''Χριστουγεννιάτικη Ιστορία''

Το περίφημο Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων, και είχαμε, έστω λίγες, κάποιες στιγμές ξεκούρασης, όπου χαρήκαμε, με συντροφιά άλλων, βιβλία, ταινίες, όλων των ειδών. Πριν κάποιο διάστημα, είχαμε διαβάσει ορισμένα υπέροχα βιβλία που αναφέρονται στην εποχή. Μιλάμε για τα χριστουγεννιάτικα

διηγήματα του Παπαδιαμάντη, τις χριστουγεννιάτικες σύντομες ιστορίες του Άντον Τσέχωφ, όπως και την πολύ συμπαθητική (και κάπως… σουρεαλιστική) Νύχτα των Χριστουγέννων του Γκόγκολ, αλλά και την Άγια Νύχτα και τον Μύθο του Χριστουγεννιάτικου Τριαντάφυλλου της Σέλμα Λάγκερλεφ, που έχουν κυκλοφορήσει οι εκδόσεις Αρμός…

Ιδιαίτερη μνεία όμως αξίζει η ''Χριστουγεννιάτικη Ιστορία'' (A Christmas Carol) του μεγάλου Βρεττανού πεζογράφου Κάρολου Ντίκενς. Εδώ έχουμε καταρχάς κάποιους πολύ αξιομνημόνευτους χαρακτήρες. Πρώτα-πρώτα, ο Εμπενίζερ Σκρουτζ, ένας μεσήλικας (κοντά στα 60) επιχειρηματίας, που μένει σε ένα
ευμέγεθες μέγαρο, μόνος του, μαζί με το… υπηρετικό προσωπικό. Ο Σκρουτζ εμφανίζεται με ένα πρόσωπο εντελώς… κακομούτσουνο, χαρακτηριστικό της άμετρης τσιγγουνιάς που τον μαστίζει. Αμέσως-αμέσως, η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία μας συστήνει και έναν ακόμη βασικό χαρακτήρα: τον Μπομπ Κράτσιτ, υπάλληλο του Σκρουτζ στην επιχείρησή του.

Ο Σκρουτζ παραπονιέται, διότι θα τον πληρώσει για τη μέρα των Χριστουγέννων χωρίς όμως να… έχει δουλέψει γι’ αυτήν. Εντέλει, φεύγοντας από το γραφείο του για το σπίτι, θα βρεθεί
μπροστά σε μια τριπλή δοκιμασία, δηλαδή μπροστά σε τρία Φαντάσματα: πρόκειται για το Φάντασμα των Χριστουγέννων του Παρελθόντος, το Φάντασμα των Χριστουγέννων του Παρόντος,
αλλά και το Φάντασμα των Χριστουγέννων του Μέλλοντος (ή των επερχόμενων Χριστουγέννων).

Επιπλέον, θα τον επισκεφτεί το φάντασμα του συνεταίρου τού Σκρουτζ, με το όνομα Τζέικομπ Μάρλεϊ! O Μάρλεϊ μάλιστα βρίσκεται να κουβαλάει μια τεράστια αλυσίδα, που δημιουργήθηκε από την κακία που επέδειξε όσο ζούσε, και μάλιστα τη φιλαργυρία του, την πλεονεξία και την έλλειψη ευσπλαχνίας προς τους άλλους, και μάλιστα τους “ελάχιστους”.

 Ο Μάρλεϊ ομολογουμένως θυμίζει πολύ την Παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, με τον πλούσιο να θέλει να επιστρέψει, προκειμένου να προειδοποιήσει τα αδέρφια του να μη συνεχίσουν τη ζωή που κάνουν, αφού αυτή θα τους οδηγήσει στον ίδιο τόπο εσωτερικών βασάνων και έλλειψης εσωτερικής ζωής, όπως ο ίδιος.

Ο Σκρουτζ, έτσι, θα δει μέσω του πρώτου Φαντάσματος τον τρόπο που διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας του μέσα στη ζωή. Μαθαίνουμε, έτσι, ότι ο Σκρουτζ, όταν ήταν νέος, ήταν ένας άνθρωπος όντως έντιμος αλλά ακόμη και συναισθηματικός, που είχε αγαπήσει και παντρευτεί μια κοπέλα εξίσου -τότε- αφιλοχρήματη, η οποία, ωστόσο, όταν δει ότι έχει διαστραφεί εντελώς ως χαρακτήρας (ο ίδιος ισχυρίζεται πως “έγινε σοφότερος”), θα τον αποδεσμεύσει. Το δεύτερο Φάντασμα θα του αποκαλύψει τις συνέπειες των πράξεων και ειδικά προς τον υπάλληλό του, ο οποίος διαβιώνει και συντηρεί την οικογένειά του, και μάλιστα και τον άρρωστο γιο του, τον Τιμ, με ένα μικρό μισθό. Τέλος, το Φάντασμα του Μέλλοντος αποκαλύπτει στον Σκρουτζ ότι πρόκειται να πεθάνει τη νύχτα εκείνη της Παραμονής των Χριστουγέννων. “Ά δε ητοίμασας, τίνι έσται;”

Αυτό που θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει είναι ότι ο Σκρουτζ είναι ένας χαρακτήρας, ένας επιχειρηματίας, εστιασμένος στην κερδοφορία του, ο οποίος έχει μέσα του ορισμένα στοιχεία θετικά. Στα νιάτα του, πριν γίνει αυτή η γκροτέσκα και αποκρουστική φιγούρα, είχε καλοσύνες, είχε αισθήματα, ήταν πρότυπο! Αυτή είναι η αιτία, όπως φαίνεται, που ο Θεός παραχωρεί τις δοκιμασίες αυτές. Τελικά, ο Σκρουτζ πεθαίνει τη νύχτα εκείνη της Παραμονής; Αυτό ας το αφήσουμε να το ανακαλύψει ο αναγνώστης.
ΥΓ Το κείμενο αναδημοσιεύεται από το φύλλο 1181 της Χριστιανικής.

philalethe00