Μητροπολίτης Νεκτάριος: «Εν διωγμώ» η Εκκλησία της Κέρκυρας»

Εν όψει της εορτής του προστάτου της Κέρκυρας Αγίου Σπυρίδωνος, η οποία κατά την παράδοση του τόπου και του λαού μας διαρκεί επί τριήμερον, η Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων ανακοινώνει τα εξής προς τον λαό:
1. Η τοπική Εκκλησία αντιλαμβάνεται πλήρως τις συνθήκες κατά τις οποίες εφέτος γίνεται ο εορτασμός. Όπως έπραξε μέχρι τώρα με υπευθυνότητα, η οποία δυστυχώς, όχι μόνο αναφορικά με την Κέρκυρα αλλά και γενικότερα για την Εκκλησία, μάλλον ουδόλως έχει εκτιμηθεί, θα συμμορφωθεί προς όλα τα μέτρα τα οποία η Πολιτεία έχει λάβει για την λειτουργία των ναών, παρ’ όλη την λύπη και τον πόνο που προκαλεί σε κληρικούς και λαϊκούς η μη συμμετοχή των πιστών στις ακολουθίες. Γι’ αυτόν τον λόγο όλες οι ιερές ακολουθίες του τριημέρου θα τελεστούν κεκλεισμένων των θυρών, σύμφωνα με την ΚΥΑ και σύμφωνα με το σύνηθες πρόγραμμα. Θα μεταδοθούν ραδιοφωνικά απ’ ευθείας από τον σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως “Άγιος Σπυρίδων 91,1 FM” και διαδικτυακά από την διαδικτυακή τηλεόραση της Ιεράς Μητροπόλεως στην ιστοσελίδα imcorfu.gr. Τα τηλεοπτικά κανάλια και οι ενημερωτικές ιστοσελίδες που ενδιαφέρονται να αναμεταδώσουν τις ακολουθίες μπορούν να πάρουν εικόνα δωρεάν από το streaming της Ιεράς Μητροπόλεως.

2. Η Ιερά Μητρόπολις επικοινώνησε με τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές εν όψει του τριημέρου. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος ζήτησε, μετά το πέρας των ιερών ακολουθιών, να επιτραπεί στους Κερκυραίους και τις Κερκυραίες που το επιθυμούν η προσκύνηση του ιερού σκηνώματος του Αγίου, σύμφωνα με την παράδοση του τόπου, με τήρηση όλων των μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας, όπως άλλωστε γίνεται και στα σούπερ μάρκετ, καταστήματα τροφίμων, φαρμακεία και άλλους χώρους που εξυπηρετούν τους πολίτες. Πρότεινε μεν η Ιερά Μητρόπολις να έχει τη ευθύνη εντός του ναού ώστε να υπάρχει ο καθορισμένος αριθμός πιστών, όπως βεβαίως και το καλοκαίρι (11 Αυγούστου) αλλά και το Πρωτοκύριακο συνέβη, οπότε και έγινε η προσκύνηση χωρίς να δημιουργηθεί οιοδήποτε πρόβλημα. Σημειωτέον ότι ουδέν κρούσμα κορωνοϊού προκλήθηκε, ακριβώς διότι τηρήθηκαν επακριβώς τα καθοριζόμενα μέτρα (μάσκες, αποστάσεις, απολύμανση χεριών, συγκεκριμένος αριθμός εντός του ναού), αλλά και διότι η χάρις του Θεού ευλογεί τους ανθρώπους που προσέρχονται με πίστη. Για τα δε εκτός του ναού η τοπική Εκκλησία πρότεινε να ανατεθούν στην Αστυνομία, όπως γινόταν και παλαιότερα, προ της πανδημίας, όταν την ευθύνη για την τήρηση της τάξης είχε η τοπική αστυνομική διεύθυνση της Κέρκυρας. Στον Σεβασμιώτατο μεταφέρθηκε η εντολή του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδη και της ελληνικής κυβερνήσεως να μην επιτραπεί καθόλου το προσκύνημα, ούτε με τους όρους που η ίδια η πολιτεία διά των αστυνομικών αρχών είχε ορίσει και τηρήθηκαν το καλοκαίρι και το Πρωτοκύριακο. Μάλιστα τονίστηκε στον Σεβασμιώτατο ότι ο ναός θα παραμείνει αποκλεισμένος και φρουρούμενος ώστε να μην πλησιάσει ουδείς σ’ αυτόν και μεταφέρθηκε η διαταγή του Υπουργού

ΝΙΚΟΛΑΟΣ & η σύνθεση στα αρχαία ελληνικά ονόματα

ΤΟ αρχαίο ελληνικό όνομα “ Νικόλαος “ (απαντά ήδη τον 5ο αι. στον Θουκυδίδη) είναι βέβαια σύνθετο από τις λέξεις “ νίκη+λαός“. Αλλά τι σημαίνει; Τέτοια σύνθετα ονόματα δεν είχαν πάντα συγκεκριμένη και διαφανή σημασία (π.χ. «νίκη του λαού» «αυτός που δίνει στο λαό τη νίκη» κ.λπ.), όπως θα περιμέναμε. Θα προσπαθήσουμε να το εξηγήσουμε.

Χωρίς αμφιβολία, ένα κύριο όνομα αρχικά περιέχει κάποια σημασία: δήλωνε κάποια ιδιότητα, κάποιο χαρακτηριστικό. 

▸ Ο Αθανάσιος παραπέμπει στην Αθανασία. 

▸ Ο Λεωνίδας είναι ο γιος του λέοντα. 

▸ Ο Αγαθοκλής περιέχει αγαθό κλέος, φήμη.

Στη συνέχεια όμως, όσο τα ονόματα δίνονταν σε πάρα πολλά πρόσωπα (από τα οποία μάλιστα πολλά δεν είχαν επ’ ουδενί τις ιδιότητες που έλεγε το όνομά τους), η ονοματοδοσία σταδικά αποσυνδέεται από την απόδωση ορισμένης ιδιότητας στον ονομαζόμενο, τα ονόματα υφίστανται «σημασιολογική τριβή». Πολύ περισσότερο, όταν το όνομα αποτελείται από συνηθισμένα συνθετικά, που γίνονται πλέον στερεότυπα. 

Τέτοια ήταν π.χ. το -δημος (Ευθύδημος), το -νικος (Κλεόνικος), το Νικο- (Νικοκλής), το Κλεο- (Κλεάνθης), το -βουλος (Αριστόβουλος), το -κλῆς (Περικλής) κλπ.

Τα επιθήματα ή προθήματα αυτά απέκτησαν περισσότερο λειτουργική παρά σημασιολογική υφή. Έτσι:

▸ Ο Νικό-λαος θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται Νικο-κλής. 

▸ Ο Ανδρο-κλής θα μπορούσε να λέγεται Ανδρό-νικος, κ.ο.κ.

Επιστρέφοντας στο όνομα "Νικόλαος", το -λαός ως β΄ συνθετικό ήταν πολύ σύνηθες σε αρχαία ονόματα, πβ. Ἀγησίλαος, Ἀρχέλαος, Ἑρμόλαος, Φιλόλαος, Κριτόλαος, Μενέλαος, Πρωτεσίλαος, Πτερέλαος, Σθενέλαος, Τιμόλαος, Χαρίλαος κ.ά. Έτσι λοιπόν και Νικόλαος. 

Ο άγιος που έφερε αυτό το ελληνικότατο όνομα - επόμενο, αφού έζησε σε κατ΄ εξοχήν ελληνοτραφές περιβάλλον (χρημάτισε επίσκοπος Μύρων της Λυκίας Μ. Ασίας)- όπως φαίνεται τόσο από πηγές κειμένων όσο και από την αστραπιαία διάδοση της τιμής του, έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στον χριστιανικό κόσμο για πολλούς λόγους. Ήταν μυροβλήτης, θαυματουργός, προστάτης των φτωχών και αδικουμένων, και υπερασπιστής της Ορθοδοξίας κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο. Είναι όμως περισσότερο γνωστός ως άγιος-προστάτης των ναυτικών αλλά και του Πολεμικού ναυτικού, εξαιτίας θαυμάτων του προς ναυαγούς. 

Γι’ αυτό και το συγκεκριμένο όνομα έγινε πολύ δημοφιλές σε όλο τον χριστιανικό κόσμο και απαντά πλέον με διάφορες μορφές σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες (π.χ. αγγλ. Nicholas, γαλλ. Nicolas, γερμ. Nicolaus/Nikolaus κ. Claus/Klaus, ιταλ. Niccolò/Nicolò/Nicola, ρωσ. Νikolay κ.ά.).

Μπορεί στα Νέα Ελληνικά το Νικόλαος να συντμήθηκε σε Νίκος, αλλά η σύντμηση αυτή δεν πρέπει να στενοχωρεί όσους φέρουν το όνομα... Διότι το Νίκος, και ακόμα περισσότερο το θηλυκό Νίκη, είναι πιο διαφανή σημασιολογικά από ό,τι η ίδια η πηγή τους, το Νικόλαος: παραπέμπουν στη νίκη!

Χρόνια πολλά σε όσες και όσους εορτάζουν!

________________________________

εικόνα: Ο άγιος Νικόλαος σώζει τους αθώους εκ του θανάτου. Τοιχογραφία (τμήμα) από τον ιστορικό ναό του αγίου Νικολάου στα Μύρα της Λυκίας (Demre, Τουρκία), 12ος αι. Ο ναός χτίστηκε το 520 από τον Ιουστινιανό στα ερείπια του ίδιου ναού όπου ο άγιος υπηρέτησε ως επίσκοπος.

Κέντρο Λεξικολογίας

Ο Άγιος Νικόλαος στα Καλλίσια Πεντέλης –Το άγνωστο μοναστήρι απ’ όπου ξεκίνησε ο Όσιος Πορφύριος

 Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

πηγή φώτο

«Έκανα τριάντα χρόνια εφημέριος στην Πολυκλινική Αθηνών. Είχα, όμως, μέσα μου και μία άλλη βαθιά επιθυμία· να βρω ένα κτήμα και να χτίσω Mοναστήρι. Ψάχνοντας, βρήκα τον Άγιο Νικόλαο Καλλισίων στην Πεντέλη. Ήταν Mετόχι της Ιεράς Μονής Πεντέλης.
Πήγα, λοιπόν, εκεί με την Xάρη του Θεού κάποια μέρα. Το εκκλησάκι, ξεπρόβαλε από μακριά. Όταν έφθασα, μπήκα μέσα. Ήταν κατανυκτικό, παλιό, με λιγοστές εικόνες. Έξω, λίγα μικρά κελλάκια, καπνισμένα. Εν τω μεταξύ, νύκτωσε. Ήμουν μόνος. Δεν γινόταν να επιστρέψω πίσω στην Αθήνα. Έπεσα να κοιμηθώ μες στην εκκλησία. Σε λίγο ακούω ένα χαρακτηριστικό κτύπο –ερχόταν απ’ τον τοίχο που ήταν πάνω απ’ το κεφάλι μου. Εκεί ήταν κρεμασμένη η εικόνα του Αγίου Νικολάου. Ο κτύπος, ήταν απ’ την εικόνα. Το αισθάνθηκα ότι ο Άγιος με θέλει να εγκατασταθώ εκεί.
 Πήγα, έφερα τους γονείς μου, την αδελφή μου, την ανεψιά μου. Εγώ, σαν καλόγερος που ήμουνα, καταλάβαινα ότι καλόγεροι που μένανε μόνοι τους στον “κόσμο” χανόντουσαν. Εκεί, είχαμε ησυχία. Ζούσαμε πολύ ωραία, έστω και με συνθήκες πρωτόγονες. Εγκατασταθήκαμε για πάνω από είκοσι χρόνια, μες στην ερημιά. Τότε, ήταν πραγματική έρημος.
Όλη η περιοχή γύρω απ’ τον Άγιο Νικόλαο ήταν κατάφυτη. Πεύκα γέρικα και νέα, πλατάνια, θάμνοι τόπους τόπους, θυμάρια να σκορπούν την ευωδιά τους, κυκλάμινα να ξεπροβάλλουν απ’ τις σχισμές των βράχων, ανεμώνες κι άλλα αγριολούλουδα, ανάλογα σε κάθε εποχή. Ήταν ένας παράδεισος· πολύ όμορφα! Εκεί ήθελα να φτιάξω το Μοναστήρι. Ο Θεός, όμως, δεν το επέτρεψε.

Στον Άγιο Νικόλαο, υπήρχε βέβαια και πολύς χρόνος για προσευχή, ιδιαίτερα το βράδυ. Θα σας πω κι ένα σχετικό περιστατικό:
''Μια φορά –βράδυ ήταν– συμφωνήσαμε με την αδελφή μου να πάμε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου οι δυο μας, για να προσευχηθούμε. Είπαμε να φάμε πρώτα, να ησυχάσουν όλοι και, μετά, σηκωθήκαμε κι επήγαμε στην εκκλησία, κρυφά.
Κλείσαμε την πόρτα. Αρχίσαμε την προσευχή, το· “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”. Μετά από λίγη ώρα, μας πλημμύρισε ένα φως, θείο φως. Συνεχίσαμε το “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ…” και νιώθαμε μία χαρά, μία άρρητη χαρά! Μείναμε ώρες εκεί στο θείο φως και, μετά, που σιγά–σιγά αυτό έφυγε, συνεχίσαμε το “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”. Μετά, γυρίσαμε στο κελλί. Η μητέρα, μας περίμενε ξάγρυπνη και μόλις ανοίξαμε την πόρτα, λέει:
–Πού επήγατε; Γι’ αυτό με βάλατε στον ύπνο; Νομίσατε πως δεν σας είδα; Σας είδα απ’ το παράθυρο. Τα είδα, όλα! Είδα ένα φως· ένα φως, που κατέβηκε απ’ τον ουρανό και μπήκε μες στην εκκλησία. Το κοίταζα κι έκλαιγα. Να! Τα μάτια μου, είναι γεμάτα δάκρυα!...
Η γριά ήταν στενόχωρη, αλλά ευσεβέστατη. Ενώ η πόρτα ήταν κλειστή, είδε το φως. Το φως, είχε πλημμυρίσει την εκκλησία!

πηγή

Δόξα τω Θεώ.Υπάρχουν πολλοί Μιχάληδες..!

  Δυστυχώς κανείς μας δε μπόρεσε να πάει στην κηδεία του. Επιτρέπονται μόνο 6 άτομα. Ο Μιχάλης είχε ένα σωματικό πρόβλημα. Ήταν κοντός, σχεδόν νάνος. Πάλεψε, σπούδασε νοσηλευτική και επί χρόνια δούλευε σαν νοσηλευτής και σε κλινικές του νοσοκομείου και στα χειρουργεία. Μονίμως κουβαλούσε ένα σκαμνάκι μαζί του. Για να ανεβαίνει και να φτάνει τους ορούς ή να δίνει τα εργαλεία στους χειρουργούς όταν ήταν στα χειρουργεία. Ο Μιχάλης δέχτηκε μεγάλες κοροϊδίες, αλλά ποτέ δεν θύμωσε. Με κανέναν. Πάντα ήταν γελαστός, σε κανέναν δεν κράτησε μούτρα, σε κανέναν δεν σταμάτησε να λέει «καλημέρα», σε κανέναν δεν αρνήθηκε βοήθεια.

  Πριν από καμιά 10αριά χρόνια, ο Μιχάλης μετατέθηκε στο Διοικητικό. Έφτασε να πάρει και θέση προϊσταμένου. Ήταν μέλος των Γιατρών του Κόσμου, έτρεχε στα συσσίτια, μάζευε για τους φτωχούς, έδινε τα πάντα. Και είχε όνειρο να γίνει ιερέας. Και έγινε. Πριν 2 χρόνια. Ιερέας χωρίς μισθό. Ο μισθός του ήταν αυτός που πληρωνόταν από το νοσοκομείο. Όλη την εβδομάδα ερχόταν στο νοσοκομείο με το ράσο του. Μόλις έφτανε στην είσοδο, έβγαζε το ράσο και έμενε με το πουκάμισο.

  Ο Μιχάλης έγινε μοναχός και μετά ιερομόναχος. Ήταν άγαμος. Και ως μοναχός, στην κουρά του, του δόθηκε το όνομα Γαβριήλ. Τα σαββατοκύριακα έφευγε και πήγαινε στη Μητρόπολή του, στις Σέρρες. Εκεί είχε ζητήσει να τον στέλνουν να λειτουργεί σε μακρινά και απομονωμένα χωριά που δεν είχαν μόνιμο ιερέα. Βουνά και λαγκάδια. Και πέρσι τον χειμώνα, τον θυμάμαι μονίμως κρυωμένο γιατί υπήρχαν χωριά που το αυτοκίνητο δεν έφτανε από τα χιόνια και το έπαιρνε με τα πόδια μέχρι να φτάσει. Μετά τη λειτουργία, έμενε στα χωριά. Έμπαινε στα σπίτια των κατοίκων. Μάθαινε τι προβλήματα έχουν. Ξεχασμένοι άνθρωποι, είχαν βρει κάποιον να τους νοιάζεται. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τους έφερνε και στο νοσοκομείο, κανόνιζε να τους δουν οι δικοί μας γιατροί γιατί κάποιοι ήταν παραμελημένοι.
Και πάντα γελούσε ο Μιχάλης μας. Και πέθανε. Της ζωής η μόνη βεβαιότητα, ο θάνατος.
Τα γράφω σαν μνημόσυνο. Υπάρχουν πολλοί Μιχάληδες, αλλά εγώ αυτόν ήξερα.
Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος μετά τον κορονοϊό. Ο κόσμος άλλαξε.. Εμείς μπορεί να βάλαμε μάσκες, αλλά έπεσαν οι μάσκες όλων αυτών που ήθελαν να δημιουργήσουν τον Νέο κόσμο, τον Νέο άνθρωπο. Τίποτε πλέον δεν είναι συνωμοσιολογικό. Η πραγματικότητα ξεπέρασε κάθε ακραίο σενάριο συνωμοσιολογίας. Τι μας έμεινε; Μας έμεινε η στάμπα του συνωμοσιολόγου σε όσους προειδοποιούσαν ότι οι κυβερνήσεις θα εργαλειοποιήσουν την πανδημία και θα τη χρησιμοποιήσουν για να μας μετατρέψουν σε άβουλα όντα. Ο κόσμος,

Άγιος Νικόλαος-Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου

 

Άγιος Νικόλαος-Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου

Άγιος Νικόλαος ,«ο γαληνεμένος όρμος και το λιμάνι της σωτηρίας»

 Ο άγιος Νικόλαος, η ήμερη πρεσβυτική μορφή μέσα στη χορεία των αγίων Ιεραρχών της Εκκλησίας, είναι ο τύπος και ο κανόνας της ιερατικής ταπεινοφροσύνης και πραότητας.

 «Εικόνα πραότητος» τον ονομάζει η Εκκλησία, γιατί πρώτος καρπός της ταπεινοφροσύνης είναι η πραότητα. Ο άγιος Νικόλαος είναι ο λειτουργός της Εκκλησίας, που με την ταπεινοφροσύνη και την πραότητά του, με το φρόνημα της στερήσεως μάλλον και της εκούσιας φτώχειας, έφτασε στην πνευματική πληρότητα και απόκτησε τον ουρανό. Κανόνας και πρότυπο είναι ο άγιος Ιεράρχης, καθώς το ψάλλει η Εκκλησία στο γνωστό σε όλους τροπάριο. «Κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητος εγκρατείας διδάσκαλον ανέδειξέ σε τη ποίμνη σου η των πραγμάτων αλήθεια· διά τούτο εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά τη πτωχεία τα πλούσια…».

  Η υμνολογία κάθε εορτής είναι πάντα η καλύτερη γλώσσα, με την οποία η Εκκλησία εκφράζει το φρόνημά της απέναντι στα πρόσωπα και τα γεγονότα της πίστεως. Γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία πρόσωπα και γεγονότα πάντα εορτάζει· τα πρόσωπα του Ιησού Χριστού και όλων των αγίων και τα γεγονότα της θείας οικονομίας, όσα έπραξε ο Λόγος του Θεού κατά το διάστημα της ενσάρκου επιδημίας του εδώ στη γη.

 Και η υμνολογία λοιπόν της σημερινής εορτής κατά τον καλύτερο τρόπο και πολύ παραστατικά εκφράζει την τιμή και τα ιερά αισθήματα της Εκκλησίας προς τον άγιο Νικόλαο. Και πρέπει να προλάβουμε να πούμε πως τα εγκώμια προς τον άγιο δεν είναι απλώς ποιητικές εκφράσεις και δεν είναι καν εγκώμια, αλλά ιστορία πραγματικών γεγονότων, «η των πραγμάτων αλήθεια» από τη ζωή και την επισκοπική διακονία του αγίου Νικολάου, κι όταν ήταν εδώ στη γη κι όταν έφυγε

Βυζαντινή τοιχογραφία του αγίου Νικολάου στο Μπρίντιζι

Βυζαντινή τοιχογραφία του αγίου Νικολάου στην εκκλησία

της Αγίας Τριάδος και Αγίας Λουκίας στο Μπρίντιζι.

πηγή

Άγιος Νικόλαος-Ο πανταχού προφθάνων ιεράρχης

 “Εὐφημήσωμεν οἱ ἐν νόσοις τόν ἰατρόν, οἱ ἐν κινδύνοις τόν ῥύστην, οἱ ἁμαρτωλοί τόν προστάτην, οἱ πένητες τόν θησαυρόν, οἱ ἐν θλίψεσι τήν παραμυθίαν, τόν συνοδίτην οἱ ὁδοιπόροι, οἱ ἐν θαλάσσῃ τόν κυβερνήτην, οἱ πάντες τόν πανταχοῦ θερμῶς προφθάνοντα μέγιστον Ἱεράρχην. Ἐγκωμιάζοντες οὕτως εἴπωμεν, Πανάγιε Νικόλαε, πρόφθασον, ἐξελοῦ ἡμᾶς τῆς ἐνεστώσης ἀνάγκης καί σῶσον τήν ποίμνην σου ταῖς ἱκεσίαις σου” (ἀπό τό Δοξαστικό τῶν Αἴνων τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου)

“Ας μιλήσουμε με ωραίους λόγους όσοι βρήκαν στις αρρώστιες τον ιατρό, όσοι στους κινδύνους αυτόν που τους γλιτώνει, οι αμαρτωλοί αυτόν που τους προστατεύει, οι φτωχοί αυτόν που είναι ο θησαυρός τους, όσοι βρίσκονται σε θλίψεις αυτόν που είναι η παρηγοριά τους, όσοι βαδίζουν τον συνοδοιπόρο, όσοι πλέουν στην θάλασσα αυτόν που είναι ο κυβερνήτης του πλοίου τους, όλοι ανεξαιρέτως αυτόν που παντού και πάντοτε τα προφθαίνει όλα, τον πιο σπουδαίο Ιεράρχη! Αφού λοιπόν τον εγκωμιάσουμε, έτσι να πούμε: Πανάγιε Νικόλαε, πρόφτασε και γλίτωσέ μας και από την ανάγκη στην οποία βρισκόμαστε και σώσε το ποίμνιο σου με τις ικεσίες σου”.

  “Γέγονα τά πάντα τοῖς πᾶσι” αναφέρει ο απόστολος Παύλος. Και αυτός ο λόγος ισχύει για τους μεγάλους Αγίους και Πατέρες και Ιεράρχες, οι οποίοι φρόντισαν να είναι πανταχού παρόντες στις ανάγκες του ποιμνίου τους, τόσο τις πνευματικές όσο και τις υλικές. 

Το βλέπουμε στον βίο του Αγίου Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας. Άνθρωπος που αγάπησε τον Θεό νηπιόθεν, που αφιέρωσε την ζωή του στην πίστη, που αξιώθηκε της ιερωσύνης και της αρχιερωσύνης, που φυλακίστηκε στους μεγάλους διωγμούς, αλλά και γεύτηκε την φυλακή ξανά επί του Μεγάλου Κωνσταντίνου, όταν στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο προσπάθησε με απότομο τρόπο να συνετίσει τον Άρειο και διαπίστωσε ότι η ανθρώπινη εξουσία απαιτεί να τηρούμε τα δικά της μέτρα και κανόνες, ανεξαρτήτως διοικούντων. Κι όμως ο Άγιος ελευθερώθηκε χάρις στην θαυματουργική παρέμβαση της Παναγίας που του επέστρεψε τα διακριτικά του επισκοπικού αξιώματος, το ωμόφορο και το Ευαγγέλιο, ώστε να καταλάβει και ο αυτοκράτορας, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ότι ο άγιος έχει από τον Θεό μία ιδιαίτερη ευλογία να φτάνει τα πάντα στα όρια τους, “ίνα πάντως τινάς σώση”. Και τον βλέπουμε να είναι παρών στις ανάγκες του λαού του για επιβίωση, στον πατέρα που θέλει να αποκαταστήσει τις κόρες του, στους αξιωματούχους που απειλούνται εξαιτίας της συκοφαντίας να χάσουν την ζωή τους, στον ταξιδιώτη που κινδυνεύει να χάσει την ζωή του από την τρικυμία και σε όποιον γενικά έχει ανάγκη τόσο υλική όσο και πνευματική. Ένας άγιος βγαλμένος από την ζωή και βαλμένος στην ζωή!

 Οι άνθρωποι αισθανόμαστε ότι έχουμε ανάγκη κάποιον ή κάποιους που να γίνονται σημεία αναφοράς για την πορεία μας. Πέρα από τον εγωισμό μας που μας κάνει να νομίζουμε ότι τα γνωρίζουμε όλα, με αποτέλεσμα να μην έχουμε ανάγκη από κανέναν, κάτι που σε περιόδους ενεστώσης ανάγκης το πληρώνουμε ακριβά με τίμημα μεγάλη μοναξιά και κλειστές πόρτες, οι άνθρωποι διαπιστώνουμε εντός μας την αδυναμία μας να βρούμε λύσεις, όχι μόνο στα υλικά πράγματα, αλλά και σ᾽ αυτό που ονομάζουμε νόημα ζωής. Αν ταπεινωθούμε, αν ανοίξουμε την καρδιά μας, τότε θα βρούμε κάποιον ή κάποιους που να είναι πρόθυμοι να μοιραστούν τις σκέψεις, τους φόβους, τις αγωνίες μας, όχι κατ᾽ ανάγκην για να μας δώσουν λύτρωση, αλλά τουλάχιστον να μας κάνουν να αισθανθούμε λιγότερο μόνοι. Και αν

Συνεπώς όσο καιρό θα υπάρχουν άνθρωποι που θα ζητούν τη μετάνοια και τη Θεία Κοινωνία, ο σατανάς δεν θα έχει δύναμη

π.Αρσενίου Μπόκα

Το Αίμα του Αμνού της Θείας Μεταλήψεως συντηρεί την ψυχή βαθύτατα και στηρίζει τον κόσμο να στέκεται στα πόδια του. […] 

Ιδού γιατί όλος ο κόσμος θα έπρεπε να είναι στη Θεία Λειτουργία, διότι η παράταση της ζωής του είναι δώρο της Θείας Λειτουργίας. […]

 Συνεπώς όσο καιρό θα υπάρχουν άνθρωποι που θα ζητούν τη μετάνοια και τη Θεία Κοινωνία, ο σατανάς δεν θα έχει δύναμη. Τον εμποδίζει η δύναμη του Θεού.
Αλλά, αφ’ ότου σκοτεινιάσει υπερβολικά ο νους των ανθρώπων, ώστε να αρνούνται με τη θέλησή τους τη Θεία Λειτουργία, λόγω της απιστίας τους, τις ημέρες εκείνες θα καταπαύσει να τελείται η θυσία αυτή και θ’ αρχίσει το «βδέλυγμα της ερημώσεως».

πηγή

Κυριακή Ι’ Λουκά- Η θρησκεία δεν είναι κατάλογος από νόμους

 Οι Συναγωγές ήταν αίθουσες στις πόλεις και τα χωριά της Παλαιστίνης, στις οποίες συγκεντρώνονταν οι Ιουδαίοι κάθε Σάββατο για να ακούσουν τον λόγο του Θεού, δεδομένου ότι μόνο ένας ναός υπήρχε, αυτός στα Ιεροσόλυμα. Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Ιησούς διδάσκει σε μία Συναγωγή όπου βρίσκεται μία γυναίκα παραμορφωμένη από κύρτωση, που παρακολουθεί την ομιλία και προσεύχεται. Ο Κύριος την κάλεσε κοντά του και της είπε, γυναίκα, είσαι ελεύθερη από την αρρώστια σου. Άπλωσε πάνω της τα χέρια του και αμέσως έγινε καλά, σηκώθηκε ολόρθη και ευχαριστούσε τον Θεό για τη θεραπεία της.

Ο Αρχισυνάγωγος όμως, αντί να χαρεί και να δοξάσει τον Θεό, οργίζεται και κατηγορεί άμεσα την γυναίκα και έμμεσα τον Χριστό. Επικαλείται την τέταρτη εντολή του Δεκαλόγου που επέτρεπε μόνο έξι ημέρες να εργάζονται οι Ιουδαίοι, λέγοντας: «αυτές τις ημέρες να έρχεσθε να θεραπεύεσθε και όχι την ημέρα του Σαββάτου που είναι αργία». Εκτός από το ότι κανονίζει τις μέρες σαν να θεράπευε αυτός τους αρρώστους, τυπικά έχει δίκιο. Αλλά η θρησκεία δεν είναι κατάλογος από νόμους, δεν είναι συνήθειες και υποχρεώσεις, πολλές φορές αντίθετες στην κοινή λογική, που πρέπει οπωσδήποτε να τηρηθούν. Αληθινή θρησκεία είναι η προσωπική σχέση με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Αυτό ο Αρχισυνάγωγος δεν το καταλάβαινε, έτσι ο Κύριος του φέρνει ένα παράδειγμα, ότι τα κατοικίδια ζώα πολλές φορές τα φροντίζουμε περισσότερο από τους ανθρώπους, έστω και παραβαίνοντας την εντολή του Κυρίου. Υποκριτή, του λέει, κατά την ημέρα του

Γιατί προσεύχομαι;

Γιατί προσεύχομαι;

Ὄχι βέβαια γιὰ νὰ ἀπαριθμήσω στὸν Θεὸ τὶς ἁμαρτίες μου.

 Ὄχι γιὰ νὰ καυχηθῶ γιὰ τὰ ἔργα μου. 

Ὄχι γιὰ νὰ ἱκανοποιήσω τὴν συνείδησή μου, ὅτι δὲν παρέλειψα τὸ «καθῆκον» τῆς προσευχῆς.

 Ὄχι γιὰ νὰ κατακρίνω τοὺς ἄλλους «ἁμαρτωλοὺς» ποὺ συνάντησα στὸ δρόμο μου. 

Οὔτε γιὰ νὰ ἀρχίσω ἢ νὰ τελειώσω «θρησκευτικὰ» τὴ μέρα μου. 

Ἀλλὰ γιὰ νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν πολυεύσπλαχνο Κύριο νὰ καλύψει μὲ τὸ πολὺ ἔλεός του, τὰ πολλὰ σφάλματά μου, τὰ ἀτελῆ καὶ ἐλλιπῆ ἔργα μου, τὴν ἔλλειψη ἀγάπης καὶ κατανοήσεως τῶν ἀδελφῶν μου, τὶς πολλὲς ἁμαρτίες μου. 

Γιὰ αὐτὸ προσεύχομαι!

 Γιὰ νὰ ἀνανεώσω τὴ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μου, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη μου στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅταν προσεύχομαι αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι μπροστὰ στὸν Ἅγιο Θεό ! ".

Μοναχός Ἰωσὴφ Γρηγοριάτης

Όπως ο ειδωλολάτρης πατέρας της απέκλεισε την Αγία Βαρβάρα στον πύργο έτσι και η σύγχρονη ειδωλολατρική εξουσία αποκλείει το λαό του Θεού από τους ναούς

 Όπως ο ειδωλολάτρης πατέρας της απέκλεισε την Αγία Βαρβάρα στον πύργο

έτσι και η σύγχρονη ειδωλολατρική εξουσία αποκλείει το λαό του Θεού από την πρόσβαση στους απ'αιώνες θεραπευτές των λοιμών και των νόσων μας,τους Αγίους μας.
Τι φοβάστε ;Μην κάνουν οι Άγιοι το θαύμα τους και σας μείνουν τα πολυδιαφημισμένα εμβόλια αμανάτι ;

Τοιχογραφία της αγίας Βαρβάρας 12oς αιώνας.

Τοιχογραφία της αγίας Βαρβάρας στην κρύπτη του Αγίου Νικολάου των Ελλήνων της Ματέρας. 12oς αιώνας.

πηγή

ΤΩΡΑ θα αναλάβουν οι Άγιοι

πηγή

  Θυμήθηκα πριν λίγα χρόνια ένα τηλεφώνημα, χαράματα, από ένα συνάδελφο, που γνώριζε ότι είχα αγάπη για τον Άγιο Σεραφείμ.
Ο ίδιος δεν είχε ιδιαίτερη σχέση. Μου λέει: "Είδα ένα συγκλονιστικό όνειρο". Λίγο αργότερα συναντηθήκαμε στο γραφείο. Μου είπε ότι βρέθηκε στον ύπνο του σε ένα σπίτι και μπήκε μέσα, όπου εκεί στο κέντρο ενός δωματίου, βρισκόταν το σκήνωμα (ολόκληρο) του Αγίου Σεραφείμ. Μόλις πλησίασε για να δει καλύτερα, ο Άγιος σηκώθηκε ολόρθιος.
Ο συνάδελφος πάγωσε, συγκεκριμένα μου είπε με κλάματα: "Ένιωσα δέος και τρόμο, κατουρήθηκα επάνω μου".
Αυτό που πήραμε ως πληροφορία τότε ήταν ότι έρχεται η ''εκδίκησις'' των Αγίων για τον ύπνο και την ακηδία που μας έχει πιάσει.
Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά πρέπει να δούμε τι συμβαίνει πραγματικά. Ο Άγιος Παΐσιος πριν πολλά χρόνια είχε πει δεικνύοντας την απάθεια των Ελλήνων:
“Σ’αυτά τα δύσκολα χρόνια ο καθένας μας πρέπει να κάνει ό,τι γίνεται ανθρωπίνως και ό,τι δεν γίνεται ανθρωπίνως να το αφήνει στον Θεό.
Έτσι θα έχουμε ήσυχη την συνείδηση μας ότι κάναμε εκείνο πού μπορούσαμε. Αν δεν αντιδράσουμε, θα σηκωθούν οι προγονοί μας από τους τάφους.”

Ο Άγιος Σεραφείμ κατηγορήθηκε ότι πήρε μέρος στην επανάσταση του Διονυσίου Φιλοσόφου, συνελήφθη από τους Τούρκους, που μάταια προσπάθησαν να τον εξισλαμίσουν. Εξαγριωμένοι οι Τούρκοι μπροστά στη σταθερότητα της πίστης του ιερομάρτυρα, υπέβαλαν σ' αυτόν φρικτά βασανιστήρια, τα οποία μεγάλωναν, εφ' όσον ο Σεραφείμ διαρκώς αρνιόταν να προδώσει την ελληνοχριστιανική πίστη του. Αφού του έκοψαν τη μύτη και επανειλημμένα τον παρουσίασαν στον κριτή, αρνούμενος να αλλαξοπιστήσει, τον εκτέλεσαν στις 4 Δεκεμβρίου 1601 μ.Χ. με απαγχονισμό.

Ο Άγιος Σεραφείμ δεν ήταν υποκινητής, δεν συμμετείχε στο κίνημα, δεν αρνήθηκε όμως γιατί γνώριζε ότι ο σκοπός ήταν ιερός. Προτίμησε να πεθάνει παρά να προσκυνήσει το σύστημα, τον Τούρκο (που φυσικά για να κάτσει 400 χρόνια εδώ , βρήκε κι έκανε, δεν έμεινε τυχαία)
Τα παλιά χρόνια, σε περιόδους λοιμωδών ασθενειών, όταν έπεφταν ακρίδες στα χωράφια (μου το εξομολογήθηκε πριν χρόνια αγρότης) και σε δύσκολες καταστάσεις, η κάρα του Αγίου Σεραφείμ που φυλάσσεται την Ι.Μ. Κορώνης

Το διορατικό χάρισμα του αγίου Πορφυρίου (αληθινά περιστατικά)

Από το περιοδικό Προς τη Νίκη 

«Με τα μάτια του σώματος βλέπεις περιορισμένα, ενώ μ’ εκείνα της ψυχής μπορείς να «βλέπεις» και πίσω απ’ το φεγγάρι… Εσείς βλέπετε εξωτερικά, εγώ… «βλέπω» και «διαβάζω» την ψυχή του άλλου».[1] 

Με αυτά τά λόγια περιγράφει ο ίδιος ο Άγιος Πορφύριος το διορατικό χάρισμα που του έδωσε ο Θεός, για να υπηρετεί με αυτό τους ανθρώπους. Σαν να είχε μια πνευματική τηλεόραση μπροστά του, «έβλεπε» καθαρά πίσω από υλικά εμπόδια ή «διάβαζε» τις σκέψεις των ανθρώπων! Μετακινούνταν σωματικά και επισκεπτόταν πνευματικά του παιδιά ακόμα και στο εξωτερικό. Ο Άγιος είχε νικήσει από αυτή τη ζωή τους νόμους της φθοράς και ζούσε στη συχνότητα του Θεού.

 Το χάρισμα του δόθηκε, σε μικρή ηλικία, όταν ήταν στο Άγιον Όρος, για την απόλυτη υπακοή που έκανε στους Γέροντές του. Κι από τότε, το χρησιμοποίησε σε όλη του τη ζωή για την πνευματική ωφέλεια των ανθρώπων και προς δόξαν Θεού.
Το χάρισμα ήταν καταπληκτικό. Μπορούσε να «δει» το… …κρυμμένο κασετοφωνάκι της κυρίας που ήθελε να τον μαγνητοφωνήσει, αλλά και …το νερό που υπήρχε αρκετά μέτρα κάτω από τη γη, να «δοκιμάσει» το νερό και να δείξει το σημείο, όπου έπρεπε να γίνει η γεώτρηση![2] 

Μπορούσε ακόμη να υποδείξει τη σελίδα του βιβλίου, όπου θα έβρισκαν κάτι, χωρίς προηγουμένως να έχει διαβάσει το βιβλίο. Με την ίδια ευκολία επίσης, μπορούσε και να εντοπίσει κακοήθεις όγκους και να κάνει απίθανες τηλεδιαγνώσεις χωρίς μηχανήματα. 

 Μια φορά, πήγε στο Ναό της Πολυκλινικής για εξομολόγηση μια γυναίκα. Ο Γέροντας διέκρινε με τα μάτια της ψυχής ότι είχε καρκίνο. Την έστειλε αμέσως σε ένα γιατρό, εκ μέρους του, και της είπε μετά να γυρίσει να του πει. Η γυναίκα είχε όντως καρκίνο… σε τρεις μέρες θα έμπαινε στο χειρουργείο. Έπειτα από την εξέταση κατέβηκε στον Γέροντα κι αυτός προσευχήθηκε μαζί της και τη σταύρωσε. Όταν σε τρεις μέρες ήλθε για το χειρουργείο, δεν υπήρχε όγκος! Ο γιατρός κατέβηκε εκτός εαυτού στο εκκλησάκι. «Ρε παπά, τι της έκανες της γυναίκας και την έκανες καλά; Αν δεν είχα πιάσει τον όγκο με το χέρι μου… δεν θα το πίστευα», φώναζε.[3] 

Άλλη φορά, του είπε ένα πνευματικό του παιδί:
–Γέροντα, πονάει η κοιλιά μου.
–Να πεις στο γιατρό ότι πονάς στον τρίτο έλικα του λεπτού εντέρου… Και να προσέξει τι φάρμακο θα σου δώσει… Πρόσεξε τι θα πεις. Κατάλαβες;[4] συνέστησε ο Γέροντας.
Ο Γέροντας δεν «έβλεπε» μόνο υλικά πράγματα, ήξερε και τα προβλήματα των ανθρώπων πριν του τα πουν.
«Βρε ευλογημένη, γιατί είσαι ανυπόμονη; είπε σε μια άγνωστή του κυρία που τηλεφωνούσε από μακριά και επέμενε να του μιλήσει. Νομίζεις ότι χρειάζεται να σ’ ακούσω για να μάθω το πρόβλημά σου; Δεν είναι αυτό κι αυτό;». Η κυρία έκπληκτη επιβεβαίωσε. «Ε, αφού είναι έτσι, κάνε αυτά που μας λέει ο Χριστός, θα

''Ο ασπασμός και η ευχή του ιερέα''

  Δεν υπάρχει άνθρωπος πού νά μην του δίνουν χαρά οι ευχές των άλλων. Πού νά μην τις πε­ριμένει και νά μην τις αποδέχεται ευχαρίστως. Τήν ήμερα τής ονομαστικής εορτής μας ή σε κάποια άλλη σημαντική γιά τη ζωή μας επέτειο. Τήν ήμερα τής ορκωμοσίας και λήψεως του πτυχίου μας. Τήν ήμερα τής κατατάξεως μας στο στρατό ή τής άποστρατεύσεώς μας γιά τούς άνδρες. Τήν ήμερα των αρραβώ­νων μας και του γάμου μας. Πόσες και πόσες αφορμές και σταθμοί στη ζωή μας δεν γίνονται αφορμή νά μάς ευχηθούν οι δικοί μας άνθρωποι και νά γεμίσουμε έτσι από χαρά.

 Μέσα στα τόσα πρόσωπα ωστόσο πού μάς εύχονται, συγγενικά και μη, φι­λικά, συναδελφικά και άλλα, υπάρχουν και κάποια πού οι ευχές τους έχουν άλλη βαρύτητα γιά εμάς. 'Η ευχή του πατέρα και τής μάνας! Ή ευχή του παππού και τής γιαγιάς μας! Βγαλμένες με περισσή αγάπη, προσδοκία και ελπίδα. Θα 'λεγε κανείς ότι δεν υπάρχουν ανώτερες και ειλικρινέστερες ευχές απ’ αυτές. Γι' αυτό και ο λαός μας διέσωσε τα παροιμιώδη λόγια: «Ευχή γονιού αγόραζε και στο βουνό περπατά».

 Και πιο πάνω κι από τις ευχές των γο­νέων μας είναι οι ευχές των ιερέων. Των πνευματικών μας πατέρων. Γιατί οι ιερείς έχουν τη Χάρη του Θεού πάνω τους. Έχουν τήν ειδική Χάρη τής ίερωσύνης, τήν όποια μεταδίδουν. Και οι ευχές τους έχουν ξεχωριστή δύναμη και χάρη. Γι' αυτό και πολλοί πιστοί ιδιαίτερα έκζητούν τις ευχές και προσευχές των ιερέων σε ό,τι κάνουν στη ζωή τους. 

Παλαιότερα πού ο λαός μας ήταν πιο κοντά στη ζωή τής Εκκλησίας και γνώριζε εμπειρικά και δια τής πίστεως του πόση δύναμη και χάρη έχουν οι ιερείς μας, μόλις έβλεπε ιερέα, έσπευδε νά τού φιλήσει τό χέρι και νά πάρει τήν ευχή του και θεωρούσε ιδιαίτερη ευλογία αυτό τό συναπάντημα. Σήμερα δυστυχώς, πού ξεμακρύναμε αρκετά από τις άγιες παραδόσεις μας, αφήνουμε ανεκμετάλλευτες τέτοιες ση­μαντικές ευκαιρίες.

 Και ο ιερέας συνήθως εύχεται: «Ό Θε­ός νά σε ευλογεί, παιδί μου!». «Νά 'σαι καλά». Όμως στην τυποποιημένη ζωή μας όλα έγιναν απλός τύπος και συνή­θεια χωρίς βάθος. Και ο σύγχρονος άν­θρωπος δεν πιστεύει πλέον στη δύναμη και τη χάρη των ευχών. Κατήντησαν όλα κοινωνικές συμβατικότητες. Πιστεύουμε στη δύναμη τού χρήματος, στις γνωριμίες μας με ισχυρούς ανθρώπους πού όποτε χρειασθεί μπορούν νά μάς βοηθήσουν. Οι ευχές φαντάζουν ανίσχυρες- τα άλλα είναι πιο απτά και υπολογίσιμα στη χωρίς πίστη ζωή μας. Κι όμως διαβάζοντας καν­είς τούς βίους των αγίων νεομαρτύρων βλέπει με πόση δίψα ψυχής και λαχτάρα ζητούσαν τις ευχές των ιερέων λίγο πριν από τό μαρτύριο και έπαιρναν δύναμη, κουράγιο και χάρη γιά ν' αντέξουν.

 Όμως δεν φτάνει μόνο ή ευχή του ιερέως και του Πνευματικού μας στον πνευματικό μας αγώνα. Ούτε αυτή λει­τουργεί μαγικά, θα λέγαμε. Χρειάζεται και ή δική μας συνεργεία. Νά μην αφή­νουμε ανεκμετάλλευτες τις ευχές των πνευματικών μας πατέρων. Γιατί ποιό τό όφελος νά ζητάμε και νά παίρνουμε τήν ευχή των ιερέων, όταν ζούμε ηθελημένα αντίθετα στο θέλημα του Θεού; 
Πώς αυτή θα μάς βο­ηθήσει, όταν π.χ. ή μνησι­κακία υπάρχει έντονα μέσα μας; Πώς θα μάς χαριτώσει, όταν δεν συνοδεύεται και δεν συμμαχεί και με τη δική μας προσευχή; 
Πώς είναι δυνατόν ή σπίθα αυτή τής ιερατικής ευλογίας νά μη σβήσει από τα κύματα τής επιπόλαιης και απερίσκεπτης ζωής μας;

 Ό άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο άγιος πού με τις διδαχές του αφύπνισε τό σκλαβωμένο Γένος μας, πριν εγκαταλείψει τήν ησυχία και τήν άσκηση τού Άγιου Όρους χάριν του κηρύγματος, ζήτησε και αυ­τός και πήρε τήν ευχή του Πατριάρχου. Αυτός λοιπόν ο άγιος στις Διδαχές του συμ­βούλευε τούς πιστούς Χρι­στιανούς, αν δουν στο δρό­μο τους έναν ιερέα και έναν άγγελο, νά προσκυνήσουν πρώτα τόν ιερέα και κατόπιν τόν άγγελο, γιατί ο ιερέας έχει μεγαλύτερη χάρη.

 Ας μην καταφρονούμε λοι­πόν αυτή τη χάρη του ιερέ­ως. Και κάθε φορά πού συν­αντάμε κάποιο κληρικό, σεβαστικά νά ζητάμε τήν ευχή του και νά ασπαζόμαστε τό χέρι του. Τό χέρι πού πιάνει μπροστά στην Αγία Τράπεζα τόν ίδιο τόν Χριστό. Πού μερί­ζει τό πανάχραντο Σώμα του. Και νά είμαστε βέβαιοι ότι ή ευχή του έχει δύναμη, χάρη και ευλογία κι έρχεται σαν απαλό αεράκι νά φουσκώσει τα πανιά του σκάφους τής ζωής μας, γιά νά συνεχίσει τό ταξίδι του στον ωκεανό του κόσμου.

Λέγει ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
«... H ψυχή του ιερέως καθόλου δε διαφέρει από πλοίο, που το δέρνει η τρικυμία. Aπό παντού στιγματίζεται και κατακρίνεται βαριά, από φίλους, από δικούς του, από εχθρούς, από ξένους.

Tίποτε άλλο δεν παροργίζει τόσο το Θεό, όσο οι ανάξιοι ιερείς.

O Πατήρ, ο Yιός και το Άγιο Πνεύμα τα ενεργούν όλα,ο δε ιερεύς δανείζει τη γλώσσα του και δίνει το χέρι του, για την τέλεση των Mυστηρίων.

Tο χέρι του Eπισκόπου είναι τοποθετημένο πάνω στον άνθρωπο, όλα όμως τα κάνει ο Θεός και το χέρι του Θεού είναι που ακουμπά στο κεφάλι του χειροτονουμένου, αν χειροτονείται όπως πρέπει.

Kαι διαμέσου αναξίων συνηθίζει να ενεργεί ο Θεός και διόλου δεν βλάπτεται η Xάρη των Mυστηρίων από τη ζωή του ιερέως.

Mη λοιπόν κατηγορήσεις την ιεροσύνη, όταν δεις ιερέα ανάξιο. Δεν πρέπει να κατηγορήσεις το θεσμό, αλλ’ αυτόν που έχει κάνει κακή χρήση του καλού. Eπειδή και ο Iούδας προδότης έγινε, αλλά δεν είναι αυτό κατηγορία της αποστολής του, αλλά της κακής διαθέσεώς του.

 Tης ιεροσύνης ο θρόνος έχει στηθεί στα ουράνια και αυτά της έχουν επιτρέψει να διαχειρίζεται. Ποιος τα λέει αυτά; O ίδιος ο ουράνιος Bασιλιάς. Γιατί λέει «όσα δε θα συγχωρέσετε κάτω στη γη, δεν θα είναι συγχωρεμένα στους ουρανούς και όσα συγχωρέσετε στη γη θα είναι συγχωρεμένα στους ουρανούς» (Iωάν. 20, 22-23). 
Ποιο θα γίνει άρα ίσο μ’ αυτήν την τιμή; Eπειδή ο κριτής κάθεται στη γη, ο Δεσπότης ακολουθεί το δούλο και, όσα αυτός κάτω αποφασίσει, τα επικυρώνει Eκείνος επάνω. Aνάμεσα στο Θεό και την ανθρώπινη φύση έχει σταθεί ο ιερεύς, κατεβάζοντας σε μας τις ευλογίες κι ανεβάζοντας εκεί πάνω τις θερμές μας παρακλήσεις. 
 Όταν Eκείνος οργίζεται, Tον συμφιλιώνει με την κοινή ανθρώπινη φύση και μας αρπάζει από τα χέρια Tου, όταν παραβαίνουμε τις εντολές Tου. Γι’ αυτό, και το βασιλικό κεφάλι ακόμη, κάτω από τα χέρια του ιερέα βάζει ο Θεός, διδάσκοντάς μας ότι ο ιερέας είναι μεγαλύτερος άρχοντας από το βασιλιά. "

πηγή

Ξεχάσαμε πως υπάρχει και μια Ψυχή.Γι'αυτό και μας τσάκισε ο φόβος

 

  Αποτύχαμε φίλε μου.Αποτύχαμε παταγωδώς.Στηριχθήκαμε αποκλειστικά στις δικές μας τις δυνάμεις. Πιστέψαμε πως όλα γίνονται, απλά, με καλή θέληση και δουλειά. Επιστήμη, πολιτική, φιλοσοφία, οικονομικά...
Και όμως. Τι καταφέραμε;
Δες τον εαυτό σου. Δες εμένα. Δες μας όλους μας και πες.Ένας φόβος ατελείωτος. Ένα καθεστώς του τρόμου...
  Ξέρεις τι πιστεύω;Πιστεύω πως φταίει που αποκοπήκαμε από τις ρίζες μας. Ντραπήκαμε για αυτές.
Και έτσι ξεχάσαμε.
Ξεχάσαμε από που κρατάει η σκούφια μας και ποιος είναι ο προορισμός μας.
Ξεχάσαμε τον Θεό. 

Ξεχάσαμε το Ευαγγέλιο.

 Ξεχάσαμε πως υπάρχει Ελπίδα. Πως υπάρχει Ανάσταση.

 Ξεχάσαμε πως υπάρχει και μια Ψυχή.Για αυτό και μας τσάκισε ο φόβος.
Ξεχάσαμε, πως δεν είμαστε μόνοι μας. Ξεχάσαμε πως κάπου, υπάρχει ένα Πατέρας που μας περιμένει. Ένας Πατέρας που μπορεί να φροντίσει για εμάς.
  Κάπου εκεί, στη Σοφία Σειράχ μπορεί κανείς να διαβάσει το εξής:
‘’Ψάξε στις αρχαίες γενεές. Και βρες έναν άνθρωπο που στήριξε τις ελπίδες του στον Κύριο και ο Κύριος τον ντρόπιασε. (Σ. Σειρ. β'10)’’.
 Δε θα βρεις κανέναν...
Το πιστεύεις; Δύσκολο. Το ξέρω. Παλεύω να το πιστέψω και εγώ.
Ας επιστρέψουμε και βλέπουμε όμως.
Ας επιστρέψουμε στο σπίτι του Πατέρα και βλέπουμε αδερφέ μου.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

πηγή

“ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ…”

“Η μνησικακία είναι το δηλητήριο της ψυχής, το σαράκι του νου, ένα καρφί μπηγμένο στην ψυχή” (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος). 

  Ένα από τα σαράκια που πληγώνουν τις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, το οποίο γεννιέται από τον θυμό, είναι η μνησικακία. Είναι το να θυμόμαστε την συμπεριφορά ή τις πράξεις του άλλου με τέτοιον τρόπο ώστε να αισθανόμαστε εχθρότητα. Να τριγυρίζει σ᾽ αυτόν ο λογισμός μας. Να θέλουμε με κάποιον τρόπο να τον τιμωρήσουμε ή να τιμωρηθεί, για να ευχαριστηθούμε. Να αισθανθούμε δικαίωση είτε για την γνώμη μας είτε για τα συναισθήματα μας.
 Η μνησικακία μαρτυρεί εχθρότητα. Και δεν έχει να κάνει μόνο με μη οικείους. Μνησικακία υπάρχει και μέσα στο ζευγάρι. Στην σχέση των γονέων με τα παιδιά. Η αποκλήρωση τι άλλο μαρτυρεί παρά την διατήρηση στην σκέψη του γονέα κάποιας αρνητική στάσης του παιδιού έναντί του και την απόφαση του γονέα να ασκήσει την εξουσία του στερώντας από το παιδί περιουσιακά στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν να το βοηθήσουν, αλλά και καλλιεργώντας ένα πνεύμα αντιδικίας; Η μνησικακία κάνει τον έναν ίσο στην κακή συμπεριφορά με τον άλλο και παγώνει ακόμη περισσότερο τις καρδιές, κάποτε οριστικά. 

 Η μνησικακία δηλητηριάζει την ψυχή. Συνήθως είναι κρυμμένη στον νου μας. Άνθρωποι κατά πάντα καλοί και πρόθυμοι έρχονται στιγμές που αισθάνονται αδικημένοι και βασανίζονται. Νιώθουν αυτό το καρφί στην ψυχή. Κάποτε αισθάνονται και ένοχοι, διότι πιστεύουν στον Θεό, δεν θα ήθελαν να θυμούνται τι τους έχουν κάνει οι άλλοι, αλλά δεν μπορούν. Κι έτσι αλλοιώνεται το πρόσωπο τους, εύκολα κατακρίνουν, δεν κοιμούνται, διότι σκέπτονται το κακό που έπαθαν ή νομίζουν ότι έπαθαν, και γίνονται χαιρέκακοι, όταν διαπιστώνουν ότι ο άλλος δεν προχωρά.
Υπάρχει μνησικακία όταν τα παιδιά δεν ακούνε τους γονείς;
Η απάντηση είναι καταφατική, όταν το παιδί επιστρέφει στο σπίτι και ομολογεί ότι, κάνοντας το θέλημα του και αδιαφορώντας για τις συμβουλές των γονέων, τσακίστηκε. Αυτό το “στα ᾽λεγα εγώ” είναι ο μεγαλύτερος φόβος του

Κύριος διασκεδάζει βουλάς εθνών, αθετεί δε λογισμούς λαών και αθετεί βουλάς αρχόντων

Όταν προ ολίγων ετών οι άνθρωποι ήσαν ταραγμένοι ότι ο Αντίχριστος έρχεται, ότι θα έλθουν πόλεμοι και άλλα παρόμοια ο π. Κλεόπας τους έλεγε με δυνατή φωνή: 

«Ο Πατήρ είναι στο τιμόνι!» Πάρτε και διαβάστε τους στίχους 10 -11 του ψαλμού 32: «Κύριος διασκεδάζει βουλάς εθνών, αθετεί δε λογισμούς λαών και αθετεί βουλάς αρχόντων, η δε βουλή του Κυρίου εις τον αιώνα μένει, λογισμοί της καρδίας αυτού εις γενεάν και γενεάν».
Κατόπιν τους ενεθάρρυνε λέγοντας:
«Μη ταράζεσθε και μη φοβείσθε, διότι δεν θα γίνει, όπως θέλουν αυτοί. Ότι θέλουν αυτοί ας κάνουν! Εσείς να μη φοβείσθε. Προσεύχεσθε και κάνετε το σημείο του Σταυρού με πίστη και θα φύγουν οι δαίμονες!»

Γέροντας Κλεόπας Ιλιε(† 2 Δεκεμβρίου 1998)

πηγή

''ΠΟΡΝΗ ΒΑΒΥΛΩΝ''

ΙΖ'1και ήρθε ένας από τους αγγέλους που είχαν τις επτά φιάλες και μου είπε: έλα να σου δείξω την αμαρτία της μεγάλης πόρνης που κάθεται πάνω σε άφθονα νερά2. Και με αυτήν εκπόρνευσαν οι βασιλείς της γης και οι κάτοικοι της γης μέθυσαν με το κρασί της πορνείας της. 3. Και μεταφέρθηκα πνευματικά σε μιαν έρημο και είδα μια γυναίκα να κάθεται πάνω στο θηρίο το κόκκινο, το οποίο ήταν γεμάτο βλασφημίες, και είχε επτά κεφάλια και δέκα κέρατα. ΙΖ'4 και η γυναίκα που ήταν ντυμένη στα κόκκινα, πορφυρά, με χρυσάφια, μαργαριτάρια και κρατούσε χρυσό ποτήρι που ήταν γεμάτο με ακαθαρσίες της πορνεία της γης 5. Και το μέτωπό της ήταν γραμμένο ένα μυστήριο όνομα. "Βαβυλώνα η μεγάλη, η μητέρα όλων των πόρνων και των αηδιαστικών έργων της γης". ΙΖ'6 και είδα την γυναίκα να μεθάει από το αίμα των αγίων και των μαρτύρων του Ιησού και θαύμασα εγώ βλέποντας την.ΙΖ'7 και με ρώτησε ο άγγελος γιατί θαύμασες; κι εγώ τότε ρώτησα ποιο είναι το μυστήριο που καλύπτει αυτή τη γυναίκα και το θηρίο με τα 7 κεφάλια και τα 10 κέρατα

Η εξήγηση δίνεται ακριβώς παρακάτω από τον άγγελο που παρουσίασε το όραμα στον Ιωάννη. Από την εξήγηση καταλαβαίνουμε ότι η Αποκάλυψη είναι σε πολλά σημεία αλληγορική και χρειάζεται μεγάλο φωτισμό για να ερμηνευθεί πλήρως. Εμείς οι άνθρωποι προσπαθούμε να την ερμηνεύσουμε αλλά την πλήρη εξήγηση, μόνο ο Θεός γνωρίζει, εφόσον εδώ βλέπουμε ότι ούτε ο ίδιος ο Ιωάννης μπορεί να καταλάβει πλήρως τα οράματα που του παρουσιάζονται από τον Παντοκράτορα.

Η συνέχεια στο apologitis.com

Ο πάπα-Φώτης κλείνει τα μάτια του 52χρονου Έφεδρου Λοχαγού και ποιητή Λορέντζου Μαβίλη

«Χερουβικής χαράς χρυσός αιθέρας

σ' εφλόγισε πατώντας της Ηπείρου

το χώμα, σα στην πλατωσιά του απείρου

ν'άστραφτε από το "εν τούτω νίκα" ο αιθέρας,

και σα σε λάμψη παρουσίας δευτέρας

μ' αποκαλυπτικού αγαλλίαση ονείρου

νάβλεπες στο βυθό του Παμπονήρου

να γκρεμιστή η τουρκιά, το ανίερο τέρας»

28 Νοεμβρίου 1912: Ο πάπα-Φώτης κλείνει τα μάτια του 52χρονου Έφεδρου Λοχαγού και ποιητή Λορέντζου Μαβίλη, ο οποίος μόλις έχει εκπνεύσει στη Μπαλντούμα, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του Σώματος των Γαριβαλδινών για κατάληψη του Δρίσκου της Ηπείρου, στις μάχες για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων.

πηγή

Ασ’ τα, δεν είναι για σένα. Μοναστήρι είναι και το σπίτι σου, αν θες

 Για αρκετό καιρό με βασάνιζαν λογισμοί, γιατί να μη γίνω κι εγώ μοναχός να αφιερωθώ τελείως στον Θεό, αλλά παντρεύτηκα και με τα παιδιά που έκανα δεσμεύτηκα και δεν μπορώ να κάνω τίποτα καλό για τον Θεό.

 Με αυτές και περισσότερες σκέψεις, πήγα μια μέρα στον Παππούλη και αφού εξομολογήθηκα τις διάφορες αμαρτίες που είχα, γιατί όλο αμαρτίες έκανα και κάνω, μου λέει, χωρίς να του πω τίποτα γι’ αυτό το θέμα:

“Άντε φύγε τώρα και μη τα σκέπτεσαι αυτά. Ασ’ τα, δεν είναι για σένα. Μοναστήρι είναι και το σπίτι σου, αν θες. Δεν διαφέρει σε τίποτα απ’ αυτό. Αρκεί να κάνεις αυτά που σού λέω. Δεν είναι ο χώρος που κάνει το Μοναστήρι. Είναι ο τρόπος. Πήγαινε, να προσεύχεσαι και να κάνεις υπομονή σε όλα”.

 Κάποιοι αδελφοί από ένα μοναστήρι στον κόσμο ρώτησαν τον Γέροντα αν μπορούσαν να προκόψουν στον κόσμο η θα ήταν καλύτερα γι’ αυτούς και πιο συμφέρον για την ψυχή τους να βρίσκονται στον Άθωνα, που είναι κατ’ εξοχήν τόπος ησυχαστικός. Εκείνος τους απάντησε: “Αν κανείς βρίσκεται στην Ομόνοια κι έχει περιμαζωμένο τον νού του, είναι σαν να βρίσκεται στον Άθωνα. Κι αν κανείς βρίσκεται στον Άθωνα, και δεν έχει περιμαζωμένο τον νού του, είναι σαν βρίσκεται στην Ομόνοια”.

 Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου, σ. 265, 271

ekklisiaonline

Είμαι ζωντανός, όχι νεκρός, όπως νομίζεις(Όσιος Βασίλειος του Οστρόγκ)

 Μια μέρα η μητέρα μου με ζήτησε να πάω στον Οστρογκ λόγω κάποιου προβλήματος στο σπίτι και να πάω κάποια ευλογιά στον άγιο Βασίλειο στο Οστρογκ του Μαιροβουνίου.

 Για κάποιο λόγο ήμουν αμήχανος, ακόμα και θυμωμένος και απάντησα:

 «Γιατί να πάω ;» Αφήστε τα νεκρά οστά εν ειρήνη - άφησε τα να βρίσκονται στο σπήλαιο Οστρογκ! Ζήτησε καλύτερα από κάποιο ζωντανό για βοήθεια! "

Μια μέρα πέρασε. Τη νύχτα, με ένα σαφές όραμα, ο Άγιος Βασίλειος μου εμφανίστηκε, χτύπησε το πρόσωπο μου και φώναξε θυμωμένα:

 «Είμαι ζωντανός, όχι νεκρός, όπως νομίζεις. Και πάψε να είσαι άπιστος - αλλά πιστός!

 "Πήδησα από το κρεβάτι μου με μεγάλο φόβο, πήρα από τη μητέρα της αυτό που είχε ετοιμάσει και το έφεραν στον Άγιο Βασίλειο του Οστρογκ . Από τότε, πιστεύω ακράδαντα ότι οι άγιοι του Θεού είναι ζωντανοί και όχι νεκροί.

πηγή

Άγιος Πορφύριος.Οι στερνές του στιγμές και ...ένα σύννεφο στα Καυσοκαλύβια ...

 Αρχές του Δεκεμβρίου .Ο Αη Νικόλας έρχεται με χιόνια φορτωμένος. Θάλασσες αφρισμένες κι οι ναυτικοί όλοι με την ευχή του στα χείλη. Νικολοβάρβαρα ζυγώνουν.Φυλλομετρώ το συναξάρι ,το έμψυχο βαγγέλιο του πιστού …

 Στο γύρισμα των σελίδων του ήχοι αγριεμένων κυμάτων ,αντίφωνα αγέρηδων που μανιάζουν , βροχής ο χτύπος ο άμετρος, τρυπά τη γη .Τα μάτια μου εκστατικά μπροστά στο αγρίεμα του καιρού . Μυρίσματα από καυσόξυλα και τζάκια που φουντώνουν την πύρα τους , μετά της μέρας τον κάματο τον ιερό . Λίγο καψαλισμένο ψωμί με το πρώτο χρυσάφι απ τα λιόδεντρα σταγμένο πάνω του. Τις αισθήσεις μου οδηγεί η μνήμη.
 Λιγοστά τα καταφύγιά μου . Στο γύρεμά τους καταλαβαίνω πως μόνο η αληθινή ζωή γεννά τη νοσταλγία .Μα υπάρχει κι ο αδελφός δόξα τω Θεώ ! Εκείνος που δεν κράτησε τίποτα μόνο για τον εαυτό του .Που μοιράστηκε τις ευλογίες πολλαπλασιάζοντάς τις .
 Που τις έκοψε αντίδωρο και ψίχουλο το ψίχουλο χόρτασε μ΄αυτές μυριαρίθμητες πεινασμένες για Θεό ψυχές.
Αρχές του Δεκεμβρίου.Στο συναξάρι της δεύτερης μέρας του μια προσθήκη που σκόρπισε ελπίδα στα πέρατα της γης .Ενεπλήσθημεν χαράς !
Τη αυτή ημέρα Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου .Τώρα τις αισθήσεις μου τις οδηγεί ο ταπεινός σκυφτός Γέροντας .
Άλλος ένας ταπεινός Γίγαντας που θα πρόσθετε και ο Κυρ-Φώτης στην γνωστή χορεία των ηρώων του …
Ορμή κυμάτων ξανά .
 Των Καυσοκαλυβίων ο αρσανάς δεν φαίνεται απ τα θεριασμένα βουνά τους , που τον σκεπάζουν ολότελα . Απ το κοιμητήρι που οι λιγοστοί μοναχοί με τα

Κοίταξε να δεις, τώρα σε λίγο θα πεθάνει ο πατήρ Ιάκωβος της Εύβοιας και μόλις ακούσεις ότι πέθανε μετά θα φύγω εγώ...(Άγ.Πορφύριος)

Ήταν Νοεμβριος του 1991. Η γερόντισσα Πορφυρία η κατά κόσμον Χαρίκλεια και κατά σάρκα αδελφή του γέροντος Πορφυρίου η πρώτη γερόντισσα του μοναστηριού του στο Μήλεσι του Ωρωπού στο ιερό Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μετά την αναχώρηση του γέροντα στο Άγιον Όρος στα Καυσοκαλύβια πήρε τηλέφωνο για να μιλήση μαζί του να του πει τα παράπονά της. 

 Που έφυγε και τις άφησε μόνες και απροστάτευτες και είναι σαν τα πρόβατα που έχασαν τον ποιμένα τους και τόσος κόσμος που έρχεται και τον έχει ανάγκη και δεν τον βρίσκει.....και τόσα άλλα που καθημερινώς τρέχουν και τώρα πού να τα πει, σε ποιάν αγκαλιά να προστρέξει,ποιός να της δώση ένα χέρι βοηθείας...

-Αχ γέροντα έφυγες και μας αφησες εδω μονες και ορφανες...
-Κοίταξε να δεις, τώρα σε λίγο θα πεθάνει ο πατήρ Ιάκωβος της Εύβοιας και μόλις ακούσεις ότι πέθανε μετά θα φύγω εγώ...ειναι αυτη η τελευταια φορα που με ακουεις!!! Καταλαβες!!! Συχωρα με!!!
 Εμεινε με το ακουστικο στο χερι αποσβολωμενη να κοιτα απο το παραθυρο απεναντι στα ομορφα βουνα της Ευβοιας εκει στο χωριο τους στον αγιο Ιωαννη που μικρα παιδια μεσα στην φτωχια μεγαλωμενα παιζανε ανεμελα και χαιρονταν....
Την επιασαν τα κλαματα...ηξερε οτι ο λογος του γεροντος Πορφυριου ηταν Ευαγγελιο και δεν λαθανε ποτες....

 Σε λιγες μερες ξημερωνε των Εισοδιων και ηρθαν τα μαντατα απο απεναντι.....ο Πατηρ Ιακωβος κοιμηθηκε....αμεσως θυμηθηκε τα λογια του γεροντα εκλεισε με τα δυο της χερια το ομορφο αρχοντικο καταγαλανο προσωπο της....αναλογιστηκε ολη της την ζωη κοντα στον αδελφο της και γεροντα της τις στιγμες που την εκειρε μοναχη και της εδωσε το ονομα του....Πορφυρια μοναχη.....

Στις 19 του Νοεμβρη με το παλιο στο Αγιον Ορος και εξω στον κοσμο στις 2 του Δεκεμβρη εφυγε για το μεγαλο ταξιδι αυτος που δεν φοβηθηκε τον θανατο...γιατι ειχε μεσα του την Ζωη που λεγεται Χριστος.....
-Τι ειναι γεροντα ο Θανατος τον ρωτησα καποτε....
-Μα δεν υπαρχει θανατος, μου ειπε.Δεν λεει εκει οτι μεταβεβηκε εκ του θανατου εις την ζωην;Αθανατος ειναι ο ανθρωπος....Αιωνιος και Αθανατος.....
Την ευχη τους να εχουμε....

ΠΗΓΗ

Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει αδιέξοδο.Δεν υπάρχει αδιέξοδο γιατί υπάρχει ο πνευματικός...(Άγιος Πορφύριος)

Η νηστεία αποκαλύπτει την αληθινή ουσία του ανθρώπου

 

 Η κοινή αντίληψη για τη νηστεία δείχνει μια ριζική ακατανοησία του πράγματος. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι αυτή καθαυτή η νηστεία σαν αποφυγή από μέρους μας αυτής ή εκείνης της τροφής ή σαν αποστέρηση του εαυτού μας από αυτό ή εκείνο το φαγητό για σκοπούς τιμωρίας. 

 Η νηστεία δεν είναι παρά μόνο μια δοκιμασμένη μέθοδος για να πετύχουμε τα αναγκαία αποτελέσματα, όπως, μέσω εξάντλησης του σώματος, να επιτύχουμε εκλέπτυνση των μυστικών πνευματικών ικανοτήτων μας, που συσκοτίστηκαν από το γεγονός ότι φέρουμε σάρκα, και έτσι να διευκολύνουμε την προσέγγιση μας στον Θεό. Όπως στη νάρκωση, τη μέθη και τον ύπνο, έτσι και στη νηστεία ο άνθρωπος φανερώνει τον εαυτό του έτσι άλλοι εκδηλώνουν τις πιο ψηλές πνευματικές ικανότητες κι άλλοι γίνονται μόνο νευρικοί και θυμώδεις. Η νηστεία αποκαλύπτει την αληθινή ουσία του ανθρώπου.

π. Αλέξανδρος Ελτσιανίνωφ

Ἡ σοβαρότητα ἀργοπεθαίνει στήν Μ.Υ.Θ. (Μονάδα «ὑψηλῆς θεολογίας»)

Γράφει ὁ πατήρ Παῦλος Καλλίκας

Περίπτωση 1η
Ἀκούστηκε δημόσια ἀπό τῆς Ὡραίας Πύλης: «…γέμισε ἡ κοινωνία μας ἀπό ἀνισόρροπους ἀνθρώπους… γιά νά εἶναι κανείς ἰσoρροπημένος ἤ πρέπει νά εἶναι μεγάλος ἐπιστήμονας (ἐν. πού νά πιστεύει στόν Θεό) ἤ πρέπει νά εἶναι μεγάλος Θεολόγος καί Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀπό κεῖ καί πέρα ἀρχίζουν οἱ ἀνισορροπίες …».
Διερωτᾶται ὁ κοινός καί ἁπλούς νοῦς (καί μᾶλλον ἀνισόρροπος, ὅπως ὑπαινίσσεται ὁ ὁμιλητής):
- Ἄν ὁ ὁμιλητής, τουλάχιστον ἐπίσημα, δέν συγκαταλέγεται στίς δύο αὐτές κατηγορίες τοῦ ἰσορροπημένου ἀνθρώπου ὅπως ὁ ἴδιος τίς...
ὁρίζει, δηλ. τοῦ χριστιανοῦ ἐπιστήμονα π.χ. τοῦ μεγέθους ἐνός Francis S. Collins (ὅπως ἀναφέρει ἀλλοῦ), ἤ τοῦ μεγάλου Θεολόγου τοῦ Ἁγίου, διερωτῶμαι, πόσο μποροῦμε νά τόν ἐμπιστευθοῦμε; Λέω… ἄν.1

Περίπτωση 2η

Ἀργολίδος Νεκτάριος: ''Ἡ πανούκλα καί ὁ covid-19''

Σέ ἄρθρο πού δημοσιεύτηκε μέ τόν παραπάνω τίτλο ὁ ἀρθρογράφος παραθέτει τά λόγια τοῦ π. Κλεόπα σχετικά μέ τούς πέντε τρόπους κοινωνίας τοῦ χριστιανοῦ γιά νά δώσει ἕνα φωτάκι ἐλπίδας, ὅπως λέει. (Οἱ προβολεῖς χάθηκαν ἄραγε; Μήπως κοστίζουν;)
"Ὅταν πῆγα στήν Ἀθήνα (ὁ π. Κλεόπας διηγεῖται), στήν Ἱερά Σύνοδο μέ ρώτησαν πόσων εἰδῶν κοινωνίες ἔχουμε. Καί τούς ἀπάντησα πώς μέ 5 τρόπους μπορεῖ νά κοινωνήσει ὁ χριστιανός.

Ὁ πρῶτος τρόπος εἶναι μέ τήν συμμετοχή μας στό μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας, ὅταν ὁ ἱερέας μᾶς κοινωνεῖ μέ τήν λαβίδα.

Ὁ δεύτερος τρόπος, μέ τήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ. Ὅταν λές τήν εὐχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», εἴτε μέ τό νοῦ, εἴτε μέ τήν καρδιά, μπορεῖς καθημερινά νά κοινωνεῖς ἄπειρες φορές τόν Χριστό.

Ὁ τρίτος τρόπος εἶναι μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὅποιος τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, ἑνώνεται μέ τόν Χριστό, ἑνώνεται μέ τήν Ἁγία Τριάδα. …

Ὁ τέταρτος τρόπος κοινωνίας, γίνεται μέ τήν ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται μέ τήν ἀκοή καί διοχετεύεται στήν καρδιά. Τήν ἴδια κοινωνία πού δέχεσαι ἀπό τόν ἱερέα μέ τή λαβίδα, τήν ἴδια δέχεσαι ἀπό τά αὐτιά, ὅταν ἀκοῦς μέ εὐλάβεια τό λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἐάν λοιπόν κάθεσαι στήν ἐκκλησία ἥσυχα, ὅπως κάθεστε ἐδῶ, κι ἔχεις φόβο Θεοῦ, τότε λοιπόν κάθε φορᾶ κοινωνεῖς τό Χριστό ἀπό τά αὐτιά.

Ὁ πέμπτος τρόπος κοινωνίας γίνεται μέ τήν προσκομιδή, ὅπου ὁ ἱερέας μνημονεύει τά ὀνόματα καί βγάζει μερίδες πάνω στόν Ἅγιο Δίσκο. Τή στιγμή τῆς συστολῆς πού ὁ ἱερέας ρίχνει τίς μερίδες στό Ἅγιο ποτήριο καί ἑνώνονται μέ τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, οἱ πιστοί πού μνημονεύθηκαν κοινωνοῦν τόν Χριστό καί καθαρίζονται ἀπό τίς ἁμαρτίες.2
Διερωτᾶται ὁ κοινός καί ἁπλούς νοῦς:
Φωτάκι ἐλπίδας ἤ κατά τό κοινῶς λεγόμενο «ἄλλα λόγια νά ἀγαπιόμαστε;».

Γιατί ὁ ἀρθρογράφος παρουσιάζει ἔτσι αὐτούς τούς 5 τρόπους κοινωνίας; Αὐτό ἐννοεῖ ὁ π. Κλεόπας ἤ τελικά τόν «χρησιμοποιεῖ»; Τί θέλω νά πῶ;

Θά δώσω ἕνα παράδειγμα: Γράφει «…οἱ πιστοί πού μνημονεύθηκαν (στήν Ἱ. Προσκομιδή) κοινωνοῦν τόν Χριστό καί καθαρίζονται ἀπό τίς ἁμαρτίες (5ος τρόπος κοινωνίας)». Ἄν σταματήσουμε ἐδῶ τί συμπέρασμα βγαίνει; Μᾶλλον λάθος συμπέρασμα, τουλάχιστον ὄχι Ὀρθόδοξο. Γιά νά δοῦμε ὅμως καί τήν συνέχεια τῆς συγκεκριμένης συνέντευξης τοῦ συγκεκριμένου ἀρθογράφου ἀπό τόν π. Κλεόπα, πού ἀναρτήθηκε σέ παλαιότερη ἀνάρτηση στό διαδίκτυο:

«…οἱ πιστοί πού μνημονεύθηκαν κοινωνοῦν τόν Χριστό καί καθαρίζονται ἀπό τίς ἁμαρτίες.
-Πέστε μας κάτι γιά τήν μετάνοια καί τήν ἐξομολόγηση.
-Κατ’ ἀρχήν αὐτό πού πρέπει νά γνωρίζουμε εἶναι ὅτι ὅλοι μας εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἄλλοι περισσότερο καί ἄλλοι λιγότερο…. Καί συνεχίζει: «Ἐάν ὁμολογῶμεν τάς ἁμαρτίας ἠμῶν, πιστός ἐστι καί δίκαιος, ἴνα ἄψη ἠμίν τάς ἁμαρτίας καί καθαρίση ἠμᾶς ἀπό πάσης ἀδικίας» ( Ἰωάν. Α’, 8-9).
Οἱ προϋποθέσεις γιά μία σωστή ἐξομολόγηση εἶναι οἱ ἑξῆς:
α) Νά γίνεται ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ.
β) Νά εἶναι πλήρης.
γ) Νά γίνεται μέ τή θέλησή μας.
δ) Νά γίνεται μέ ταπείνωση καί συντριβή….»3
Τελικά τι λέτε; ἡ μνημόνευση τῶν πιστῶν στήν Ἱ. Προσκομιδή καθαρίζει ἀπό τίς ἁμαρτίες, ὅπως ἀφήνει (ἄθελά του πιστεύω) νά ἐννοηθεῖ ὁ ἀρθρογράφος; Ὄχι. Τί λέει παρακάτω ὁ γέροντας Κλεόπας; Λέει καθαρά ὅτι ἡ μετάνοια καί ἡ ἐξομολόγηση καθαρίζει τίς ἁμαρτίες μας.

Αὐτό ἐννοῶ ὅτι ὁ ἀρθογράφος τόν «χρησιμοποιεῖ» γιά νά δικαιολογήσει τά ἀδικαιολόγητα (δηλ. ἀποπομπή τῶν πιστῶν ἀπό τόν Ναό τοῦ Θεοῦ, ἀποχή ἀπό τήν Θεία Κοινωνία, ἐξομολόγηση κ.α., μάλιστα ἐν ὄψει τῶν ἑορτῶν).

Ποιό περιστατικό δέν θά ἄρεσε στόν ἀρθρογράφο μας στήν προκειμένη περίπτωση; [Διήγηση τοῦ Ρουμάνου, Γέροντα Κλεόπα Ἰλιέ (1912-1998)]:

 Κάποτε ὁ πατήρ Καλλίστρατος τελοῦσε τή Θεία Λειτουργία καί, ὅταν ἐπικαλέσθηκε τό Ἅγιο Πνεῦμα νά κατέλθει, μέ ἔκπληξή του εἶδε ὅτι ὁ Ἀμνός ἔγινε κρέας καί ἔτρεχε