"Τσικνοπέμπτη: Η υποκρισία μυρίζει πιο άσχημα από το κάρβουνο "

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες παίζεται το ίδιο έργο. Τα ίδια άρθρα, οι ίδιες ανακοινώσεις, οι ίδιες “ανησυχίες”. Για την Τσικνοπέμπτη. Για το τι τρώνε τα παιδιά. Για το αν μυρίζει κρέας. Για το αν «ταιριάζει» στο σχολείο. Για το αν «προάγει λάθος μηνύματα». Και κάπου εκεί εμφανίζεται πάντα ο ίδιος πρωταγωνιστής. Ο ηθικά ανώτερος, συνήθως vegan, αυτονόητα φιλόζωος, μόνιμα ενοχλημένος από οτιδήποτε θυμίζει παράδοση που δεν πέρασε από φίλτρο ακτιβισμού.

Ξαφνικά, η Τσικνοπέμπτη βαφτίζεται πρόβλημα. Όχι επειδή απειλεί την υγεία ή την ασφάλεια. Αλλά επειδή δεν χωράει στο ιδεολογικό τους καλούπι. Τα σχολεία, λένε, δεν είναι ταβέρνες. Σωστά. Αλλά δεν είναι ούτε χώροι ιδεολογικής αναμόρφωσης, ούτε πεδία όπου μια μειοψηφική επιλογή μετατρέπεται σε κανόνα για όλους. Ούτε αίθουσες ενοχής επειδή κάποιο παιδί έφαγε σουβλάκι.
Η Τσικνοπέμπτη δεν είναι υποχρέωση. Κανείς δεν σέρνει παιδιά στις ψησταριές. Δεν είναι καν ζήτημα κρέατος. Είναι έθιμο. Είναι συλλογική μνήμη. Είναι ρυθμός. Είναι το παιδί που καταλαβαίνει ότι η κοινωνία δεν είναι excel και οδηγίες χρήσης. Ότι υπάρχουν μέρες που ξεχωρίζουν. Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί κάποιους, λέγεται ζωή.

Εδώ μπαίνει το γνωστό επιχείρημα της “ευαισθησίας”. Για τα ζώα. Για όσους δεν τρώνε κρέας. Για όσους ενοχλούνται από την τσίκνα. Κανένα πρόβλημα με τις προσωπικές επιλογές. Αλλά από πότε η προσωπική επιλογή έγινε δικαίωμα φίμωσης των υπολοίπων; Από πότε ο vegan αποφασίζει ότι ένα έθιμο αιώνων πρέπει να σβήσει για να μη νιώσει άβολα; Αν δεν τρως κρέας, μην τρως. Αν ενοχλείσαι, απομακρύνσου. Αυτό λέγεται συνύπαρξη. Όχι λογοκρισία με οικολογικό περιτύλιγμα.

Οι ίδιοι άνθρωποι που μιλούν για “σεβασμό στη διαφορετικότητα” είναι αυτοί που δεν αντέχουν τη διαφορετικότητα όταν δεν τους βολεύει. Που απαιτούν αποδοχή αλλά δεν προσφέρουν ανοχή. Που κουνάνε το δάχτυλο στα παιδιά για το τι έχουν στο τάπερ τους, την ώρα που τα σχολεία καταρρέουν, οι αίθουσες παγώνουν, οι ελλείψεις καλύπτονται με υπομονή και οι γονείς κάνουν έρανο για τα βασικά.

Και φυσικά όλα αυτά βαφτίζονται παιδαγωγική. Λες και η παιδεία είναι απαγορεύσεις και όχι εξηγήσεις. Λες και δεν είναι ευκαιρία να μάθεις στο παιδί ότι άλλος τρώει κρέας, άλλος όχι, και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλλεται στον άλλον. Αντί γι’ αυτό, προτιμούν το ασφαλές “δεν προβλέπεται”. Το καθαρό σχολείο χωρίς μυρωδιές. Αποστειρωμένο, άοσμο, ακίνδυνο. Και τελικά άδειο.

Η Τσικνοπέμπτη δεν κινδυνεύει. Δεν θα την εξαφανίσουν ούτε εγκύκλιοι ούτε ηθικά κηρύγματα. Αυτό που κινδυνεύει είναι η κοινή λογική. Γιατί όταν φοβάσαι την τσίκνα περισσότερο απ’ την υποκρισία, τότε το πρόβλημα δεν είναι το έθιμο.
Και ναι. Θα τσικνίσει. Με κρέας, με λαχανικά, με γέλια. Με ή χωρίς την έγκρισή τους.

ΠΗΓΗ