Νεωτερισμοί στην Ορθόδοξη Λατρεία και η απάντηση του Αγίου Παϊσίου

 Την άνοιξη του 1993 επισκέφτηκα για πρώτη φορά το Άγιον Όρος και έμελλε από τότε να μείνει χαραγμένο στην καρδιά μου τόσο για τις ευλογίες όσο και για ένα απρόσμενο γεγονός που με σημάδεψε,το οποίο είναι σχετικό με τους νεωτερισμούς που κατά τακτά διαστήματα επιχειρούν κάποιοι «Εκκλησιαστικοί αναμορφωτές» να εισαγάγουν εντελώς αναίτια στον χώρο της Εκκλησίας μας.

Η Εκκλησιαστική χρονιά 1992-93 με βρήκε σπουδαστή του Εκκλησιαστικού Λυκείου Αθηνών.
Η χρονιά κυλούσε σύμφωνα με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα και υπήρχε αρκετό ενδιαφέρον για τα μαθήματα, αν και περισσότερο επιζητούσαμε επίκαιρες Εκκλησιαστικές συζητήσεις που αφορούσαν καυτά θέματα της Εκκλησίας.

Ένα από αυτά ήταν και ο καινοτόμος νεωτερισμός από κάποιους καθηγητές, ευτυχώς όχι πολλούς, που επέμεναν σε κάθε μάθημα να μειωθεί ο χρόνος της Θείας Λειτουργίας με το αιτιολογικό, άκουσον – άκουσον, ότι η καημένη η γριούλα δεν μπορεί να ταλαιπωρείται όρθια σε κάποια γωνιά του Ναού.

Άσε που η ακαταλαβίστικη γλώσσα των Αρχαίων «δημιουργούσε» ένα πρόσθετο πρόβλημα!

Πολλές φορές αγανακτούσα και ήθελα να τα «χώσω» σε κάποιον καθηγητή μου άλλα σαν κάτι μου έλεγε να μην εκδηλώσω την ιερή αγανάκτησή μου. Αλλά δεν θα πέρναγε πολύς καιρός που η απάντηση θα ερχόταν από έναν Άγιο.

Ο καιρός περνούσε ώσπου πριν τις εξετάσεις αποφασίσθηκε να πάμε εκδρομή στο Άγιον Όρος. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Άγιον Όρος… ο πόθος κάθε προσκυνητή η λαχτάρα του πιστού να έρθει στο περιβόλι της Παναγιάς μας.
Ξεκινήσαμε με πρώτο μοναστήρι το Ρωσικό του Αγίου Παντελεήμονα. Εκεί έμελλε να με αξιώσει η Παναγιά με το πρώτο θαύμα της.

Κάποιος προσκυνητής αγνόησε τις προσταγές του αρχοντάρη, που δεν του επέτρεπε να βγάλει φωτογραφίες την εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα.
 Εκείνος προκλητικά με μια ακριβή φωτογραφική στάθηκε μπρος στον Άγιο και προσπάθησε να βγάλει φωτογραφία. Τότε εκ του Θαύματος η φωτογραφική μηχανή «πήδησε» ψηλά από τα χέρια του, που έντρομος και με τη βία την έπιασε.

Ο προσκυνητής ξεπέρασε γρήγορα την έκπληξή του και προσπάθησε να ξανατραβήξει φωτογραφία παρά την επιτακτική φωνή του μοναχού.

Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες...

Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες, δεν φαίνεται στα χοντρά πράγματα. Γιατί ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου έγινε Άγιος και άφθαρτος; Συγχώρεσε, λέμε, το φονιά του αδελφού του. Γιατί συγχώρεσε το φονιά του αδερφού του όμως; Εάν δεν είχε πνευματική εργασία μέσα του, θα συγχωρούσε το φονιά του αδελφού του; Όχι.
Και ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει πνευματική εργασία, θα φανεί αυτός ο άνθρωπος όχι στα χοντρά-χοντρά πράγματα.
Λένε μερικοί άνθρωποι που πάνε να εξομολογηθούν: "ούτε έκλεψα, ούτε φόνευσα, ούτε μοίχευσα, ούτε πόρνευσα, ούτε κανένα ανδρόγυνο χώρισα, άρα λοιπόν είμαι μια χαρά, τι μου λείπει;".
Η πνευματική ζωή όμως δεν φαίνεται σε αυτά. Η πνευματική ζωή φαίνεται στη λεπτομέρεια. Σε εκείνη την ώρα που θα πεις το δηλητήριό σου στον άλλον άνθρωπο. Κυρίως αυτό το πράγμα!

Ξέρετε, θα καταλάβετε τον εαυτό σας από το στόμα σας. Το στόμα μας είναι αυτό που εκφράζει την καρδιά μας. Είναι το πρώτο πράγμα! Δεν θα δείρεις τον άλλον άνθρωπο, δεν θα τον κλωτσήσεις, δεν θα τον δαγκώσεις, δεν θα τον τσιμπήσεις, τι θα του κάνεις; Θα του πεις λόγια...
Μπορεί να μην του πεις τίποτα το ιδιαίτερα προσβλητικό. Ακόμα και ο τρόπος που θα του το πεις όμως και εκείνη η κουβέντα που είναι τόσο λεπτή αλλά είναι σαν το νυστέρι του χειρούργου που μπήκε και ανοίγει διάπλατα το σώμα σου, έτσι μπορεί να είναι μια κουβέντα.
Και ο πνευματικός άνθρωπος, ιδίως σήμερα, φαίνεται από αυτή τη λεπτομέρεια, από τα λόγια του και μετά από τις ενέργειές του.
Τα λόγια μας είναι αυτά που εκφράζουν το είναι μας, ό,τι έχουμε μέσα μας.Το τι θα πεις, το πως θα το πεις είναι το πρώτο δείγμα της δουλειάς που γίνεται μέσα μας.
Η δουλειά που γίνεται στον κάθε άνθρωπο, η πνευματική εργασία, φαίνεται, κατά την ταπεινή μου άποψη, από τα λόγια του.
Όπως λέει ο Χριστός: "Το περιεχόμενο της καρδίας βγαίνει από το στόμα".

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

youtu.be/DCu219BfwuU

πηγή

Ἑορτήν χαρμόσυνον ἑορτάζει σήμερον Ζάκυνθος...καί συγκαλεῖται τάς φίλας πόλεις καί νήσους, τάς γείτονας, Κεφαλληνίαν καί Κέρκυραν

Δοξαστικὸν Αίνων τοῦ Ἁγίου Διονυσίου

 Ἑορτὴν χαρμόσυνον ἑορτάζει σήμερον Ζάκυνθος, ὦ φιλέορτοι, 

ἱεράρχου καινοῦ μνήμην τελοῦσα, Διονυσίου τοῦ ἐξ αὐτῆς ἀνατείλαντος,

 καὶ συγκαλεῖται τὰς φίλας πόλεις καὶ νήσους, τὰς γείτονας,

 Κεφαλληνίαν καὶ Κέρκυραν, τὴν μὲν ὡς ἐν τοῖς ἄλλοις οἷς κέκτηται, Σπυρίδωνα αὐχοῦσαν τὸν πολυθαύμαστον, 

τὴν δέ, ὡς τόν θαυματουργὸν πλουτοῦσα νέον Γεράσιμον, συνευφρανθῆναι πνευματικῶς, καὶ πανηγυρίσαι θεοπρεπῶς· 

μεθ' ὧν καὶ ἡμεῖς ψάλλοντες εἴπωμεν, ὁ ἐν ἁγίοις θαυμαστός Κύριος, ταῖς αὐτῶν ἱκεσίαις, τὰ ἐπὶ γῆς τῶν Ὀρθοδόξων συστήματα, ἐκ παντοίων κινδύνων λύτρωσαι, καὶ τῆς οὐρανίου βασιλείας ἀξίωσον ὡς φιλάνθρωπος.

Από την Ακολουθία των Αγίων Τριών Παίδων! Τι επίκαιρη προσευχή!

Άπλωσε το χέρι Σου ,αυτό το χέρι του οποίου της δύναμης έλαβαν πείρα κάποτε οι διώκτες Αιγύπτιοι και οι διωκόμενοι Εβραίοι.
Μην μας εγκαταλείψεις και μας καταπιεί ο θάνατος που διψάει για εμάς και ο αντιδικος διάβολος, ο οποίος μας εχθρεύεται.
Αλλά πλησίασε μας και σπλαχνίσου τις ψυχές μας!Έτσι όπως σπλαχνίστηκες τα Τρία Σου Παιδιά στη Βαβυλώνα. Αυτά τα Παιδιά που τα πέταξαν στο καμινι για την δική Σου Πίστη και από το καμίνι μέσα σου φώναζαν:
Έλα γρήγορα Εσύ που ευσπλαχνίζεσαι
Τρέξε Εσύ πού εισαι Ελεήμων για τη βοήθεια μας, γιατί αν θέλεις δύνασαι να μας βοηθήσεις!

Αγ.Ρωμανός o Μελωδός

πηγή

Επίσκοπος Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος Κόμπος.Στα χνάρια των Αγίων.

 Δεκαεννιά χρόνια από την κοίμησή του( †17-12-2005)

 Ο Αντώνιος Γ. Κόμπος από παιδί κινείται στις γειτονιές της γενέθλιας γης του Άργους Ν. Αργολίδος πρόσχαρος και καλοσυνάτος, με μάτια εκφραστικά της ευγενικής φυσιογνωμίας του, με μια αισιοδοξία βασισμένη στην πίστη που του δίδαξε η ευσεβής οικογένειά του. 

Από μικρός στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου, θα γίνει η προσευχή του επικοινωνία με τους Αγίους και δοξολογία για τον Θεό. Στον ιερό αυτό χώρο θα δαμάσει τα συναισθήματά του, αναλαμβάνοντας ευθύνες από πολύ νωρίς που απορρέουν από την αναγκαιότητα του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος. Θα ξεκινήσει από την παιδική του ηλικία ένας αγώνας εσωτερικός και εξωτερικός προκειμένου να μεταμορφώσει τη σκληρή πραγματικότητα του πένθους, της φτώχειας, του πολέμου. Αν και συνάντησε αντιξοότητες που συνθλίβουν την ανθρώπινη δύναμη και αξιοπρέπεια, δοκιμάστηκε η αντοχή του από παιδί, εκείνος σε όλη του τη ζωή θα περιδιαβεί ιερά μονοπάτια και θα ακολουθήσει το βηματισμό των Αγίων, φτωχός και διψασμένος αρχικά, νηστευτής και εγκρατής αργότερα.

Έτσι θα πορευτεί ως Φοιτητής, ως Καθηγητής και Διδάσκαλος και κάθε φορά θα παραμένει «άβγαλτος» από τους Ιερούς Ναούς των περιοχών όπου και τον οδήγησε η πρόνοια του Θεού, για να γίνει Ιεροκήρυκας στην Αιτωλοακαρνανία (1971-74), όπου θα συναντήσει τη Σαλώμη.

Ήταν η θεοσεβής εκείνη γυναίκα, γεννημένη στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας, το τελευταίο από τα επτά παιδιά της ευλαβούς οικογένειας της Ασπασίας και του Θωμά Κουτσουκώστα, η οποία με πίστη στον Κύριο δόθηκε σε έναν καθημερινό αγώνα, εκεί που μάστιζε η φτώχεια και τα προβλήματα την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Έζησε όλη της τη ζωή σιωπηλή και συλλογισμένη, με το μαύρο μαντήλι να της καλύπτει το κεφάλι, σύμβολο μιας άλλης ζωής, καταξιωμένης, που επιμένουν να ζουν ορισμένοι άνθρωποι, κουβαλώντας την προσευχή και τη σιωπή, κρύβοντας επιμελώς την εσωτερική τους περιουσία, αντισταθμίζοντας τη σκληρή πραγματικότητα που τους περιβάλλει.

Με τα μουντζουρωμένα χέρια από την καπνιά των καντηλιών και το πετρέλαιο που χρησιμοποιούσε για να καθαρίζει τα μανουάλια, έπεφτε μπρούμυτα και προσευχόταν ώρα πολλή, ενώ για κάποιους αποτελούσε μια απόκοτη και ασήμαντη παρουσία, εκείνη διατηρούσε μορφή γαλήνια, λιτή, αυθεντική γυναίκας αγωνίστριας του Κυρίου, που όσες φορές η ψυχή της βρέθηκε πληγωμένη από μικροπρέπειες, εκείνη δίχως αγανάκτηση, δίχως να προτάξει τα δικαιώματά της, δίχως έκπληξη για τις απρόσμενες συμπεριφορές, δεν άφηνε να διαφανεί υπόνοια δυσαρέσκειας. Μόνο να φανταστεί κανείς μπορεί την ολόψυχη αφοσίωσή της στην Παναγία και το φτερούγισμα της ψυχής της κοντά στους Αγίους, όταν τους υπηρετούσε στα φτωχά τους εκκλησάκια, όταν συνομιλούσε με τον Άγιο Νεκτάριο.

Πρώτη, σε αυτήν αποκάλυψε ο Κύριος το σπουδαίο γεγονός. Τρείς φορές της εμφανίστηκε ο Άγιος Νεκτάριος μεταφέροντας το μήνυμα: « Ο π. Αντώνιος θα γίνει Δεσπότης, στη Δυτική Μακεδονία, γιατί πολύ ευαρέστησε τον Κύριο» και ο Μητροπολίτης Αντώνιος Κόμπος σε όλη την ιερατική πορεία του θα μνημονεύει το όνομα της μακαρίας εκείνης γυναίκας από την Ωραία Πύλη σε κάθε Απόλυση, για να αναρωτηθούμε και να μάθουμε ποια ήταν η Σαλώμη, η οποία έζησε πορευόμενη «την τεθλιμμένη ὁδό τῆς σαλότητος» και ακολουθώντας τη μακρά παράδοση της ορθοδόξου πίστεως θα καταστεί «ἡ μυστική ἐργάτις τῆς ἀρετῆς».

Ο Άγιος Νεκτάριος θα είναι ο πιο αγαπημένος ανάμεσα σε τόσους και τόσους αγαπημένους Αγίους και ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος θα έχει αδιάλειπτη παρουσία για προσκύνημα στην Αίγινα.

«Είχαμε πάει στο Χαλάνδρι, στο σπίτι της αδελφής του, κ. Δήμητρας, να εξομολογηθούμε. Εκείνη μας πληροφόρησε πως ο Σεβασμιότατος είχε πάει στην Αίγινα και δεν είχε επιστρέψει ακόμα.
-Μόλις έρχεται από τον Άγιο Νεκτάριο, ξαναφεύγει πάλι για τον Άγιο!, είπε με νόημα.
Σε λίγο, μπήκε μέσα ο Σεβασμιότατος γρήγορα –γρήγορα.
-Άργησες, του είπε, και σε περιμένουν οι άνθρωποι.

Εκείνος την κοίταξε χαμογελώντας σαν μικρό παιδί και από τα μάτια του ξεπετάχτηκε μια λάμψη, προδίδοντας τη χαρά για ό,τι είχε ζήσει κατά την επίσκεψή του στον Άγιο Νεκτάριο, στην Αίγινα.»

Με την ψυχή του να διψά για τον Κύριο, ζώντας τη γοητεία αλλά και τη δοκιμασία της εκκλησιαστικής εμπειρίας οδηγήθηκε σε βαθιά γνώση της Θεολογίας. Καθιστώντας κέντρο της ζωής του τον Κύριο και την Υπεραγία Θεοτόκο μάχεται για την ομορφιά της ψυχής και την καθαρότητα του πνεύματος και είναι τόση η ευλάβεια και αγάπη του για τους Αγίους που κατέστη φίλος μετά φίλων, άξιος να τους αντικρύζει και να συνομιλεί μαζί τους.

« Που υπηρετείς;» Ρώτησε, μόλις πλησίασε τον νεαρό Ιερομόναχο που συνάντησε σε μια από τις συνάξεις της Ιεράς Συνόδου.
«Στον Άγιο Μηνά…»
«Θα σε επισκεφτώ, γιατί ευλαβούμαι πολύ τον Άγιο» είπε.
Πράγματι, ένα πρωινό ήταν έξω από τον Ι.Ν. Αγίου Μηνά.
«Σε περιμένει ένας ιερέας, ένας παππούλης έξω», ειδοποίησε ο νεωκόρος, καθώς ο Αντώνιος Σιατίστης δεν έφερε τα συνήθη Επισκοπικά διακριτικά.

Μόλις μπήκε στον ναό αναφώνησε γεμάτος θαυμασμό :
-«Νάτος, νάτος ! Ο Άγιος Μηνάς ! Σωστό παλικάρι. Πω, πω… κι ας είναι τα φρύδια του άσπρα! Παλικάρι ! Παλικάρι!» . Ο Άγιος ήταν ολοζώντανος μπροστά του, τον έβλεπε και στρεφόμενος στο Ιερομόναχο είπε :
«Από εδώ και πέρα θα μυροβλύζει ο Άγιος, διότι ευαρεστείται.» Έτσι και έγινε.

Όταν εξετάζεις τη συνείδησή σου να συλλογίζεσαι τρία πράγματα:

Όταν εξετάζεις τη συνείδησή σου να συλλογίζεσαι τρία πράγματα:

• Τα σφάλματα της κάθε ημέρας.
• Την αιτία αυτών των σφαλμάτων.
• Και την προθυμία που έχεις, για να πολεμήσεις και να αποκτήσεις τις αντίθετες από αυτά αρετές.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Παίδων «Αγία Σοφία»: ΣΟΚ με την ψυχική υγεία των ανηλίκων – Τουλάχιστον 2 απόπειρες αυτοκτονίας τη μέρα – 570 περιστατικά σε ένα χρόνο!

Παντελής Λαμψιώτης

Απόλυτο σοκ προκαλούν τα όσα αποκάλυψε η διευθύντρια της Εντατικής του Παίδων «Αγία Σοφία», Χαρίκλεια Μπαρμπαρέσου, για την καταστροφή της ψυχικής υγείας των ανήλικων παιδιών στην Ελλάδα.

Όταν στην περίοδο της πανδημίας όλοι οι «ειδικοί» που είχε επιστρατεύσει η κυβέρνηση υποστήριζαν τα lockdown, υπήρχαν λίγοι επιστήμονες όπως πχ. ο κορυφαίος καθηγητής Ιωάννης Ιωαννίδης, που προειδοποιούσε με στατιστικές προβολές ότι οι συνέπειες των lockdown τα επόμενα χρόνια θα είναι πολύ χειρότερες από το όποιο όφελός τους. Μία από αυτές τις συνέπειες ήταν και η επιδείνωση της ψυχικής υγείας, με μαζικά φαινόμενα κατάθλιψης και αυτοκτονικών ιδεασμών.

Όπως ξέρουμε όμως, η κυβέρνηση και οι «ακαταδίωκτοι» δεν άκουσαν ποτέ αυτές τις προειδοποιήσεις γιατί προείχε γι’ αυτούς να προωθήσουν τα deals με τα σκευάσματα των big pharma. Στην ψυχική βλάβη που προκάλεσαν οι εγκλεισμοί και τα αυστηρά μέτρα στα σχολεία, ήρθε να προστεθεί και η καταστροφή της παιδείας επί Κυριάκου Μητσοτάκη, με woke προγράμματα σεξουαλικής προπαγάνδας που διαφθείρουν την αθωότητα των παιδιών σε όλο και μικρότερες ηλικίες.

Αν προσθέσουμε στα παραπάνω τoν εθισμό με τα κινητά, τη φρενίτιδα με τα social media, την προβολή ακατάλληλων προτύπων από media και κρατικούς φορείς, την προβολή της βίας που πυροδοτεί τα φαινόμενα bullying, αλλά και τη φτώχεια στην οποία βυθίζονται χιλιάδες οικογένειες, έχουμε ολόκληρο το μείγμα της «επιδημίας» κατάθλιψης που χτυπάει αλύπητα τα σημερινά ελληνόπουλα.

ΣΕ Ο,ΤΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΑΜΕ Σ’ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΡΙΠΕΣΟΥΜΕ!

«Ας με ακούσετε, ας με ακούσετε όλοι εσείς οι κακοί κριτές των ξένων αμαρτιών. Εάν είναι αλήθεια, όπως και πράγματι είναι, ότι “εν ω κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε” (Ματθ. ζ΄ 2), τότε ας είστε βέβαιοι, ότι για όσα αμαρτήματα κατηγορήσαμε τον πλησίον είτε ψυχικά είτε σωματικά, θα περιπέσουμε σ’ αυτά. Και δεν είναι δυνατόν να γίνει διαφορετικά» (Άγιος Ιωάννης Κλίμακος, λόγ. ι΄ 10).

Η διπλή προτροπή του οσίου – κατά τον τύπο της λειτουργικής διπλής προτροπής των εκκλησιαστικών αναγνωσμάτων «πρόσχωμεν» - αποκαλύπτει το βαρυσήμαντο του λόγου του: η κακή κρίση που κάνουμε για τις ξένες αμαρτίες λειτουργεί ως… προφητεία για τη δική μας κατοπινή ζωή! Για ό,τι αμάρτημα κατηγορήσαμε ή κατηγορούμε τον πλησίον μας θα επιτρέψει ο Κύριος το ίδιο να το γευτούμε κι εμείς: είτε ψυχικό είτε σωματικό. Κι είναι απόλυτος: «δεν είναι δυνατόν να γίνει διαφορετικά».

Γιατί; Πώς είναι τόσο βέβαιος; Πέρα προφανώς από τη μεγάλη πείρα του στα θέματα της πνευματικής ζωής – εκ νεότητός του στην άσκηση και στην αφιερωμένη ζωή στον Κύριο ήταν – πιστεύει ακράδαντα σε ό,τι έχει πει το αψευδές στόμα Εκείνου κι έχει καταγραφεί στο Ευαγγέλιο.

Ἄρνηση σέ πρόσκληση +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

Θὰ μιλήσουμε μὲ ἁπλᾶ λόγια, ἀγαπητοί μου. Τὸ ἀκούσατε τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 14,16-24. Ματθ. 22,14). Εἶνε ἡ ὡραία παραβολὴ τοῦ μεγάλου δείπνου. Ἀλλὰ προτοῦ νὰ μποῦμε στὴν παραβολή, θὰ σᾶς πῶ μιὰ ἱστορία.

Ὅταν ἤμουν ἱεροκήρυκας σὲ κάποιο ἄλλο μέρος, μιὰ μέρα βρῆκα στὸ δρόμο ἕναν ὑπάλληλο. Ἦταν πολὺ στενοχωρημένος, μέχρι σημείου νὰ θέλῃ ν᾿ αὐτοκτονήσῃ.

 –Τί σοῦ συνέβη, λέω, πέθανε ἡ γυναίκα σου, τὸ παιδί σου; σὲ τιμώρησαν, σὲ ἀπέλυσαν ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία;…

 –Ὄχι τίποτα ἀπ᾿ αὐτά. 

–Τότε;
–Δέχτηκα μιὰ προσβολὴ καὶ δὲν τὴν ὑποφέρω.

 –Ποιά προσβολή; 

–Νά, χθὲς ἔγινε τραπέζι· ἦταν ὅλοι οἱ σπουδαῖοι, κ᾿ ἐμένα δὲν μὲ κάλεσαν. Δὲν τὸ ἀνέχομαι.

 –Τόσο εὔθικτος εἶσαι, λέω, καὶ τόσο κατάκαρδα τὸ πῆρες;

 –Βεβαίως. Ἀκοῦς ἐκεῖ, νὰ καλέσουν τὴ σάρα καὶ τὴ μάρα κ᾿ ἐμένα νὰ μὴ μὲ καλέσουν; Τὸ θεωρῶ ἀνυπόφορο… 

Τότε κ᾿ ἐγὼ ἔκανα στροφὴ καὶ τοῦ λέω·

 –Μὴ στενοχωριέσαι· ἔχω στὴν τσέπη μία ἄλλη πρόσκλησι γιὰ σένα. 

–Τί; 

–Σὲ καλεῖ κάποιος τιμητικῶς σὲ μεγάλο τραπέζι… Αὐτός, ὅπως τοῦ μιλοῦσα σοβαρά, τὸ πίστεψε καὶ λέει· 

–Ποιός, ὁ νομάρχης; 

–Μπᾶ, κάποιος ἀνώτερος.

 –Ὁ ὑπουργός;

 –Παραπάνω.

 –Ποιός, ὁ βασιλιᾶς; 

–Παραπάνω. 

–Ποιός;

 –Κάποιος, ποὺ ὅλοι αὐτοὶ ποὺ θεωρεῖς μεγάλους εἶνε μπροστά του πελώρια μηδενικά. Σὲ καλεῖ ἐκεῖνος ποὺ κυβερνᾷ τὰ ἄστρα τ᾿ οὐρανοῦ, ποὺ ἔφτιαξε κ᾿ ἐσένα κ᾿ ἐμένα. Σὲ καλεῖ «ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ κύριος τῶν κυριευόντων» (Α΄ Τιμ. 6,15). –Ποιός; λέει (κατάλαβε ποῦ τὸ πήγαινα).

 –Σὲ καλεῖ ὁ Χριστός!

 –Ὁ Χριστός; 

–Ναί, ὁ Χριστός. Κι ἂν θεωρῇς προσβολὴ τὸ ὅτι δὲν σὲ κάλεσαν οἱ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν «μεγάλοι», μὴ στενοχωριέσαι· σὲ καλεῖ ὁ Χριστός. 

–Ποῦ; πότε; 

–Κάθε Κυριακὴ ποὺ χτυπᾷ ἡ καμπάνα· κάθε χτύπημα εἶνε μία πρόσκλησι…

Ὁ Χριστὸς καλεῖ ἐσένα, τὸν ἄλλο, ὅλους. Ὄχι βέβαια καὶ τὸ μασόνο, τὸ χιλιαστή, τὸ μουσουλμᾶνο, τὸ βουδδιστή, τὸ βραχμᾶνο, ὅποιον ἀνήκει σὲ ἄλλη θρησκεία. Καλεῖ ὅσους πιστεύουν σ᾿ αὐτὸν καὶ φέρουν τὸ ὄνομα τοῦ ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ· ἄντρες – γυναῖκες, μικροὺς – μεγάλους. Εἶνε ὑποχρεωτικό. Οἱ ἱεροὶ κανόνες λένε καθαρά, ὅτι ὅποιος χωρὶς λόγο λείψῃ τρεῖς Κυριακὲς ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, αὐτὸς διαγράφεται ἀπὸ τὰ μητρῷα της, ἀποκόπτεται, μὲ ἄλλα λόγια εἶνε ἀφωρισμένος.

Πότε για πρώτη φορά εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη η λέξη «αγάπη»;

Εχθές, Κυριακή των Προπατόρων, εορτάσαμε και την μνήμη του Πατριάρχου Αβραάμ.
Θυμήθηκα το εξής: πότε για πρώτη φορά εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη η λέξη «αγάπη»;
Στο 22ο κεφάλαιο της Γενέσεως όπου αναφέρονται τα όσα αφορούν την θυσία του Ισαάκ.
Ο Θεός μιλά στον Αβραάμ και του λέγει: λαβὲ τὸν υἱόν σου τὸν ἀγαπητόν, ὃν ἠγάπησας, τὸν ᾿Ισαάκ, καὶ πορεύθητι εἰς τὴν γῆν τὴν ὑψηλὴν καὶ ἀνένεγκον αὐτὸν ἐκεῖ εἰς ὁλοκάρπωσιν ἐφ᾿ ἓν τῶν ὀρέων, ὧν ἄν σοι εἴπω.

Ο Ισαάκ είναι ο υιός ο αγαπητός, τον οποίο ο Αβραάμ αγαπά. Η αγάπη εδώ εκφράζει την σχέση του Πατέρα με τον υιό του.
Μας θυμίζει τον Θεό Πατέρα, ο οποίος στην Βάπτιση και την Μεταμόρφωση του Ιησού μιλά για τον Υιό Του με τα ίδια λόγια: Οὗτος ἐστίν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός.
Στα Εβραϊκά η λέξη αγάπη είναι ahavah. Προέρχεται από το hav, το οποίο σημαίνει «δίνω». Στην Εβραϊκή παράδοση η αγάπη δεν έχει τόσο σχέση με τα αισθήματα αλλά με την προσφορά, με τις πράξεις.

Στο Λευϊτικό ο Θεός δίνει την εντολή να αγαπάμε τον πλησίον, τον γείτονά μας. Ο Ιησούς επαναλαμβάνει αυτήν την εντολή και μάλιστα προσθέτει κάτι νέο: να αγαπάμε τον εχθρό μας. Η αγάπη εδώ δεν έχει να κάνει με το τι αισθανόμαστε για τον άλλο αλλά με τις πράξεις μας και την προσφορά μας προς αυτόν.

ΧΑΤΣΙΚΟ

Η τελευταία φωτογραφία του Χάτσικο(επιχρωματισμένη)

Η ιστορία του μεταφέρθηκε το 2009 με μεγάλη επιτυχία στην μεγάλη οθόνη και ακόμα και σήμερα συγκινεί εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο. Ο λόγος για τον Χάτσικο, τον σκύλο που στην Ιαπωνία τιμάται ως εθνικός ήρωας και έγινε διάσημος για την αξιοθαύμαστη αφοσίωση στο αφεντικό του, στο οποίο έμεινε πιστός για όλη του τη ζωή.

Η ιστορία του Χάτσικο ξεκινά τον Ιανουάριο του 1924, όταν ο Χιντεσάμπουρο Ουένο, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Τόκιο, υιοθετεί ένα λευκό κουτάβι Ακίτα ηλικίας δύο περίπου μηνών το οποίο ονομάζει Χάτσικο, που στα ιαπωνικά σημαίνει “όγδοος ευοίωνος πρίγκιπας”, δηλαδή αυτός που φέρνει τύχη.

Ο καθηγητής ζούσε μοναχικά στα περίχωρα του Τόκιο και μεγάλωσε τον Χάτσικο σαν πραγματικό φίλο και σύντροφο. Ήταν πραγματικά αχώριστοι και καθημερινά περπατούσαν μαζί μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, όπου ο καθηγητής έπαιρνε το τρένο για να πάει στο πανεπιστήμιο. Ο Χάτσικο πήγαινε κατόπιν σπίτι αλλά το απόγευμα ξαναγύριζε στον σταθμό, όπου περίμενε την επιστροφή του αφεντικού του. Τον Μάιο του 1925 ο Χάτσικο συνόδευσε όπως πάντα τον καθηγητή στον σταθμό του τρένου και γύρισε σπίτι. Ο καθηγητής όμως δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά στον σταθμό διότι κατά την διάρκεια μιας διάλεξης στο πανεπιστήμιο πέθανε από εγκεφαλικό.

Μετά τον θάνατο του καθηγητή, ο Χάτσικο δόθηκε σε σπίτια συγγενών και φίλων για να τον φροντίζουν, αλλά καθημερινά δραπέτευε επιστρέφοντας στο παλιό του σπίτι. Ξαναγυρνούσε στον σταθμό, περιμένοντας στο ίδιο σημείο το αφεντικό του κάθε μέρα, για το υπόλοιπο της ζωής του.

Τελικά, ο Χάτσικο χαρακτηρίστηκε σαν ζωντανός θρύλος και ένας διάσημος γλύπτης φιλοτέχνησε ένα μπρούτζινο άγαλμα που τον απεικονίζει καθιστό, να περιμένει το αφεντικό του. Το άγαλμα αυτό τοποθετήθηκε σε μια έξοδο του σταθμού της Σιμπούγια, ενώ στα αποκαλυπτήρια ήταν παρών και ο ίδιος ο Χάτσικο. Η ιστορία του έγινε η αιτία της αναθέρμανσης του ενδιαφέροντος των Ιαπώνων για τους σκύλους Ακίτα, τους οποίους περιγράφουν ως “θαρραλέους σαν σαμουράι αλλά συνάμα τρυφερούς σαν γατάκια, με μεταξένια καρδιά αλλά και αλύγιστους σαν ατσάλι”.

Άγιος Σπυρίδωνας, ο προστάτης των πλακουντοποιών του Χάνδακα!

Ελένη Μπετεινάκη

 Kι είναι γεμάτο θρύλους και παραμύθια το Μεγάλο μας Κάστρο ή Χάνδακας. Κάθε γωνιά του και μια ιστορία, κάθε σοκάκι κι ένας αναστεναγμός, κάθε κτίσμα μια θύμηση και κάθε εκκλησιά θησαυρός πολύτιμος κειμηλίων και …ζωής που πέρασε!

 Στον Άγιο Μηνά κατηφόρισα πάλι λίγο μετά το ξημέρωμα. Κυριακή κι είναι ανοιχτά από πολύ νωρίς με ελάχιστο κόσμο και απόλυτη ηρεμία. Μια μικρή περιήγηση για να σταθώ σε εκείνο το μοναδικό ξυλόγλυπτο τέμπλο που δωρίστηκε κάποτε από ανθρώπους που ανήκαν στην περίφημη Συντεχνία των Πλακουντοποιών, για χάρη του προστάτη τους του Αγίου Σπυρίδωνα! Να ξαναδώ και να θαυμάσω την «ιστορία», να μαγευτώ από τα χρώματα της νεώτερης εικόνας που φιλοτεχνήθηκε μοναδικά στα 1911 από τον Ευάγγελο Μαστρογιαννάκη!

Την Εποχή της Τουρκοκρατίας ο Άγιος Σπυρίδωνας ήταν προστάτης των Πλακουντοποιών, δηλαδή των Φουρνάρηδων που έφτιαχναν παξιμάδι και κουλούρια. Το σωματέιο τους τους ήταν από τα παλαιότερα που υπήρχαν στην πόλη, συντεχνία τον καιρό των Ενετών, όταν ιδρύθηκε ,με πλούσια ευεργετική δράση και πλήθους αφιερωμάτων στον ναό που την φιλοξενούσε, αν και για μεγάλο διάστημα «έμενε »η πιο μικρή, η πιο θρυλική στο σπίτι του εορτασθέντος μέλους του σωματείου. Ήταν η παραμονή και η ημέρα της εορτής που η εκκλησία γέμιζε άρτους και η εικόνα με το ξυλόγλυπτο τέμπλο περιφερόταν με πομπή στους δρόμους του Μεγάλου Κάστρου με τη συνοδεία όλων των μελών του σωματείου, ακόμα και την περίοδο της μεγάλης τούρκικης κατοχής του.

Λέγεται, σύμφωνα με έρευνα του Νικολάου Ζευγαδάκη, πως την περίοδο της Τουρκοκρατίας και ιδίως περί της θητείας του Σεβαστού Μητροπολίτου Κρήτης Τιμόθεου Καστρινογιαννάκη (1882-1897) ενισχύθηκαν οι εορτασμοί και μάλιστα μέσα στον ναό και η συντεχνία των πλακουντοποιών διατηρούσε « …πολυκάνδηλον με τον φούρνον, το φτυαράκι και την πιρούνα…». Την ημέρα της εορτής του Αγίου κάθε Συντεχνίας και ιδιαίτερα των Πλακουντοποιών, συνεχίζει ο Ζευγαδάκης, «… στον οίκο ή τους εορτάζοντας δύο οίκους της συντεχνίας , διεξήγετο ο περαιτέρω εορτασμός με κρητικούς χορούς και άσματα…

Η διασκέδασις αυτή, κατά την οποίαν, εκτός των αναψυκτικών, παρετίθετο και πλούσιαν τράπεζα, ως συμβαίνει και σήμερον εις την συντεχνία των πλακουντοποιών, ήτις εορτάζει τον προστάτην της Άγιο… (1963)». Στο Μεγάλο Κάστρο λοιπόν, κάπου στα 1870, στην συνοικία Τσεπανέ, σημερινή Αγίου Τίτου, υπήρχε ένας φούρνος με φούρναρη τον Μιχάλη Φουντουλάκη ή Στραβοπόδα που έψηνε τα ψωμιά και τα κουλούρια των κατοίκων της περιοχής.

Η συνήθεια της εποχής ήθελε όλα τα ζυμωμένα ψωμιά που έφερνε Τούρκος ή Χριστιανός στον φούρνο να ναι τοποθετημένα πάνω σε μια σανίδα ή τάβλα. Ένας από τους πελάτες του κ. Μιχάλη ήταν κι ένας Τούρκος Αγάς που φρόντιζε να πηγαίνει ο ίδιος το ψωμί του πάνω σε μια μικρή σανίδα που πάντα έπαιρνε αμέσως πίσω, την τύλιγε σε μια καθαρή πετσέτα και την έφερνε σπίτι του. Το ψωμί του το ξεχώριζε από ένα ειδικό σημάδι που έβαζε πάνω στη ζύμη.

Ο Άγιος Ελευθέριος εμπνέει και διδάσκει

"Ο Ελευθέριος ως αδουλωτος φύση, σπάθας θεωρών ουκ εδωλούτο πλάνην"
Ο Άγιος Ελευθέριος εμπνέει και διδάσκει .
Διδάσκει την πραγματική Ελευθερία της αξιοπρέπειας ,της τιμής και της ωραιότητας. Απέναντι σε μια εποχή που "πλασαρεται" με καθς μέσο και σε καθε ευκαιρια, μια άλλη ελευθερία, μια ψεύτικη ελευθερία του να μπορώ να τα κάνω όλα, μια ελευθερία της σκλαβιάς, της αναξιοπρεπειας και του θανάτου

πηγή

Άγιος Πορφύριος..Άρωμα ανεξάντλητο!

 Πόσο όμορφα είναι όλα του Θεού τα φτιάγματα! Πάντα εν σοφία εποίησε, εν αρμονία, εν γαλήνη! Η ωραιότητα της ανόθευτης πλάσης που αντιστέκεται στο πολλάκις ανίερο και ακαλαίσθητο αυτεξούσιο του ανθρώπου, είναι συγκλονιστική! Τι κάλλος προσφέρουν τα ανθισμένα χώματα της γης! 

Μια πανδαισία χρωμάτων φέρτε μπροστά στα μάτια σας και γαληνέψτε! 

Και δοξολογείστε τον Μεγάλο Ζωγράφο, γι αυτόν τον αχειροποίητο ασύνορο καμβά τον υπέροχο!

 Τώρα πάρτε στα χέρια σας το πιο αγαπημένο σας ευωδιαστό λουλούδι! 

Αυτό το άρωμα! 

Αυτή η μοσχοβολιά του ! 

Μια γαρδένια, ένα γιασεμάκι , ένα νυχτολούλουδο,ένα τριαντάφυλλο,μια λεβάντα, ένα γαρύφαλλο,ένα αγιόκλημα! 

Ένα τόσο δα ανθάκι κρατήστε και αρχίστε να το ανασαίνετε! 

Συνέχεια εισπνέετε το άρωμά του, ξανά και ξανά και ξανά! Μα… δεν σταματά η ευωδία! Όσες, αμέτρητες ανάσες και αν του κλέψετε,το άρωμά του ανεξίτηλο , ανεξάντλητο!

 Έτσι ακριβώς συμβαίνει αδελφοί μου συναμαρτωλοί και με του ουρανού τα άνθη τα πανεύοσμα! Με τους Αγίους του Θεού ! Με τους γνήσιους φίλους του Χριστού μας! Τους δικούς μας μεσίτες στον θρόνο του Δεσπότη και Κριτή! Δεν εξαντλείται το άρωμά τους! Η πνευματική και μεθυστική τους ευωδία! Θες συνεχώς να ρουφάς την μυροβόλα αγιότητά τους! Να θεραπεύεις έτσι της ψυχής τα δυσώδη τραύματα! Να φυλακίζεις την μυρωδιά του θαυμαστού τους βίου μέσα στην καρδιά σου!

Σπάνια φωτογραφία της μοναχής Βαρβάρας Γιακοβλεβνα.

 Η μοναχή Βαρβάρα Γιακοβλεβνα ακολούθησε την Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα, μέ τήν θέλησή της, στό μαρτύριο και ήταν από τις πρώτες ἀδελφές τῆς Μονῆς.

Τη νύχτα της 18ης Ιουλίου 1918 οι Μπολσεβίκοι τις μετέφεραν(μαζί με τον τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς Ρομανώφ και τους πρίγκηπες Ιβάν,Κωνσταντίνο και Γεώργιο Ρομανώφ. σ'ένα παλιό εγκαταλελειμένο ορυχείο,σε απόσταση 12 χιλιομέτρων στο Νίζνια Σελίνσκαια.Τους κατέβασαν για να πυροβολήσουν τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς,ενώ τους υπόλοιπους, με δεμένα μάτια,τους πέταξαν στο βάθος του ορυχείου.Έπειτα οι δολοφόνοι πέταξαν χειροβομβίδες.

Ὅταν τά Λευκά Στρατεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ ἔφθασαν στήν περιοχή, ἄρχισε προσπάθεια νά ἀνασυρθοῦν τά σώματα. Τό Λείψανο τῆς μ. Βαρβάρας βρέθηκε τήν 8η Ὀκτωβρίου καί τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἐλισάβετ τήν 11η τοῦ ἰδίου μηνός. Ἄν καί εἶχαν περάσει τρεῖς περίπου μῆνες ἀπό τόν μαρτυρικό τους θάνατο, τά Λείψανα βρέθηκαν ἀδιάφθορα, μέ τά χέρια σέ σχῆμα Σταυροῦ! Στό στῆθος τοῦ μωλωπισμένου Λειψάνου τῆς ἁγ. Ἐλισάβετ, βρέθηκε μία πολύτιμη εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος, μέ τήν ὁποία τήν εἶχε εὐλογήσει ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Γ', κατά τήν προσχώρησή της στήν Ὀρθοδοξία, τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1891.

Εικόνα της Παναγίας περιστοιχιζόμενη από τις 18 Προφήτιδες και Δίκαιες γυναίκες της Παλαιάς Διαθήκης

Η σπάνια εικόνα της Παναγίας του Σμόλενσκ περιστοιχιζόμενη από τις Προφήτιδες και τις Δίκαιες γυναίκες της Παλαιάς Διαθήκης βρίσκεται στο τέμπλο του Ναού του Ευαγγελισμού στο Κρεμλίνο

Η εικόνα είναι του 15ου αιώνα αλλά το περίγραμμα είναι του 17ου αιώνα

Κάθε μικρή εικόνα περιέχει μία επιγραφή,ένα όνομα,μία φράση που βγαίνει από το στόμα.Κάποιες φράσεις όμως στα δεξιά διαβάζονται με την βοήθεια ενός καθρέφτη.

 Αυτή η παράξενη εικόνα είναι παραγγελία της Τσαρίνας Ναταλίας Αλεξέεβνα(αδελφή του Τσάρου Πέτρου του Α')το 1698.

Η δήθεν χριστιανική Δύση πρέπει να ντρέπεται για την ευθύνη της για όσα συμβαίνουν στην Συρία !

Η Συρία,ως γνωστόν,είναι κοιτίδα του Χριστιανισμού....Εκεί γεννήθηκαν μεγάλες μορφές του, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, η αγία Βαρβάρα, ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος, ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος και πλήθος άλλων σπουδαίων προσωπικοτήτων και Αγίων. 

Η νέα διοίκησή της - αυτή των τζιχαντιστών τρομοκρατών που τα δυτικά ΜΜΕ βάφτισαν εν μιά νυκτί σε επαναστάτες αντάρτες ( !!! ) - έδωσε ήδη το πρώτο αναμενόμενο δείγμα γραφής της εξουσίας τους μετά την ανατροπή του Άσσαντ : 

ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ τον εορτασμό των Χριστουγέννων σε μια χώρα που μέχρι τώρα εορτάζονταν με μεγάλη λαμπρότητα από τις εκατοντάδες χιλιάδες των πιστών και άλλωστε αποτελεί δικαιοδοσία ενός εκ των ιστορικά πρεσβυγενών Πατριαρχείων της Ορθοδόξου Ανατολής, του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Dimitrios Katsouras

Βυζαντινοί μήνες!

Οι προσωποποιήσεις των δώδεκα μηνών, συνοδευόμενοι από τα αντίστοιχα ζώδιά τους, σε ανεκτίμητο εικονογραφημένο και διακοσμημένο χειρόγραφο της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου από το 1346, σε μικρογραφίες (miniatures).

Τα ζώδια σε γκριζογραφίες εικονίζονται πάνω σε θέματα από τη βυζαντινή δημόσια ή ιδιωτική ζωή, από όλους τους μήνες του χρόνου, δημιουργώντας έντονη αισθητική αντίθεση με τις πολύχρωμες προσωποποιήσεις των μηνών.

Οι 12 παραστάσεις αποτελούν ένα ελάχιστο, αντιπροσωπευτικό δείγμα από το πλούσιο υλικό σε ανεκτίμητα χειρόγραφα, αρκετά από τα οποία είναι μοναδικά καλλιτεχνήματα, που χρονικά ξεκινούν από τον 10ο αιώνα, και μπόρεσαν να διατηρηθούν «με ευλάβεια, και μέσα από πολλούς κινδύνους, επί τόσους αιώνες οι πατέρες της Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου».

Εν γένει, για τους καλλιτεχνικούς και μόνο θησαυρούς του Αγίου Όρους, δεν πρόκειται μόνο για υψηλού επιπέδου καλλιτεχνικές δημιουργίες, αλλά και για μια πνευματική περιουσία και παρακαταθήκη θρησκευτικού αναστοχασμού και ιστορικής μνήμης με θρησκευτική και εθνική αποστολή.

Βασίλης Στοϊλόπουλος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ'ΛΟΥΚΑ-Οι Καλεσμένοι

Δύο Κυριακὲς πρὸ τῶν Χριστουγέννων φέρνουμε στὴ μνήμη μας τὴ χορεία τῶν ἁγίων Προπατόρων, τῶν κατὰ σάρκα προγόνων τοῦ Χριστοῦ. Ὅλοι αὐτοὶ κλήθηκαν ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ κρατήσουν ἀδιάσπαστη τὴ βιολογικὴ ἁλυσίδα μέσῳ τῆς ὁποίας θὰ λάμβανε χώρα ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ μιὰ ἄλλη ἐπίσης χορεία πνευματικῶν Προπατόρων, ὅλοι οἱ δίκαιοι «ἀπὸ Ἀδὰμ ἄχρι καὶ Ἰωσὴφ τοῦ μνήστορος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου», προοδοποίησαν τὴν κάθοδο τοῦ Θεοῦ, στήνοντας καὶ κρατώντας ὄρθια τὴν πνευματικὴ γέφυρα μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς.

Ὅμως μιὰ θαυμάσια παραβολὴ δείχνει ὅτι Θεὸς κάλεσε καὶ ἄλλους πολλοὺς νὰ σχετισθοῦν μαζί του. «Ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς». Αὐτοὶ ὅμως, προφασιζόμενοι διάφορα, ἀδιαφόρησαν. Ὁ Θεὸς στὴ συνέχεια κάλεσε στὸ τραπέζι του καὶ ἄλλους, «πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς» ἀπὸ τὶς πλατεῖες καὶ τοὺς δρόμους τῆς πόλης, ἀλλὰ καὶ πλάνητες καὶ ἀστέγους ἀπὸ παραέξω, ἀπ’ τὰ σοκάκια καὶ τοὺς φράχτες τῶν ἀγρῶν (Κυριακὴ ΙΑ΄ Λουκᾶ).

Ἡ παραβολὴ δὲν ἔχει μόνο συμβολικό, ἀλλὰ καὶ προφητικὸ χαρακτήρα. Δείχνει τὴν ἀνέλιξη τοῦ σωστικοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ, τῆς θείας Οἰκονομίας. Ὁ Θεὸς ἐπιλέγει ἀρχικὰ καὶ καλεῖ κοντά του ὄχι ὅλο τὸν κόσμο, ἀλλὰ «πολλούς». Ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ οἱ πολλοί; Ἕνας λαός. Οἱ Ἑβραῖοι.

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ(Κυριακή ΙΑ Λουκά)

Ὁ Θεός, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὅταν δημιούργησε τόν ἄνθρωπο, τόν ὅρισε νά ἐξουσιάζει τόν κόσμο, ἀλλά καί νά τόν προφυλάσσει ἀπό τό κακό καί τή φθορά. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως ἐπέλεξε νά εἶναι μέρος τῆς φθορᾶς ἁμαρτάνοντας, ἀκολουθώντας δηλαδή τόν δρόμο τῆς αὐτοθέωσης καί ἀφήνοντας κατά μέρος τή σχέση μέ τόν Θεό. 

Ἡ ἐξουσία ἐπί τοῦ κόσμου ἔγινε πάλη καί ἀγώνας ἐπιβίωσης, ἔγινε ἀγώνας ἐπιβολῆς τοῦ ἀνθρώπου στόν συνάνθρωπο. Ἔπρεπε νά γίνει ἄνθρωπος ὁ Θεός, γιά νά βρεῖ ἡ ζωή τό ἀληθινό της νόημα. Κι αὐτό συνεπάγεται τήν ἀγάπη στόν πλησίον μας,
τό νά σηκώνουμε ὁ ἕνας τόν σταυρό τοῦ ἄλλου καί νά πορευτοῦμε πρός τήν ἀνάστασή μας, δηλαδή πρός τήν ὑπέρβαση τῆς φθορᾶς μας, ἡ ὁποία θά ὁλοκληρωθεῖ μέ τήν ὁριστική κατάργηση τοῦ θανάτου στή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. 

Μέχρι τότε μία αὐθεντική ὁδός ὑπάρχει: αὐτή τοῦ νά θεωροῦμε τούς ἑαυτούς μας «ἐσχάτους», «τελευταίους», ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος προτρέπει τόν μαθητή του Τιμόθεο νά «συγκακοπαθῆ», νά εἶναι ἕτοιμος νά πάθει ἄσχημα γιά τό
κήρυμα τοῦ Εὐαγγελίου (Β’ Τιμ. 1, 8). 

Αὐτήν τήν ἀλήθεια μᾶς ὑπενθυμίζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία,ἡμέρα μνήμης τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἐλευθερίου, ἐπίσκόπουἸλλυρικοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε διάδοχος τῶν ἀποστόλων καί ἄξιος μαθητής τους.

Ὁ τρόπος τῆς πίστης
Ὁ ἅγιος Ἐλευθέριος ὑπῆρξε πιστός στόν Θεό καί διάκονος τῶν ἀνθρώπων.
Πιστός εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος ἐμπιστεύεται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί δέν ἀπελπίζεται. Δέν περιμένει νά ἔρθουν τά πράγματα κατά τήν κρίση καί τό θέλημά του, ἀλλά ἀφήνει τόν Θεό νά φανερώσει, στήν πρόνοιά του, τί εἶναι καλό καί τί ὄχι. Ἔτσι ἀναστέλλει τή φθορά πού ἔγκειται στήν ἐπιθυμία ἀπολύτου ἐλέγχου τῆς ζωῆς μας, στήν ἐξουσία της, στή ρύθμιση καί τῶν λεπτομερειῶν της ἤ στήν ἱκανοποίηση κάθε ἐπιθυμίας, μέ ἄγνοια ἤ παραθεώρηση τῶν νόμων καί τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Ὁ πιστός ἀξιοποιεῖ ὅλα του τά χαρίσματα, κοπιάζει, ἀφήνεται ὅμως στόν Θεό καί τήν ἀγάπη του.

"Ονειρεύτηκα ότι θα συνέβαινε''

Λίγες μέρες πριν φύγουμε για τον τελικό του Copa Sudamericana στην Κολομβία, είχα έναν τρομερό εφιάλτη.Όταν ξύπνησα, είπα στηn γυναίκα μου ότι είχα αεροπορικό δυστύχημα.
Ήμουν στο αεροπλάνο τη νύχτα και έβρεχε πολύ.
Οπότε το αεροπλάνο εξαφανίστηκε.Έπεσε από τον ουρανό.
Αλλά κάπως μπόρεσα να αναδυθώ από τα χαλάσματα.
Βγήκα έξω και ήμουν σε ένα βουνό τη νύχτα.Όλα ήταν σκοτεινά.Αυτό είναι το μόνο που θυμάμαι.
Την ημέρα του ταξιδιού προς τον τελικό, δεν μπορούσα να βγάλω τον εφιάλτη από το μυαλό μου.
Το όνειρο ήταν τόσο ζωντανό που σφυροκοπούσε στο μυαλό μου.
Έτσι έστειλα μήνυμα στη γυναίκα μου από το αεροπλάνο.
Της είπα να προσευχηθεί στον Θεό για να με προστατεύσει από αυτό το όνειρο.
Δεν ήθελα να πιστέψω ότι θα συνέβαινε πραγματικά.
Αλλά της ζήτησα να προσευχηθεί για μένα.
Και τότε είδα ότι όλα αυτά που είδα στον ύπνο μου πραγματικά συνέβαιναν...
Το αεροπλάνο έπεφτε.Ηταν αλήθεια.Ήμουν εντελώς ξύπνιος...
Και το αεροπλάνο έπεφτε από τον ουρανό.

Απ’ όλα τα πράγματα που έχουν να μάθουν οι άνθρω­ποι, η ταπείνωση είναι το πιο δύσκολο.

 Γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να φαίνονται πιο σπου­δαίοι και πιο καλοί απ’ ό,τι πραγματικά είναι;  Τα χόρ­τα του αγρού δεν το επιδιώκουν αυτό, ούτε τα ψάρια στο νερό ή τα πουλιά στον αέρα. 

Γιατί τότε οι άνθρω­ποι το θέλουν τόσο πολύ και το προσπαθούν; 

Επειδή έναν καιρό ήταν πραγματικά πιο σπουδαίοι και πιο κα­λοί απ’ ό,τι είναι σήμερα κι η σκιά της μνήμης αυτής τους πιέζει να υπερβάλουν σε μεγαλοσύνη και καλοσύ­νη. Κινούνται πάνω σ’ ένα νήμα που πότε τεντώνουν και πότε χαλαρώνουν οι δαίμονες.

Απ’ όλα τα πράγματα που έχουν να μάθουν οι άνθρω­ποι, η ταπείνωση είναι το πιο δύσκολο. Ο Κύριος Ιησούς επομένως διατύπωσε τη διδασκαλία Του για την ταπείνωση με τον καλλίτερο δυνατό τρόπο, τόσο με το λόγο όσο και με το έργο, με το παράδειγμά Του. 

Έτσι κανένας δε θα μπορούσε ν’ αμφισβητήσει την ανυπολόγιστη κι αναπόδραστη σπουδαιότητα της ταπείνωσης στο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου. 

Αυτός είναι ο λό­γος που εμφανίστηκε μ’ ένα θνητό ανθρώπινο σώμα, όπως εκείνο που είχε ο Αδάμ μετά την τιμωρία του για την αμαρτία και την πτώση του. Ο αναμάρτητος Κύ­ριος και Δημιουργός των φωτεινών και αστραπόμορφων χερουβίμ, ενδύθηκε τη βαριά και τραχιά στολή ενός καταδικασμένου αμαρτωλού. Δεν είναι από μόνο του αυτό ένα μέγιστο και σαφές μάθημα ταπείνωσης, που πρέπει να μάθει κάθε αμαρτωλός;

 Ο Κύριος επανέλαβε το μάθημα αυτό με το να γεννηθεί σ’ ένα ποιμενικό σπήλαιο κι όχι σε βασιλικό παλάτι· με το να κάνει συ­ντροφιά με τους φτωχούς και τους περιφρονημένους αμαρτωλούς· με το να πλύνει τα πόδια των μαθητών Του· με το να υποστεί θεληματικά τα πάθη και τελικά να σταυρωθεί· με το να πιει το πικρότερο ποτήρι των βα­σάνων ως την τελευταία σταγόνα.

Άγιος Νικόλαος(Βελιμίροβιτς)

Μπαμπινιώτης: Το «μην αγχώνεσαι» και το «εννοείται» έγιναν οι νέες εθνικές μας λέξεις

 https://www.tovima.gr/print/politics/to-lathos-sti-glossa-einai-synyfasmeno-me-tin-agonia-tou-logou/

ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΘΕΟ! (Αναφορά σε μια ακόμη σύγχρονη ανθρώπινη αλαζονεία)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 25η Νοεμβρίου 2024

 Ο θάνατος είναι το φοβερότερο γεγονός στον άνθρωπο, το μόνο σίγουρο και όπως είπε ένας φιλόσοφος, ο άνθρωπος γεννιέται για να πεθάνει, η πορεία του προς το θάνατο αρχίζει από την ώρα που έρχεται στον κόσμο! Μελετώντας την ιστορία, από το απώτερο παρελθόν ως τα σήμερα, διαπιστώνουμε ότι ο θάνατος ήταν και είναι ο μόνιμος φόβος, ο οποίος καθορίζει την όλη στάση του ανθρώπου μπροστά στη ζωή. Η φρίκη του θανάτου είναι αυτή που ορίζει και αυτή την πορεία της ανθρωπότητας, αφού λ.χ. ο πόλεμος, η κύρια αιτία, που οδηγεί στον πρόωρο θάνατο, θεωρήθηκε ως «πατήρ πάντων», από τον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο Ηράκλειτο (544-484 π. Χ.).

 Μελετώντας ακόμα τις πανάρχαιες παραδόσεις και τις θρησκευτικές δοξασίες όλων των λαών, βλέπουμε την αγωνία του ανθρώπου, σε όλες τις εποχές, να νικήσει το θάνατο, να τον υπερβεί, με πίστεις σε μια μεταθανάτια αθανασία. Ακόμα, με δικές του εμπνεύσεως θρησκευτικές τελετουργίες, πάσχιζε να εξασφαλίσει αυτήν την ομιχλώδη μεταθανάτια αθανασία, όπως λ.χ. τα διάφορα «μυστήρια» και κύρια τα φημισμένα «Ελευσίνια Μυστήρια» στην Αρχαία Ελλάδα, όπου ο μυούμενος υποβάλλονταν σε «καθάρσεις», με σκοπό να ενωθεί με το «θείον» και να εξασφαλίσει έτσι την μεταθανάτια αθανασία.

 Σύμφωνα με τις πηγές, αυτές οι πρακτικές, οι οποίες ενείχαν συχνά και την απάτη, συνεχίστηκαν και στους σκοτεινούς μεσαιωνικούς χρόνους. Φτάνει να αναφέρουμε την «πώληση» της «αθανασίας» και του «παραδείσου» από την αιρετική παπική «εκκλησία», με τα «συγχωροχάρτια» και τα «περισσεύματα των αξιομισθιών των Αγίων»!

 Αλλά και στους νεώτερους και σύγχρονους καιρούς ο άνθρωπος, αποκομμένος από την πίστη στο Θεό και την ελπίδα της μετά θάνατον ζωής, φοβάται τον θάνατο και αποζητά εναγωνίως την αθανασία, όχι πλέον σε θρησκευτικές πίστεις, αλλά στις δικές του δυνατότητες, στην «θεά» επιστήμη!

 Πριν από λίγο καιρό αναρτήθηκε στο διαδίκτυο ένα πολύ διαφωτιστικό άρθρο, με τίτλο: «Οι μεγιστάνες της Silicon Valley κατέκτησαν τον κόσμο και τώρα αναζητούν την αθανασία»[1], αποκαλυπτικό μιας ακόμη δαιμονικής αλαζονείας του σύγχρονου αποστατημένου ανθρώπου, να γίνει «θεός», χωρίς το Θεό, με την δική του «παντοδυναμία»!

Το δημοσίευμα αρχίζει με την γενική παρατήρηση: «Εξελιγμένα φάρμακα, θεραπείες, ακόμη και παρανοϊκές ιδέες, όπως η μετάγγιση αίματος από νέους ανθρώπους, είναι η αρχή μέχρι τον τελικό σκοπό: την μεταφορά της συνείδησης σε άλλο σώμα. Οι κολοσσοί του διαδικτύου και της τεχνολογίας αφού κατέκτησαν τον κόσμο, αποκτώντας μια αμύθητη περιουσία και έναν πρωτοφανή έλεγχο δεδομένων, πλέον επιχειρούν να αποκτήσουν και το “άγιο δισκοπότηρο” της ανθρωπότητας, την αθανασία»[2].

ΜΟΝΟ ΛΙΓΟΙ ΟΛΙΓΟΓΡΑΜΜΑΤΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Άγιος Σπυρίδωνας ο Θαυματουργός.

Οι Ολιγογράμματοι Κληρικοί έσωσαν και σώζουν και σήμερα την Ορθοδοξία.
Γράμματα ο Άγιος δεν έμαθε πολλά, ούτε φοίτησε σε ανώτερες σχολές. Ένας Κύπριος Ιερέας και βοσκός ήταν, που είχε τα Ιερά Γράμματα πάντα μαζί του μέσα στον τορβά του, την γνωστή κυπριακή ''βούρκα''. Και όμως έλαβε τέτοιο χάρισμα Θαυμάτων που του δόθηκε η ονομασία Θαυματουργός και έγινε γνωστός σε όλη την τότε Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Καλέστηκε και στην Α' Οικουμενική Σύνοδο η οποία συγκλήθηκε για να αντιμετωπίσει την αίρεση του Αρείου. Εκεί σηκώθηκαν πολλοί Πατέρες μορφωμένοι και προσπαθούσαν να πείσουν τον Άρειο ότι ο Χριστός δεν είναι Κτίσμα, αλλά το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.

Ο αιρεσιάρχης Άρειος είχε πολύ ευγλωττία και τους έλεγε- έλεγε Θεολογία της Λογικής του, δηλαδή ό,τι και όπως μπορούσε να εξηγήσει ο ανθρώπινος νους και μόνο, ακριβώς ό,τι κάνουν και οι σημερινοί Αιρεσιάρχες, πανομοιότυπα.
Κάποια στιγμή σηκώνεται και ο ταπεινός βοσκός, ο Ιερέας Σπυρίδων και πάει μπροστά του. Κρατάει στα χέρια του ένα κεραμίδι, κάνει το σημείο του Σταυρού, σφίγγει το κεραμίδι και λέει «Εις το Όνομα του Πατρός» και από το κεραμίδι βγαίνει μία φλόγα. «Και του Υιού» και από το κεραμίδι στάζει νερό. «Και του Άγιου Πνεύματος» και στο χέρι του μένει το χώμα!!!

Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων εξηγεί με λόγια απλά: ''Το χώμα, το νερό και η φωτιά, έκαναν το ένα κεραμίδι. Το ίδιο συμβαίνει και με την Αγία Τριάδα. Είναι ένας Θεός, αποτελείται όμως από τρία Πρόσωπα, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα''. Έμειναν όλοι έκπληκτοι, ο δε Άρειος αποστομώθηκε από έναν Ιερέα Βοσκό.

Είναι ακριβώς αυτό που είπε ο Απόστολος Παύλος «ουκ εν πειθοίς ανθρωπίνης σοφίας λόγοις , αλλ ' εν αποδείξει πνεύματος και δυνάμεως». Αν ένας μπορούσε να καυχηθεί στην ανθρώπινη γνώση και στις σπουδές του, αυτός θα ήταν ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος πριν γίνει Χριστιανός είχε λάβει την καλύτερη γνώση από όλους τους νέους της εποχής εκείνης, ήταν από τους πιο μορφωμένους άντρες, μαθητής του καλύτερου τότε διδασκάλου ''παρά τους πόδας του Γαμαλιήλ''.
Και όμως γράφει ''Εκείνα τα οποία ήταν για μένα έπαινος και κέρδη, αυτά όλα τα θεωρώ πλέον ότι είναι ζημιά για το έξοχο της γνώσεως του Ιησού Χριστού του Κυρίου μου, για τον οποίον ζημιώθηκα τα πάντα και τα θεωρώ όλα Σκουπίδια για να κερδίσω τον Χριστό''.

Είναι κακή η Ανθρώπινη Γνώση;
Όχι είναι απαραίτητη σε Χριστιανούς και μη, εκτός αν εξαιτίας της, γίνει κάποιος ''πεφυσιωμένος'' δηλαδή φουσκώσουν με άδειο αέρα τα μυαλά του.

Σπυρίδων θεοφάντορ,σκεῦος ἅγιον....

Σπυρίδων θεοφάντορ,σκεῦος ἅγιον, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔθεσε τὸ πολύτιμον μύρον τῶν δογμάτων τῆς πίστεως.

Ὄργανον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,τοῦ ὁποίου τὰ μελωδήματα σαλπίζουσι
τῆς εὐσεβείας τὸ μυστήριον.
Ἄνθος τοῦ οὐρανοῦ,ὁποὺ εὐωδιάζεις τὰ πανευφρόσυνα καὶ ψυχοσωτήρια ἀρώματα
τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ὑπέρμαχε τῆς Πρώτης Συνόδου,σάλπιγξ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος,
καύχημα τῶν εὐσεβῶν,στήριγμα τῶν ὀρθοδόξων,ποιμήν, καὶ Ἐπίσκοπε
ὅλης τῆς Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

Μακαριστοῦ Ἐπισκόπου Χερσῶνος καὶ Ἀστραχανίου κυροῦ Νικηφόρου Θεοτόκη
Ὁμιλεῖ ὁ Σπυρίδων (ἀπόσπασμα)

''ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ''Ἀφιέρωμα "Ἅγιος Σπυρίδων",

τεῦχος 243, Δεκέμβριος 2012

Το νησάκι με το εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα στην Πάρο

Το νησάκι με το εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα στην Πάρο ( φωτογραφία Georgia Velma )πηγή

πηγή

Τρεις απλούς και ταπεινούς εξέλεξε το άγιο Πνεύμα στην Σύνοδο της Νικαίας

 Τρεις απλούς και ταπεινούς εξέλεξε το άγιο Πνεύμα στην Σύνοδο της Νικαίας. 

Τον νεαρό διάκονο Αθανάσιο, ο οποίος δεν είχε σπουδάσει καν.

 Τον φτωχό και ταλαιπωρημενο από τους διωγμούς Νικόλαο, από την ασήμαντη επαρχία των Μυρέων. 

Τον απλό, αγράμματο βοσκό των αγρών, τον Σπυρίδωνα. 

Ο καθένας με τον τρόπο του, έκανε αίσθηση και στηριξαν την Ορθοδοξία και προμάχησαν της Πίστεως. Γι' αυτό και η Εκκλησία τους υμνολογεί με τα ιδια λόγια και τροπάρια και τα ιδια εγκώμια ισοστασιους με εναν Βασίλειο, Γρηγόριο ή Χρυσόστομο. 

Πανεπιστήμονες στην ποιμαντική του Πνευματος και την θεολογία του Λόγου. Ευλογημένος ο Θεός ο οποίος απέκρυψε τα θαυμάσια από τους σοφούς και συνετούς και τα αποκάλυψε στους απλούς και νηπίους! Έτσι πάντα να ισχύει να φιμώνονται οι αλαζόνες!

πηγή 

Ο μικρός κανταδόρος – Ένα θαύμα του αγίου Σπυρίδωνα(Βιβλίο)

Άκου τη μουσική! Είναι οι μελωδίες που σκορπίζονται στα καντούνια από τα καντσονέτα που τραγουδά ο μικρός κανταδόρος, ο Σπυρέτος, που μένει με τους γονείς και τη νόνα του σε ένα φτωχόσπιτο στη Γαρίτσα. 

Ο Κόντες Τζιοβάνι με την Κοντέσα και τη θυγατέρα τους Αγκιολίνα ζουν σε ένα αρχοντικό κοντά στο Λιστόν.
Ένα αναπάντεχο γεγονός θα ταράξει για μήνες τις ζωές όλων στο νησί και, απελπισμένοι, θα αναζητήσουν ένα θαύμα για να σωθούν.
Μια ιστορία για τη δύναμη της πίστης μας και την αξία της παιδικής φιλίας.
Για παιδιά από 8 ετών

osotir

Στον ναό του Αγ.Σπυρίδωνα στο Ιάσιο...

Η θαυματουργή εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνος αγιογραφημένη το 1757.

Βρίσκεται στο κέντρο της πόλεως του Ιασίου στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου ''Άγιος Σπυρίδων'' και ήταν το πρώτο νοσοκομείο της Μολδαβίας.