Αυτό που έγινε στην περίοδο τού κορωνοίου ήταν ο πρόλογος...

  Αυτό που έγινε στην περίοδο τού κορωνοιου ήταν ο πρόλογος... 

Τώρα θα καλύπτονται όλα πίσω από την ηλεκτρονική ταυτότητα μοναδικό προσωπικό αριθμό και θα φέρουν και το ψηφιακό χρήμα μετά.

 Οπότε ο πολίτης θα εξαρτάται μόνο από αυτή την ηλεκτρονική ταυτότητα δεν θα έχει καμία δυνατότητα να αντιδράσει στην απόλυτη δικτατορία που ήδη έχουν έτοιμη με απόλυτη υπακοή στις μαριονέτες κυβερνήσεις όπως και την δική μας φυσικά τής παγκόσμιας κεντρικής εξουσίας.

Και αν δεν είσαι υπάκουος σε ότι σού λένε όπως ας πούμε να κάνεις ένα πειραματικό φάρμακο που στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται θα είσαι αυτόματα κακός πολίτης για το σύστημα θα κόβουν το ρεύμα το νερό την ιατρική περίθαλψη κ.λ.π. μέχρι και το ψηφιακό χρήμα και δεν θα έχεις ούτε να φάς δηλαδή.

πηγή

Αδιαφορούμε, αμελούμε, βαριούμαστε όταν πρόκειται για τα πνευματικά. (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου)

  Η παραβολή των βασιλικών γάμων λίγες φορές διαβάζεται στην Εκκλησία. Ανήκει στις τελευταίες Κυριακές του Ματθαίου και για να προλάβει να διαβαστεί προ της εορτής του Υψώσεως του Σταυρού (14 Σεπ.), πρέπει να έχουμε το Πάσχα αρκετά νωρίς. Είναι παραπλήσια της παραβολής του μεγάλου δείπνου που διαβάζεται πάντα προ της εορτής των Χριστουγέννων. Ένας βασιλιάς (ο Θεός) με την ευκαιρία των γάμων του υιού του κάνει μεγάλο τραπέζι και καλεί πλήθος ανθρώπων, αλλά οι καλεσμένοι δεν προσέρχονται (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου). 

 Οι λόγοι; Πολλοί. Κάποιοι δεν ήθελαν καθόλου να πάνε. Δεν είχαν από όρεξη τον βασιλιά. Κάποιοι όχι μόνο δεν πήγαν, αλλά και ενοχλήθηκαν κιόλας. Έπιασαν τους δούλους που μετέφεραν τα προσκλητήρια του γάμου, τους έβρισαν και τους σκότωσαν. Μα η πράξη τους είχε τις ανάλογες συνέπειες. Ο βασιλιάς οργίστηκε. Έστειλε τα στρατεύματά του και τους εξολόθρευσε. Και την πόλη τους την έκαψε.

Γιατί να εξομολογηθώ σε έναν ιερέα; Δεν μπορώ να τα πω απευθείας στον Θεό;

Μία από τις συχνότερες ενστάσεις που ακούω, ιδιαίτερα από αδελφούς προτεσταντικής προελεύσεως, είναι η εξής:
«Γιατί χρειάζομαι έναν ιερέα για να εξομολογηθώ; Δεν μπορώ να γονατίσω μόνος μου στο δωμάτιό μου και να ζητήσω συγχώρηση απευθείας από τον Θεό; Μόνο ο Θεός συγχωρεί αμαρτίες.»
Η πρώτη μου απάντηση ίσως εκπλήξει κάποιους:
Βεβαίως και μπορείς. Και όχι μόνο μπορείς· πρέπει.
Κάθε Χριστιανός πρέπει καθημερινά να ανοίγει την καρδιά του στον Θεό, να αναγνωρίζει τα λάθη του και να ζητά το έλεός Του. Ο τελώνης δεν είχε δίπλα του ιερέα όταν έλεγε: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13). Ο άσωτος επιστρέφει λέγοντας: «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15,21).

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν μπορούμε να ζητήσουμε συγχώρηση απευθείας από τον Θεό.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:
Αφού μπορούμε να ζητούμε μόνοι μας συγχώρηση από τον Θεό, γιατί ο ίδιος ο Χριστός έδωσε στους Αποστόλους συγκεκριμένη εξουσία σχετικά με την άφεση των αμαρτιών;

Μετά την Ανάστασή Του εμφανίζεται στους μαθητές, φυσά επάνω τους και λέει:
«Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς· ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται» (Ιω. 20,22-23).
Ας σταθούμε λίγο εδώ.
Δεν τους λέει απλώς: «κηρύξτε στους ανθρώπους ότι ο Θεός συγχωρεί».
Λέει: «ἄν τινων ἀφῆτε… ἄν τινων κρατῆτε».
Σε κάποιους αφήνετε τις αμαρτίες· σε κάποιους τις κρατείτε.
Και γεννιέται ένα πολύ απλό ερώτημα:
Πώς θα μπορούσαν οι Απόστολοι να ασκήσουν αυτή τη διάκριση, εάν δεν γνώριζαν τι εξομολογείται ο άνθρωπος, αν μετανοεί και τι ακριβώς ζητά να του συγχωρηθεί;
Και δεν είναι το μοναδικό χωρίο.

Πριν ακόμη από το Πάθος, ο Χριστός λέει στον Απόστολο Πέτρο:
«Δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν· καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. 16,19).
Και λίγο αργότερα απευθύνεται στους μαθητές:
«Ὅσα ἐὰν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ὅσα ἐὰν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ» (Ματθ. 18,18).
Άρα υπάρχει στην Καινή Διαθήκη μια πραγματική διακονία «δεσμεῖν καὶ λύειν», «ἀφιέναι καὶ κρατεῖν».

Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες σπαταλούν τη διακονία τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν

 Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες (αρχιερείς και ιερείς) σπαταλούν τη διακονία τους, και μάλιστα τη ζωή τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν, να γίνουν ορατοί, να αποθεωθούν, να αποκτήσουν οι ίδιοι οπαδούς.

  Άλλοι ίσως να μην αποκτήσουν ποτέ αναγνωρισιμότητα, εξωτερική επιτυχία ή το κύρος που συνοδεύει τη δημόσια προβολή. 

 Όμως αν αποδίδουν δόξα στον Χριστό και αγωνίζονται να Τον γνωρίσουν και να κάνουν γνωστό το όνομά Του, τότε τίποτα από όσα τους αφορούν δεν πάει χαμένο, διότι αποστολή του Πνεύματος του Θεού είναι να μεγιστοποιήσει τη δόξα του Χριστού σε ολόκληρο το σύμπαν.

  Δεν είναι τα χαρίσματα ή τα κατορθώματά μας που μας κάνουν δυνατούς, αλλά το να υποτάσσουμε την αδυναμία μας στον παντοδύναμο Χριστό.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Έτσι κι οι υποκριταί˙μόλις παρουσιαστή το συμφέρον...

Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης αναφέρει το εξής χαριτωμένο επεισόδιο.

Κάποιος είχε γυμνάσει ένα πίθηκο να χορεύη και να φέρεται σαν άνθρωπος.
Τον είχε ντύσει με φορεσιά αριστοκράτου και του είχε βάλει και μια ανθρώπινη μάσκα.Όλοι βλέποντας τον απο μακρυά στη σκηνή τον πίθηκο να χορεύη,
νόμιζαν πώς ήταν ένα μικρό ανθρωπάκι.
Κάποιος όμως από τους θεατάς είπε:Τώρα θα δήτε ότι δεν πρόκειται για ηθοποιό , παρά για ένα πίθηκο.
Του πέταξε στη σκηνή αμύγδαλα και το ζώο, παρατώντας τους χορούς και σχίζοντας τη μάσκα που το εμπόδιζε, ώρμησε στ’ αμύγδαλα κι άρχισε να τρώη.

Κι ο άγιος Γρηγόριος καταλήγει: «Έτσι κι οι υποκριταί˙μόλις παρουσιαστή το συμφέρον ξεχνούν τον επιφανειακό τους ανθρωπισμό κι αποδεικνύονται κτήνη».

Α SAINT BEFORE THE LAW

                                                 

 

Στρατιώτης πάνω στα τείχη.

Στρατιώτης πάνω στα τείχη.Λεπτομέρεια από τοιχογραφία από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Γαλάτσι (12ος αιώνας, Κομνήνεια περίοδος)

Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται στα τέλη του 13ου αιώνα.

πηγή

Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της δημοκρατίας

Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της δημοκρατίας. Μια φυλακή χωρίς τοίχους στην οποία οι κρατούμενοι δεν θα ονειρεύονται να δραπετεύσουν. Ένα σύστημα δουλείας όπου, χάρη στην κατανάλωση και τη διασκέδαση, οι δούλοι θα αγαπήσουν τη δουλεία τους...

Άλντους Χάξλεϋ, ''Θαυμαστός καινούργιος κόσμος'' (1961)

πηγή

Για τα 27.000.000 θύματα της Σοβιετικής Ένωσης

Τις τελευταίες ημέρες λόγω της επετείου της Τελικής Νίκης του Ελληνικού Στρατού στον Γράμμο, οι κομμουνιστές της Ελλάδος πρόβαλαν πάλι το παραμύθι ότι η Ευρώπη (και η Ελλάδα) ελευθερώθηκε από τους μπολσεβίκους της Σοβιετικής Ένωσης (ΣΕ) που είχε στον αγώνα με τον Ναζισμό 27.000.000 θύματα.

Αυτός ο αριθμός προέκυψε στατιστικά γιατί υπολογίστηκε ότι ο πληθυσμός της ΣΕ μεταξύ 1941 (196.716.000) και 1946 (170.548.000)
ελαττώθηκε κατά 26.6 εκατομμύρια.

Ποιά όμως είναι η αλήθεια; Γιατί ελαττώθηκε ο πληθυσμός;
Πολύ συνοπτικά πρέπει να λάβομε υπόψη τα εξής:
-οι στρατηγοί της ΣΕ δεν φείδονταν της ζωής των ανδρών τους και γι αυτό είχαν τριπλάσιες απώλειες από τους Γερμανούς. Σε μια συνάντηση του Αϊζενχάουερ με τον στρατηγό Ζούκωφ, ο τελευταίος του είπε ότι «Όταν φτάναμε μπροστά σ’ ένα ναρκοπέδιο, το πεζικό μας επετίθετο σαν να μην υπήρχε αυτό!».
- όταν επετίθετο ο Κόκκινος Στρατός, υπήρχαν δύο γραμμές.

Ο Άγιος Boyan (Μποϋάν) ο επονομαζόμενος Enravota

Ο Άγιος Boyan (Μποϋάν) ο επονομαζόμενος Enravota (Ενραβωτά) ήταν υιός του βασιλέως της Βουλγαρίας Ομουρτάγ (816 - 831 μ.Χ.), την εποχή κατά την οποία οι Βούλγαροι ήταν ακόμη στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Ενώ ήταν πρωτότοκος, μετά τον θάνατο του πατέρα του, δεν έγινε βασιλέας, αλλά η εξουσία πέρασε στον μικρότερο αδελφό του Μαλαμίρ.

Από την αρχή του 9ου αιώνα μ.Χ., δηλαδή από τότε που άρχισε η βασιλεία του φιλοπόλεμου Κρούμμου (803 - 814 μ.Χ.), οι Χριστιανοί διώκονταν, ιδιαίτερα στις περιοχές που είχαν αποσπασθεί από τους Βυζαντινούς.

Όταν ο αδελφός του Αγίου ανέκτησε την εξουσία, θέλησε να βεβαιωθεί ότι ο Boyan δεν είχε ασπασθεί την χριστιανική πίστη. Γι' αυτό του πρότεινε να συμμετάσχει σε ένα ειδωλολατρικό θυσιαστικό συμπόσιο. Στην άρνηση του Αγίου να θυσιάσει στα είδωλα, ο βασιλέας διέταξε τον διά αποκεφαλισμού θάνατό του. Ήταν περί το έτος 833 μ.Χ.

WOKE ατζέντα στα σχολεία και η διοικούσα εκκλησία αντί να τους αφορίζει...

WOKE ατζέντα στα σχολεία και η διοικούσα εκκλησία αντί να τους αφορίζει, χαριεντίζεται με τους πολιτικάντηδες.

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΛΟΓΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ – ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ;

Στο 6ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν το Αρνίο ανοίγει τις τέσσερις πρώτες σφραγίδες, εμφανίζονται τέσσερα άλογα: λευκό, κόκκινο, μαύρο και χλωρό (Αποκ. 6,1-8).

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΑΛΟΓΟ
Ο αναβάτης εξέρχεται «νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ». Κατά την ερμηνεία που παραδίδει ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας, συνδέεται με τη νικηφόρο εξάπλωση του Ευαγγελίου. Άλλοι ερμηνευτές το συνδέουν με την κατάκτηση. Πάντως η Γραφή δεν λέει ότι ο λευκός καβαλάρης είναι ο Αντίχριστος, όπως συχνά ακούγεται.

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΛΟΓΟ
Συμβολίζει τον πόλεμο, τη βία και την αιματοχυσία. Στον αναβάτη δίνεται να αφαιρέσει την ειρήνη από τη γη, ώστε οι άνθρωποι «ἀλλήλους σφάξωσι».

Ο «ΠΑΠΑΣ» ΚΑΙ Ο ΠΑΣΑΣ Χρυσοστόμου Σμύρνης το μαρτύριο, Αύγουστος 1922

(Τα γεγονότα που περιγράφονται είναι αληθινά)

-Πού είναι ο Παπάς; ρώτησε μπαίνοντας φουριόζος ο Πασάς.
-Εδώ είμαι Πασά μου, φώναξε ο «Παπάς».
Ο «Παπάς» ήταν ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος.
-Τώρα οι δύο μας Παπά, έχουμε κάτι υπόλοιπα από παλιούς λογαριασμούς.
-Ό,τι ορίζεις Πασά μου, είμαι στη διάθεσή σου.
-Βεβαίως και είσαι στη διάθεσή μου, αρκετά κάνατε όσο είχατε το πάνω χέρι, τώρα εμείς είμαστε στη θέση του νικητή και θα ορίσουμε εμείς τους κανόνες του παιχνιδιού.
-Το ξέρω Πασά μου, είστε νικητές και θα πράξετε κατά πώς επιθυμείτε.
-Κι εσύ παπά έκανες πολλά, τώρα είναι ώρα να δώσεις λόγο.
-Μάλιστα πασά μου
-Ήσουνα αχάριστος σε τούτους τους ανθρώπους που σε φιλοξενούσαν, σε μας τους νικητές που σε ανεχόμασταν.
Ο Χρυσόστομος Καλαφάτης σκεφτόταν.
«Αυτά τα άγια χώματα ήταν δικά μας, τα πήρατε από εμάς, και εσύ μου λες πως μας ανέχεστε τώρα;»
Δεν το είπε, δεν ήταν ώρα για συναισθηματισμούς, τώρα άλλοι είχαν τη δύναμη, άλλοι ήταν οι νικητές, όπως το είχε πει ο Πασάς.
Ο Νουρεντίν έτρεφε μίσος και οργή για το Μητροπολίτη Σμύρνης από παλιά, θεωρούσε λοιπόν ότι έφτασε επιτέλους η ώρα να εκδηλώσει αυτά τα συναισθήματα.

Ο Χρυσόστομος Σμύρνης έφερνε στη σκέψη του έναν άλλο Εθνομάρτυρα, το Γρηγόριο Ε’, Οικουμενικό Πατριάρχη των Ορθοδόξων με έδρα την Κωνσταντινούπολη, το Πάσχα του 1821, με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.

«2+2=4»

Γεώργιος Κ. Τασούδης (ΙΗ΄ Κοινωνική Επιστολή)

  Δύο και δύο κάνουν τέσσερα. Μια παιδική αριθμητική, θα έλεγε κανείς. Κι όμως, διαβάζοντας τον Νικολάε Στάινχαρτ στο «Ημερολόγιο της ευτυχίας» (Μαΐστρος, 2006), κατάλαβα πως υπήρξαν εποχές που ακόμη και αυτή η απλή διαπίστωση μπορούσε να γίνει πράξη αντίστασης.

  Στους καιρούς των ολοκληρωτικών καθεστώτων, το «δύο και δύο κάνουν τέσσερα» δεν ήταν πάντοτε μια αθώα διαπίστωση. Αν η πραγματικότητα που έβλεπες δεν συμφωνούσε με την πραγματικότητα που σου επέβαλλαν, έπρεπε κάποτε να διαλέξεις. Να κρατήσεις αυτό που έβλεπες ή να το αρνηθείς για να σωθείς. Ο Στάινχαρτ θυμάται ανθρώπους που τιμωρήθηκαν επειδή επέμεναν σε αυτή την απλή αριθμητική. Και θυμάται, επίσης, πως κάθε εξίσωση πρέπει κάποτε να κατεβαίνει από το χαρτί στη ζωή. Δεν αρκεί να γράψεις έναν σωστό τύπο· πρέπει να δεις τι σημαίνει αυτός ο τύπος όταν γίνεται άνθρωπος, αδικία, φυλακή, φόβος, θάνατος.

  Από τότε πέρασαν χρόνια. Άλλαξαν τα καθεστώτα, οι λέξεις, τα μέσα, οι τρόποι με τους οποίους πληροφορούμαστε και επικοινωνούμε. Δεν είμαι βέβαιος ότι άλλαξε τόσο πολύ ο πειρασμός. Μόνο που σήμερα μπορεί να μη χρειάζεται κάποιος να μας διατάξει να πούμε ότι δύο και δύο κάνουν πέντε. Μπορεί να αρκεί να μας το επαναλάβουν αρκετές φορές. Να το πουν με βεβαιότητα, να το κάνουν δημοφιλή, να το επαναλάβουν οι δικοί μας άνθρωποι, να μας θυμώσουν με εκείνον που επιμένει στο τέσσερα. Κι ύστερα, κάποια στιγμή, να αρχίσουμε να αμφιβάλλουμε εμείς οι ίδιοι.

  Ίσως αυτό να είναι ένα από τα παράξενα της εποχής μας. Δεν δυσκολευόμαστε μόνο να βρούμε την αλήθεια. Δυσκολευόμαστε ακόμη και να συμφωνήσουμε ότι υπάρχει μια πραγματικότητα έξω από εμάς, την οποία δεν μπορούμε να κατασκευάζουμε κάθε πρωί σύμφωνα με τις διαθέσεις μας.

ΤΙ ΕΒΛΕΠΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ;

«Πρηστήρια ὄργανα, βασανιστήρια πάντα πρό ὀφθαλμῶν σου βλέψας, οὐκ ἐσαλεύθης τῷ νοΐ˙ ἀλλά θερμῶς ἐχώρησας πρός βάσανα, Ἄνθιμε πολύαθλε» (ωδή γ΄ κανόνος αγίου).

(Ενώ είδες μπροστά στα μάτια σου τα φοβερά όργανα του μαρτυρίου και όλα τα βασανιστήρια, δεν σαλεύτηκε καθόλου ο νους σου. Αντίθετα, προχώρησες προς τα βάσανα με θερμή θέληση, Άνθιμε πολύαθλε).

Ο άγιος Άνθιμος. Τοιχογραφία, καθολικό μονής «Άνω» Παναγίας Ξενιάς, Κοκκωτοί Αλμυρού[πηγή]

  Ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος με τον φωτισμό του Θεού που έχει μάς ανοίγει λίγο τα μάτια να κατανοήσουμε το τι συνέβαινε την ώρα του σκληρού μαρτυρίου του αγίου Ανθίμου. Ο ηγεμόνας Μαξιμιανός προκειμένου να τρομοκρατήσει τον άγιο και να τον κάμψει ψυχολογικά τον έφερε προς ανάκριση μπροστά στα όργανα του βασανισμού του – ποιος φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα πανικοβαλλόταν ξέροντας τι τον περιμένει σε μία ενδεχόμενη άρνηση της θέλησης του εξουσιαστή του; Δεν είναι συνήθης τακτική όλων των δικτατόρων για να κάμψουν το φρόνημα του υποτιθεμένου αντιπάλου τους; Η δημιουργία κλίματος φόβου και τρόμου - αυτό που κάνει και ο Πονηρός διάβολος όταν επιτίθεται στον πιστό άνθρωπο: το κλίμα φόβου είναι το κατάλληλο πλαίσιο υποταγής σ’ αυτόν.

  Κι όμως ο άγιος Άνθιμος όχι μόνον δεν κάμπτεται και δεν πτοείται, αλλά αντιθέτως προχωρεί με θέρμη ψυχής προς τα βασανιστήρια. Και τα αντέχει και τα υπερνικά και εισέρχεται νικητής στη Βασιλεία του Θεού, έχοντας δώσει και το αίμα του για τον Κύριο της ζωής του. Πώς; Ποιο είναι το «μυστικό» του που τον ανεβάζει σε ανώτερο του φυσικού επίπεδο; Ασφαλώς, η αληθινή πίστη του, θεμελιωμένη στην αγάπη του Δημιουργού του.

Αυτό που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια είναι μία αυτογελοιοποίηση της επιστήμης...

«Έχω λίγο πρόβλημα με τον όρο συνωμοσιολόγος και παραπληροφόρηση. Με την έννοια ότι όλοι μας, ακόμα και ο πιο καλά πληροφορημένος, ακόμα και ο πιο καλά εκπαιδευμένος, ακόμα και ο καθηγητής του Στάνφορντ, του Χάρβαρντ, δεν ξέρω τι, μπορεί και αυτός να γίνει εν μέρει πηγή παραπληροφόρησης ή συνωμοσιολογίας ή οτιδήποτε. 

 Είδαμε, για παράδειγμα, στις μεγάλες κρίσεις των τελευταίων ετών, η πανδημία ήταν ένα παράδειγμα που πολλές φορές απλοί άνθρωποι, αμόρφωτοι εντός εισαγωγικών, είχανε πιο ορθές επιστημονικά ιδέες από επίσημους φορείς, από κυβερνήσεις, από ανθρώπους που το παίζανε ότι είναι ειδικοί και μελετητές και είχανε την πληροφορία και “πώς μπορεί να με αμφισβητήσεις εμένα;”.

  Άρα θέλει πάρα πολύ προσοχή. Γιατί αν πεις ότι “δεν ξέρω, ας το δούμε, ας διερευνήσουμε για να δούμε τι βγαίνει στην επιφάνεια και θα προχωρήσουμε”, είναι μία λύση. 

Πόσοι τρόποι σωτηρίας ὑπάρχουν καί συγχωρήσεις ἁμαρτιῶν ἀπό τόν Θεό, ἐξομολογούμενες σ' αὐτόν;

Πόσοι τρόποι σωτηρίας ὑπάρχουν καὶ συγχωρήσεις ἁμαρτιῶν ἀπὸ τὸν Θεό, ἐξομολογούμενες σ' αὐτόν;

Τρεῖς τρόποι ὑπάρχουν.

 Ὁ πρῶτος τὸ νὰμὴ ἁμαρτήσει ποτὲ πιά.

 Ὁ δεύτερος νὰ μετανοήσει επάξια. 

Ὑπάρχει καὶ τρίτος τρόπος σωτηρίας γι' αὐτοὺς ποὺ ἁμάρτησαν, με δοκιμασίες καὶ θλίψεις καὶ ὑπομονή, σύμφωνα μέ αὐτό πού ἔχει εἰπωθεῖ· «Με φίμωτρο σιδερένιο καὶ χαλινάρι σφίξε τα σαγόνια αὐτῶν πού δέν σὲ πλησιάζουν» (Ψαλμ. 31,9). πρᾶγμα ποὺ ἔπαθε ὁ Ναβουχοδονόσορ (Δαν. 4,1).

 Γιατί ὑπάρχουν περιπτώσεις κατὰ τὶς ὁποῖες ὁ Θεὸς αὐτὸν ποὺ ἁμαρτάνει καὶ δὲν μετανοεῖ, τὸν βάζει σε δοκιμασία, καὶ μὲ τὶς δοκιμασίες ἔρχεται σὲ ταπείνωση, καὶ μὲ τὴν ταπείνωση σώζεται χωρὶς ἄσκηση, ὅπως ὁ τελώνης καὶ ὁ ληστής.

Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης

( Ἅπαντα τά Ἔργα "σειρά ΕΠΕ"Ἐρωταποκρίσεις Τόμος 13Γ',σελ. 151-153).

πηγή

Το σύστημα δεν χρειάζεται να σε θεωρήσει ένοχο.Αρκεί να σε θεωρήσει κίνδυνο

Ρε πότε ακριβώς παραχωρήσαμε στο κράτος όχι μόνο το δικαίωμα να γνωρίζει τι χρωστάμε, αλλά και τη φιλοδοξία να υπολογίζει τι άνθρωποι θα αποδειχθούμε οικονομικά στο μέλλον;Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Το νέο κρατικό credit score δεν περιορίζεται στην καταγραφή μιας οφειλής. Οικονομικά και περιουσιακά στοιχεία, οφειλές, ρυθμίσεις, πληρωμές και προηγούμενη συμπεριφορά μπορούν να τροφοδοτούν ένα σύστημα το οποίο, με στατιστικές μεθόδους και αλγορίθμους μηχανικής μάθησης, επιχειρεί να εκτιμήσει ικανότητα και πρόθεση αποπληρωμής, ακόμη και πιθανότητα μελλοντικής αθέτησης.
Το παρελθόν δεν αρχειοθετείται απλώς.Χρησιμοποιείται για να προεξοφλήσει το μέλλον.
Αυτό είναι πολιτικά πολύ σοβαρότερο από ακόμη μία εφαρμογή του Δημοσίου.
Και πολύ πιο ενδιαφέρον από τις εύκολες κραυγές περί «Μεγάλου Αδελφού».
Ο Orwell φαντάστηκε μια εξουσία που παρακολουθούσε τον άνθρωπο για να γνωρίζει τι κάνει. Η σημερινή τεχνολογία προσφέρει στην εξουσία κάτι λεπτότερο: τη δυνατότητα να παράγει από όσα γνωρίζει μια εκτίμηση για εκείνο που ενδέχεται να κάνει.
Δεν χρειάζεται να σε θεωρήσει ένοχο.Αρκεί να σε θεωρήσει κίνδυνο.

Ο αλγόριθμος δεν έχει γνώμη, μας λένε. Βεβαίως.

Ἡ νεκρώσιμος Ἀκολουθία εἶναι ἀναγκαία;

 

ΔΥΟ ΜΠΟΤΣΑΡΑΙΟΙ – ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

Στον απόηχο της επετείου για την καταστροφή των Σουλιωτών στο Σέλτσο, επιστρέφω σε δύο πρόσωπα της οικογένειας των Μποτσαραίων, πατέρα και γιο, που συνδέθηκαν με διαφορετικό τρόπο με την περιοχή μας.

Ο Γεώργιος Μπότσαρης, μετά την αποχώρησή του από το Σούλι, εγκαταστάθηκε με τους ανθρώπους του στο Βουργαρέλι. Ο γιος του, Κίτσος Μπότσαρης, ήταν ένας από τους λίγους που κατόρθωσαν να διαφύγουν από την καταστροφή του Σέλτσου.
Και για τους δύο, όμως, ο θάνατός τους μάς οδηγεί σε ένα μικρό ιστορικό πρόβλημα.
Για τον Γεώργιο επαναλαμβάνεται σήμερα ότι πέθανε το 1799 στο Βουργαρέλι, δηλητηριασμένος με εντολή του Αλή Πασά. Οι παλιότερες πηγές που εξετάσαμε λένε κάτι διαφορετικό.

Για τον Κίτσο, πάλι, μεταγενέστερες αφηγήσεις τοποθετούν τον θάνατό του στα Γιάννενα. Παλαιότερες μαρτυρίες όμως μας οδηγούν στην Άρτα.
Βουργαρέλι ή Άρτα; Κώνειο ή δολοφονία;

Δύο μικρές έρευνες που ξεκίνησαν από το Σέλτσο και κατέληξαν σε ένα κοινό ερώτημα: πόσο βέβαιες είναι τελικά ορισμένες πληροφορίες που, περνώντας από βιβλίο σε βιβλίο, έφτασαν μέχρι τις μέρες μας ως δεδομένες;
 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ: ΤΟ ΒΟΥΡΓΑΡΕΛΙ, ΤΟ ΚΩΝΕΙΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ
https://doxesdespotatou.com/to-voyrgareli-to-koneio-kai.../
 ΚΙΤΣΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ
https://doxesdespotatou.com/tria-poylakia-kathoyntan.../

πηγή

Η θυσία της Ελένης Γκατζογιάννη αποτελεί φάρο μνήμης και υπενθύμιση της βαρβαρότητας που έζησε ο λαός μας.

Στις 28 Αυγούστου 1948, η Ελένη Γκατζογιάννη, μια Ελληνίδα μάνα πρότυπο από το χωριό Λια της Θεσπρωτίας, εκτελείται από τις δυνάμεις του λεγόμενου «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος»... Κομμουνιστές.

Εν τη απουσία του συζύγου της, που εργαζόταν στην Αμερική, η Ελένη σήκωσε μόνη της το βάρος της οικογένειας και την ανατροφή των τριών παιδιών της.
Όταν οι κομμουνιστές αντάρτες επιχείρησαν να στρατολογήσουν τα αγόρια του χωριού μέσω του παιδομαζώματος, η ίδια αντιστάθηκε. Προσπάθησε να φυγαδεύσει τον γιο της Νίκο μαζί με άλλους νέους εκτός της περιοχής, όμως το σχέδιο της αποκαλύφθηκε.

Συνελήφθη, βασανίστηκε φρικτά και τελικά εκτελέστηκε από τους κομμουνιστές, αφήνοντας πίσω της ένα παράδειγμα αυτοθυσίας και μητρικής αγάπης.
Η θυσία της Ελένης Γκατζογιάννη αποτελεί φάρο μνήμης και υπενθύμιση της βαρβαρότητας που έζησε ο λαός μας.

Η μορφή της εμπνέει τον αγώνα για Ελλάδα ελεύθερη, εθνικά υπερήφανη, απαλλαγμένη από τις ξένες και αντεθνικές ιδεολογίες που αιματοκύλισαν τον τόπο.
Ψάξτε και δείτε την ταινία ”Ελένη»
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ.ΑΘΑΝΑΤΗ.

πηγή

Ιερό γυναικείο Κοινόβιο της «Παναγίας Θεοσκεπάστου» Σοχού Λαγκαδά,

Η Μονή Παναγίας Θεοσκέπαστου βρίσκεται στην περιοχή του Σοχού της Θεσσαλονίκης ,δύο χιλιόμετρα ΒΔ της κωμόπολης του Σοχού, σε μια όμορφη πλαγιά του Βερτίσκου. Το εντυπωσιακό μοναστήρι φέρει την ονομασία “Παναγία η Θεοσκέπαστος” και είναι αφιερωμένο στη Γέννηση της Παναγίας και αποτελεί Μετόχιο της ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους.. Η λαμπρή πανήγυρις τελείται με επισημότητα κάθε χρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου.

Κάθε χρόνο γίνεται η υποδοχή στο Ιερό γυναικείο Κοινόβιο της «Παναγίας Θεοσκεπάστου» Σοχού Λαγκαδά, της περιπύστου Ιεράς Εικόνος της Θεοτόκου της επικαλουμένης «Παναγίας Γοργοϋπηκόου», προστάτιδος και εφόρου της Αθωνικής ως άνω Iεράς Μονής, επ΄ευκαιρία του πανηγυρικού εορτασμού του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου

Η θαυματουργή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της Γοργοεπηκόου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους.

Παλαιοχριστιανικό Κοιμητήριο της Αρχαίας Πόλεως Σάμου(4ος μ.Χ.αιώνας)

Το χρονολογούμενο από τον 4ο μ.Χ. αιώνα ανακαινισμένο Παλαιοχριστιανικό Κοιμητήριο της Αρχαίας Πόλεως Σάμου.

πηγή

Μια συγκλονιστική φωτογραφική μαρτυρία από την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Κρήνη-Τσεσμέ(1922)

Μια συγκλονιστική φωτογραφική μαρτυρία από το ύστατο κατώφλι της Μικρασιατικής Γης…

Υπάρχουν ιστορικές φωτογραφίες που δεν αποτυπώνουν απλώς ένα γεγονός! Αποτυπώνουν τη στιγμή κατά την οποία ένας ολόκληρος κόσμος παύει να υπάρχει όπως τον γνώριζαν οι άνθρωποί του…

Μπροστά μας απλώνεται μία από τις πλέον συγκλονιστικές εικόνες του μικρασιατικού δράματος, η οποία συνέβη σαν σήμερα, 2 Σεπτεμβρίου 1922!: Η αποχώρηση τμημάτων του Ελληνικού Στρατού από την Κρήνη -Τσεσμέ, στο οδυνηρό τέλος της Μικρασιατικής Εκστρατείας… Ένα πλοίο κατάφορτο από στρατιώτες στην προκυμαία, ένα ασφυκτικό ανθρώπινο πλήθος, άνδρες εξαντλημένοι, αποσκευές, στρατιωτικό υλικό, ένα άλογο μέσα στην ταραχή της αναχώρησης… 

Και απέναντι, επάνω στους γνώριμους λόφους της Ερυθραίας, απλώνεται η γη που σε λίγο θα απομακρυνθεί από τα μάτια τους, ίσως για πάντα...

Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί

Ο πόλεμος των λογισμών

Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί: της απιστίας, της βλασφημίας και της πορνείας.

Για να κοπάσει αυτός ο πόλεμος, πρέπει πρώτα να γνωρίζεις πότε αμαρτάνεις και πότε όχι:

Δεν αμαρτάνεις όταν ο νους, η βούληση, δε συγκατατίθεται στους λογισμούς, πολύ περισσότερο όταν τους αποστρέφεται ή τους περιφρονεί.
Αμαρτάνεις, κάποτε και θανάσιμα, όταν ο νους αυτοπροαίρετα συγκρατεί τους λογισμούς και η καρδιά ηδύνεται και ευχαριστείται μ’ αυτούς.

Όποιος πολεμείται από πονηρούς λογισμούς και δεν τους αποδέχεται, ταράσσεται όμως νομίζοντας ότι αμάρτησε, αυτός είναι μικρόψυχος, εμπαίζεται από το διάβολο και δε γνωρίζει να διακρίνει μεταξύ προσβολής και συγκαταθέσεως.
Μην παραξενεύεσαι που οι ίδιοι λογισμοί φέρνουν μαζί τους και θάνατο και ζωή, αιώνιο θάνατο ή αιώνια ζωή. Σ’ εκείνον που τους αποδέχεται προκαλούν θάνατο. Σ’ εκείνον που τους αποστρέφεται και τους πολεμά χαρίζουν ζωή, και αυξάνουν το μισθό του στον ουρανό.

Συμβαίνει κάποτε να έρχονται λογισμοί απιστίας ή βλασφημίας κατά του Θεού, της Υπεραγίας Θεοτόκου ή των αγίων.
Καμιά φορά, αντικρίζοντας τα άχραντα και θεία Μυστήρια ή τις άγιες εικόνες, πέφτουν επάνω σου σαν μαύρο σύννεφο βλάσφημες σκέψεις.
Περιφρόνησε αυτούς τους λογισμούς.Αδιαφόρησε.
Μην ανησυχείς και μη θλίβεσαι, γιατί έτσι χαροποιείς το διάβολο. Του αρκεί να σε βλέπει θλιμμένο και συγχυσμένο, αν δεν κατορθώσει κάτι χειρότερο.

Καλώς ήρθες "σκορ"του πολίτη!

Ο Ψηφιακός «Μεγάλος Αδελφός» του Κράτους είναι γεγονός και πλέον ο Νόμος της ΝΔ για το Δημόσιο Credit Score Μετατρέπει τον Πολίτη σε Όμηρο ενός Αλγόριθμου!
Η θέσπιση του κρατικού credit score για το δημόσιο (ν. 4972/2022 και η εξειδίκευσή του με την ΚΥΑ 117786 ΕΞ/2026) δεν αποτελεί απλώς ένα τεχνοκρατικό εργαλείο «εκσυγχρονισμού» ή «φορολογικής συμμόρφωσης».

  Αποτελεί μια απροκάλυπτη, επιθετική εισβολή στην ιδιωτική ζωή των πολιτών και μια επικίνδυνη διολίσθηση προς ένα καθεστώς ολοκληρωτικού ψηφιακού ελέγχου.
Με πρόσχημα τη φερεγγυότητα, το κράτος συγκεντρώνει, διασταυρώνει και επεξεργάζεται το σύνολο της οικονομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς του κάθε ατόμου, αναθέτοντας σε έναν αδιαφανή αλγόριθμο την παραγωγή ενός «σκορ».
Το σκορ αυτό δεν υπολογίζει απλώς αριθμούς… υπολογίζει την ίδια την κοινωνική και οικονομική υπόσταση του πολίτη, ακυρώνοντας στην πράξη το θεμελιώδες τεκμήριο αθωότητας και το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση.

 Πώς άραγε αυτός ο αλγόριθμος, που επιβάλει η ΝΔ και ο Μητσοτάκης σήμερα στους Έλληνες, θα βαθμολογούσε τα κόμματα εξουσίας για το οικονομικό αποτύπωμα που έχουν αφήσει στην Ελλάδα;
Ποιο θα ήταν το credit score της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για το ένα και πλέον δισεκατομμύρια που χρωστάνε σε τράπεζες οι δύο τους;

 Ας αφήσω όμως τα ρητορικά ερωτήματα και ας επιχειρήσω με ένα απλό παράδειγμα να καταστήσω κατανοητή την επικινδυνότητα του νόμου για το σκορ του πολίτη, που θα αφορά για την αρχή την οικονομική του σχέση με το δημόσιο…

Αν διστάζουμε από το φόβο της απογοήτευσης θα αφήσουμε τη ζωή να περάσει άσκοπα τελικά

 Η πρώτη Σεπτεμβρίου είναι η αρχή της νέας χρονιάς για το Εκκλησιαστικό Έτος, ονομάζεται δε αρχή της Ινδίκτου. Μια τέτοια μέρα, νομίζω πως δε θα γράψω κάτι θεολογικό. Ή ίσως να γράψω και κάτι πολύ θεολογικό. Ποτέ δε ξέρεις τι είναι τελικά θεολογικό, τι κρύβει μέσα του κάτι από τον Θεό, και τι όχι. Πολλές φορές κείμενα για καθημερινά πράγματα είναι πολύ πιο θεολογικά από αντίστοιχα γεμάτα αγίους και θεολογικούς όρους.

Σκέφτομαι τη ζωή λοιπόν. Τη ζωή μας την καθημερινή. Ας μη γελιόμαστε. Είναι απαίσια. Όλη μέρα τρέχουμε εδώ κι εκεί για τις δουλειές μας, ένα σωρό υποχρεώσεις μας κυνηγάνε, από τους ανθρώπους που βλέπουμε ελάχιστους συμπαθούμε και πολλούς αντιπαθούμε. Πολλές φορές αυτοί που μας δημιουργούν πρόβλημα είναι οι πολύ στενοί συγγενείς μας. Παλιοί φίλοι μας προδίδουν. Ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι που μοιάζει με τη ρώσικη ρουλέτα, έτοιμος να μας πυροβολήσει.

Και όμως όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω είναι όμορφα.

Ή κρυφή Παναγία στην Κύμη Ευβοίας.

Τὸ μοναδικὸ σὲ φυσικὸ κάλλος καὶ ἄγρια ὀμορφιὰ ἐκκλησάκι τῆς Κρυφῆς Παναγιᾶς, βρίσκεται στὴν περιοχὴ τοῦ Τσίλαρου τῆς Κύμης καὶ ἀπὸ κάτω του ἁπλώνεται τὸ ἀπέραντο γαλάζιο τοῦ Αἰγαίου

Τὸ δυσπρόσιτο, ἀλλὰ κατανυκτικώτατο αὐτὸ Μετόχι τῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος τῆς Κύμης ἔχει ὡς θησαυρὸ τὴν θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς «Κρυφῆς Παναγιᾶς».

Τὸ ἐκκλησάκι φωλιασμένο στὴν ἀγκαλιὰ ἑνὸς τεράστιου βράχου στέκει κρυμμένο καὶ ἀγέρωχο μέσα στὸν χρόνο χάρη στὶς προσπάθειες καὶ τὴν ἀγάπη τῶν μοναζουσῶν τῆς Μονῆς τῆς Μεταμορφώσεως, ἀλλὰ καὶ ὅλου τοῦ κόσμου πρὸς τὴν Παναγία μας.
 καὶ ἀπὸ κάτω του ἁπλώνεται τὸ ἀπέραντο γαλάζιο τοῦ Αἰγαίου

Καλή βυζαντινή χρονιά λοιπόν — και καλώς ήρθατε στο 7535!

Αν ζούσαμε στην Κωνσταντινούπολη πριν από χίλια χρόνια, σήμερα δεν θα ευχόμασταν «καλό μήνα» . Θα ευχόμασταν «καλή χρονιά!»
Για τους Βυζαντινούς το έτος δεν άρχιζε την 1η Ιανουαρίου, όπως για εμάς, αλλά την 1η Σεπτεμβρίου.
Υπήρχε όμως και κάτι ακόμη πιο παράξενο για τα δικά μας μάτια.
Δεν ζούσαν καν στο ίδιο έτος με εμάς!
Αν βρισκόσασταν στην Κωνσταντινούπολη την ημέρα που έπεσαν τα τείχη και λέγατε σε έναν Βυζαντινό ότι ζει στο έτος 1453, πιθανότατα θα σας κοιτούσε με απορία. Για εκείνον δεν ήταν 1453. Ήταν το έτος 6961 από Κτίσεως Κόσμου.

Οι Βυζαντινοί δεν μετρούσαν τα χρόνια από τη Γέννηση του Χριστού, όπως κάνουμε σήμερα. Πίστευαν ότι η ιστορία της ανθρωπότητας άρχισε με τη Δημιουργία του κόσμου, την οποία τοποθετούσαν στην 1η Σεπτεμβρίου του 5509 π.Χ.
Από εκείνο το σημείο άρχιζε η μέτρηση του χρόνου.

Έτσι, όταν ο τελευταίος αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, έπεσε μαχόμενος στα τείχη της Βασιλεύουσας, η ημερομηνία δεν ήταν η 29η Μαΐου 1453. Ήταν η 29η Μαΐου 6961 από Κτίσεως Κόσμου. ‘H όπως θα το έγραφαν οι ίδιοι:
Μηνὶ Μαΐῳ κθ΄, ἰνδικτιῶνος α΄, ἔτους ϛϡξα΄ ἀπὸ κτίσεως κόσμου

Είπε ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας: « Ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης είναι Πατήρ της Εκκλησίας»!

Είπε ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας: « Ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης είναι Πατήρ της Εκκλησίας»!

Εμφανίστηκε ο π. Αυγουστίνος σε μία πρεσβυτέρα, πολύ ενάρετη και Αγία ψυχή, στην Αιτωλοακαρνανία, μητρόπολη που είχε διακονήσει, και της είπε: «Να με παρακαλάς, να μου ζητάς ό,τι θέλεις, ο Θεός μας μου έδωσε την Αγιότητα, με έκανε Άγιο»!

Ο άγιος επίσκοπος Αυγουστίνος, δώρο Θεού στην Εκκλησία, ο «Νέος Χρυσόστομος», κατά τον Άγιο Παΐσιο, στον δρόμο των Αγίων αποστόλων, στα ίχνη των Αγίων Πατέρων· η πρώτη δήλωσή του στο ποίμνιό του:
«Δὲν θὰ θυσιάσω τὶς ἀρχές μου χάριν τοῦ θρόνου, ἀλλὰ χίλιους θρόνους θὰ θυσιάσω γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀλήθεια»

πηγή