Και δεν είναι μόνο οικονομικό ή κοινωνικό το πρόβλημα. Είναι υπαρξιακό.
Οι άνθρωποι έγιναν πιο νευρικοί. Πιο απότομοι. Πιο καχύποπτοι.
Κουράζονται εύκολα. Θυμώνουν εύκολα. Κλείνονται περισσότερο.
Βλέπεις ανθρώπους να χαμογελούν εξωτερικά, αλλά μέσα τους να κουβαλούν εξάντληση, φόβο και σιωπηλή απελπισία.
Η πανδημία δεν άφησε μόνο αρρώστιες.
Άφησε τραύματα. Άφησε ανασφάλεια. Άφησε μοναξιά.
Παιδιά άλλαξαν. Νέοι βυθίστηκαν στην οθόνη.
Οικογένειες απομακρύνθηκαν. Φιλίες χάθηκαν σιωπηλά.
Και πολλοί άνθρωποι έμαθαν να ζουν χωρίς πραγματική ανθρώπινη επαφή και τρόμαξαν που δεν τους έλειψε αμέσως.
Ο κόσμος έγινε πιο βιαστικός, πιο οξύθυμος, πιο κουρασμένος.
Στους δρόμους, στις δουλειές, στις οικογένειες.
Ακόμα και στις εκκλησίες.
Οι ψυχολόγοι μιλούν για «συλλογικό τραύμα». Για γενιές που μεγάλωσαν με μάσκα και απόσταση. Για ανθρώπους που έχασαν αγαπημένους χωρίς να τους αποχαιρετήσουν σωστά.
Και αυτά δεν ξεχνιούνται εύκολα. Δεν φεύγουν μόνα τους.
Μένουν. Βαραίνουν. Σιγοκαίνε από μέσα.
Δεν το λέμε αρκετά, αλλά γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να σηκωθούν το πρωί. Που χαμογελούν στη δουλειά και κλαίνε μόνοι τους. Που δεν ξέρουν τι ακριβώς τους λείπει ξέρουν μόνο ότι κάτι λείπει.
Η ελπίδα. Αυτό λείπει.
Η αίσθηση ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα.
Ότι αξίζει να σχεδιάζεις. Ότι αξίζει να αγαπάς. Ότι αξίζει να εμπιστεύεσαι.
Μα υπάρχει δρόμος επιστροφής;
Δεν είναι φάρμακο. Δεν είναι σεμινάριο. Δεν είναι αυτοβελτίωση.
Είναι πιο απλός και πιο δύσκολος ταυτόχρονα.
Είναι η επιστροφή στον άλλον άνθρωπο.
Στην αγκαλιά που δεν κοστίζει τίποτα και αξίζει τα πάντα.
Στη συζήτηση χωρίς κινητό. Στο τραπέζι με την οικογένεια.
Στην προσευχή που λέει «δεν αντέχω άλλο, βοήθησέ με».
Στην Εκκλησία που δεν είναι δικαστήριο είναι θεραπευτήριο.
Στη συγχώρεση. Του άλλου. Και του εαυτού μας.
Ίσως γι' αυτό σήμερα χρειάζεται περισσότερη καλοσύνη από ποτέ.
Δεν ξέρεις τι κουβαλά ο άλλος μέσα του.
Δεν ξέρεις πόσο μόνος είναι.
Δεν ξέρεις πόσες μάχες δίνει σιωπηλά.
Μπορεί μια αγκαλιά, ένας καλός λόγος, ένα «είμαι εδώ» να σώσει έναν άνθρωπο.
Μετά την πανδημία, ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλους δικαστές.
Χρειάζεται ανθρώπους με καρδιά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου