Κάθε μέρα, την ίδια ώρα, επί χρόνια, επί χίλια χρόνια, επί δυο χιλιάδες χρόνια, τα ίδια λόγια, όπως ο ήλιος κάθε μέρα, και δεν λες να μην βγει μια μέρα, και κάθε μέρα είναι καινούργιος και θερμαίνει και φωτίζει και χαροποιεί, καθώς έλεγε ένας Γέροντας, παλιός αγιορείτης.
Δόξα στον δοξασμένο, ευλογία στον ευλογημένο, τιμή στον πολυτιμημένο, αγάπη στην πηγή της αγάπης, χαρά από τον Δοτήρα, ειρήνη από τον ουράνιο ειρηνοδότη, ευδοκία, αγαλλίαση, χάρη, αμεριμνία, μακαριότητα, λήθη και παραμυθία, καθημερινά.
Η ψυχή, όταν μάθει να στέκεται έτσι ενώπιον του Θεού, δεν κουράζεται από την επανάληψη, διότι η χάρη δεν είναι ποτέ η ίδια. Όπως ο ήλιος δεν ανατέλλει μηχανικά αλλά κάθε φορά φέρει νέο φως, έτσι και η προσευχή, όσο κι αν φαίνεται ίδια, γεννά νέο έλεος μέσα στην καρδιά. Εκείνος που επιμένει σε αυτό το ταπεινό έργο, γεύεται σιγά σιγά την ειρήνη που δεν δίνει ο κόσμος.
Δεν είναι τα πολλά λόγια που αλλάζουν τον άνθρωπο, αλλά η σταθερότητα, η πίστη και η καρδιακή προσήλωση. Μέσα σε αυτή την απλότητα, ο άνθρωπος καθαρίζεται, φωτίζεται και μαλακώνει. Και εκεί όπου όλα μοιάζουν ίδια, αρχίζει να αποκαλύπτεται το βάθος του Θεού, που είναι πάντοτε καινούργιο και πάντοτε ζωοποιό.
Η καθημερινή δοξολογία γίνεται δρόμος, γίνεται ανάσα, γίνεται παρηγοριά μέσα στον κόπο της ζωής. Και όσο ο άνθρωπος μένει σε αυτήν, τόσο ελευθερώνεται από τα βάρη, τόσο βρίσκει μέσα του την γλυκύτητα της παρουσίας του Θεού.
Η καρδιά που ευχαριστεί δεν φτωχαίνει ποτέ. Μέσα στην επανάληψη κρύβεται η αιωνιότητα.
Σε κάθε ψυχή που αγωνίζεται να κρατήσει ζωντανή την προσευχή μέσα στον χρόνο, μέσα στις ίδιες ώρες και τις ίδιες λέξεις, μα με πίστη που δεν γερνά.
Στο φως του δειλινού, με έναν μοναχό να στέκεται προσευχόμενος, καθώς ο ήλιος δύει πίσω από τα βουνά. Δόξα τω Θεώ....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου