ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΔΙΑΚΟ

Δεν ήταν περιβόλι και τριφύλλι,πηγάδι σκοτεινό σ’ ανηφοριά
τ’ αλφαβητάρι και το καριοφίλι καράβι κουρσεμένο στο Νοτιά
και της αγάπης δάκρυ στο μαντήλι.
Τ’ αλφαβητάρι και το καριοφίλι κανάτι δροσερό σε παραθύρι.

Γραμματικός στη Λάρισα με γρόσα στα Χίλια Εφτακόσια Ογδόντα Οκτώ,
δεν ήτανε για τη δική σου γλώσσα και να κρατάς το στόμα σου κλειστό
που πριν να βγεις στον κόσμο σε κυκλώσαν.
Τ’ αλφαβητάρι και το καριοφίλι κανάτι δροσερό σε παραθύρι.

Ζωνάρι πορφυρό κι αρματολίκι κι αλογατάκι μαύρος ουρανός,
προτού να πάρεις ό,τι σου ανήκει στα Γιάννενα θα ξαναπάς γαμπρός
και θα μετράς τον κόσμο δίχως νίκη.
Τ’ αλφαβητάρι και το καριοφίλι κανάτι δροσερό σε παραθύρι.

Περαστικός μια μέρα στην Αυλώνα εγύρισες τα μάτια στην καρδιά
κι είδες ποτάμι να `ρχονται τα χρόνια παλικαράκι μες στη Λιβαδειά
εντύθηκες στο μαύρο αρραβώνα.
Τ’ αλφαβητάρι και το καριοφίλι κανάτι δροσερό σε παραθύρι.

Στο κάστρο του Αλή και στους μπαξέδες πρώτη φορά θ’ ακούσεις μια φωνή
και θα το μάθεις πια το “Ίτε παίδες” την πόρτα που θ’ ανοίξεις στη ζωή,
λόγια πικρά θα λες στους καφενέδες.
Τ’ αλφαβητάρι και το καριοφίλι κανάτι δροσερό σε παραθύρι.

Το φως μες στην καρδιά φαρμακωμένο σημάδεψε την πόρτα του φονιά
μα εγώ θα μείνω εδώ να περιμένω για να σε βρω ξανά σε παγανιά
την ύστερη φορά που θα διαβαίνω.
Τ’ αλφαβητάρι και το καριοφίλι κανάτι δροσερό σε παραθύρι.
Και θα `σαι περιβόλι και τριφύλλι τριάντα τρία χρόνια στη σειρά
στης λησμονιάς το χώμα σαν καντήλι, πηγάδι σκοτεινό σ’ ανηφοριά
μ’ αλφαβητάρι και με καριοφύλι.

Στιχουργός: Ελευθερίου Μάνος

https://www.youtube.com/watch?v=XQlbzGxaoNo

ΕΓΕΡΘΗΤΙ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΑ ΟΠΩΣ ΤΟ '21 !

Οδυσσέας Σέλιος. Εύζωνας. 2024

Πρὸ δύο αἰώνων στὶς 25 Μαρτίου μία κραταιὰ ἕως τότε αὐτοκρατορία κλονίζεται ἀπὸ μία χούφτα ξωτάρηδων, μία δράκα ἀσήμων χωρικῶν μὲ λερὲς φουστανέλες καὶ τραχιὰ μουστάκια, οἵτινες μὲ μόνη τὴν εὐλογία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ᾖραν τὰ ἐλάχιστα γιαταγάνια καὶ καριοφίλια τους ἔναντι τοῦ ἀηττήτου σουλτάνου καὶ τῶν ὀθωμανῶν δυναστῶν γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῆς Ῥωμιοσύνης.

Ὁ μῦθος τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιᾶ, οἱ διηγήσεις τῶν παππούδων ἐκ γενεῶν καὶ τὰ μαρτύρια τῶν Ἁγίων γιὰ τὴν Πίστη στὸν Ἀναστάντα Χριστὸ ἐπιβίωσαν στὸ συλλογικὸ ὑποσυνείδητο τῶν σκλαβωμένων καὶ φώλιασαν στὶς καρδιὲς τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 21 ὡς ἄσβεστος πόθος γιὰ τὴν ἱστορικὴ συνέχιση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸ σημεῖο τῆς πτώσεως τοῦ τελευταίου Παλαιολόγου. Ἡ ἔκρηξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τὸ 1821 ἀνήμερα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεομήτορος ἤχησε ὡσὰν ἄλλη ἐπάνοδο τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸ ἀνεκλάλητο θαῦμα τῆς σωτηρίας τῶν Ἑλλήνων διαδέχτηκε ἐκείνη τὴν ἡμέρα τὸ ἑνοειδὲς θαῦμα τῆς σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου. Ἔκτοτε ἡ νίκη τοῦ Σταυροῦ ἐπὶ τῆς μιαρᾶς ἡμισελήνου συνύφανε ἀρρήκτως τὴν Ἔθνική μας μοῖρα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Ὀρθοδοξίας.

Μέσα από τα σπλάγχνα σου,ενώθηκε ο Θεός με τον άνθρωπο για πάντα.

"Μη φοβάσαι,είμαι Αρχάγγελος.Ο όφις εξαπάτησε κάποτε την Εύα.
Διαψεύστηκε ο Αδάμ και δεν έγινε Θεός, όπως το επιθυμούσε.
Εσύ όμως με την άκρα υπακοή και συνεργεία στο Θείο θέλημα, έφερες το Θεό στη Γη.Πλημμυρισμένη από μητρική αγάπη για όλη την κτίση, δίκαια φέρεις τον τίτλο της κοινής μητέρας.
Μέσα από τα σπλάγχνα σου,ενώθηκε ο Θεός με τον άνθρωπο για πάντα.
Έτσι, κανείς δεν παραμένει πλέον εγκαταλελειμμένος,σε αυτό τον κρύο τόπο της εξορίας του προπάτορα.Μέχρι την κοινή ανάσταση ".
"Ποιον σόι εγκώμιον,προσαγάγω επαξιον.Τι δέ ονομάσω σε:χαίρε η κεχαριτωμένη!"

πηγή

Μη σκιάζεστε στα σκότη!

Ιωάννης Πολέμης

Το Κρυφό Σχολειό.

Απ' έξω μαυροφόρ' απελπισιά,
πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι,
και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά,
στην εκκλησιά, που παίρνει κάθε βράδυ
την όψη του σχολειού,
το φοβισμένο φως του καντηλιού
τρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει,
και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει.

Εκεί καταδιωγμένη κατοικεί
του σκλάβου η αλυσόδετη πατρίδα,
βραχνά ο παπάς, ο δάσκαλος εκεί
θεριεύει την αποσταμένη ελπίδα
με λόγια μαγικά,
εκεί η ψυχή πικρότερο αγροικά
τον πόνο της σκλαβιάς της, εκεί βλέπει
τι έχασε, τι έχει, τι της πρέπει.

Εμπρός Ελλάδα!

Εμπρός, στυλώσου, Ελλάδα επαναστάτισσα
βάστα γερά στο χέρι τ’ άρματά σου!
Μάταια δεν ξεσηκώθηκεν ο Όλυμπος,
η Πίνδο, οι Θερμοπύλες - δόξασμά σου.
Απ’ τα βαθιά τους σπλάχνα ξεπετάχτηκεν
η λευτεριά σου ολόφωτη, γενναία
κι απ’ τον τάφο του Σοφοκλή, απ’ τα μάρμαρα
της Αθήνας, πάντα ιερή και νέα.
Θεών κι ηρώων πατρίδα, σπάζεις άξαφνα
το ζυγό σου και την ενάντια Μοίρα
με τον ηχό, που βγάνει του Τυρταίου σου,
του Μπάιρον και του Ρήγα η άξια λύρα.

Α. Σ. Πούσκιν

(μετάφραση Κώστα Βάρναλη)

"Τί με φοβῇ, Πανάμωμε, τόν μᾶλλόν σε φοβούμενον; τί εὐλαβῇ με, Δέσποινα, τόν σέ σεπτῶς εὐλαβούμενον;"

Ένα πραγματικό διαμάντι (άγνωστο, δυστυχώς, στους πολλούς) περιμένει εκείνον που θα ακούσει τον Κανόνα του Όρθρου της εορτής του Ευαγγελισμού. Στον Κανόνα αυτό γίνεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, αναλυτικός διάλογος (!) μεταξύ της Θεοτόκου και του Αγγέλου (πρόκειται, φυσικά, για τον Αρχάγγελο Γαβριήλ).

~Ὁ ΔΙΑΛΟΓΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ

Στον διάλογο αυτό η Παναγία εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι σε αυτό(ν) που βλέπει και αυτά που ακούει, είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι το πρώτο τροπάριο στο οποίο μιλάει εκείνη (έχει προηγηθεί ο Άγγελος) απαρτίζεται σχεδόν μόνο από ερωτήσεις!
Αξίζει πραγματικά να δει κανείς αναλυτικά όλα αυτά τα τροπάρια (από κάθε άποψη: νοηματική, γλωσσική, υψηλού ύφους, διαλόγου που παραπέμπει σε θεατρική "διδασκαλία" κ.λπ.), αλλά δεν επαρκεί εδώ ο χώρος.

Αρκούμαστε σε μια ματιά στο τελευταίο τροπάριο του Κανόνα, όπου μιλάει ο Άγγελος και κλείνει με διπλή ερώτηση τον όλο διάλογο: "τί με φοβῇ, Πανάμωμε, τὸν μᾶλλόν σε φοβούμενον; τὶ εὐλαβῇ με, Δέσποινα, τὸν σὲ σεπτῶς εὐλαβούμενον;"

Για να αποδοθεί στη Νέα Ελληνική αυτό το υπέροχο κλείσιμο, θα πρέπει να δοθούν

Πόσο μεγαλείο ψυχής, τι ηθικό ανάστημα αυτή η μικρή μαθήτρια!

  Τρίπολη ώρα 11.00. Στο μνημείο των πεσόντων έχουν συγκεντρωθεί πλήθος κόσμου για την κατάθεση στεφάνων.

 Εκεί βρίσκονται και μαθητές, σημαιοφόροι, εκπρόσωποι των σχολείων της πόλης μας. Ξαφνικά μια νεαρή μαθήτρια πιθανώς νιώθει αδιαθεσία και τη μεταφέρουν λίγο πιο εκεί οικεία πρόσωπα, να καθίσει για λίγο και να της προσφέρουν νερό ώστε να συνέλθει 

Εν τω μεταξύ αρχίζει να παιανιζει ο Εθνικός Υμνος.

 Αμέσως η μικρή μαθήτρια, αν και ζαλισμένη εμφανώς, σηκώνεται σε στάση προσοχής και σιγοψαλει τον Εθνικό Ύμνο. 

Πόσο μεγαλείο ψυχής, τι ηθικό ανάστημα αυτή η μικρή μαθήτρια!

Αυτό είναι ο Ελληνισμός, αυτό ειναι η ψυχή της Ελλάδας!

πηγή

 

Οι τελευταίοι υπερασπιστές του Μεσολογγίου

«Οι τελευταίοι υπερασπιστές του Μεσολογγίου, 22 Απριλίου 1826: μια πτυχή από τον Ελληνικό Πόλεμο Ανεξαρτησίας.»
Πίνακας του νεοκλασικού Ολλανδού ζωγράφου Joseph Denis Odevaere.

Ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ ανατινάζει τον Ανεμόμυλο, στην τελευταία πράξη αντίστασης, όταν κυκλώθηκε από τους μαινόμενους Τουρκοαιγύπτιους.

πηγή

«Τι; Πέθανε ο Μάρκος;»« Όχι, αλλά πηγαίνει για να πεθάνει».

 Όταν ο Μάρκος Μπότσαρης πήγαινε στη μάχη του Καρπενησίου, όπου και φονεύθηκε, πέρασε από το μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας.
Μπήκε στο Καθολικό της Μονής, προσκύνησε την θαυματουργή εικόνα της και βγαίνοντας τράβηξε το πουγγί του, το έδωσε σε έναν καλόγερο και του είπε:
«Πάρ΄ το να μοιράσεις τα γρόσια που έχει μέσα για την ψυχή του Μάρκου Μπότσαρη».
Ο καλόγερος, που ποτέ δεν είχε δει τον ήρωα και δεν τον γνώρισε, τον ρώτησε παραξενεμένος:
«Τι; Πέθανε ο Μάρκος;»
και ο Μπότσαρης προχώρησε προς το άλογό του λέγοντάς του:
« Όχι, αλλά πηγαίνει για να πεθάνει».

Το Λάβαρο της Αγίας Λαύρας

  Στα τέλη του 16ου αιώνα, η μονή της Αγίας Λαύρας άρχιζε να ακμάζει, χάρη στο Ηγουμενοσυμβούλιό της, που περιόδευε ανά την Μ. Ασία, Θράκη και Ρουμανία, όπου ανθούσε ο Ελληνισμός, με σκοπό την συλλογή δωρεών για την ενίσχυση της Μονής.

  Πλούσιοι Σμυρνιοί προθυμοποιήθηκαν να προσφέρουν στη Μονή ένα σοβαρό χρηματικό ποσό, καθώς και άλλες δωρεές για τις ανάγκες της Μονής. Όταν τα κορίτσια της Σμύρνης έμαθαν τον σκοπό του ερχομού των καλογέρων, θέλησαν να προσφέρουν κι αυτά κάτι, καμωμένο με δικό τους κόπο αλλά και με αγάπη στη χάρη της Μητέρας του Χριστού. Χρυσοχέρες κεντήστρες κάνουν ένα αντάξιο χειροτέχνημα. Την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κεντημένο με τέχνη.
Ένα τάμα στην ομώνυμη εκκλησία της Αγίας Λαύρας.

  Μια κοπέλα ειδική κεντήστρα, που την έλεγαν «Xρυσώ» ανέλαβε όλη την ευθύνη και άλλα οκτώ κορίτσια προσφέρθηκαν να την βοηθήσουν. Ένας αγιογράφος τους σχεδίασε επάνω σε ένα γερό μεταξένιο τετράγωνο ύφασμα, την πολύτιμη εικόνα και τότε άρχισε η αριστοτεχνική βελονιά.

  Κάθε κορίτσι είχε αναλάβει να κεντά και ένα τμήμα της εικόνας. Ένα σφιχτό κέντημα με κλωστή στριμμένη με μάλαμα και ασήμι. Το ιερό αυτό εργόχειρο προσκόλλησαν απάνω σε ένα εκλεκτό ύφασμα κλαδωτό, δαμάσκο, χρώμα πορφυρό. Ύστερα το φωτοστέφανο της Κοιμούμενης Παναγίας το στόλισαν με μαργαριτάρια (τα μαργαριτάρια ήταν δωρεά των κοριτσιών τα οποία τα έβγαλαν από τις χτένες και τις κορδέλες που έδεναν στα μαλλιά τους) για να ξεχωρίζει. Μαργαριτάρια έβαλαν και σε όλο το μάκρος στα πλάγια της εικόνας καθώς και στα χρυσομέταξα κρόσσια που κρέμονταν στο κάτω μέρος της εικόνας.
Κι έτσι έγινε ένα αριστούργημα!

Άκουσον,Ίδε,Κλίνον,Επιλάθου...

Ακουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου· (44,11 Ψαλμος)

Δηλαδή, «άκουσε, ω θυγατέρα, και πρόσεξε και κάνε έτσι το αυτί σου να ακούσεις»!

 Περίφημο. 

 Λέγει ο Μέγας Βασίλειος ότι αυτό το «θύγατερ» ανήκει στον Δαβίδ· που συμβουλεύει μυστικά τη μακρινή του εκείνη απόγονο, δηλαδή τη Θεοτόκο Μαρία, τη μακρινή του εκείνη θυγατέρα- απέχει δε χίλια χρόνια- όταν της λέγει ότι «εσύ είσαι θυγατέρα μου, διότι είσαι εκ του σπέρματός μου». 

 Λοιπόν, πρόσεξε, να έχεις γυμνασμένο τον νου σου προς θεωρίαν! Εκείνο το «ἴδε», κοίταξε, θα πει «να έχεις θεωρία»· ώστε όταν έχεις αυτήν την πνευματική θεωρία να μπορέσεις να αποδεχτείς την πρόταση που θα σου κάνει ο αρχάγγελος Γαβριήλ, για το μεγάλο εκείνο θέμα, που εμένα ο Θεός μού ορκίστηκε ότι θα μου το δώσει. Ότι θα έρθει ο Μεσσίας.

Ακόμη ο Μέγας Αθανάσιος γράφει ότι εκείνο το «ἄκουσον» αναφέρεται πάλι στη Θεοτόκο και πάλι μυστικά συμβουλεύει ο Δαβίδ τη μακρινή του απόγονο να υπακούσει

Εφιππος χώρει, γενναίε Στρατηγέ...

«Εφιππος χώρει, γενναίε Στρατηγέ, ανά τους αιώνας, διδάσκων τους λαούς πώς οι δούλοι γίνονται ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ».

Ο ΜΟΝΟΣ ΕΘΝΑΡΧΗΣ

 

Μᾶς χρειάζεται τό ’21;

[...] Θά προτιμοῦσα, λοιπόν, νά ἀναφερθῶ στό ἐρώτημα πού μοῦ ἔθεσε πρό ἡμερῶν μέ μιά εὐγενική ἐπιστολή ἀναγνώστης τῆς«Ἑστίας»:

 Μᾶς χρειάζεται τό ’21; Σέ τί μπορεῖ νά ὠφελήσει ἡ µελέτη του;

Θά ἀπαντήσω παραβολικῶς: Δίδασκα πρό πολλῶν ἐτῶν σέ γνωστά Ἐκπαιδευτήρια. Ἕνα πρωί ἀνέλυα σέ µιά τάξη Β΄ Λυκείου τόν πλάγιο λόγο (τ’ ἀγαπημένο µου µάθηµα), ὅταν ἡ εὐγενική γραμματέας μοῦ ἀνακοίνωσε ὅτι πρέπει νά ὁδηγήσω µαθητές καί μαθήτριες στό ἀμφιθέατρο, ὅπου θά τούς μιλοῦσε µιά κυρία, σταλμένη ἀπό τό ὑπουργεῖο, γιά τά ναρκωτικά. Ἀπάντησα κοφτά: «Οἱ μαθητές µου θά μείνουν ἐδῶ. Δέν πᾶνε πουθενά...».

Τά παιδιά, ἄρχισαν µέ τσαχπινιά νά διαμαρτύρονται πώς τούς στεροῦσα τήν ἐνημέρωση καί πώς δέν θά µπορέσουν μελλοντικά νά ἀντιμετωπίσουν τά ναρκωτικά! Εἶχα ἀσχοληθεῖ ἐπί µία δεκαετία µέ τὸ ἐνδεχόμενο εἰσβολῆς τῶν ναρκωτικῶν καί στό χῶρο τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας. Κι εἶχα γοάψει εἰδικό δοκίµιο στό πρῶτο διδακτικό µου ἐγχειρίδιο (1969). Γιά πληρέστερη ἐνημέρωση εἶχα μετά τό 1974 µακρά συζήτηση μ’ ἕνα ξένο γνώστη τοῦ θέµατος. Ὅταν τοῦ εἶπα ὅτι στήν Ἑλλάδα θά ἀρχίσουμε µεγάλη διαφωτιστική ἐκστρατεία, μοῦ ἀποκρίθηκε: «Μιλᾶτε, ἠλίθιοι, μιλᾶτε. Διαφήμιση κάνετε»! Ἡ ἐνημέρωση πρέπει νά γίνεται ὄχι μαζικά, διότι τότε κυριαρχεῖ ἀνάμεσα στά παιδιά ὁ ἐξυπνακισμός τοῦ «χαβαλέ».

Ἡ Μαρία ἦταν παιδί κι ἔμεινε παιδί σ᾿ ὅλη της τή ζωή ἐπειδή ἦταν ἁγνή καί ἀθώα....

«Καί εἰσελθών ὁ ἄγγελος πρός αὐτήν εἶπε· χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετά σοῦ· εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξίν» (Λουκ. α',28)
«Ἡ δέ ἰδοῦσα διεταράχθη ἐπί τῷ λόγῳ αὐτοῦ, καί διελογίζετο ποταπός εἴη ὁ ἀσπασμός οὗτος» (Λουκ. α’ 29).
Τί παιδικότητα!Ἡ Μαρία εἶναι πραγματικά ἕνα παιδί.
Ὁ Κύριος εἶπε: «Ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ιη’ 3).
Ὁ κόσμος αὐτός, μέ τούς πειρασμούς καί τίς ἐπιθυμίες του, γερνᾶ γρήγορα τόν ἄνθρωπο.
Ἡ παιδική μας ἡλικία εἶναι πολύ μικρή, σύντομη καί στήν ἐποχή μας συντομεύεται ἀκόμα περισσότερο.
Ποιός μπορεῖ νά γυρίσει καί νά ξαναγίνει παιδί;
Ἡ Μαρία ἦταν παιδί κι ἔμεινε παιδί σ᾿ ὅλη της τή ζωή ἐπειδή ἦταν ἁγνή καί ἀθώα, ἐπειδή εἶχε φόβο Θεοῦ καί ὑπακοή σ᾿ Αὐτόν.
Γι᾿ αὐτό κι εἶχε μπεῖ στή βασιλεία τοῦ Υἱοῦ Της προτοῦ ἀκόμα Αὐτός κηρύξει τή βασιλεία Του. Γιατί ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρισκόταν μέσα Της (πρβλ. Λουκ. ιζ’ 21).
Ἡ παιδικότητά της τήν ἔκανε νά τρομάξει μέ τήν ἐμφάνιση τοῦ ἀγγέλου.
Ἡ παιδική της ἁπλότητα τήν ἔκανε ν᾿ ἀπορήσει, νά διερωτηθεῖ τί νά σήμαινε ὁ ἀσπασμός του.
Στή συμπεριφορά της αὐτή δέν ὑπῆρχε τίποτα τό ψεύτικο, τό θεατρικό.
Ὅλα ἦταν παιδικά, ἁπλά, ἁγνά, καθαρά κι ἀθώα.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

ΣΠΑΝΙΑ φωτογραφία πολεμιστού στο Χάνι της Γραβιάς

ΣΠΑΝΙΑ φωτογραφία η οποία εμφανίζει τον Ηλία Πετώνη (Κατσάκος), από την Άμφισσα, ο οποίος συμμετείχε στη μάχη στο Χάνι Γραβιάς την 08-05-1821 υπό τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, στην οποία φωτογραφία είναι 101 ετών, 6 έτη πριν τον θάνατό του το 1896.

Νεομάρτυρες---Πελαγία Χονδρού (ταινία Πέντε 5)

                          

Το τραγούδι ''Νεομάρτυρες'' ακούγεται στην ιστορική ταινία ''Πέντε 5 five'' του Βασίλη Τσικάρα, παραγωγής Aratos films. 

Ερμηνεία: Πελαγία Χονδρού 

Μουσική: Γιώτα Τηγανούρια 

Στίχοι: Γιάννης Σιόντης

Γιορτάζουμε τα δύο «χαίρε».

 «Αύτη η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή…». Γιορτάζουμε τα δύο «χαίρε». 

Το πρώτο ακούγεται από τα χείλη του Αρχαγγέλου: 

«Χαίρε, κεχαριτωμένη. Ο Κύριος μετά σού· ευλογημένη συ εν γυναιξί». 

Το δεύτερο από το στόμα του εθνικού μας ποιητή: «Χαίρε, ω χαίρε, λευτεριά». 

Τι να πρωτογράψεις και τι να πεις; Ο Παλαμάς, άλλο εθνικό ανάστημα, απέδωσε αριστοτεχνικά την λαμπρή ημέρα. Σ’ αυτούς τους τέσσερις στίχους που θα παραθέσω -να τους μάθουν απ’ έξω όλοι οι Έλληνες- είναι κρυμμένη όλη η ιστορία μας ως Χριστιανών Ορθοδόξων και ως Ελλήνων:
«Σβήνουν δυο νύχτες, και δυο αυγές προβάλλουν στον αγέρα.
Δυο λευτεριές που σμίγουνε μέσα στην ίδια μέρα.
Δυο λευτεριές ματόβρεχτες, παιδιά μεγάλου κόπου,
η λευτεριά του Έλληνα κι η λευτεριά του ανθρώπου».

Χρόνια πολλά. Αιωνία η ευγνωμοσύνη μας στους αθάνατους ήρωες του Εικοσιένα.

Δημήτριος Νατσιός

Ὁ ΔΙΑΛΟΓΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ

                           

Ποίημα Ἰωάννου Μοναχοῦ
ᾨδὴ α' Ἦχος δ' Ὁ Εἱρμὸς.
«Ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ πληρωθήσεται Πνεύματος, καὶ λόγον ἐρεύξομαι, τῇ Βασιλίδι Μητρί, καὶ ὀφθήσομαι, φαιδρῶς πανηγυρίζων, καὶ ᾄσω γηθόμενος, ταύτης τήν Σύλληψιν».
ᾈδέτω σοι Δέσποινα, κινῶν τὴν λύραν τοῦ Πνεύματος, Δαυῒδ ὁ Προπάτωρ σου· Ἄκουσον θύγατερ, τὴν χαρμόσυνον, φωνὴν τὴν τοῦ Ἀγγέλου· χαρὰν γὰρ μηνύει σοι, τὴν ἀνεκλάλητον.

Ὁ Ἄγγελος
Βοῶ σοι γηθομενος· κλῖνον τὸ οὖς σου καὶ πρόσχες μοι, Θεοῦ καταγγέλλοντι, σύλληψιν ἄσπορον· εὗρες χάριν γάρ, ἐνώπιον Κυρίου, ἣν εὗρεν οὐδέποτε, ἄλλη τις Πάναγνε.

Ἡ Θεοτόκος
Γνωσθήτω μοι Ἄγγελε, τῶν σῶν ῥημάτων ἡ δύναμις, πῶς ἔσται ὃ εἴρηκας; λέγε σαφέστατα, πῶς συλλήψομαι, Παρθένος οὖσα Κόρη; πῶς δὲ καὶ γενήσομαι, Μήτηρ τοῦ Κτίστου μου;

Ὁ Ἄγγελος
Δολίως με φθέγγεσθαι, διαλογίζῃ ὡς ἔοικε· καὶ χαίρω θεώμενος, τὴν σὴν ἀσφάλειαν, θάρσει Δέσποινα· Θεοῦ γὰρ βουλομένου, ῥαδίως περαίνεται, καὶ τὰ παράδοξα.

Καταβασία.
Ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ πληρωθήσεται Πνεύματος, καὶ λόγον ἐρεύξομαι, τῇ Βασιλίδι Μητρί, καὶ ὀφθήσομαι, φαιδρῶς πανηγυρίζων, καὶ ᾄσω γηθόμενος, ταύτης τήν Σύλληψιν.

ᾨδὴ γ' Ὁ Εἱρμὸς.
«Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους, Θεοτόκε, ἡ ζῶσα καὶ ἄφθονος πηγή, θίασον συγκροτήσαντας πνευματικόν, στερέωσον· κἂν τῇ σεπτῇ Συλλήψει σου, στεφάνων δόξης ἀξίωσον».

Ἡ Θεοτόκος
Ἐξέλιπεν Ἄρχων ἐξ Ἰούδα, ὁ χρόνος ἐφέστηκε λοιπόν, καθ' ὃν ἀναφανήσεται, ἡ τῶν ἐθνῶν ἐλπὶς ὁ Χριστός, σὺ δὲ πῶς τοῦτον τέξομαι, Παρθένος οὖσα, σαφήνισον.

Ὁ Ἄγγελος
Ζητεῖς παρ' ἐμοῦ γνῶναι Παρθένε, τὸν τρόπον συλλήψεως τῆς σῆς, ἀλλ' οὗτος ἀνερμήνευτος· τὸ Πνεῦμα δὲ τὸ Ἅγιον, δημιουργῷ δυνάμει σοι, ἐπισκιάσαν ἐργάσεται.

Εικόνα του Ευαγγελισμού-Ανατολική Ρωμυλία

Αυτή την εικόνα, ενός λαϊκού ζωγράφου, από το χωριό της γιαγιάς μου, την Αγαθούπολη, στην Ανατολική Ρωμυλία, την τύλιξε η μητέρα της σε μια κουβέρτα και της την έδωσε, όταν την πίεσε να φύγει, 15 χρόνων κοριτσάκι με τους γείτονες για την Πατρίδα, την Ελλάδα, γιατί ήδη το χωριό καιγόταν και η μητέρα της, περίμενε να γυρίσουν τα αγόρια της, από τη δουλειά, για να φύγουν κι εκείνοι... Κάτι που δεν έγινε και δεν μάθαμε ποτέ τι απέγιναν...
Από τότε, η Εικόνα αυτή, δεν βγήκε ποτέ, από το σπίτι μας και είναι πάντα, η εικόνα της καρδιάς μας!!..
Χρόνια πολλά, φωτεινά κι Ευλογημένα, με την βοήθεια και τη Χάρη της Μάνας μας, σε όλες και όλους σας και ειδικά, σε όσες και όσους εορτάζουν!!..

ΠΗΓΗ

Ὁ Ἑλληνικός κλῆρος ἦτο προωρισμένος ἄνωθεν διά νά εὑρεθῇ τόσον φιλόπατρις καί νά σώσῃ ὁλόκληρον τό Ἔθνος

«Ὁ Ἑλληνικὸς κλῆρος ἦτο προωρισμένος ἄνωθεν διὰ νὰ εὑρεθῇ τόσον φιλόπατρις καὶ
νὰ σώσῃ ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος·
διότι ἅμα ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία ἐχάθη,ὁ κλῆρος ἐδέχθη τὴν κηδεμονίαν
ἔθνους ἀπροστατεύτου,καὶ μὴ ἔχοντος ἄλλο στήριγμα καὶ ἄλλην παρηγοριάν, εἰμὴ μόνον τὴν θρησκείαν.
Ὁ κλῆρος ἐσυμβούλευε καὶ ἐνουθέτει τὸ ἀπηλπισμένον Ἔθνος τὴν καρτερίαν καὶ τὴν ὑπομονήν.Ὁ λαὸς εἰς τὴν θρησκείαν του εὕρισκε τὴν ἀνάπαυσίν του,ὑποφέρων ὅλα τὰ δεινὰ τῆς τυραννίας μαζὶ μὲ τὸν κλῆρόν του»

Φώτιος Χρυσανθόπουλος ἢ Φωτάκος,γραμματικὸς καὶ Α΄ ὑπασπιστὴς τοῦ Κολοκοτρώνη

''ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ''τεῦχος 366, Μάρτιος 2024

Τα παιδιά του 1821 στα παιδιά του 2024

Το πνεύμα του 1821 είναι το φρόνημα των παιδιών του. Παιδιών με γενναίο φρόνημα, που δεν κάθονταν φρόνιμα! Όπως τα παιδιά του Μεσολογγίου, οι περίφημοι Γελεκτσήδες. Τα έλεγαν έτσι, γιατί ήταν πάντα «στο γελέκι», δηλαδή, μόνο με το γιλέκο, για να είναι ετοιμοπόλεμα. Έκαναν πετροπόλεμο, έφερναν νερό, περνώντας, κρυφά τις νύχτες, μέσα από το τουρκικό στρατόπεδο, ρίχνονταν με μονόξυλα στη λιμνοθάλασσα ενάντια στα μικρά εχθρικά πλεούμενα και τα κυρίευαν ή τα βύθιζαν. Νύχτες βροχερές ή με αέρα, εισέδυαν στο εχθρικό στρατόπεδο και έσπερναν τον πανικό σκοτώνοντας Τούρκους και αρπάζοντας τρόφιμα, ρουχισμό και όπλα. Τα ονόματά τους έχουν διασωθεί από τον Ιωάννη-Ιάκωβο Μάγιερ, εκδότη των «Χρονικών». Ανάμεσά τους και δύο κορίτσια: Γιωργάκης Χ. Άρτης, Γιωργάκης Κ. Βαλτινός, Τάσος [Νταής] Βορίλας, Πέτρος Γαλιώτος ή Αγγούρας, Τασούλα Γυφτογιάννη, Χρυσάφω Χ. Καραγγελέ, Μανώλης Αντώνης, Μπάκας Γιώργος, Μπούλαλας Σπύρος, Παπαλουκάς γιος του Αντιστρατήγου Αναστασίου Παπαλουκά, Παντολέων Πλατύκας, Ζαφείρης Ν. Ράπεσης - Σφήκας, Μάνθος Τρικούπης.

Το 1821 είναι το φρόνημα του Δημήτρη Μπότσαρη, γιου του ήρωα Μάρκου Μπότσαρη. Όταν μαθεύτηκαν τα νέα για τον θάνατο του πατέρα του στο Κεφαλόβρυσο, ήταν έντεκα ετών. Η μητέρα του άρχισε να μοιρολογά τον ήρωά

«Πάντες γάρ αὐτῷ ζῶσιν»

  Οἱ εἰκόνες στὴν ἐκκλησία καί στά σπίτια μᾶς εἶναι ἀπαραίτητες γιατί, ἐκτός ἀπό τούς ἄλλους λόγους, μᾶς ὑπενθυμίζουν πως οἱ ἅγιοι εἶναι ἀθάνατοι. 

«Πάντες γὰρ αὐτῷ ζῶσιν» (Λουκ. κ' 38), ὅπως εἶπε ὁ Κύριος. Ζοῦν «ἐν Θεῷ», μᾶς ἀκοῦνε καί μᾶς βοηθοῦν.

~Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

(Η εν Χριστώ ζωή μου – Τόμος Γ΄ σελ. 101)

πηγή

Τότε εἴμαστε ὀρθόδοξοι, τότε ἔχουμε πνεῦμα ὀρθοδοξίας, τότε ζοῦμε ὀρθόδοξα.

  Ὀρθοδοξία σημαίνει ὄχι ἁπλῶς ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός καί ἔρχεται νά σώσει τόν ἄνθρωπο θεωρητικά. 

 Ὁ Χριστός εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Καί κάθε πιστός γίνεται τελικά εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί ἔτσι σώζεται. Καθώς ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε εὐθύς ἐξαρχῆς κατ᾿ εἰκόνα καί καθ᾿ ὁμοίωσιν Θεοῦ, καλεῖται τώρα, μέσα ἀπό τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἑνούμενος μέ τόν Χριστό, νά φθάσει στό καθ᾿ ὁμοίωσιν. 

 Ὅταν ἀρχίζει νά σέ φωτίζει ὁ Θεός, καθώς βέβαια θά δεῖ τήν ἀνταπόκρισή σου, τόν καημό σου, σέ κάνει νά μή χορταίνεις τήν ἀλήθειά του, τό Εὐαγγέλιό του, τίς ἐντολές του· ὄχι μόνο μέ τήν ἔννοια τήν τυπική –«τό εἶπε αὐτό ὁ Κύριος, καί πρέπει νά τό κάνω»– ἀλλά καί γιατί στίς ἐντολές βρίσκεις ὄντως τόν Θεό. 

Βρίσκεις τόν δρόμο πού σέ ὁδηγεῖ στήν ἀληθινή ζωή, στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τότε εἴμαστε ὀρθόδοξοι, τότε ἔχουμε πνεῦμα ὀρθοδοξίας, τότε ζοῦμε ὀρθόδοξα.

π.Συμεών Κραγιόπουλου

πηγή

Ἑλλάδα δίχως ραχοκοκκαλιά εὐτολμίας δέν ὑπάρχει..!

1821. Πρῶτο Σάββατο τῆς Ἁγίας Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου. Φθάνει ἐπιστολὴ ἀπὸ Κισνόβι. 

Γράφει ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης.
"Ἀδελφέ Σταμάτη Κουμπάρε! εἶναι καιρός· ἦλθεν ἡ ὥρα, ὁποῦ θὰ ἀποφασισθῇ ἡ τύχη τῆς Πατρίδος μας καὶ τῶν ἀδελφῶν μας. Ἐγώ μὲ τοὺς ἀδελφούς μου καὶ τὸν πρίγκηπα Κατακουζηνὸν ἀφήνομεν τὴν γῆν τῆς Ρωσσίας καὶ ἀπερνοῦμεν εἰς Ἰάσιον. Ἐκεῖ προετοίμασα τὰ πάντα καὶ τὴν πρώτην Κυριακὴν τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, τῆς ὀνομαζομένης τῆς Ὀρθοδοξίας, ὑψώνω εἰς Ἰάσιον τὴν σημαίαν τῆς Ἐλευθερίας τῆς Πατρίδος μας καὶ ἀρχίζει ὁ ἀγῶνας περὶ τῆς Ἐλευθερίας μας καὶ τῶν ἀδελφῶν μας. Λοιπόν. Εἰδοποίησε τοὺς αὐτοῦ ἀδελφούς μας νὰ τρέξωμεν εἰς τὸ στάδιον τοῦ ἀγῶνος, ἐνθυμούμενοι τὸν ὅρκον, ὁποῦ ἔδωσαν διά τὴν Πατρίδαν των καὶ τῶν ἀδελφῶν των. Εἰς Ἰάσιον προσμένω καὶ ἐσὲ τὸν ἴδιον."

 Διαβάζοντας τὴν ἐπιστολή, ὁ Θρὰξ Φιλικὸς εἰδοποιεῖ τοὺς ἕν Ὀδησσῷ ἀδελφούς. Ἀρχίζουν νὰ ὁπλίζονται καὶ τρέχουν στὸ Ἰάσιο. Ἤθελε νὰ κινήσει κι ἐκεῖνος, ἀλλὰ οἱ ἔφοροι τὸν ἐμπόδισαν καὶ ἔγραψαν στὸν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη.
"Ὁ Σταμάτης Κουμπάρης, μᾶς εἶναι ἐδῶ ἀναγκαῖος. Καὶ γι' αὐτὸ τὸν ἐμποδίζουμε ἀπὸ τὸ νὰ ἔρθει ἐκεῖ."

 Τὴν ἡμέρα ἐκείνη, εἶχε ταχυδρομεῖο γιὰ τὸ Ταϊγάνιον. Ὁ Κουμπάρης ἀποφασίζει νὰ γράψει ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς ἐκεῖ Ἕλληνες.
"Φίλοι καὶ ἀδελφοὶ Ἕλληνες πατριῶται!
Αὔριο στὸ Ἰάσιο ὑψώνεται ἡ Σημαία τῆς Ἐλευθερίας τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη. Νέοι, τρέξατε ! Πλούσιοι, βοηθήσατε! Γέροντες, παρακινήσετε!
Ἡ Ἑλλάς, ἡ δυστυχισμένη Πατρίς μας, μᾶς κράζει νὰ τὴν ἐλευθερώσωμεν ἀπὸ τὸν σκληρὸν καὶ αἱμοβόρον τύραννον."
Τὴν ὑπογράφει καὶ τὴν στέλνει στὸν Νικόλαο Πλέσσα.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ-Ο ΒΡΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΜΑ

«Μέριασε, βράχε, να διαβώ!» το κύμα ανδρειωμένο
λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο

.«Μέριασε! μες τα στήθη μου, που 'σαν νεκρά και κρύα
μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία.

Αφρούς δεν έχω γι' άρματα, κούφια βοή γι' αντάρα,
έχω ποτάμι αίματα, με θέριεψε... η κατάρα
του κόσμου, που βαρέθηκε... του κόσμου που 'πε τώρα:
«Βράχε, θα πέσεις... έφτασεν η φοβερή σου η ώρα!»

Όταν ερχόμουνα σιγά, δειλό, παραδαρμένο,
και σο 'γλυφα και σο 'πλενα τα πόδια δουλωμένo,
περήφανα μ' εκοίταζες και φώναζες του κόσμου,
να δει την καταφρόνεση,,, που πάθαινε ο αφρός μου.

Κι αντίς εγώ κρυφά-κρυφά, εκεί που σε φιλούσα,
μέρα και νύχτα σ'έσκαφτα... τη σάρκα σου εδαγκούσα
και την πληγή που σ' άνοιγα.. το λάκκο που 'θε κάμω,
με φύκη τον επλάκωνα.. τον έκρυβα στον άμμο.

Απομυθοποιήσεις...

 

  Ανοίγοντας χθες το ραδιόφωνο ενώ οδηγούσα έπεσα πάνω σε μια συζήτηση, στο Πρώτο Πρόγραμμα, για ‘μύθους’ της ιστορίας μας. Ο παρουσιαστής Φ. Παπούλιας ρωτούσε τον συνομιλητή του, κάποιον Στ. Παναγιωτίδη (που έχει γράψει και σχετικό βιβλίο) ποιους θεωρεί κυριότερους μύθους γύρω από το 1821. Η απάντηση, όπως αναμενόταν, περιλάμβανε την 25η Μαρτίου ως ημερομηνία έναρξης της επανάστασης, το κρυφό σχολειό και τον χορό του Ζαλόγγου. Βαλτοί είναι προφανώς κάποιοι να συνεργούν στην αποδόμηση της Ελληνικής ταυτότητας. Ας τους 'αποδομήσουμε' λοιπόν κι εμείς.

  Όσοι έχουν ζήσει κάποιο διάστημα στη Βρετανία ξέρουν ότι το δεύτερο Σάββατο του Ιουνίου γιορτάζονταν τα επίσημα γενέθλια της μακαρίτισσας βασίλισσας Ελισάβετ (τα πραγματικά ήταν στις 21 Απριλίου). Φυσικά κανένας ποτέ δεν διανοήθηκε να πει ότι η επίσημη ημερομηνία ήταν μύθος: τότε τους βόλευε, τότε τα γιόρταζαν. Ο συμβατικός ορισμός μιας ημερομηνίας εορτασμού δεν αποτελεί μυθολογία, ιδίως μάλιστα για μια επανάσταση που ξεκίνησε σε διαφορετικές ημέρες σε κάθε τόπο. Βέβαια αυτό που ενοχλεί τους σύγχρονους ‘διαφωτιστές’ είναι η σύνδεση του εθνικού γεγονότος με την εορτή του Ευαγγελισμού, και συνεκδοχικά του έθνους με την χριστιανική πίστη. Θα ήταν ευχής έργο να ακούγαμε κάποτε κάποιον μεγαλόσχημο πολιτικό να λέει τα πράγματα με το όνομά τους, αλλά μάλλον έχουμε υπερβολικές απαιτήσεις.

  Ο ‘ειδικός’ που μιλούσε είπε ότι δεν υπήρχε στην Οθωμανική αυτοκρατορία καμιά επίσημη απόφαση που να απαγορεύει την ελληνική παιδεία και γλώσσα. Να τον πιστέψουμε; Ακόμη κι αν αυτό αληθεύει για τις κεντρικές αποφάσεις, ξέρει τι γινόταν εδώ κι εκεί σε όλη την υπόδουλη Ελλάδα, και μάλιστα σε μια περίοδο τεσσάρων αιώνων και πλέον; Άλλωστε τα ‘κρυφά σχολειά’ ήταν αυτό που λέει το

Χρόνια πολλά ταλαίπωρη Πατρίδα!

―Μαθητές, που δεν πάνε στις εθνικές γιορτές, γιατί «βαριόμαστε και δεν μας νοιάζουν»...
―Γονείς, που δεν στέλνουν τα παιδιά τους στην παρέλαση και στην παραμονή του εορτασμού, γιατί «4 απουσίες είναι, ας κάτσει να κοιμηθεί το παιδί»...
―Διευθυντές, δάσκαλοι και καθηγητές που διεκπεραιώνουν κι αυτοί ή κάνουν την ξεπέτα της αγγαρείας με το βιντεάκι από το ίντερνετ, για να πάνε μετά στον καφέ "γύρω γύρω όλοι"...
―Ένα υπουργείο α-παιδείας, που έχει χρόνια τώρα αποδομήσει και προκλητικά απογυμνώσει οτιδήποτε εθνικό και πατριωτικό από τα σχολικά βιβλία!
―ΟΛΑ τα στρατιωτικά γεγονότα του 1821 με τους ήρωες, τις μάχες και τις ένδοξες νίκες (ακούσατε!) διδάσκονται π ρ ο α ι ρ ε τ ι κ ά  ή  π ε ρ ι λ η π τ ι κ ά ! Συστηματικά και ξεδιάντροπα....
Καλημέρα, χρόνια πολλά αδέρφια,χρόνια πολλά ταλαίπωρη Πατρίδα!

Δημήτρης Σταματάκης

Διδάξτε έναν λαό να μισεί τον εαυτό του και την ιστορία του και τότε θα είναι ανυπεράσπιστος...

«Διδάξτε έναν λαό να μισεί τον εαυτό του και την ιστορία του και τότε θα είναι ανυπεράσπιστος απέναντι στους ιούς του μυαλού. Μπορούν να επαναπρογραμματιστούν με ευκολία.»

Elon Musk

Δεν είναι χημεία, είναι Ορθοδοξία…[Ίνα ώσι έν...]

  Εκείνο το ινα ώσι έν του Χριστού μας στην αρχιερατική Του προσευχή, την συγκλονιστική νύχτα του Μυστικού Του Δείπνου! 

 Την νύχτα που ο Χριστός μας ζώστηκε το λέντιο, δίνοντας σε όλους μας το τέλειο παράδειγμα της αγαπητικής ταπείνωσης , την νύχτα που μας παρηγόρησε δείχνοντάς μας τον μοναδικό δρόμο προς τον Ουρανό, την νύχτα που μας έδωσε την μέγιστη εντολή της αγάπης. Εκείνη την πανίερη νυχτιά, μια φράση επαναλάμβαναν τα θεία του χείλη: Ίνα ώσι έν καθώς ημείς..»(Ιω. ιζ´11)
Ένα να είμαστε όλοι δια της αγάπης και της ομοφροσύνης.

 Η μοναδική, όπως ερμηνεύει ο αείμνηστος Π. Τρεμπέλας, ενότητα και η ομόνοια που θα φανερώνει στον κόσμο τον Τριαδικό Θεό, τον μόνο αληθινό Θεό. Η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού μας ενωμένη κατά την Θεία προσευχή –παραγγελία και αδιατάρακτη εις τους αιώνες εντολή! Το μεγάλο ζήτημα που δεν πρέπει όμως ποτέ να μας διαφεύγει είναι ότι για να ενωθούν διάφορα σώματα–στοιχεία μεταξύ τους, για να έχουμε μια ευλογημένη και αρμονική συναρμογή, για να υπάρξει ελκτική δύναμη και ελκτική αλληλεπίδραση (δεν κάνουμε χημεία εδώ αλλά μπορούμε με την αγία μεταστρεψιμότητα να αντλήσουμε υλικό και Χριστοκεντρικά και μόνο να το προσαρμόσουμε), για να υπάρξει λοιπόν δεσμός και σύνδεση με το ίνα ώσι έν, πρέπει απαρεγκλίτως να πληρούται μια και μόνο ταυτότητα, μια και μόνο ιδιότητα:
Η ιδιότητα της Ορθοδοξίας! Καθαρή ανόθευτη Ορθοδοξία!
Να διακρίνεται από τα μίγματα (πάλι προς την Χημεία ρέπει το πράγμα) Σαν το διάφανο νερό, το καθαρό διαμάντι, τον ανόθευτο χρυσό…Ουσία αμιγής! Στην χημεία βέβαια τώρα που το σκεφτόμαστε υπάρχουν οι χημικές ενώσεις! Στην Ορθοδοξία υπάρχει μόνο το ίνα ώσι έν! Και αυτοί που ενώνονται στο καθώς ημείς και στο όνομα του Τριαδικού Θεού θα πρέπει να ομολογούν την μια Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία! Ούτε μίγματα, ούτε ετερόκλιτες συνθέσεις με σκοτασμένα στοιχεία, με θαμπωμένες ουσίες, με απροσδιόριστες ταυτότητες, αλλομορφές ενός….κάποιου Θεού της αγάπης! 

Μία και μόνη η δύναμη συνοχής και συνάφειας!
Η Ορθοδοξία!