Στον Εύοσμο στην Θεσσαλονίκη ένας 14χρονος αποπειράθηκε να κλέψει το πορτοφόλι ενός 13χρονου και συνελήφθη από την ομάδα ΔΙΑΣ. Κατά την σύλληψη ανακαλύφθηκα πως στην τσάντα του είχε μαχαίρι 20 εκατοστών.
Στην Τρίπολη ένας 13χρονος μαχαιρώνει πολλαπλά έναν 12χρονο ύστερα από καταδίωξη που ακολούθησε έναν καβγά.
Στον Χολαργό ένας 17χρονος μαζί με έναν 19χρονο έδωσαν ραντεβού σε έναν 14χρονο –υποδυόμενοι μια κοπέλα- και αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν με μαχαιριές. Μάλιστα ο ένας από τους 2 πόζαρε μετά με το μαχαίρι της επίθεσης.
Στην Πάτρα ένας 13χρονος κατέρρευσε στο σχολείο του ύστερα από μεγάλη χρήση κάνναβης, φαίνεται πως τις ναρκωτικές ουσίες του τις προσέφεραν δυο 15χρονοι συμμαθητές του.
Στον Ασπρόπυργο ένας 14χρονος διέφυγε από το Ίδρυμα Αρωγής Ανηλίκων και συμμετείχε σε σειρά κλοπών σε διάφορα καταστήματα.
Στην Πάτρα, ένας 12χρονος κι ένας 13χρονος έστησαν ενέδρα σε έναν 15χρονο, τον απείλησαν με σουγιά και τον ξυλοκόπησαν.
Στην Κρεμαστή της Ρόδου ένας 12χρονος βρισκόταν έξω με την μητέρα του όταν μια ομάδα 5 ανηλίκων ξεκίνησαν να του κάνει φραστική επίθεση, η οποία γρήγορα εξελίχθηκε σε απειλή με σουγιά και απόπειρα σωματικής βίας με ξύλα και γλάστρες.
Στην Κυψέλη μια 16χρονη μέσα στο σχολείο έβγαλε μια «πεταλούδα» και τραυμάτισε μια 14χρονη συμμαθήτρια της στα χέρια και στην κοιλιά.
Στη Λαμία δυο ανήλικα κορίτσια ξεκίνησαν τον καβγά μέσα στο σχολείο, αυτός συνεχίστηκε και κλιμακώθηκε έξω από αυτό, κατέληξε σε βίαιη σύρραξη που οδήγησε και τις 2 στο νοσοκομείο.
Στην Βάρδα Ηλείας ένας 13χρονος μπούκαρε στο τοπικό Γυμνάσιο βρήκε έναν δωδεκάχρονο και -μάλλον λόγω της διαφορετικότητας του- τον χτύπησε στο πρόσωπο σε τέτοιο σημείο ώστε να συλληφθεί.
Σήμερα στις Σέρρες ένας 16χρονος ομολόγησε πως χτύπησε μέχρι θανάτου έναν 17χρονο, γιατί, λέει, έστελνε μηνύματα στο κορίτσι του.
Όλα αυτά τα περιστατικά έγιναν σε διάστημα 2 μηνών. Πάρτε μια ανάσα. Επαναλαμβάνω. 2 μήνες. Αν ανοίξω το εύρος στον χρόνο, θα χρειαστούμε 5 χιλιάδες λέξεις. Και προσοχή δε μιλάμε για «τυπικό» bullying που οκ λίγο πολύ –κακώς- όλοι είχαμε αντιμετωπίσει στο σχολείο. Μιλάμε για μαχαίρια, πεταλούδες, σουγιάδες, κλοπές, εκβιασμούς, νοσοκομεία, ναρκωτικά, συλλήψεις, νεκρούς.
Είναι εύκολο να το ρίξουμε ιδιοσυγκρασιακά σε πρόσωπα. Μαζεύτηκαν ξαφνικά όλοι οι κακοί χαρακτήρες στην ελληνική κοινωνία. Είναι εύκολο να το ρίξεις σε μια μειονότητα. Κάνεις ένα φιλτράρισμα, κόβεις όσους δεν σου ταιριάζουν, κρατάς όσους σε βολεύουν και τα ρίχνεις σε Ρομά, μετανάστες, πρόσφυγες. Αφήγημα είναι, ποιος να σου πει τι; Είναι εύκολο επίσης να φτύσεις μια ολόκληρη γενιά για να νιώσεις ότι η δική σου γενιά –άρα κι εσύ- είστε οι ευλογημένοι του Κυρίου και το καμάρι της χώρας. Είναι θέμα αρχών, ηθικής, δραστηριοτήτων, ίντερνετ.
Το δύσκολο είναι να καταλάβεις ότι ζούμε σε μια εποχή, σε έναν κόσμο, σε μια κοινωνία που έχει γεμίσει το σώμα της καρκίνο. Εμείς οι «ώριμοι», οι «μεγάλοι» αν έχουμε μάθει κάτι καλά είναι να τα κουτσοβολεύουμε, να συνηθίζουμε, να αδιαφορούμε και κυρίως να τα χώνουμε κάτω από το χαλάκι. Οι επόμενες γενιές , οι ανήλικοι, είναι αυτοί που έρχονται μπουκωμένοι από τα σκουπίδια που έχουμε αφήσει έξω από την πόρτα στις χρυσοποίκιλτες παράγκες μας, στις ετοιμόρροπες ζωές μας. Είναι οι αμαρτίες γονέων που καταδικάζουν τα τέκνα. Για αυτό και κουνάμε το δάκτυλο, μας ενοχλούν οι φωνές τους, χαλάνε την ησυχία μας. Τι κι αν είναι κραυγές απελπισίας, αγανάκτησης, τρόμου. Ας σκάσουν, θέλουμε να δούμε τηλεόραση.
Η καλύτερη απεικόνιση της κατάρρευσης αυτού του κόσμου είναι τα παιδιά με τα μαχαίρια, τα παιδιά με τα αίματα.
Αυτό που υπερασπίζονται εδώ και χρόνια με θρησκευτική ευλάβεια στα κανάλια δεν είναι η δημοκρατία ως ιδέα, ούτε ως ιστορικό αίτημα. Είναι ένα συγκεκριμένο σύστημα λειτουργίας που έχει μάθει να επιβιώνει και να κερδίζει χωρίς κανέναν πραγματικό φραγμό. Μια δημοκρατία-βιτρίνα, που επικαλείται διαρκώς την ελευθερία, τα δικαιώματα και τον ανθρωπισμό, αλλά στην πράξη αδυνατεί –ή δεν θέλει– να θέσει όρια, να επιβάλει ευθύνη και να προστατεύσει τη συνοχή της κοινωνίας.
Σε αυτό το μοντέλο, τίποτα δεν απαγορεύεται ξεκάθαρα. Όλα «συζητιούνται». Κάθε παθολογία μετατρέπεται σε αφήγημα, κάθε κρίση σε θέμα πάνελ, κάθε τραγωδία σε περιεχόμενο. Το σύστημα δεν ενδιαφέρεται να λύσει προβλήματα, γιατί από τη λύση δεν έχει όφελος. Αντίθετα, από τη διαιώνιση της σύγχυσης κερδίζει τηλεθέαση, πολιτικό χρόνο, ιδεολογικό έλεγχο και οικονομική ισχύ. Δεν ρυθμίζει την κοινωνία, τη διαχειρίζεται όπως διαχειρίζεται μια αγορά: με ροές φόβου, θυμού, ενοχής και κατανάλωσης.
Η αποδόμηση αξιών δεν προέκυψε τυχαία. Η οικογένεια, η αυθεντία, η ευθύνη, η πειθαρχία και ο σεβασμός παρουσιάστηκαν ως παρωχημένα ή καταπιεστικά όχι επειδή απέτυχαν, αλλά επειδή έθεταν όρια. Και τα όρια είναι εμπόδιο σε ένα σύστημα που θέλει άτομα ρευστά, απομονωμένα και εύκολα χειραγωγήσιμα. Ένας άνθρωπος με σταθερές αξίες δεν πανικοβάλλεται εύκολα. Ένα παιδί με όρια δεν γίνεται εύκολα θέαμα. Γι’ αυτό και η διάλυση αυτών των δομών βαφτίστηκε πρόοδος.
Ο σύγχρονος ανθρωπισμός που προβάλλεται δεν προστατεύει τον άνθρωπο, προστατεύει το αφήγημα. Ο θύτης γίνεται «περίπτωση», το θύμα εξαφανίζεται μέσα στη στατιστική και η ευθύνη διαχέεται μέχρι να μην ανήκει σε κανέναν. Η πράξη παύει να έχει βάρος. Η τιμωρία θεωρείται σχεδόν ανήθικη. Έτσι, η βία δεν καταδικάζεται ουσιαστικά, απλώς ερμηνεύεται. Και όταν όλα ερμηνεύονται, τίποτα δεν αναχαιτίζεται.
Η λεγόμενη woke λογική δεν αντικατέστησε τις παλιές αξίες με νέες. Τις αφαίρεσε και άφησε κενό. Ο γονιός φοβάται να οριοθετήσει, ο δάσκαλος φοβάται να επιβάλει, το σχολείο φοβάται να τιμωρήσει, το κράτος φοβάται να φανεί αυστηρό. Όλα είναι ρευστά, υποκειμενικά και διαπραγματεύσιμα. Όμως ένα παιδί χωρίς σταθερά δεν γίνεται ελεύθερο. Γίνεται χαμένο. Και το χαμένο παιδί, αργά ή γρήγορα, ψάχνει δύναμη. Αν δεν τη βρει σε αξίες, τη βρίσκει στη βία.
Η αποδυνάμωση της οικογένειας δεν ήταν παράπλευρη απώλεια. Ήταν συνειδητή επιλογή. Η οικογένεια είναι ο μόνος θεσμός που μεταδίδει αξίες χωρίς οικονομικό όφελος και χωρίς την έγκριση του συστήματος. Δεν πουλάει, δεν ψηφίζει μαζικά, δεν καταναλώνει πανικό. Γι’ αυτό έπρεπε να γελοιοποιηθεί, να ενοχοποιηθεί και να εξαντληθεί. Και όταν διαλύεται ο πυρήνας, το κενό το καλύπτουν οι οθόνες, οι αλγόριθμοι, οι «ειδικοί» και η ιδεολογία.
Το πιο κυνικό στοιχείο είναι ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ζημιώνει το σύστημα. Η βία φέρνει τηλεθέαση. Ο φόβος φέρνει clicks. Η σύγχυση φέρνει ανάγκη καθοδήγησης. Η διάλυση φέρνει εξάρτηση. Ένα σύστημα με φραγμούς χάνει έλεγχο. Ένα σύστημα χωρίς φραγμούς κερδίζει από τα πάντα. Γι’ αυτό και κάθε φορά που κάποιος τολμά να πει ότι κάτι δεν πάει καλά, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: «προσέξτε, κινδυνεύει η δημοκρατία».
Δεν κινδυνεύει η δημοκρατία. Απλώς αποκαλύπτεται τι ακριβώς είναι. Ένα σύστημα που όλα τα επιτρέπει, όλα τα συγχωρεί και από όλα κερδίζει, εκτός από την κοινωνία που αφήνει πίσω του. Και μέσα σε αυτό το μοντέλο, τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με αξίες. Μεγαλώνουν μέσα στο κενό. Και όταν το κενό γεμίσει αίμα, απλώς αλλάζουν πάνελ και συνεχίζουν να μιλάνε για δημοκρατία.
Από σχόλιο στο facebook
Το γεγονός αυτό, όπως και άλλα παρόμοια προηγούμενα, αποτελεί δυστυχώς ακραίο και τραγικό σύμπτωμα μιας κοινωνίας που έχει παραμελήσει ή ακυρώσει όλους τους πιθανούς μηχανισμούς θωράκισής της: οικογένεια, σχολείο, εκκλησία (τα ξαναγράψαμε αυτά, ΕΔΩ). Η μοντέρνα ‘παιδαγωγική’ με την καλλιέργεια της ατιμωρησίας, η ενθάρρυνση της παραβατικότητας ακόμη και από πολιτικούς φορείς, τα αρνητικά παραδείγματα δημοσίων προσώπων, δεν συντελούν στην κοινωνική αγωγή. Ούτε δυο χρόνια δεν πέρασαν από την κυβερνητική εξαγγελία του ‘Εθνικού σχεδίου κατά της σχολικής βίας’. Υπάρχει; Εφαρμόζεται; Αν προσθέσουμε στο μίγμα αυτό τις ανεξέλεγκτες έξωθεν επιδράσεις (μέσα κοινωνικής δικτύωσης κλπ.), τα αποτελέσματα είναι αναπόφευκτα. Εδώ που φτάσαμε, μόνο θύματα πρέπει να βλέπουμε στο συγκεκριμένο περιστατικό: έναν έφηβο στο χώμα κι έναν στη φυλακή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου