''Eις το απώτερο μέλλον, δεν θα υπάρχουν Παλαιοημερολογίτες και Νεοημερολογίτες, θα υπάρχουν σφραγισμένοι και ασφράγιστοι...''

''Eις το απώτερο μέλλον, δεν θα υπάρχουν Παλαιοημερολογίτες και Νεοημερολογίτες, θα υπάρχουν σφραγισμένοι και ασφράγιστοι...''

Παλαιός Ηγούμενος Αγιορείτης

φωτο: Μοναχός Νήφων Κουτλουμουσιανός

(1887 - 31 Δεκεμβρίου 1953)

πηγή

Η παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας: ερμηνεία συμβόλων

Η παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας ή αλλιώς της Μελλοντικής Κρίσεως, είναι μία τοιχογραφία που απαντάται σε πολλά μοναστήρια και εκκλησίες. 

Αυτή τη φορά, οι εικόνες που σας μεταφέρω είναι από την Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου στα Μετέωρα. [...]

Μετά το τέλος του παρόντος κόσμου και την ανάσταση των νεκρών, ακολουθεί η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και η Μέλλουσα Κρίση. Για τα γεγονότα αυτά, σύμφωνα με τα ευαγγέλια, μίλησε ο ίδιος ο Χριστός στη διδασκαλία Του. Εν συνεχεία, για τα έσχατα έχουμε αναφορές από τους μαθητές και τους Αποστόλους, με αποκορύφωμα την Αποκάλυψη του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Ιωάννη. Επίσης, πολλοί προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης μίλησαν για τους έσχατους καιρούς.
Όλες αυτές οι περιγραφές που μας μεταφέρονται και ειδικότερα από τα παλαιοδιαθηκικά κείμενα, επηρέασαν σημαντικά την παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας. Οι εικόνες που απαρτίζουν το σύνολο αυτής της παράστασης, στέλνουν συγκεκριμένα μηνύματα στους πιστούς μέσα από τα σύμβολά τους.

Από την κορυφή προς το κάτω μέρος της τοιχογραφίας, διακρίνουμε τα θέματα ως εξής: Δέηση, ετοιμασία του Θρόνου, ζυγός της Δικαιοσύνης, Πύρινος Ποταμός, Κόλαση, Παράδεισος, τάγματα Δικαίων και Βύθιος Δράκοντας. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, την επί μέρους ανάλυση.

Η παράσταση ξεκινά με την απεικόνιση της Δεήσεως. Ο Χριστός βρίσκεται στο κέντρο, καθισμένος πάνω σε εξαπτέρυγα Σεραφείμ και Χερουβείμ. Περιβάλλεται από ένα στεφάνι με φωτεινές ακτίνες, το οποίο συμβολίζει τη Δόξα Του. Οι έγχρωμοι δακτύλιοι σε αποχρώσεις του θαλασσί παραπέμπουν στο άκτιστο Φως και τον θείο γνόφο, εντός του οποίου κατοικεί ο Θεός.. Το πιο προσιτό και μεθεκτό σε εμάς είναι το πιο ανοιχτόχρωμο, το οποίο μπορεί να θεαθεί από τους κεκαθραμένους.

Εμφανείς είναι και οι πληγές στα χέρια και τα πόδια του Χριστού από τη Σταύρωση. Αυτό αποτελεί μια υπενθύμιση της Θείας Οικονομίας για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η Ενανθρώπιση, το Πάθος, η Σταύρωση και η Ανάσταση, έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να νικήσει τον θάνατο στα όρια της προσωπικής του ζωής. Το λυτρωτικό έργο της πορείας του ανθρώπου ολοκληρώνεται με τη Δευτέρα Παρουσία και την Μέλλουσα Κρίση, η οποία οδηγεί στην αιωνιότητα.

Δίπλα στον Χριστό εικονίζεται η Παναγία και ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ενώ δεξιά κι αριστερά από τα τρία αυτά κεντρικά πρόσωπα βρίσκονται οι Απόστολοι σε έδρανα-θρόνους. Κατέχουν αυτήν την ξεχωριστή θέση και τιμή γιατί εγκατέλειψαν τα πάντα προκειμένου να κηρύξουν το λόγο του Κυρίου σε όλα τα έθνη. Οι άγγελοι που βρίσκονται πίσω τους, είναι έτοιμοι να διακονήσουν τον Χριστό.

Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής

 

"Πάντα παρορών τα της σαρκός οφλήματα,
Σωτήρ ημών, εν πάση ηλικία, παντός γένους
ανθρώπων, προ του κριτηρίου σου στήσον
ακατακρίτους, σοι τω Κτίστη, απολογουμένους."

 Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής, στους πατέρες και αδελφούς μας που έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή.
 Και, καθώς μας υπενθυμίζει τους προαπελθόντες, ελπίζει να μας προετοιμάσει να περάσουμε τις υπόλοιπες μέρες της περιόδου αυτής, αλλά και τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή που πλησιάζει, όπως πρέπει.

 Ας ακούσουμε τη Μητέρα μας, την Εκκλησία, και, τιμώντας τους πατέρες και αδελφούς μας, ας προσέξουμε να προετοιμαστούμε και για το δικό μας ταξίδι.
Ας κλάψουμε για τις αμαρτίες μας, παίρνοντας την σταθερή απόφαση, να διαφυλάξουμε στο μέλλον τον εαυτό μας από κάθε κηλίδα.
Επειδή τίποτε ακάθαρτο δεν θα εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού και κατά την Κρίση κανένας ακάθαρτος δεν θα δικαιωθεί, μην περιμένουμε να καθαριστούμε μετά τον θάνατο.
Θα παραμείνουμε στην κατάσταση στην οποία θα βρισκόμαστε κατά το πέρασμά μας εκεί.Την κάθαρσή μας θα την επιμεληθούμε εδώ.
Αλλά πρέπει να βιαστούμε, για τι ποιος γνωρίζει πόσο ακόμη θα ζήσει;
Πώς θα εμφανισθούμε ακάθαρτοι;
Με τι μάτια θα κοιτάξουμε τους πατέρες και αδελφούς μας που θα συναντήσουμε εκεί; Πόσο θα ντραπούμε!Ας βιαστούμε να διορθωθούμε, ώστε να εμφανιστούμε τουλάχιστον σε ανεκτή κατάσταση στην άλλη ζωή.

(Πηγή: «Ψωμί για το Ταξίδι. Οδοιπορικό Μεγάλης Τεσσαρακοστής», Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος, Εκδόσεις “Αρμός”)

«Αφού όλα αυτά τα κάνατε στους ελάχιστους και ταπεινούς αδελφούς μου, είναι σα να τα κάνατε σ’ εμένα τον ίδιο».

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[...]Ο Κριτής κάλεσε τους δίκαιους στη βασιλεία Του κι αμέσως μετά εξήγησε γιατί τους τη χάριζε: «Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε νερό, ήμουν ξένος και σεις με φιλοξενήσατε στο σπίτι σας, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, αρρώστησα και με επισκεφτήκατε, ήμουν στη φυλακή και σεις ήρθατε να με δείτε».

Ακούγοντας αυτή τη θαυμάσια εξήγηση, οι δίκαιοι ζήτησαν δισταχτικά και ταπεινά από το βασιλιά να τους πει πότε τον είδαν πεινασμένο και διψασμένο, γυμνό και άρρωστο και πότε τα έκαναν όλα αυτά σ’ Εκείνον. Και στην ερώτηση αυτή ο βασιλιάς έδωσε πάλι τη θαυμάσια αυτή απάντηση: «Αφού όλα αυτά τα κάνατε στους ελάχιστους και ταπεινούς αδελφούς μου, είναι σα να τα κάνατε σ’ εμένα τον ίδιο».

Όλη αυτή η ερμηνεία έχει δύο όψεις, μια εξωτερική και μια εσωτερική.

 Η εξωτερική ερμηνεία είναι σαφής στον καθένα. Εκείνος που τρέφει τον πεινασμένο, ξεδιψάει το διψασμένο, ντύνει το γυμνό και στεγάζει τον άστεγο, είναι σα να τα κάνει όλα αυτά στον ίδιο τον Κύριο. Εκείνος που επισκέπτεται τους αρρώστους ή τους φυλακισμένους, είναι σα να τα κάνει αυτά στον Κύριο. Αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη σχετικά πως, «εκείνος που ελεεί τον φτωχό, είναι σαν να δανείζει το Θεό, που ανάλογα με το τί έδωσε, θα του το ανταποδώσει».
Ο Κύριος, μέσα από κείνους που ζητούν τη βοήθειά μας, δοκιμάζει τις καρδιές μας. Ο Θεός δεν χρησιμοποιεί τίποτα δικό μας για λογαριασμό Του. Δεν έχει ανάγκη από τίποτα. Εκείνος που δημιούργησε το ψωμί, δεν μπορεί να πεινάσει. Εκείνος που δημιούργησε το νερό, δε γίνεται να διψάσει. Αυτός που ντύνει την κτίση ολόκληρη δεν μπορεί να είναι γυμνός, ούτε και ν’ αρρωστήσει αυτός που είναι η πηγή της υγείας. Ούτε και γίνεται να αιχμαλωτιστεί ο Κύριος των κυρίων.
Ο Θεός ζητά από μας να γίνουμε ελεήμονες, να έχουμε πάνω απ’ όλα έλεος. Γνωρίζει πως το έλεος είναι ο τρόπος για ν’ αποκαταστήσει ο άνθρωπος την πίστη στο Θεό, την ελπίδα στο Θεό και την αγάπη για το Θεό.
Αυτή είναι η εξωτερική ερμηνεία.

Η δεύτερη έχει να κάνει με το Χριστό μέσα μας. Σε κάθε καθαρή σκέψη που έχουμε στο νου μας, σε κάθε ευγενικό συναίσθημα της καρδιάς μας και σε κάθε υψηλή φιλοδοξία κι επιθυμία της ψυχής μας για την επίτευξη του αγαθού, ο Χριστός αποκαλύπτεται μέσα μας με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΣΚΟΠΟ!

 Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

«Ο φιλάνθρωπος Θεός, επειδή γνωρίζει το συμφέρον του καθενός, άλλοτε μεν μας επιτρέπει να ζούμε με άνεση κι άλλοτε, για να μας δοκιμάσει, μας περιβάλλει με πειρασμούς.

Eίτε λοιπόν ορισμένοι είναι ενάρετοι, αναδεικνυόμενοι με τη δοκιμασία των πειρασμών λαμπρότεροι για να κερδίσουν περισσότερη αμοιβή από τον ουρανό, είτε, κατά τη δική μας γνώμη, είναι αμαρτωλοί, δεχόμενοι με ευχαρίστηση τη δοκιμασία των πειρασμών, να εκδιώξουν το βαρύ φορτίο των αμαρτιών και να τύχουν και αυτοί μεγάλης συγχωρήσεως.

Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, γνωρίζοντας την επινοητικότητα και τη σοφία του γιατρού των ψυχών μας, να μην περιεργαζόμαστε ποτέ τις ενέργειες του Θεού.
Γιατί κι αν ακόμη δεν μπορεί να τα καταλάβει αυτά ο νους μας, να μένουμε εμείς περισσότερο κατάπληκτοι για τα σχέδια αυτά του Θεού και να δοξάζουμε αυτόν για όλα, γιατί έχουμε τέτοιον Kύριο, τα σχέδια του οποίου δεν μπορεί να τα χωρέσει ο δικός μας νους και η σκέψη της ανθρώπινης φύσης.

Γιατί εμείς δεν γνωρίζουμε το συμφέρον μας τόσο καλά, όσο το γνωρίζει Εκείνος»

[Απ’ το έργο «ΡΟΔΟΣΤΑΓΜΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ» των Εκδ."ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ"]

ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ-Κυριακή της Απόκρεω

 Όταν ηχήσει το ουράνιο κέλευσμα, η φωνή του αρχαγγέλου και η εσχάτη σάλπιγγα του Θεού, κατά την ημέρα Κυρίου την μεγάλη και επιφανή (Ιωήλ 2, 11), συγκλονιστικά γεγονότα θα λάβουν χώρα «εν ατόμω, εν ριπή οφθαλμού». Θα συναχθούν ενώπιον του Χριστού όλα τα έθνη. «Πάντες παραστησόμεθα τω βήματι του Χριστού» (Ρωμ. 14, 10). Όλοι οι άνθρωποι που έζησαν και θα ζήσουν επί της γης. Από τον Αδάμ μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο της εσχάτης γενεάς. Και θα κριθούν οι πάντες από τον κριτή του κόσμου, τον Χριστό (Κυριακή της Απόκρεω).

Αυτό σημαίνει ότι σε μια και μόνη στιγμή θα γίνει η ανάσταση των νεκρών και η τελική κρίση. «Σαλπίσει γαρ, και οι νεκροί εγερθήσονται άφθαρτοι». Οι νεκροί θα ξαναπάρουν τα σώματά τους άφθαρτα και αθάνατα. Όμοια με το αναστημένο σώμα του Χριστού. «Καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, φορέσομεν και την εικόνα του επουρανίου». Δεν είναι δυνατόν φθαρτό σώμα, από σάρκα και αίμα, να κληρονομήσει τη Βασιλεία του Θεού, ούτε η φθορά να κληρονομήσει την αφθαρσία. «Δει γαρ το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσασθαι αθανασίαν».

Όσοι όμως θα ζουν κατά τη στιγμή της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, δεν θα πεθάνουν, αλλά θα αλλάξουν αμέσως, παίρνοντας σώμα άφθαρτο, αντί του φθαρτού που είχαν ενόσω ζούσαν. Θα εκπληρωθεί τότε ο λόγος που αναφέρεται στην Αγία Γραφή για την κατάργηση, την πλήρη εξαφάνιση του θανάτου: «Κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος» (Α΄ Κορ. 15, 48-55). Στο εξής δεν θα υπάρχει θάνατος, αλλά ζωή αιώνια.

Συμπληρώνονται 102 χρόνια από τη μαύρη εκείνη ημέρα στο Κιουρούμτζε της Καππαδοκίας

 

22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1923

Συμπληρώνονται 102 χρόνια από τη μαύρη εκείνη ημέρα που έζησαν οι πρόγονοι μας στο Κιουρούμτζε της Καππαδοκίας. 

Ένας και πλέον αιώνας από την ημέρα που άφησαν πίσω τους τις περιουσίες τους, τους τάφους των γονέων τους, μα το χειρότερο τους ανθρώπους τους σκοτωμένους και άταφους. 

Μέσα στις στάχτες και τα αποκαΐδια της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου του Κιουρούμτζε κείτονταν νεκροί και καμμένοι 100 και πλέον άνθρωποι.

  Στην είσοδο του Ναού οι δύο ιερείς του χωριού π. Ευστάθιος Καραογλανίδης και π. Ιωάννης Παπαδόπουλος σφαγμένοι, διαμελισμένοι. 

 Ιερείς και ποίμνιο πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της πίστεως. Εξαγνισμένοι από το μαρτύριο τους εισήλθαν όλοι στη Βασιλεία των Ουρανών και προστέθηκαν στον μεγάλο χορό των μαρτύρων. Σ' εμάς τους απογόνους η θύμηση τους θα παραμένει για πάντα ζωντανή. Οι θεοπειθείς πρεσβείες τους ας μας συνοδεύουν.

πηγή

Ό,τι ήταν δυνατό το έκανε η άκρα αγαθότητα και ευσπλαχνία Του για να σώσει τις ψυχές μας...

 Αλλά, ψυχή, είσαι το τελειότερο και ωραιότερο πλάσμα, διότι είσαι εικόνα τού Θεού, είσαι το πολυτιμότερο κτήμα, διότι είσαι αθάνατη. 

Ο εσταυρωμένος Ιησούς, ο Υιός του Θεού του ζώντος, έχυσε το ατίμητο αίμα Του για να σε εξαγοράσει, έδωσε την κολυμβήθρα του αγίου βαπτίσματος για να σε πλύνει, διέταξε άλλο, «δεύτερο βάπτισμα», τη μετάνοια, για να σε καθαρίσει, ετοίμασε την τράπεζα των αχράντων μυστηρίων Του για να σε θρέψει, έκτισε εδώ στον κόσμο Εκκλησία για να σε αγιάσει, εκεί δε Παράδεισο για να ζήσεις με μακαριότητα στους αιώνες των αιώνων.

 Ό,τι ήταν δυνατό το έκανε η άκρα αγαθότητα και ευσπλαχνία Του για να σώσει τις ψυχές μας, και εμείς κάνουμε ό,τι μας υπαγορεύει η άκρα κακία μας για να τη χάσουμε. Είναι όμως προτιμότερο να χάσουμε καθετί που προσφέρει ο κόσμος και να κερδίσουμε την ψυχή μας· διότι, «τι ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Ματθ. 16:26).

Δημήτριος Παναγόπουλος

Πάτερ, γιατί κάνουμε τα μνημόσυνα, αφού «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια»;

- Διάβασες την επιμνημόσυνη Ακολουθία προσεκτικά;

- Οχι!

- Δεν μιλά πουθενά για μετάνοια. Αναφέρει μόνο εκφράσεις όπως: «Ανάπαυσον την ψυχήν του δούλου Σου…Ως αγαθός και φιλάνθρωπος Θεός συγχώρησον…» κ.τ.λ…Αυτό που συμβαίνει, καλό μου παιδί, είναι το εξής: Ένας υπόδικος καταδικάζεται σε θάνατο (ο αμαρτωλός για την κόλαση). Οι συγγενείς του και η μητέρα του (η Εκκλησία) κάνουν αίτηση χάριτος (επιμνημόσυνη δέηση) στον ανώτατο άρχοντα (τον Θεό). Αν Αυτός θέλει, χαρίζει την ποινή στον κατάδικο. Αν δεν θέλει η ποινή εκτελείται.
- Μα καλά, Γέροντα, το έλεος του Θεού επεκτείνεται και στην κόλαση;
- Αφού, παιδάκι μου, είναι άπειρο, υπάρχει χώρος ή κατάσταση που να το εμποδίσουν να επεκταθεί;

Απόσπασμα από το βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ από τη διδασκαλία του πατρός Επιφανίου Θεοδωροπουλου»

Όταν η μερίδα πέφτει στο Άγιο Ποτήριο, μια ψυχή αγγίζει το θείο Έλεος...

Όταν η μερίδα πέφτει στο Άγιο Ποτήριο, μια ψυχή αγγίζει το θείο Έλεος.

Μια ψυχή λούζεται στο Αίμα του Θεανθρώπου, σαν κόκκος σιταριού που βυθίζεται στην πηγή της αθανασίας.
Εκεί, στη μυστική σιγή της Θείας Λειτουργίας, οι αόρατοι δεσμοί της αμαρτίας διαλύονται, όπως η σκιά χάνεται μπροστά στο φώς.
Ο ιερέας μνημονεύει, η Εκκλησία θυμάται, ο Χριστός προσλαμβάνει.
Κάθε όνομα που προφέρεται, κάθε ψυχή που γέρνει μέσα στο θεϊκό ποτήρι, βρίσκει συγχώρηση, εύχεται, ενώνεται.
Και οι Άγιοι; Αυτοί, οι φωτεινοί φρουροί του ουρανού, λαμβάνουν μερίδα όχι από ανάγκη, αλλά από αγάπη.
Η Εκκλησία τους θυμάται, για να λάμψουν περισσότερο, για να πλησιάσουν ακόμη πιο κοντά στο άπειρο φώς, όπως ένας λύχνος γεμίζει με νέο έλαιο και φλέγεται λαμπρότερα.
Αλλά τι γίνεται με εμάς, τους μικρούς, τους αδύναμους, τους πτωχούς στην ψυχή;
Μια σταγόνα από το Αίμα Του είναι αρκετή για να μας σηκώσει από το χώμα, να μας ντύσει με φώς, να μας οδηγήσει από την οδύνη στη χαρά, από το σκότος στην ανέσπερη ημέρα.
Ποιός μπορεί να μετρήσει τη δύναμη μιας προσευχής;
Ποιός μπορεί να σταθμίσει το βάρος μιας μνημόνευσης στην αιωνιότητα;
Και όταν ο διάκονος προσεύχεται: «Απόπλυνον, Κύριε, τα αμαρτήματα των δούλων Σου τω Αίματί Σου τω Αγίω», η ψυχή μας ας αναπαύεται στην ελπίδα ότι και η δική μας ύπαρξη, κάποτε, θα πλυθεί, θα λευκανθεί, θα αναστηθεί στη χαρά του Ουρανού.

πηγή

''Πατάξω τόν ποιμένα''.Τιμή στο παιδί που τόλμησε να πει ΟΧΙ

Κωφίδης Ευάγγελος

Η έμπνευση του κειμένου είναι μια τιμή στο παιδί, που τόλμησε να πει «ΟΧΙ» στην συμμετοχή του στην πομπή του καρνάβαλου

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές ἐν Χριστῷ,
Η Γραφή μας φωνάζει με δύναμη: «Πατάξω τὸν ποιμένα (γονέας, δάσκαλος ιερέας), καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα» (Ζαχ. 13:7). Σήμερα, ὁ ποιμένας δέχεται πληγές ἀπὸ κόσμο ποὺ ἀρνεῖται τὴν ἀλήθεια, καὶ τὰ πρόβατα σκορπίζονται στὸν θόρυβο τῶν ἀνθρώπων ποὺ λένε: «Διαῤῥήξωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν καὶ ἀποῤῥίψωμεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν» (Ψαλμ. 2:3). Ἀλλὰ μέσα σ’ αὐτὴν τὴν σύγχυση, ἕνα παιδὶ ἑστάθη σὰν μαρτύριο ζωντανό, ἀρνούμενο νὰ σκύψει τὸν λαιμὸ του στὸν ζυγὸ τῆς ἀπιστίας.

Ναί, βλέπουμε βασιλεῖς καὶ ἀρχηγούς, σύγχρονες ἐξουσίες, νὰ συναθροίζονται κατὰ τοῦ Κυρίου (Ψαλμός 2:2), προωθώντας νόμους ποὺ σπέρνουν σκότος ἀντὶ φωτός. Ἀλλὰ τὸ μικρὸ αὐτὸ παιδί, μέσα στὸ σχολείο, στὴν τάξη ποὺ γίνεται ἐπίπεδο μάχης γιὰ τὴ ψυχή του, εἶπε «ὄχι». Ὄχι στὴν συμμετοχὴ σὲ ὅ,τι διαψεύδει τὴν ἁγιότητά του. Ὄχι στὴν πράξη ποὺ θὰ λέγει ψέματα στὴν καρδιά του, πράγματι, θὰ «στεναχωρήσει τὸν Χριστό».

Ὅταν ἕνα παιδὶ ἀρνηθεῖ νὰ ὑπακούσει στὴν «παρέλαση τοῦ καρναβαλιού», δὲν λέει απλῶς «ὄχι» σε μιὰ δραστηριότητα· λέει «ναί» στὴν ἀλήθεια ποὺ «ὁ κόσμος μισεῖ» (Ἰωάν. 15:19). Τὸ «ὄχι» αὐτό εἶναι σπινθῆρας ἀντίστασης στὸ σκοτάδι, μαρτυρία πὼς ἡ πίστη δὲν εἶναι θεωρία, ἀλλὰ ζωὴ ποὺ θὰ πονέσει γιὰ νὰ ζήσει. Ἀλλὰ τί πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ αὐτὸ τὸ παιδί; Πῶς νὰ τὸ στηρίξουμε μπροστὰ στὴν πίεση τῶν συμμαθητῶν, τῶν δασκαλῶν, ἢ καὶ τῶν νόμων ποὺ ἐπαναστατοῦν κατὰ τοῦ Κυρίου;

«Η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι δώρο του Θεού»: Ο μακρύς δρόμος ενός Ελβετού προς την Ορθοδοξία

Ο Ελβετός Πιέρ Χαάμπ, που απογοητεύτηκε στον Καθολικισμό, πέρασε από Βουδισμό, Ινδουισμό, καθώς και μοντέρνες ανατολικές διδασκαλίες, και σήμερα είναι υποδιάκονος στον Ναό Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στη Γενεύη, μας διηγείται με ειλικρίνια για τον δρόμο του προς την Ορθοδοξία.

-Πιέρ Χαάμπ –​Θα μπορούσατε να μας πείτε μερικά λόγια για την οικογένειά σας, την εκπαίδευσή σας και για το πώς αποφασίσατε να γίνετε ορθόδοξος;
– Γεννήθηκα σε μια υποανάπτυκτη χώρα, που υποφέρει από φτώχια και πείνα, στην οποία όλο τον καιρό σκοτεινά σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό. Όλα αυτά, μάλιστα, με την πνευματική έννοια.
Μιλάω για την Ελβετία και, συγκεκριμένα, για την πόλη της Γενεύης, κέντρο του διεθνούς ελευθεροτεκτονισμού και του τραπεζικού συστήματος, κάστρο σκοταδιστικών αιρέσεων και υλιστική μεγαλούπολη, που απολαμβάνει σταθερή και υπνωτιστική ευμάρεια, η οποία περιχαρακώνει το άτομο από πολλές τραγωδίες, που λαμβάνουν χώρα στην καθημερινότητα της ανθρωπότητας.
Οι γονείς μου με μεγάλωσαν στη Ρωμαιοκαθολική πίστη, την οποία κληρονόμησαν από τους προγόνους τους. Τους είμαι βαθιά ευγνώμων, για το ότι από τα πιο μικρά παιδικά μου χρόνια με βοηθούσαν να υιοθετήσω τις βάσεις της χριστιανικής Αλήθειας και, συγκεκριμένα, την πίστη στον Θεό, τα δόγματα και την αναγκαιότητα της προσευχής.
Εκκλησιαζόμασταν τακτικά. Πηγαίναμε στην εκκλησία κάθε Κυριακή και στις γιορτές και η προσευχή ήταν μέρος της καθημερινής ζωής μας (τουλάχιστον τα πρώτα δέκα χρόνια, που ήμουν παιδί). Ο πατέρας μου, που ήταν δημοσιογράφος, την επαγγελματική του ζωή την αφιέρωσε στην προστασία των καταπιεζομένων και της δικαιοσύνης. Όσον αφορά στους γονείς μου, είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν, ώστε να υπάρχει η διαδοχή θρησκευτικής εκπαίδευσης στην οικογένειά μας.

Έκανα πολλές ερωτήσεις, στις οποίες ούτε οι γονείς μου ούτε οι ιερείς μπορούσαν ν’ απαντήσουν
Όσον αφορά στην Εκκλησία, θα την αποκαλέσουμε με το αληθινό της όνομα, δηλαδή «παπισμός».

 Όταν ήμουν παιδί (τη δεκαετία του ’50), αισθανόμουν πολύ φυσικά εντός θρησκευτικού περιβάλλοντος. Π.χ. οι προσευχές στα Λατινικά δεν μου προκαλούσαν κάποιες δυσκολίες. Παρ’ όλο που η πίστη ήταν για μένα η πίστη με υπακοή, έκανα πολλές ερωτήσεις, στις οποίες ούτε οι γονείς μου ούτε οι ιερείς μπορούσαν ν’ απαντήσουν. Και στις περιπτώσεις που προσπαθούσαν ν’ απαντήσουν, απαντούσαν με χαμόγελο, με επιείκεια, νομίζοντας ότι «εμβαθύνω υπερβολικά στο θέμα».

 Μου έδιναν να καταλάβω ότι το πιο σημαντικό είναι να εκπληρώνω τα ηθικά καθήκοντά μου με τον καλύτερο τρόπο. Τότε είχα αποφασίσει ότι αργότερα θα ψάξω τις απαντήσεις μόνος μου, μελετώντας της πηγές, από τις οποίες εκπηγάζει η ηθική. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου στα παιδικά μου χρόνια, πάντα είχα την πείνα στην αναζήτηση της Αλήθειας.

Παρέμενα σε αναμονή, όταν, στην αρχή της εφηβικής μου ηλικίας, στη Δύση συνέβη ένα σημαντικό γεγονός, πραγματική επανάσταση στον παπισμό, στροφή 180 μοιρών, που συνεχίζει μέχρι σήμερα. Αυτή ήταν η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού, το 1962. Εντός μερικών μηνών, ή 2-3 ετών σε μερικές περιπτώσεις, ένας ολόκληρος κώδικας κανόνων, που διαμορφώθηκε στη διάρκεια αιώνων, τελικά ακυρώθηκε και κηρύχτηκε πεπαλαιωμένος. Π.χ., σύμφωνα με τους καινούργιους κανόνες, στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας το ιερό και ο ιερέας τώρα πρέπει να στραφούν ανάποδα (δηλαδή ν’ αντικρίζουν στον κόσμο). Τα Λατινικά, η πρωταρχική γλώσσα της Λειτουργίας στον δυτικό κόσμο, τώρα απαγορεύτηκε. Η Λειτουργία της Κυριακής μεταφέρθηκε το απόγευμα του Σαββάτου, ώστε οι πιστοί να έχουν τη δυνατότητα να κάνουν σκι και να κοιμηθούν περισσότερο τις Κυριακές. Το ράσο του καθολικού ιερέα θεωρήθηκε άχρηστο. Όλες οι νηστείες (πριν τη Θεία Κοινωνία, η Τεσσαρακοστή και τις Παρασκευές) ακυρώθηκαν κ.τ.λ.

Γενικά, όλο αυτό ήταν μια αρρωστημένη δίψα αλλαγών. Οι παραδόσεις έχασαν τη δημοφηλία τους ανάμεσα στους ανθρώπους. Η αστάθεια μετατράπηκε σε κανονικότητα, μαζί με τη βασική και αναπόφευκτη συνέπειά της, τη βεβαιότητα ότι εμείς υπερέχουμε ουσιαστικά, χάρη στον σύγχρονο πολιτισμό μας, σε σχέση με όλα εκείνα που ήρθαν σ’ εμάς από το παρελθόν. Οι άνθρωποι του παρελθόντος ήταν αγενείς και αναιδείς, έτσι δεν είναι; Ενώ εμείς είμαστε ναυαρχίδες της εξέλιξης... Ή, κατά τον Νίτσε: «“Ή ευτυχία βρέθηκε από εμάς” -λένε οι τελευταίοι άνθρωποι, κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι». Το σύνθημα αυτής της επανάστασης έγινε το «l’aggiornamento» (δηλαδή ή κατά κάποιον τρόπο «ανανέωση»), όπερ σημαίνει ότι η Εκκλησία πρέπει να ακολουθεί τα «θέλω» του κόσμου, πράγμα το οποίο καταδικάζει την Εκκλησία να «κυνηγάει» τον κόσμο (αφού ο κόσμος πάντα θα εξελίσσεται ταχύτερα).

Σε αυτό το πλαίσιο δεν έλαβα καμία απάντηση στις ερωτήσεις που έκανα και δεν βρήκα κανένα σημείο προσανατολισμού μέσα μου.
Έτσι, σιγά-σιγά, άρχισα ν’ αποστασιοποιούμαι από την Εκκλησία, τη λεγόμενη «καθολική». Εν τω μεταξύ, αυτά τα γεγονότα συνέπεσαν μία γενικότερη εξασθένιση του πνεύματος της θρησκευτικής ζωής. Μέχρι της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού, οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη και όσοι δεν ήταν καθόλου ενεργά μέλη της εκκλησίας, εκτός από τους μεγάλους αθεϊστές, βέβαια, συμμετείχαν στην κοινωνική και εκκλησιαστική ζωή, επισκεπτόμενοι τις ακολουθίες τις Κυριακές. Μετά τη Σύνοδο, το νέο πρότυπο του «όλα επιτρέπονται» και της προσωπικής άνεσης άδειασε τις εκκλησίες από τους περισσότερους πιστούς.

IN MEMORIAM ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ-Επικήδειος λόγος

Ο επικήδειος αυτός λόγος εκφωνήθηκε από τον θείο του Γεώργιο Αποστολάκη.

Σεβασμιότατε άγιε Λαρίσης κύριε Ιερώνυμε, πανοσιολογιότατοι καθηγούμενοι, σεβαστοί πατέρες και μητέρες, την ευχή σας.
Αγαπημένα μου αδέλφια, Κωνσταντίνε και Σοφία, καλή μου ανιψιά Χρυσούλα, και συ γιε μου Στέφανε και σύζυγέ μου Θωμαή, αλλά και όλοι οι συγγενείς και φίλοι που περίλυποι ήλθατε να προσευχηθείτε για την ψυχή του Βασίλη μας και για συμπαράσταση.

Δεν θα σας πω δικά μου λόγια.
Θα σας πω τα άγια λόγια του Αποστόλου Παύλου που ακούσαμε νωρίτερα στην ακολουθία:
«Δεν θέλω, αδελφοί μου, να αγνοείτε όσα έχουν σχέση με εκείνους που έχουν κοιμηθεί, για να μη λυπάσθε, όπως όλοι οι άλλοι που δεν έχουν ελπίδα. Γιατί, αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός, εκείνους που έχουν κοιμηθεί, όντας ενωμένοι μαζί του με την πίστη στον Ιησού, θα τους πάρει κοντά Του».
Χαρείτε λοιπόν και μη είστε λυπημένοι. Γιατί το λέει το αδιάψευστο στόμα του Αποστόλου: «Αυτούς που έχουν κοιμηθεί με πίστη στον Ιησού, θα τους πάρει Εκείνος κοντά Του». Και ο Βασίλης κοιμήθηκε με βέβαιη την πίστη του στο Χριστό.

Και σε σένα ειδικότερα αδελφούλα μου που στέναξες όταν είδες το καταφαγωμένο από τα άγρια ζώα σώμα του γιου σου, και μάλιστα σε προχωρημένη σήψη, θέλω να σου πω αυτό: Έτσι, κι αλλιώς όποιος πεθαίνει, σε λίγο σαπίζει, διαλύεται και γίνεται σκόνη και στάχτη. Τι σημασία έχει όμως αυτό, αδελφούλα μου; Αυτό είναι ακριβώς, εκείνο για το οποίο πρέπει να χαίρεσαι. Γιατί αυτό κάνει και ο άνθρωπος, όταν θέλει να ξαναφτιάξει ένα σπίτι που έχει παλιώσει. Βγάζει δηλαδή πρώτα έξω τους ενοίκους του και μετά, αφού γκρεμίσει το παλιό σπίτι, κτίζει άλλο, καινούργιο και ομορφότερο. Φυσικά, καθόλου δεν λυπούνται οι ένοικοι που βγήκαν για λίγο από το παλιό σπίτι, αλλά, αντίθετα, χαίρονται πάρα πολύ. Γιατί δεν τους απασχολεί η κατεδάφιση, αλλά χαίρονται προκαταβολικά για τη νέα οικοδομή που θα ξαναχτιστεί.

Αυτή την ερμηνεία έδωσε ο Γέρων Πορφύριος, με την οποία συμφώνησαν οι ιατροί της Πολυκλινικής.....

Όταν ο Γέρων Πορφύριος υπηρετούσε ως ιερέας στην Πολυκλινική των Αθηνών, αρκετοί ιατροί εκεί, οι οποίοι είχαν αντιληφθεί ότι διέθετε κάποια σπουδαία χαρίσματα από το Θεό, τον σέβονταν ιδιαίτερα και συχνά του ζητούσαν να προσευχηθεί για μία δύσκολη εγχείρηση ή τον ερωτούσαν όταν επρόκειτο για δύσκολες διαγνώσεις.

Έτσι, μία μέρα ιατροί της Πολυκλινικής κάλεσαν τον μακαριστό Γέροντα να τους πει τη γνώμη του για ένα ασυνήθιστο περιστατικό που αντιμετώπιζαν.
Μία κοπέλα γέννησε στην Πολυκλινική ένα παιδί παραμορφωμένο, το οποίο είχε μελανοειδή επιμήκυνση της παρειάς, που ήταν όπως η μελιτζάνα.
Ήθελαν ν' ακούσουν τη δική του ερμηνεία για τη γέννηση ενός τέτοιου παιδιού.
Ο Γέρων Πορφύριος ζήτησε να δει την κοπέλα και, συζητώντας μαζί της, έμαθε ότι εκεί στη γειτονιά της, στην Ομόνοια δηλαδή, κυκλοφόρησε ένας νεαρός, ο οποίος είχε ακριβώς το ίδιο παραμορφωμένο πρόσωπο, όπως το μωρό, που είχε γεννηθεί στην Πολυκλινική.
Η κοπέλα συναντούσε συχνά εκείνο το νέο, μια και ήταν γείτονάς της και, φυσικά, τον λυπόταν. Όταν όμως παντρεύτηκε και έμεινε έγκυος, η θέα εκείνου το νέου άρχισε να της γίνεται εφιάλτης.

Μή προσπαθῆς νά λύσης κάποιο δύσκολο πρόβλημα μέ φιλονεικίες, ἀλλά μέ τά μέσα, πολυ ἐπιβάλλει ὁ πνευματικός νόμος

Ὁ μαθητὴς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ μέγας νηπτικὸς Ἅγιος, ὁ Μᾶρκος ὁ Ἀσκητής, γράφει στὸ ἔργο του «Πνευματικὸς Νόμος», πῶς πρέπει ὁ πιστὸς νὰ λύνη τὰ προβλήματά του:
«Μὴ προσπαθῆς νὰ λύσης κάποιο δύσκολο πρόβλημα μὲ φιλονεικίες, ἀλλὰ μὲ τὰ μέσα, ποὺ ἐπιβάλλει ὁ πνευματικὸς νόμος, δηλαδὴ μὲ τὴν ὑπομονή, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἁπλότητα τῆς ἐλπίδος».
Διαβᾶστε τὸ σύντομον αὐτὸ βιβλίον καὶ θὰ ὠφεληθῆτε πολύ.

πηγή

Το μονοπάτι για την ΠΑΝΑΓΙΑ την Χοζοβιώτισσα

Αμοργός. Το μονοπάτι για την ΠΑΝΑΓΙΑ την Χοζοβιώτισσα

... Διότι οι Άγιοι έγιναν Άγιοι με το Ευαγγέλιο

"Παρατηρήσατε, ότι κατά την Θεία Λειτουργία, προτού να αναγνωστεί το Ευαγγέλιο, λέγονται τα απολυτικία των Αγίων; Γιατί άραγε; Διότι οι Άγιοι έγιναν Άγιοι με το Ευαγγέλιο. Επομένως και εμείς με το Ευαγγέλιο θα αποκτήσουμε την απαραίτητα αγιότητα και θα κερδίσουμε την Βασιλεία του Θεού."

Αρχ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

πηγή

Κανείς δεν έχει αρρωστήσει από την νηστεία..!

 πηγή

«ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΙΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ (1916-2011)»,

Ο Γέροντας Πετρώνιος Προδρομίτης ήταν προσηλωμένος στις παραδόσεις και τα δόγματα της Εκκλησίας μας. Κατεδίκαζε απερίφραστα τον Οικουμενισμό και κάθε απόκλιση από την αγία μας Πίστη.

Άκουσα από τον π. Δανιήλ: «Όταν γινόταν λόγος για την Ορθόδοξη Πίστη, και μάλιστα όταν διαλεγόταν με κάποιο αιρετικό, ήταν πολύ προσεκτικός και δεν πρόδιδε τίποτε από τα Ιερά και Όσια της Ορθοδοξίας μας. Γνώριζε πολύ καλά τους Κανόνες της Εκκλησίας και τους λόγους των Αγίων Πατέρων και τους τηρούσε με ακρίβεια και διάκριση.

»Όταν μάθαινε ότι παραβιάζονται οι ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας, ελυπείτο πολύ και καταδίκαζε με τον λόγο του τις παρεκτροπές αυτές. Όταν όμως τον παρακαλούσαν κάποιοι να γράψει κάτι γι’ αυτές, απαντούσε ότι αυτό είναι έργο της Ιεράς Συνόδου. Είχε βαθειά πίστη ότι το Άγιο Πνεύμα θα μείνει στην Εκκλησία του Χριστού μέχρι το τέλος του κόσμου και θα εργάζεται δια των Ιερών Συνόδων και ότι δεν θα αφήσει την Εκκλησία να την εξουσιάσει ο άρχοντας του κόσμου τούτου».
Την ακλινή προσήλωσή του στην Αγία μας Ορθόδοξη Πίστη μαρτυρούσε και η αγία ζωή του.

Κάποιος λαϊκός θεολόγος, πνευματικό τέκνο του Γέροντα, μου είπε: 

«Μέγα χάρισμα του Γέροντα ήταν η ανεξικακία του. Κάποτε ένας αδελφός από τους παλαιοτέρους, σε έκρηξη θυμού, σήκωσε το χέρι του και ράπισε τον Γέροντα. Εκείνος, όχι μόνο σιώπησε, αλλά και τον συγχώρησε από καρδίας και ποτέ δεν τον κακολόγησε.

»Ένας άλλος αδελφός τον ύβρισε ενώπιον και άλλων αδελφών. Αυτοί θέλησαν να εκδιώξουν τον υβριστή από την Σκήτη. Όμως ο Γέροντας τους είπε: “Μη διώξετε τον αδελφό μας. Τι θα γίνει με την ψυχή του; Εγώ είμαι υπεύθυνος και τι απολογία θα δώσω γι’ αυτόν στον Δικαιοκρίτη Θεό, την ημέρα της Κρίσεως;” Μάλιστα πήγε ο ίδιος ο Γέροντας και του ζήτησε συγνώμη, διότι φοβήθηκε μήπως είχε φταίξει απέναντί του σε κάτι και είχε ευθύνη ενώπιον του Θεού.

»Άλλη φορά μερικοί αδελφοί της Σκήτης, υποκινούμενοι από τον πειρασμό, πήγαν και κατήγγειλαν τον Γέροντα στην κυρίαρχη Μονή, προκειμένου να τον κατεβάσουν από το αξίωμά του. Όταν το έμαθε αυτό ο Γέροντας, τους παρακάλεσε να κάνουν επί μία εβδομάδα προσευχή με νηστεία, και θα γίνει το θέλημα του Θεού. Πράγματι, απεσοβήθη κάθε αντίθετη ενέργεια και επικράτησε η ειρήνη και η αγάπη μεταξύ όλων των αδελφών, χάρις στην προσευχή και την ανεκτικότητα του Γέροντα. Οι αδελφοί που τον κατήγγειλαν, του ζήτησαν συγνώμη. Του έβαλαν μετάνοια και του ασπάσθηκαν το χέρι.

«Συχνά εγκωμίαζε τους παλαιοτέρους ησυχαστές του Όρους και τόνιζε την απλότητα στην περιβολή, στο βάδισμα, στην ψαλμωδία και στη συμπεριφορά. Αγωνιζόταν χωρίς την παραμικρή συγκατάβαση για την πιστή εφαρμογή του τυπικού της Σκήτης και των πνευματικών του καθηκόντων».

Υπάρχει τυπικό στην Ρουμανική Σκήτη οι εφημέριοι ιερείς, που διακονούν ο καθένας ανά μία εβδομάδα, να εξομολογούνται τα βράδυα, για να λειτουργήσουν την άλλη ημέρα. Αυτό έκανε από το βράδυ και ο Γέροντας, όταν την επομένη επρόκειτο να λειτουργήσει.

Όταν οι εφημέριοι περνούσαν θυμιάζοντας τους Αγίους και τους μοναχούς, αυτός δεν ήθελε να τον θυμιάζουν πολλές φορές, όπως είναι η τάξη. Μάλιστα γύριζε το κεφάλι του αλλού. Σαν ηγούμενος της Σκήτης, που είναι κοινοβιακή, ποτέ δεν κάθησε στο ηγουμενικό στασίδι. Πάντοτε καθόταν απέναντι, στα άλλα στασίδια του χορού, και μάλιστα στο τρίτο κατά σειρά από την απέναντι αρχή, όπου παλαιότερα καθόταν ο πρωτοψάλτης του Αγίου Όρους Νεκτάριος . Ποτέ δεν κράτησε το ηγουμενικό του μπαστούνι, ούτε και στις μεγάλες εορτές και πανηγύρεις.

Μισούσε τη δόξα και την τιμή. Ενώ από τη Ρουμανία ήταν αρχιμανδρίτης, ποτέ δεν φόρεσε επιστήθιο σταυρό. Δεν έβαλε ποτέ μανδύα σε αγρυπνία ή σε πανήγυρη. Δεν έδινε να του ασπασθούν το χέρι, αλλά ευχόταν: “Να έχεις την ευλογία του Θεού”. Δεν δεχόταν υποδοχές, ούτε περίμενε να του ανοίξουν τις πόρτες να περάσει πρώτος. Δεν δεχόταν να του βάζουν μετάνοιες. Δίδασκε την αγία ταπείνωση με τα έργα του και όχι με τα λόγια του.

Μάνα vs Μαφία

 Στο Netflix υπάρχει μια ιταλική ταινία με τον τίτλο "Γυναίκα με θάρρος". Βασίζεται στην πραγματική ιστορία της Felicia Impastato στη Σικελία. Η Μαφία σκοτώνει τον ακτιβιστή Peppino Impastato (γιο της Felicia) το 1978, γιατί κάνει δημόσια καμπάνια εναντίον της. Η Μαφία σε συνεργασία (συνήθως...έτσι πάει...) με το "βαθύ κράτος" κάνουν ο,τι είναι δυνατόν για να μη γίνει σωστά η έρευνα (και τί δεν γίνεται στον τόπο του εγκλήματος από "λάθη", "αβλεψίες" κλπ...) και διαλευκανθεί η υπόθεση. Η δολοφονία παρουσιάζεται ωσάν να ήταν το θύμα δήθεν τρομοκράτης που σκοτώθηκε καταλάθος στην προσπάθεια να ανατινάξει σιδηροδρομικές γραμμές! Και θύμα δολοφονίας και συκοφαντίας ο Peppino, ατιμασμένος, ως δήθεν τρομοκράτης.

 Όμως η Felicia είναι Μάνα. Και αυτή τη δύναμη της Mάνας δεν έχει εκτιμήσει σωστά η Μαφία, που έχει μάθει να λύνει και να δένει, να φοβίζει και να δωροδοκεί. Η Μάνα δεν σταματά μπροστά σε απειλές, δεν υπολογίζει τίποτα προκειμένου να δικαιώσει τη μνήμη του παιδιού της και να κάτσουν στο σκαμνί της Δικαιοσύνης οι δολοφόνοι του. Και ενώ όλα δείχνουν εναντίον της και όλα τα στόματα είναι κλειστά, καταφέρνει με το θάρρος της να κερδίσει άτομα που θα τη βοηθήσουν να βρει και να αποδείξει την αλήθεια. Και όχι μόνο αυτό, αλλά θα φέρει ενώπιον της Δικαιοσύνης τους ενόχους. Εκεί αναλαμβάνουν Δικαστές που τιμούν την τήβεννο τους και τον Νόμο.

Μάνα vs Μαφία 3-0.
Να τις φοβούνται τις Μάνες οι εγκληματίες, όσο ισχυροί και αν αισθάνονται και είναι. Οι Μάνες έχουν μέσα τους τέτοια αστείρευτη αγάπη για το παιδί τους, που γίνεται τεράστια δύναμη, ικανή να ρίξει απόρθητα τείχη και να γονατίσει τους κατά τα άλλα ισχυρούς. Όταν οι Μάνες ζητάνε Δικαιοσύνη για το παιδί τους, έχουν το Σύμπαν όλο στο πλευρό τους.
Γιατί άραγε να τη θυμήθηκα τούτη την ταινία....

πηγή

Η τελευταία συνάντηση του Οσίου Γέροντος Αναστασίου του Κουδουμιανού και της Οσίας Γερόντισσας Γαλακτίας

 (Διεξήχθη στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου ολίγο προ της μακαρίας τελευτής του Γέροντος Αναστασίου. 

  Τον επισκέφθηκε για αποχαιρετισμό, κλινήρη, στο θάλαμο νοσηλείας, η Γερόντισσα Γαλακτία. 

  Την συνόδευε ο πατήρ Αντώνιος και ο «υιός» της, ο Αντώνης Μωραϊτάκης. Άστραψαν και οι δύο από χαρά όταν συναντήθηκαν. Η Γερόντισσα, τον ασπάσθηκε ευλαβικά στο μέτωπο, στα χέρια, στην καρδιά και στα πόδια! Βρήκε την δύναμη ο ετοιμοθάνατος Γέρων, ανασηκώθηκε απότομα και πήρε και εκείνος το χέρι της Γερόντισσας και το καταφιλούσε. 

 Κοίταζαν έκπληκτοι οι συνασθενείς και οι συνοδοί τους. 

 Παρούσα η κυρία Μαλβίνα Παπαδάκη και ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουδουμά. Ο π. Αντώνιος και η κυρία Μαλβίνα παρακολουθούσαν με σχολαστική ακρίβεια κάθε κίνηση και κάθε λέξη που αντάλλαξαν μεταξύ τους και κατέγραφαν):

Γέρων Αναστάσιος: – Καλώς ήρθατε Γερόντισσα. Μακάρι να μπορούσα να έρθω και εγώ στο δικό σας τον χώρο. (Η Γερόντισσα του παρέδωσε τρείς εικόνες. Τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τον Άγιο Μηνά και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Εκείνος τις ασπάσθηκε με περισσή ευλάβεια και ζήτησε να τοποθετηθούν πάνω από το κρεβάτι του). Έπειτα συνέχισε ο μακαριστός Γέρων: Ο Πανάγαθος Θεός μεταχειρίζεται πολλούς τρόπους να μας ελκύσει κοντά Του. Τον αγώνα αυτόν που διεξάγεται για την ταύτιση του θελήματός μας με το άγιο θέλημα του Θεού, δεν τον γνωρίζουν παρά μόνο ο αγωνοθέτης Θεός και οι αθλητές του Θεού στο στάδιο της υπομονής και της ασκήσεως…

Γερόντισσα Γαλακτία: – Έτσι είναι Γέροντα… και όποιος κλαίει τις αμαρτίες του έχει και παρηγοριές …εκείνο το Φως… μέσα σ’ αυτό βλέπουμε μόνο την ανθρώπινη φύση του Χριστού. Τα άλλα πρόσωπα τα βλέπουμε ως Φως. Όχι με τα φυσικά μάτια. Με τα κυάλια της καρδιάς. (Τον καρδιακό οφθαλμό)

Γέρων Παντελεήμων Καυσοκαλυβίτης

Γέρων Παντελεήμων Γιαμάς, Καυσοκαλυβίτης

Ο Γέρων Παντελεήμων [Γιαμάς], Καυσοκαλυβίτης, καταγωγή είχε από τα Βούρβορα της Αρκαδίας.
Γέροντάς του ήταν ο Νείλος μοναχός της καλύβης του Αγίου Παντελεήμωνος στα Καυσοκαλύβια.
Είχε προσέλθει και υποταχθεί στον γέροντά του πρίν το 1900.

Ανέλαβε και έκανε μεγαλόσχημο μοναχό (μέχρι τότε ήταν μικρόσχημος απο το Μέγα Σπήλαιο) τον διάκο Αγαθόνικο όταν αυτός ησύχαζε κατά μόνας στην καλύβη της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος πάνω από τα Καυσοκαλύβια.

Ο ίδιος ο γέρων Παντελεήμων είχε κάνει μεγαλόσχημο μοναχό και τον π. Παντελεήμων Μπίτρα (πρώην Δαμιανός μοναχός Αγιοπαυλίτης) ο οποίος είχε πάει να καθίσει κοντά του και να τον γηροκομήσει καθότι ήταν υπέργηρος.

Έτρωγε άπαξ της ημέρας, μαγείρευε και έτρωγε σε ένα μπρίκι του καφέ για να μην περισσέψει φαγητό και φαΐ το βράδυ.
Εκοιμήθη στην καλύβη της μετάνοιάς του χωρίς ποτέ να φύγει από αυτήν το 1972 σε ηλικία 102 ετών.

πηγή

Για κάθε έναν που θα φιμώνετε, θα ξεπηδάνε δέκα, πενήντα, εκατό...

Για κάθε έναν που θα φιμώνετε, θα ξεπηδάνε δέκα, πενήντα, εκατό...
Γιατί όταν χτυπάτε εμένα, έχω εντολή να σας γυρίσω και το άλλο μάγουλο.
Όταν όμως αδικείτε τη μάνα, το παιδί, τον φίλο και τον αδερφό, εκεί θα με βρίσκετε πάντοτε μπροστά σας. Να πολεμώ με όλη μου της ψυχής την δύναμη. Με ό,τι έχω και δεν έχω. Μέχρι να αποτινάξω το ζυγό σας, πάνω από το σβέρκο όλων.

Για κάθε έναν που θα φιμώνετε, θα ξεπηδάνε δέκα, πενήντα, εκατό...
Γιατί δεν την αντέχω τη σκλαβιά. Το Γένος μου δεν την πρέπει.
Γιατί η μάνα μου με νανούρισε με τη ‘’Φλογέρα του Βασιλιά’’. Γιατί μου τραγουδούσε από μικρό, τον Διγενή Ακρίτα.
Και όταν εγώ κοιμόμουνα, αυτή, σκαρφάλωνε, άλλοτε στης Πίνδου τα βουνά και άλλοτε, έκανε Εξόδους από το Μεσολόγγι…

Για κάθε έναν που θα φιμώνετε, θα ξεπηδάνε δέκα, πενήντα, εκατό...
Γιατί δεν υπολογίσατε πως δε μετρώνται τα πάντα με λεφτά.
Γιατί κάποιοι από μας δεν μπορούμε να προδώσουμε το γάλα που έχουμε βυζάξει.
Και μπορεί να έχουμε μεταξύ μας διαφορές και καβγάδες και μαλώματα, στον τύραννο όμως απέναντι, μονοιάζουμε όλοι μονομιάς, από τα αρχαία ακόμα χρόνια.

Για κάθε έναν που θα φιμώνετε, θα ξεπηδάνε δέκα, πενήντα, εκατό...
Γιατί δεν ακούσατε ποτέ τον ποιητή* και ‘’ξεχάσατε πως είμαι σπόρος’’.

Για κάθε έναν που θα φιμώνετε, θα ξεπηδάνε δέκα, πενήντα, εκατό...
Δεν προσκυνάμε.
Αυτό το Γένος γονατίζει μόνο στο Χριστό, στη Παναγιά και στους νεκρούς του.
Για κάθε έναν που θα φιμώνετε, θα ξεπηδάνε δέκα, πενήντα, εκατό...
Βάλτε καλά στο νου σας το εξής:
Καμία Κατοχή, δεν κράτησε ποτέ για πάντα.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Η ψυχή δεν έχει ημερομηνία λήξης...

Η ψυχή δεν μπαίνει κάτω από το χώμα.Η ψυχή δεν γερνάει όπως το σώμα.
Ζεί στο σώμα μέχρι και την εκπνοή της θνητής ζωής και έκτοτε αναχωρεί από αυτό
και συνεχίζει να ζει έως και την ημέρα της κρίσεως.
Η ψυχή έχει μέσα της γραμμένα όλα όσα έζησε,ένιωσε,έπραξε καλά καί κακά σε τούτο τον θνητό κόσμο.

Η ψυχή είναι αυτή που κινεί το σώμα και του δίνει πνοή και ζωή, την οποία μόνον ο Θεός θα εξετάσει.
Την θνητή ζωή μας μπορούν να μας την αφαιρέσουν αλλά την ψυχή μας κανείς.
Η ψυχή χαίρεται, πονάει, ζηλεύει, μισεί, αγαπάει αλλά καί ταπεινώνεται, μετανοεί , συγχωρεί...
Η ψυχή δεν έχει ημερομηνία λήξης.
Αναχωρεί στον ουρανό καί πρέπει να προσευχόμαστε γι’αυτήν.
Ο Θεός δεν μας έπλασε για να πεθαίνουμε αλλά για να ζήσουμε αιώνια.

Τί υπάρχει λοιπόν μετά τον θάνατο;Υπάρχει η ψυχή του κάθε ανθρώπου.
Καλή Ανάσταση!!! Σε όλες τίς ψυχες!!!

πηγή

Όσοι δεν έχουν τον Χριστό μέσα τους, δεν έχουν την δύναμη να αγαπήσουν πραγματικά

Όσοι δεν έχουν τον Χριστό μέσα τους, δεν έχουν την δύναμη να αγαπήσουν πραγματικά. Διότι ο Χριστός, είναι ο Αρχηγός της Αγάπης! 

Κανένας άνθρωπος όταν αγαπά πραγματικά, δεν κατακρίνει,δεν ξεσκεπάζει,δεν αποκαλύπτει.

 Όταν αγαπάς το παιδί σου, βγαίνεις να μιλήσεις για τις ατασθαλίες και τις αταξίες του; Τις σκεπάζεις, μακροθυμείς και υπομένεις. Μη νομίσεις, λοιπόν, ότι θα μπορέσεις να αγαπήσεις τον Θεόν, την στιγμή που στέλνεις τον άλλον στα Δικαστήρια ή δεν έχεις καλημέρα μ’ αυτόν ή... ή… ή…
Γιατί, αν δεν μπορείς να αγαπήσεις τον άνθρωπο, που τον βλέπεις, πώς θα μπορέσεις να αγαπήσεις τον Θεόν, που δεν Τον βλέπεις;

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

Άν θελήσης, θά έχεις και τον Παύλο και τον Πέτρο και τον Ιωάννη κι όλη τη χορεία των προφητών μαζί με τους αποστόλους, να σου μιλάνε συνεχώς....

 Άν θελήσης, θά έχεις και τον Παύλο και τον Πέτρο και τον Ιωάννη κι όλη τη χορεία των προφητών μαζί με τους αποστόλους, να σου μιλάνε συνεχώς. Πάρε, λοιπόν, στο χέρι τα βιβλία των μακαρίων αυτών ανδρών και διάβαζε συνεχώς όσα εκείνοι έγραψαν...

Ἄγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

( Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕτ. 17 σελ. 683).

πηγή

Ώ, άφρονες χριστομάχοι, του τότε και του σήμερα!

Ώ, άφρονες χριστομάχοι, του τότε και του σήμερα!
"Εκείνοι οι οποίοι ξεσήκωσαν πόλεμο εναντίον του Θεού, ανά τους αιώνες, μάταια ακόνισαν την αδυναμία τους, με σκοπό να σαρώσουν και να καταστρέψουν τη σοδειά του Θεού. Όσο περισσότερο κόβουν, τόσο περισσότερο αναπτύσσονται κι αυξάνουν αθρόως οι σοδειές του Θεού.

Ώ, άφρονες χριστομάχοι, του τότε και του σήμερα! Το ρόπαλό σας αναπηδά από την πόλη του Χριστού και χτυπά το χαμόσπιτό σας, διαλύοντάς το σε στάχτες και σκόνη.

Στο πέρασμα των αιώνων είχατε αρκετούς συμμάχους: εκτός από τον διάβολο, μαζί σας τάχθηκαν επίσης, αιρετικοί, ειδωλολάτρες, φανατικοί, λαοπλάνοι, ψευδολόγοι, μελλοντολόγοι, φαύλοι άρχοντες και πλούσιοι, τύραννοι και όλοι οι σκληρόκαρδοι αμαρτωλοί.

Είστε ηττημένοι μέχρι τώρα και χωρίς καμία αμφιβολία, όλοι οι σύμμαχοί σας, μαζί κι εσείς, και πάλιν ηττηθήσεσθε, συνεχώς μέχρι το τέλος του κόσμου."

πηγή

«Δάσκαλος στο σημερινό σχολείο:Διάκονος κοινωνίας προσώπων».

                       

π. Ευάγγελος Πριγκιπάκης,
Θεολόγος Καθηγητής, Δρας Θεολογίας του ΕΚΠΑ
και Δρας Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου,
εισήγηση  με  τίτλο :
«Δάσκαλος  στο  σημερινό  σχολείο: Διάκονος  κοινωνίας  προσώπων».

Ο π. Ευάγγελος επιδίωξε να δώσει την πνευματική διάσταση της παρουσίας και του έργου του δασκάλου ως Ορθόδοξου Χριστιανού παιδαγωγού στο σημερινό σχολείο, αποτυπώνοντας με επιτυχία τη διαρκή μέριμνα του, προκειμένου να συμβάλει στον αναπροσανατολισμό και στη μετατροπή του σχολείου σε μια υγιή κοινωνία προσώπων.

Πόσα ακόμη παιδιά θα γίνουν βορά για χάρη της εξουσίας του Μινώταυρου;

«Στην υγειά σας!
Είμαι ο Βασίλης που ψάχνατε.
Εγώ με τη Χάρη του Θεού βρήκα τον Παράδεισο και βλέπω τον Χριστό που τόσο αγαπώ.
Εσείς που με πετάξατε στα βουνά με τα άγρια ζώα καθώς και το κακόψυχο αφεντικό σας, άραγε τί τέλος θα έχετε;».
Ο πόνος, η κραυγή άλλης μια μάνας...
Της μάνας του Βασίλη...
Της προϊσταμένης της Εισαγγελίας Εφετών Λάρισας λίγες ώρες μετά την αναγνώριση από την ίδια της σορού του γιου της...
Τον περιγράφουν ως ένα παιδί μορφωμένο, ήσυχο που είχε την ατυχία η μητέρα του να είναι εισαγγελέας των Τεμπών.
Πόσα ακόμη παιδιά θα γίνουν βορά για χάρη της εξουσίας του Μινώταυρου;

 https://www.facebook.com/share/p/1EF84Kd7D5/

«... μέ τόν νυμφίον Χριστόν στον κοιτῶνα τῶν μυστηρίων...»

«Ὅποιος πιστεύει φοβᾶται, καί ὅποιος φοβᾶται ταπεινοφρονεῖ, καί ὅποιος ταπεινοφρονεῖ γίνεται πρᾷος· ὁ πρᾷος φυλάει τίς ἐντολές, ὅποιος φυλάει τίς ἐντολές γίνεται καθαρός, ὅποιος γίνει καθαρός φωτίζεται, καί ὅποιος φωτιστεῖ γίνεται ἄξιος νά συγκοιμηθεῖ μέ τόν νυμφίον Χριστόν στον κοιτῶνα τῶν μυστηρίων».

 Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

[Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καί Ἀσκητικῶν, τ. 14, σσ. 452-453. πατερικαί ἐκδόσεις «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς», Θεσσαλονίκη 1985, 

Κεφάλαια περί θεολογίας καί τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἑκατοντάς Α΄, 16].

πηγή