεται όταν οι χριστιανοί κάνουν ελεημοσύνη στον πλησίον, και οργίζεται με τους σκληροκάρδιους και άσπλαχνους ανθρώπους.

Σε μια οικογένεια συνέβη μια δυστυχία. Αυτοί που υπέφεραν ζητούσαν από τον πατέρα Σάββα να προσευχηθεί και οι ίδιοι, παρακαλούσαν τον Κύριο να ελαφρώσει το βάσανό τους, αλλά η θλίψη δεν περνούσε. Τότε ο π. Σάββας κατά τη διάρκεια μιας παρακλήσεως είπε:
- Συμβαίνει κάποτε ο Κύριος να στέλνει στους ανθρώπους κάποια συμφορά εξ αιτίας της ασπλαχνίας τους. Κι αυτοί προσεύχονται ζητούν από τον Κύριο να τους λυτρώσει απ’ αυτή τη θλίψη. Ο Κύριος όμως, σαν να μην ακούει την προσευχή τους, δεν ελαφρώνει τη θλίψη τους. Ο Κύριος ακούει όλες τις προσευχές, αλλά καθυστερεί, γιατί περιμένει να δείξουμε ευσπλαχνία. Χωρίς ευσπλαχνία ούτε ο Κύριος δείχνει το έλεός Του.

 Κάποιοι απομονώθηκαν στα όρια της οικογένειάς τους και δεν δίνουν σημασία στους πτωχούς, αυτούς που έχουν ανάγκη βοήθειας.
Έχετε δει καμμιά φορά πώς πιάνουν τα παιδιά τα περιστέρια; Για να μην πετάξουν, τους δένουν τα φτεράκια τους. Έτσι και ο άνθρωπος ο οποίος έχει προσκόλληση στα χρήματα, στα πράγματα, όπως και στο περιστέρι, είναι δεμένα τα φτερά της ψυχής του, κι εκείνη δεν μπορεί να πετάξει στα ουράνια σκηνώματα. Κι έτσι οι προσευχές του ανθρώπου αυτού δεν γίνονται δεκτές από τον Κύριο.
Ρώτησε κάποιος τον Γέροντα:
- Κι αν κάποιος δεν έχει χρήματα και πράγματα, τί προσκόλληση μπορεί να έχει;
Ο Γέροντας απάντησε:
- Όποιος δεν έχει τα μέσα για ελεημοσύνη, αλλά φθονεί εκείνον που τα έχει, είναι κι αυτός φιλάργυρος, λάτρης του πλούτου. Φύλαξέ μας, Κύριε, από τέτοιο πάθος! Ας είμαστε ευχαριστημένοι με τα πλέον αναγκαία για τη συντήρηση του σώματος, με τα απαραίτητα για να το ντύσουμε, ώστε να μην κρυώνει, για να το ενισχύσουμε ώστε να μην γίνει αδύναμο και να είναι φίλος στην ψυχή, για να δουλεύουμε στον Κύριο. Όλα τα άλλα είναι όλεθρος για την ψυχή. Ιδιαιτέρως φοβηθείτε την πολυτέλεια, την μίμηση στη μόδα. Μη μαζεύετε χρήματα. Όσα μείνουν μοιράστε τα στους φτωχούς . Κάποιοι τα βάζουν στο βιβλιάριο για την «άσχημη ώρα». 

Αλλά τί λέει ο Προφήτης Δαυίδ; «Το αργύριον αυτού ουκ έδωκεν επί τόκω» (Ψαλμ. 14,5). Για μας είναι αρκετή η μέριμνα για τη σημερινή ημέρα. Στην Κυριακή προσευχή ζητούμε από τον Κύριο: «Τον άρτον ημών τον επιούσιον». Ας μη ζητούμε τίποτε σ’ αυτή την αμαρτωλή γη. Δεν έχουμε εδώ μόνιμη κατοικία, είμαστε ξένοι και παρεπίδημοι στη γη.

Υπάρχει κι άλλο είδος πλεονεξίας η λεγόμενη βιβλιομανία, όταν δηλαδή πολλοί μαζεύουν πολλά βιβλία, παρακλήσεις κ.λπ. και μένουν άχρηστα. Και οι ίδιοι δεν τα διαβάζουν και φοβούνται να τα δώσουν σε άλλους να τα διαβάσουν. Ένας τέτοιος πνευματικός θησαυρός δεν πρέπει να μένει αχρησιμοποίητος. Τον καρό που δεν τα διαβάζεις δώσε τα στους άλλους. Είναι κι αυτό ένα είδος ευσπλαχνίας που είναι ευάρεστη στον Θεό…

Από το βιβλίο: « ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

πηγή

Άνθρωπος του Θεού δεν δηλώνεις αλλά φαίνεσαι

Έχουμε κουραστεί από τους δήθεν.
Από αυτούς που αυτοπροβάλλονται έστω και «ταπεινώ τω τρόπω».
Αυτούς που πίσω από το χαμόγελο κρύβουν ακονισμένα για κατάκριση και «ιερές» μάχες δόντια .
Όλους αυτούς που χρησιμοποιούν την εκκλησία για να διαμορφώσουν ένα προφίλ πνευματικότητας ώστε να εξασφαλίσουν την αίσθηση δύναμης που δεν βρήκαν στο κόσμο.

Στην εκκλησία δεν σώζεται ο ισχυρός, ο τέλειος, ο καπάτσος, ο καταφερτζής, εκείνος που τα κατάφερε, που νίκησε, που εξυψώθηκε, αλλά εκείνος που ταπεινώθηκε, που πόνεσε, που δυσκολεύτηκε, που ταλαιπωρήθηκε, λαβώθηκε και στην αγάπη αναστήθηκε.

Η εκκλησία ανήκει στους ταπεινούς αυτού του κόσμου, σε αυτούς που ζουν στα αζήτητα της εξουσίας και της δύναμης. Των υπαρξιακά λαβωμένων, ψυχικά κουρελιασμένων, εκείνων που έγλειψαν τα πατώματα της προσωπικής τους μοναξιάς και οδύνης και αισθάνθηκαν την ολική απογύμνωση της υπάρξεως τους.Κουραστήκαμε και πολλές φορές λυγίσαμε, κλάψαμε και πενθήσαμε για μια παραχάραξη και παραμόρφωση του εκκλησιαστικού ήθους και της χριστιανικής κατανόησης, που κρατά το περικάλυμμα της παραδόσεως και χάνει με υπαρξιακά εκκωφαντικό ήχο την ουσία της χριστιανικής ζωής.

Για όλους εκείνους που βαπτίζουν αρετές τα πάθη και τις κακίες τους. Αυτούς που ζουν την κατά Χριστώ ζωή με σκοπό και στόχο, δίχως αγάπη, έρωτα και ελευθερία. Που περιμένουν πάντα κάτι να πάρουν, που αισθάνονται ότι κάποιος πάντα τους χρωστά.
Δεν είναι χριστιανικά στήθη αυτά που μετρούν τι δίνουν και τι παίρνουν, μα εκείνα που αγαπούν δίχως να περιμένουν.

Δεν είναι χριστιανή ψυχή εκείνη που νιώθει αυτοδικαιωμένη και ναρκισσιστικά ολοκληρωμένη στην ζάλη της αρετής και της θρησκευτικής δικαίωσης της. Ο χριστιανός δεν είναι δικαιωμένος, αλλά αγαπητικά σωσμένος. Η σωτηρία του, είναι καρπός αγάπης, και όχι κατορθωμάτων. Αίσθηση και εμπειρία ότι κάποιος με αγαπάει πολύ κι ας έχω τα χάλια μου, κι ας είμαι αδύναμος και ας μην έχω τίποτε να καυχηθώ πέρα της αγάπης του Θεού.

Ο παράδεισος δεν είναι κατάκτηση αλλά δωρεά. Είναι καρπός σχέσης και όχι κατάκτηση ισχυρών και υψηλών θρησκευτικών επιδόσεων.
Δεν σώζομαι επειδή κάτι σπουδαίο έκανα, αλλά επειδή κάποιον αγάπησα και με αγάπησε.

Όσο και αν το δηλώσεις άνθρωπος του Θεού, δεν θα γίνεις, εάν η χαρά και η ειρήνη δεν κατακλείσουν την ύπαρξη σου. Ας κάνουμε όσες νηστείες θέλουμε, αγρυπνίες και προσευχές, ας έχουμε Γέροντα τον πιο γνωστό πνευματικό της ορθοδοξίας, ας βγάλουμε όσες φωτογραφίες θέλουμε με στάρετς και οσίους, η χάρις δεν θα έρθει εάν δεν σταματήσουμε να την ζητούμε με την εσωτερική αδιάγνωστη πολλές φορές σκοπιμότητα, να κτίσουμε την εικόνα μας, το αυτοειδωλό μας, το εγωιστικό θρησκευτικό προφίλ μας. Για να αισθανθούμε ότι κάτι καταφέραμε και κάποιοι είμαστε.

Η χάρις δεν εκβιάζεται, ούτε εξαγοράζεται, δωρίζεται και εκχέεται αγαπητικά στους ταπεινούς, αφανοίς, πληγωμένους και αγαπητικά στραμμένους προς τον Θεό. Εκείνους που απογυμνώθηκαν και ξαρματώθηκαν από όλες τις αυταπάτες του κόσμου, όλες τις δυνάμεις και εξουσίες, από όλα τα είδωλα ακόμη και το ίδιου τους του εαυτού.

π.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

http://plibyos.blogspot.gr/

Ακολουθούντες τις εντολές του Θεού

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου  Διονυσίου Τάτση

  ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ μας οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἀρνοῦνται τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί μιλοῦν μόνο γιά δικαιώματα. 
Πιστεύουν ὅτι οἱ ἐντολές δυσκολεύουν τή ζωή καί ἐμποδίζουν τή δημιουργικότητα. Τίς ἐκλαμβάνουν ὡς ἐμπόδια πού πρέπει νά ἐκλείψουν, γιατί καταργοῦν τήν ἐλευθερία τους! 
Αὐτό, ὡστόσο, συμβαίνει μόνο στήν περίπτωση πού οἱ ἄνθρωποι ἐπιλέγουν τό κακό, τό ἄδικο, τό ἰδιοτελές καί κάθε ἐγωιστική καί προκλητική ἐνέργεια. 

 Ἀντίθετα, οἱ δίκαιοι, οἱ ταπεινοί, οἱ ἐργατικοί καί ἀγαθοεργοί δέχονται ὅτι οἱ ἐντολές, ὄχι μόνο δέν ἐμποδίζουν, ἀλλά ἀνοίγουν τό δρόμο, γιά νά προχωρήσουν ἐλεύθερα, δραστηριοποιούμενοι μέ ὅλες τους τίς δυνάμεις στά ἔργα πού ἐπιλέγουν καί ἀποφασίζουν νά πραγματοποιήσουν.

 Τήν ἀλήθεια αὐτή οἱ κοσμικοί καί ἀδιάφοροι περί τήν πίστη προσπαθοῦν νά τήν ξεχάσουν, γιατί ἔχουν χάσει κάθε πνευματικό προσανατολισμό. Δέν τούς ἐνδιαφέρει πιά ἡ ἠθική καί ἡ δικαιοσύνη. Δέν νοιάζονται γιά τό κοινό καλό. Δέν θέλουν νά προσφέρουν. 
Μιλοῦν συνεχῶς γιά δικαιώματα, γιά συμφέροντα, γιά ἡδονές, γιά πλοῦτο, γιά δόξα, γιά ἐπιτυχίες κοσμικοῦ περιεχομένου. Αὐτούς τούς ἀνθρώπους εἶναι δύσκολο νά τούς μεταπείσεις, γιά νά ἀποδεχτοῦν καί νά τηρήσουν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Ἡ προσπάθεια βέβαια πρέπει νά γίνεται, παρόλο πού τά ἀποτελέσματα δέν πρόκειται νά φανοῦν γρήγορα.

 Τό ρεῦμα τῆς ἐποχῆς μας εἶναι πολύ ἀρνητικό καί ἀπογοητεύει ἐκεῖνον πού θέλει νά συμβάλλει στή διόρθωση τῶν πραγμάτων. Εἶναι δύσκολο νά ἀνακόψεις τήν ὁρμή τῶν ὑδάτων σ᾿ ἕνα φουσκωμένο χείμαρρο, μετά ἀπό ραγδαία βροχή. Ὑπάρχουν ὅμως καί διάφορα συγκλονιστικά γεγονότα στή ζωή, τά ὁποῖα ταρακουνοῦν τίς πωρωμένες καρδιές καί τίς μαλακώνουν. Τότε ὁ ἄνθρωπος συνέρχεται καί εἶναι πιθανό νά δεχτεῖ τήν ἀξία πού ἔχουν οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ στήν προσωπική του ζωή, ἀλλά καί στή βελτίωση τῆς κοινωνίας γενικότερα.

 Πάντως ἀντίσταση στό κακό καί ἄδικο, πού καθημερινά παρατηροῦμε, δέν μπορεῖ νά κάνει ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος δέν ἔχει ἠθικές ἀρχές καί ἡ πίστη του στό Θεό εἶναι ἄτονη ἕως ἀνύπαρκτη. Οἱ κοινωνικοί καί πνευματικοί ἀγῶνες προϋποθέτουν ἠθική θωράκιση καί ὑψηλά ὁράματα. Οἱ συμβιβασμοί μέ τόν κόσμο δέν ἔχουν τήν ἀναγκαία ψυχική δύναμη, γιά νά πρωτοστατήσουν σέ εὐγενικούς ἀγῶνες.

 Εἶναι μεγάλη ἡ ἔλλειψη ἠθικῶν ἀνθρώπων στίς μέρες μας. Ἀκόμα καί στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾿ αὐτό καί ἡ κοινωνία μας μοιάζει μέ ἀποπνικτικό τέλμα, ἀπό τό ὁποῖο ἀκούγονται μόνο κοασμοί βατράχων… Κάτι πρέπει νά γίνει. Πῶς θά γίνει ὅμως; Χρειάζονται ἀποφασιστικοί καί δυναμικοί ἄνθρωποι, μέ ἠθικές ἀξίες καί ὁράματα.

Ορθόδοξος Τύπος, 20/03/2015

πηγή

Η Παναγία και οι Ψαλμοί(Κώστας Γανωτής)

Αββά Ισαάκ του Σύρου, Λόγοι Ασκητικοί

Ἡ ἑλληνικὴ μετάφραση, ἀπὸ τὴ συριακὴ γλώσσα, τῆς συλλογῆς τῶν Ἀσκητικῶν Λόγων τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου ἐκπονήθηκε τὸν 9ο αἰώνα στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Σάββα ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς Ἀβράμιο καὶ Πατρίκιο.
Κυκλοφόρησε εὐρύτατα στοὺς μοναστικοὺς κυρίως κύκλους καὶ ἐπηρέασε καίρια τὴ νηπτικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ συλλογὴ διασώζεται σὲ πλῆθος χειρόγραφων κωδίκων, μὲ ἀρκετὲς διαφορὲς μεταξύ τους.
Τὸ 1770 ἐκδόθηκε σὲ βιβλίο ἀπὸ τὸν Νικηφόρο Θεοτόκη μὲ βάση δύο κώδικες. Τὸ κείμενο τοῦ Θεοτόκη ἐπανεκδόθηκε τὸ 1895 ἀπὸ τὸν Ἰωακεὶμ Σπετσιέρη καὶ τὸ 1871 σὲ δημώδη γλώσσα ἀπὸ τὸν Καλλίνικο Παντοκρατορινό. Ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐκδόσεις γνωρίζουμε μέχρι σήμερα τὸν λόγο τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ.

Ἡ Ἱερὰ Μονὴ Ἰβήρων ἀνέθεσε στὸν φιλόλογο Μάρκελλο Πιρὰρ νὰ ἐκπονήσει μία κριτικὴ ἔκδοση αὐτῶν τῶν Λόγων, μὲ βάση τὴ σύνολη ἑλληνικὴ χειρόγραφη παράδοση, ὥστε νὰ πραγματοποιηθεῖ μία ἔκδοση μὲ στερεότυπο κείμενο, πλησιέστερο, ὅσο εἶναι δυνατόν, στὸ κείμενο τῶν δύο πρώτων μεταφραστῶν.
Ἀνέθεσε ἐπίσης στὶς Ἐκδόσεις Δόμος νὰ ἐπιμεληθοῦν αὐτὴ τὴν ἔκδοση.

Γιὰ πρώτη λοιπὸν φορὰ ἐκδίδονται οἱ Ἀσκητικοὶ Λόγοι τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου μὲ τὴ μορφὴ κριτικῆς ἐκδόσεως. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ κείμενο τῶν Λόγων ὑποστηρίζεται ἀπὸ κριτικὸ ὑπόμνημα στὸ ὁποῖο καταγράφονται οἱ διαφορετικὲς γραφὲς ποὺ ὑπάρχουν στοὺς χειρόγραφους κώδικες.
Ἐπίσης παρατίθεται ὑπόμνημα ποὺ καταγράφει ἀναγωγὲς στὶς συριακὲς πηγὲς τῶν Λόγων, καθὼς καὶ ὑπόμνημα (testimonia) μὲ παραπομπὲς λέξεων ἢ φράσεων σὲ πηγὲς ἐκκλησιαστικῆς καὶ θύραθεν γραμματείας.

Ἡ ἔκδοση περιλαμβάνει ἐκτενὴ εἰσαγωγὴ στὴν ὁποία περιέχονται: α) Βίος τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ, β) Πηγὲς τοῦ ἔργου καὶ θεολογία τῶν πηγῶν, γ) Περὶ τοῦ συριακοῦ πρωτοτύπου, τῶν ἀρχαίων μεταφράσεων καὶ τῆς γλώσσας τῆς ἑλληνικῆς μετάφρασης, δ) Ἱστορία τοῦ ἑλληνικοῦ κειμένου μὲ περιγραφὴ τῶν χειρόγραφων κωδίκων, ε) Τὶς ἐκδοτικὲς ἀρχὲς τῆς ἔκδοσης.
Σὲ Παράρτημα παρατίθενται πέντε κείμενα φερόμενα ὡς τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ, ποὺ ἔχουν παρεισφρήσει σὲ μερικοὺς κώδικες.

 πηγή 

Θάνατος είναι το μέσον,είναι η πόρτα που περνάμε στην αιωνιότητα!(Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

 Στενοχωρήθηκες πολύ. Το βλέπω. Όμως, εμείς οι Χριστιανοί δεν πρέπει να στενοχωρούμεθα, ούτε πρέπει να μας τρομάζει ο θάνατος. Γιατί τι νομίζεις ότι είναι ο θάνατος; Θάνατος είναι το μέσον, είναι η πόρτα που περνάμε στην αιωνιότητα! Αυτός είναι ο θάνατος...

 Καί από την πόρτα αυτή θα περάσουμε όλοι. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Αρκεί να είμαστε προετοιμασμένοι. Οπότε, κατά την ημέρα της Κρίσεως, θα βρεθούμε στα δεξιά του Χριστού μας. Εκεί θα ανταμώσουμε όλοι και θα απολαύσουμε τα αγαθά του Παραδείσου. Εδώ δεν ήρθαμε για να μείνουμε αιώνια. Ήρθαμε να δοκιμαστούμε και να φύγουμε για την αιώνια ζωή. Μη θλίβεσαι, λοιπόν, για κάτι που είναι προδιαγεγραμμένο.

 Αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Καί το περιμένουμε. Ανεξάρτητα εάν μερικοί δε θέλουν να το συνειδητοποιήσουν και λένε: «εδώ είναι η Κόλαση, εδώ και ο Παράδεισος». 
Αμ, δεν είναι έτσι. Καί το ξέρουν και οι ίδιοι που το λένε. Καί κατά βάθος δεν το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Όταν, όμως, θα έλθουν αντιμέτωποι με το θάνατο, τότε ποιός θα τους σώσει; Δεν έχεις ακούσει στον πρώτο κίνδυνο που συναντούν, ακόμη και εκείνοι που είναι, η ισχυρίζονται ότι είναι, άπιστοι, ποιόν καλούν σε βοήθεια; Δε φωνάζουν, «Θεέ μου! Παναγία μου!» η κάποιον Άγιο που θεωρούν προστάτη τους; 
 Τώρα, θα μου πείς, γιατί σού το είπα. Ε, να ευλογημένε, σε ξέρω πόσο ευαίσθητος είσαι και θέλησα να σε προετοιμάσω. Πήγαινε τώρα στο καλό και εγώ θα κάνω προσευχή, για να σε ενισχύσει ο Κύριος.

Από το βιβλίο “Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου”

πηγή

Κήρυγμα Κυριακή Δ Νηστειών

 ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΕΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ ἐν Χριστῷ ἄσκηση

Μέσα στό Μυστήριο τῆς Θείας Λειτουργίας, στό ὁποῖο κτυπᾶ ἡ καρδιά τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποκαλύπτεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τιμᾶμε καί γεραίρουμε πάντοτε τήν ἱερά μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, γιά νά διδαχθοῦμε ἀπό τήν αἰωνόβια πεῖρα του περί τοῦ ὄντως Ὄντος Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί νά εἰσέλθουμε στό βάθος τῆς μεγαλουργίας τοῦ Θεοῦ, πού σοφά τόν ἐνέπνευσε γιά τήν οὐσιαστική ἀξία τῆς ἐν Χριστῷ ἀσκήσεως.

Τό νόημα τῆς ἀσκήσεως

Ἡ ὀρθόδοξη πνευματικότητα ταυτίζεται καί ἐκφράζεται μέ τήν ὀρθόδοξη ἄσκηση. Γιατί ἡ ἄσκηση μέσα στή χάρη, πού μεταμορφώνει τό ἀνθρώπινο πρόσωπο γιά νά ἀρχίσει συνομιλία μέ τό Θεό καί νά ἑνωθεῖ μαζί του, εἶναι ἡ πιό γνήσια καί αὐθεντική καί ἀδιάφθορη ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ἤ γιατί ἡ αὐθεντική ἐσωτερική ζωή δέν εἶναι κάποια παθητική-ψυχολογική κατάσταση, ἀλλά πρόοδος πνευματική καί ἀγώνας γιά τήν ἐργασία ὅλων τῶν θεανθρώπινων ἀρετῶν.

Η ανακαίνιση του τζαμιού ανέδειξε...Ελληνορθόδοξο Ναό!

Το εκπληκτικό γεγονός της ανακαίνιση που είχε αποφασιστεί για ένα μουσουλμανικό τζαμί και στην πορεία της ανέδειξε μια ιστορική ελληνορθόδοξη εκκλησία, προκάλεσε μεγάλο θρησκευτικό σκάνδαλο στον τουρκικό τύπο.
Η καταπληκτική αυτή περίπτωση διαδραματίστηκε στην πόλη Αλάτσατα κοντά στην Σμύρνη, που πριν από την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν μια ανθούσα ελληνική πόλη. Όταν μετά από την απόφαση των τοπικών αρχών άρχισαν οι εργασίες της ανακαίνισης του μουσουλμανικού τεμένους, σύμφωνα με τα τουρκικά δημοσιεύματα, (εφημερίδα Zaman), ξέσπασε ένα μεγάλο «σκάνδαλο» όπως χαρακτηρίστηκε, της ανακαίνιση του τζαμιού της πόλη Αλάτσατα κοντά στην Σμύρνη. 
Το τζαμί αυτό όταν ζούσαν εκεί οι Έλληνες ήταν εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Κωνσταντίνο. Λόγω των εκτεταμένων φθορών που είχαν παρουσιαστεί τα τελευταία χρόνια, η τοπική διοίκηση ανέθεσε σε ένα εδικό συνεργείο να κάνει τις εργασίες ανακαίνισης. 

Το τουρκικό όμως συνεργείο αντί να ανακαινίσει το μουσουλμανικό τέμενος προχώρησε και αναστύλωσε …το πεσμένο ιερό τέμπλο του ναού και έτσι αντί για τζαμί ουσιαστικά παρέδωσε την ελληνική εκκλησία όπως ήταν στην αρχική της μορφή. 

Οι εικόνες που αναμεταδόθηκαν από το τουρκικό κανάλι NTV, (υπάρχουν στο αρχείο μας), είναι εντυπωσιακές καθώς δείχνουν με ποιο μεγάλο σεβασμό οι ειδικοί εργάτες της ανακαίνισης του κτίσματος ανακάλυπταν τους διάφορους σταυρούς που βρίσκονται στις κολώνες του ναού και με ποιο δέος ανέσυραν το πραγματικά περίτεχνο τέμπλο της ελληνικής εκκλησίας. 
Η πραγματικά καταπληκτική αυτή ιστορία δείχνει για άλλη μια φορά πως το ελληνορθόδοξο πνεύμα της Ρωμιοσύνης εκατό περίπου χρόνια μετά την τραγική έξοδο του ελληνισμού από την περιοχή, συνεχίζει να υπάρχει και σε κάθε ευκαιρία και μέσω των ιδίων των σημερινών κατοίκων εκδηλώνει την παρουσία του. 

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

www.nikosxeiladakis.gr