"Παίδων Ανύμνησις η Θεία Λειτουργία αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου" Χερουβικός ύμνος.

"Παίδων Ανύμνησις η Θεία Λειτουργία αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου"
Χερουβικός ύμνος.

Ψάλλει: η παιδική χορωδία Ι.Ν. Αγίου Βησσαρίωνος Φιλιππιάδος

Οι μάρτυρες Φλώρος και Λαύρος(Βιβλίο του Φ.Δημητρακόπουλου)

https://books.google.gr/books?id=L7qZBgAAQBAJ&pg=PA34&lpg=PA34&dq=%CF%84%CE%BF+%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%88%CE%B1%CE%BD%CE%BF+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85+%CF%86%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%85&source=bl&ots=JlDMMDi_38&sig=vb86shQH6bntk_vBer0AGz4ETyk&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwi_-MiJvsvOAhWENxQKHRfxA3I4ChDoAQhGMAc#v=onepage&q=%CF%84%CE%BF%20%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%88%CE%B1%CE%BD%CE%BF%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85%20%CF%86%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%85&f=false

Τα άμφια του Αγίου Νεκταρίου ευωδίαζαν τόσο πολύ που δεν άντεξα, τα έβγαλα από το δωμάτιο.(Μητροπολίτου Λεμεσού)

Αποσπάσματα ομιλίας Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου

.. Αυτές τις ημέρες είχα μια μεγάλη ευλογία σε προσωπικό επίπεδο στη Μητρόπολή μας. Μέσω κάποιων γεγονότων και συγκυριών εντός εισαγωγικών, ήρθαν στα χέρια μας κάποια άμφια του Αγίου Νεκταρίου, ένα επιτραχήλιο, ένα επιγονάτιο και δύο επιμανίκια, τα οποία φορούσε ο Άγιος Νεκτάριος στη Θεία Λειτουργία. Και μέσα από έναν αγώνα, μέσα από μια περιπέτεια έφτασαν στα χέρια μας.

Αυτά τα άμφια του Αγίου Νεκταρίου ο οποίος εκοιμήθηκε το ’20 μοσχοβολούν, ευωδιάζουν μετά από τόσα χρόνια.

.. Ήταν ένας Άγιος που όλη η ζωή του ήταν μία μεγάλη κρίση. Δεν είχε ένα γεγονός κρίσης, όλη του η ζωή ήταν κρίση. Από τότε που ακολούθησε το Χριστό, και κυρίως από τότε που έγινε Επίσκοπος, επέρασε πάρα πολύ μεγάλες δοκιμασίες, απερίγραπτες δοκιμασίες. Είχε πάνω του παντού όπου πήγαινε τη ρετσινιά του ανήθικου. .. Και μην κοιτάτε σήμερα .. πρώτα απ’ όλα θέλει επαναπροσδιορισμό και η λέξη ακόμα, ποιος είναι ο ανήθικος και τι είναι ανήθικο. .. Σήμερα δεν τολμάς να πεις κάποιον ότι είναι ανήθηκος, σου λέει, για ποιον λόγο είναι κακό το ένα, για ποιον λόγο είναι κακό το άλλο ..

Τότε που ήταν ο Άγιος Νεκτάριος, αρχάς του αιώνος, τότε ήταν τα ήθη των ανθρώπων σε μεγάλο βαθμό εκλεπτυσμένα και προσεγμένα, και το να πεις ότι αυτός ο άνθρωπος είχε παράνομες σχέσεις με γυναίκες αυτό ήταν μεγάλη ρετσινιά, πολύ περισσότερο δε για έναν Μητροπολίτη και γι’ αυτόν τον λόγο εσυνέβη και στον Άγιο Νεκτάριο μερικές φορές στην Εύβοια, στην Χαλκίδα, να πάει στην Εκκλησία να κηρύξει και ο κόσμος να τον γιουχαρίσει και να τον κατεβάσουν κάτω από τον δεσποτικό θρόνο και να μην τον αφήσουν να μιλήσει. Τον γιουχάρισαν δύο φορές στη Χαλκίδα.

Εγνώρισα προσωπικά, γιαγιούλα πλέον .. στο σπίτι των γονιών της εφιλοξενείτο ο Άγιος Νεκτάριος στη Χαλκίδα. Την γνώρισα όταν ήμουν φοιτητής συνδεόταν με τον γέροντά μου και μικρή κορούλα αυτή θυμόταν τον Άγιο Νεκτάριο που φιλοξενείτο στο σπίτι των γονιών της. Είπε μια φορά ότι ήταν τόσο στενοχωρημένος που για να πάει στο δωμάτιό του πάνω, που ήταν νέος ακόμα .. κρατούσε τον τοίχο και πήγαινε τρικλίζοντας σχεδόν ..

Oι λαθρομετανάστες του… Δεσπότη

Γιάννης Τζούμας

Δεν άκουσα την από άμβωνος ομιλία του Μητροπολίτη Χίου κ. Μάρκου, όπου φέρεται ότι αποκάλεσε τους μετανάστες – πρόσφυγες λαθρομετανάστες και δεν την άκουσα γιατί δεν συνέπεσε να την εκφωνήσει Μεγάλη Παρασκευή, όπου εκκλησιάζομαι ανελλιπώς, αλλά… εκτός Ιερού Ναού.

Με δεδομένο λοιπόν αυτό, ευκαιρία είναι να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα. Είτε κάποιος είναι άνθρωπος του Εκκλησίας, είτε πιστεύει με το δικό του τρόπο, είτε δεν πιστεύει πουθενά, θα είναι θεόστραβος να μην βλέπει ότι η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία είναι η συγκολλητική ουσία του Εθνους.

Επίσης θα είναι εκτός πραγματικότητος αν δεν βλέπει ότι αν έχει έναν… Φτωχούλι ο Θεός στη γή αυτός είναι ο Μητροπολίτης Χίου, ο οποίος αν μη τι άλλο ας του επιτρέπουμε να μιλάει και ως φιλόλογος και ως άνθρωπος σπάνιας μόρφωσης σωστά την ελληνική.

Αλήθεια που είναι το κακό στη λέξη λαθρομετανάστης; Ναι κύριοι όσοι εισέρχονται άνευ αδείας σε μια χώρα είναι λαθρομετανάστες. Η χώρα τώρα αυτή τηρώντας την εθνική και Διεθνή νομοθεσία οφείλει το συντομότερο να ξεκαθαρίσει ποιοί είναι πρόσφυγες και να τους παράσχει άσυλο και όχι να τους πετάει στη Σούδα και ποιοι ήρθαν για εργασία, να δεί αν τους χρειάζεται και όσους δεν χρειάζεται να απελάσει.

Κοιτάξτε για να μιλάμε ξεκάθαρα, άλλο η Ελληνική γλώσσα και άλλο η γλώσσα των…πολιτικών. Αλήθεια τι θα πεί παράτυποι μετανάστες; Οι λαθρέμποροι τι είναι παράτυποι έμποροι; Οι λαθρεπιβάτες τι είναι αλληλέγγυοι επιβάτες;

Πάμε όμως στην ουσία και αυτή είναι αν ο Μητροπολίτης Χίου και ο κάθε Μητροπολίτης δικαιούται δια να ομιλεί για να θυμηθούμε τον μακαρίτη τον Κουτσόγιωργα.

Αλήθεια, πότε θα σταματήσουμε την υποκρισία; Όταν δικαιούται να μιλάει ελεύθερα ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, γιατί δεν δικαιούται ο Μητροπολίτης; Οταν ο καθένας μπορεί να βγάλει τα σώψυχα του στο Facebook, γιατί δεν μπορεί να εκφράσει την γνώμη του ένας θρησκευτικός ηγέτης;

Μα γιατί κάνει πολιτική. Άλλη υποκρισία. Όλα είναι πολιτική.

Αλήθεια όμως, όταν ο Χίου Μάρκος κατακεραύνωνε από άμβωνος την κατάργηση του ΝΑΤ, δεν είδα κανέναν να διαμαρτυρηθεί. Όταν πέρναγε τους πολιτικούς γενεές δεκατέσσερις για την αύξηση του ΦΠΑστα νησιά μας, δεν απάντησα καμιά διαμαρτυρία. Όταν κατέβαινε στην παρέλαση και παράταγε τους επισήμους, για να χωθεί μέσα στους διαμαρτυρόμενους απόμαχους της θάλασσας, μόνο μπράβο εισέπρατε. Ολα αυτά δεν ήταν πολιτικές κινήσεις και πράξεις;

Και μετά γιατί θα εγκαλεστεί ο Μητροπολίτης για τους λαθρομετανάστες. Γιατί όταν ακόμα δεν υπήρχε πρόβλημα δημιουργούσε την Υματιοθήκη; Γιατί όταν η Πολιτεία κοιμόνταν έφερνε εδώ την «Αποστολή» άνοιγε τα κελιά των εκκλησιών, μοίραζε ρούχα και συσσίτιο; Ποιός κύριοι τάισε εδώ χιλιάδες κόσμο, πριν εμφανιστούν οι επαγγελματίες… αλληλέγγυοι;

Βεβαίως ο ρόλος του Θρησκευτικού ηγέτη είναι να ενώνει και να μην διχάζει, όμως θεωρούμε ότι το κριτήριο αυτό δεν το έχει ο Αγιος Χίου; Υπάρχουν φορές που δεν συμφωνώ κι’ εγώ μαζί του, του έχω πεί και κατ’ ιδίαν και δημοσίως ότι οι μισοί που τρώνε από τα συσσίτια της Μητροπόλεως τον… δουλεύουν, αλλά σέβομαι από την μια την Θεολογική λογική του «εγώ δεν είμαι Εφορία, ούτε στα στομάχια των ανθρώπων, εγώ όποιος λέει πεινώ του προσφέρω» από την άλλη δε, ακούω την γνώμη του με προβληματισμό ακόμα κι΄αν διαφωνώ.

Όχι όμως ωρέ αδέλφια να φτάσουμε και στο σημείο να του λέμε ότι δεν θα έχει δημόσιο λόγο εκεί που δεν συμφωνούμε.

Υ.Γ Δεν τα έγραψα αυτά γιατί μου το ζήτησε κανείς, ούτε ο Χίου Μάρκος χρειάζεται συνήγορο, γιατί δεν είναι και κατηγορούμενος, ούτε ποτέ μου έγραψα ως συνήγορος κανενός.
Εγραψα γιατί δεν θέλω να δικαιωθεί ο συγχωρεμένος ο Μαθιούδης, που έλεγε για έναν παλιό προύχοντα, που έλεγε για τους Χιώτες. «Εσάς και τον Χριστό να κατεβάσουν και να σας βάλουν Μητροπολίτη από τον γάδαρο θα τον κατεβάσετε».

alithia

Ὁ συμπαθέστατος πατήρ

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ.

 Ο ιστορικός της Καινής Διαθήκης, ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς, αναφερόμενος στο 11ο κεφάλαιο του Βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων για την παρουσία του Θεού στην Αντιόχεια στην οποία για πρώτη φορά οι μαθητές του Χριστού ονομάσθηκαν Χριστιανοί, σημειώνει ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα για τη μορφή του Αποστόλου Βαρνάβα.

«Ην ανήρ αγαθός και πλήρης Πνεύματος Αγίου και πίστεως». Και ακόμη «παρεκάλει πάντας τη προθέσει της καρδίας προσμένειν τω Κυρίω»1.
Η παράκληση ήταν το ιδιαίτερο γνώρισμα του Αποστόλου. Δηλαδή, ενίσχυε, προέτρεπε, ενθάρρυνε όλους με θερμή καρδιά και πρόθυμη διάθεση να μένουν πιστοί και αφοσιωμένοι. Η παράκληση είναι ένα εφόδιο πολύτιμο και αναγκαίο στη μετάδοση του ευαγγελικού μηνύματος. Αυτήν παρουσιάζει στην προς Εβραίους επιστολή του ο Απόστολος Παύλος: «Παρακαλείτε εαυτούς καθ΄ εκάστην ημέραν άχρις ου το σήμερον καλείται» – «Να προτρέπετε ο ένας τον άλλον κάθε μέρα όσο διαρκεί το σήμερα της παρούσης ζωής»2.


 Δεν πρόκειται για απλά λόγια, αλλά κυρίως για προσφορά αγάπης που βγαίνει μέσα από την καρδιά ενός πνευματέμφορου ανθρώπου. Το να παρηγορεί κανείς και να ενισχύει τον συνάνθρωπο σημαίνει ότι πρώτα ο ίδιος δέχθηκε πλούσια αυτή την παράκληση, την παρηγορία από το Θεό. Και επειδή ο άνθρωπος του Θεού γνωρίζει ότι η ζωή έχει τις δικές της εναλλαγές και τα χαρούμενα τα διαδέχονται τα λυπηρά, πως υπάρχουν ώρες κοπώσεως και πόνου, αποτυχίας, εγκαταλείψεως, ασθενείας, αθυμίας, ἀπογοητεύσεως και τόσα άλλα εγγενή στην ανθρώπινη ανεπάρκεια, στέκεται με πολλή αγάπη και με βαθιά κατανόηση στον συνάνθρωπό του.

  Στο πρόσωπο του άλλου αντικρύζει το πρόσωπο του Χριστού. Στον άλλο δεν βλέπει την κόλασή του, αλλά τη σωτηρία του. Γι΄ αὐτό και γίνεται «τοις πάσι τα πάντα ινα πάντα τινας σώση». 

Ένας τέτοιος υιός παρακλήσεως ήταν και ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.

Κάπου είχα ακούσει πως καμία προσευχή δεν πάει χαμένη..

Κάπου είχα ακούσει πως καμία προσευχή δεν πάει χαμένη... Κάθε ικεσία που βγαίνει ειλικρινά, γεμάτη δάκρυα, ποτέ δεν χάνεται... 
Κατευθείαν πηγαίνει στον δικό Του θρόνο. 

Εκείνος, φίλε μου, πάντα σε κοιτάζει.Όχι βλοσυρά, όχι σαν κακός εκδικητής.
Μα σαν στοργικός πατέρας,έτοιμος να σε σηκώσει αν χτυπήσεις, έτοιμος αν στενοχωρηθείς να σε παρηγορήσει...

Όμως, έχεις και μια μητέρα ακόμα. Την δική Του μητέρα που και εσένα αγαπάει όσο δεν φαντάζεσαι...
Είναι η πιο γλυκιά μητέρα του κόσμου. Όποτε την χρειαστείς και την ζητήσεις, αμέσως θα έρθει.
Αν από την καρδιά σου την φωνάξεις, Εκείνη στη στιγμή θα είναι δίπλα σου. Ξέρεις πώς;Με ένα χάδι.

Ένα αθόρυβο, ουράνιο χάδι. Η αγκαλιά της Παναγίας είναι η πιο μεγάλη, η πιο σίγουρη, η πιο στοργική, η ωραιότερη...

Περιμένει μονάχα από σένα να προσπαθείς. Να αγαπάς το παιδί Της και να προσεύχεσαι.Όσα είναι τα άστρα τ'ουρανού, ας είναι και οι προσευχές σου.

Γι'αυτό, αδερφή και αδερφέ, σου λέω: μην στενοχωριέσαι!
Κοίτα ψηλά...

facebook

Πρόσεχε μήπως περνά ο καιρός μες στη γκρίνια...

Πρόσεχε μήπως περνά ο καιρός μες στη γκρίνια,και δεν μπορείς στο τέλος να χαρείς τίποτα.

Και φεύγει ολόκληρη ζωή,χωρίς να πεις μια μέρα:''χάρηκα σήμερα,ήταν όμορφα!''

π.Ανδρέας Κονάνος.

facebook.

Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης: «Δέν θέλει τήν ἐξομολόγηση ὁ διάβολος - Κοινωνᾶμε, ἀλλά δέν κοινωνᾶμε»

Μιά δαι­μο­νι­σμέ­νη ὁ­μο­λο­γοῦ­σε: “Ὅ­ταν ἤ­μουν 13 χρο­νῶν, ἔ­βο­σκα τά γε­λά­δια σέ μιά ρε­μα­τιά καί ἐ­κεῖ βλαστή­μη­σα τόν Χρι­στό καί τόν ἀν­τί­χρι­στο καί δαι­μο­νί­στη­κα, μπῆ­κε μέ­σα μου δαί­μο­νας. Ἀ­πό τό­τε δέν εἶμαι κα­λά.

Παν­τρεύ­τη­κα καί μέ πῆ­γε ὁ ἄν­τρας μου στήν Ἀγ­γλί­α, στήν Γερ­μα­νί­α, σέ ὅ­λους τούς για­τρούς. Οἱ για­τροί δέν βρῆ­καν τί­πο­τα. Δέν ξέ­ρουν ὅ­τι ἔ­χω δαί­μο­να. Τώ­ρα, μέ ἔ­φε­ρε καί σέ σέ­να”.
»Τούς εἶ­πα, “ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση καί θεί­α Κοι­νω­νί­α” καί φώ­να­ξε τό δαι­μό­νιο: “Ἐ­σύ δέν τά λές κα­λά! Ἐ­κεῖ­νος ὁ ἄλ­λος ὁ πα­πάς (ἕ­νας ἄλ­λος Ἱ­ε­ρέ­ας ἐξ ἐγ­γά­μων πού εἶ­χαν πά­ει πρω­τύ­τε­ρα) τά λέ­ει κα­λύ­τε­ρα. Μό­νο μεταλα­βιά (θεί­α Κοι­νω­νί­α), δέν χρει­ά­ζον­ται δι­α­βά­σμα­τα (ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση) “.
»Εἴ­δα­τε, ἀ­δελ­φοί μου, πώς δέν τήν θέ­λει τήν ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση ὁ δι­ά­βο­λος καί ὅ­τι ἡ θεί­α Κοι­νω­νί­α δί­χως ἐ­ξομο­λό­γη­ση δέν ὠ­φε­λεῖ σέ τί­πο­τα».

«Κοινωνᾶμε, ἀλλά δέν κοινωνᾶμε»
Μιά κυ­ρί­α ἀ­πό ἕ­να χω­ριό, ἦρ­θε πρίν με­ρι­κά χρόνια νά μέ δῆ.

H Άσμα αλ Άσαντ φωτογραφίζεται με χριστιανικές εικόνες

Της Παναγίας στη Συρία: H Άσμα αλ Άσαντ φωτογραφίζεται με χριστιανικές εικόνες στο ατελιέ ζωγράφου …

H Άσμα αλ Άσαντ η σύζυγος του σύριου προέδρου επισκέφθηκε το σπίτι του εικαστικού καλλιτέχνη Mohammed Naji Obeid και τίμησε με την παρουσία της τόσο αυτόν όσο και την οικογένεια του.Ο ζωγράφος επιδιώκει με το πλούσιο έργο του να ενσαρκώσει την συριακή πόλιτιστική κληρονομιά και την αυθεντική συριακή ταυτότητα.

Ο Naji Obeid γεννήθηκε στη Deir al-Zour το 1918, συμμετείχε σε 148συλλογικές εκθέσεις και 35 ατομικές και τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις σε τοπικό και διεθνές επίπεδο για την προσφορά του.Συνεχίζει την καλλιτεχνική του παραγωγή παρά την ηλικία του αλλά και την ανίατη ασθένεια από την οποία πάσχει.

Η πρώτη κυρία της Συρίας στα μεθεόρτια της Παναγίας σε μια κίνηση με έντονο συμβολισμό επέλεξε να φωτογραφηθεί με τον καλλιτέχνη στο ατελιέ του με χριστιανικές εικόνες που έχει φιλοτεχνήσει ο ίδιος...

πηγή

Το Μοναστήρι της Μολυβδοσκέπαστης,

   Ναοί και μοναστήρια δείχνουν τους «δρόμους» της Παναγίας στην Ήπειρο μέσα στο πέρασμα των αιώνων. Είναι θρησκευτικά μνημεία, που σώζονται σε χωριά, σε πλαγιές βουνών, κοντά σε ποτάμια ή απόκρυμνα βράχια και αποτελούν τόπους προσκυνήματος.

Μνημείο της Ορθοδοξίας, σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων από τα σύνορα με την Αλβανία, στην περιοχή της Κόνιτσας, στέκει επί 13 αιώνες ακλόνητος μάρτυρας της ιστορίας του, το Μοναστήρι της Μολυβδοσκέπαστης, που είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. 

''Το ύδωρ της ελέγξεως του Κυρίου’'.Σπάνια τοιχογραφία

Ένα από τα αρχαιότερα και σημαντικότερα απόκρυφα χριστιανικά κείμενα είναι το Πρωτευαγγέλιον Ιακώβου ,που πραγματεύεται τα σχετικά με τη γέννηση της Θεοτόκου, τη γέννηση του Χριστού και το θάνατο του Ζαχαρία, γεγονός που το ανέδειξε σε ένα απο τα πιο δημοφιλή, λαϊκά αναγνώσματα.

Στην παρούσα τοιχογραφία του 11ου αιώνα από την Μονή Ατένι Σιόνι της Γεωργίας απεικονίζεται ένα απόσπασμα από το Πρωτευαγγέλιον Ιακώβου:

...Είπε ο ιερέας: «Δώσε πίσω την παρθένο που παρέλαβες απο το Ναό του Κυρίου». Τότε ο Ιωσήφ άρχισε να κλαίει. Ο ιερέας συνέχισε: «Θα σας δώσω να πιείτε το ‘ύδωρ της ελέγξεως του Κυρίου’ που θα φανερώσει ενώπιον σας τις αμαρτίες σας».

2. Πήρε ο ιερέας και έδωσε στον Ιωσήφ να πιεί, στέλνοντας τον στο βουνό. Και επέστρεψε σώος. Έδωσε και στη Μαριάμ να πιει στέλνοντάς την στο βουνό. Και επέστρεψε σώα. Θαύμασε τότε όλος ο λαός , αφού δεν βρέθηκε αμαρτία σε αυτούς.

3. Και είπε ο ιερέας: «Αφού ο Κύριος δεν αποκάλυψε αμαρτίες σε σας, ούτε εγώ σας κατακρίνω» και τους άφησε ελεύθερους. Πήρε ο Ιωσήφ τη Μαριάμ και επέστρεψε στο σπίτι του χαρούμενος και δοξάζοντας το Θεό του Ισραήλ.

proskynitis

Ψελλίσματα Στην Πανάχραντο !

" Στήν Παναγία μας ὅλα τά προβλήματά μου ἀναθέτω.

Ἀλλά γιά περισσότερη ἐγρήγορση…
Μιλῶ στήν Γλυκοφιλοῦσα,
ὅταν μοῦ λείπη ἡ ἀγάπη τῶν δικῶν μου.
Παρακαλῶ τήν Ὁδηγήτρια,
γιά νά μήν χάσω τόν δρόμο μου.
Κλαίω μπροστά στήν Παυσολύπη,
ὅταν ὁ οὐρανός μου εἶναι μαῦρος.
Δέομαι στήν Γοργοϋπήκοο,
γιατί τό πρόβλημα “δέν παίρνει” ἄλλο.
Γονατίζω στήν Παραμυθία,
ὅταν οἱ λύπες εἶναι ἀβάσταχτες, πολλές καί ὄχι μία.
Χαμογελώντας παρακαλῶ τήν Πάντων Χαρά,
ὅταν ἡ χαρά μου εἶναι μακρινό ὄνειρο.
Κοκκινίζοντας ἐκλιπαρῶ τό Ρόδο τό Ἀμάραντο,
γιά τήν χαμένη μου ντροπή.
Κι ἄν ἡ μάνδρα τῆς ψυχῆς μου ἀπειληθῆ,
κρούω στήν Πορταΐτισσα.
Δοξολογώντας τόν Κύριο,
ψάλλω μπροστά στό Ἄξιον Ἐστί.
Εὐχαριστώντας τόν Θεό γιά ὅσα μοῦ ἔδωσε,
ζητῶ ἀπό τήν Παναγία Δεξιά νά Τοῦ τό πεί.
Ἀλλ’ ὅταν δέν ἀντέχω τόν θρῆνο τῶν ἀδελφῶν,
ζητῶ ἀπό τήν Θρηνωδοῦσα νά κλαύσω μαζί της.
Κι ὅσες φορές, ὡς ἄλλοι “Φιλισταῖοι” ἐχθρικά σύννεφα πυκνώνουν
στόν οὐρανό τῆς Πατρίδος μου, ἱκετεύω τήν Ἁγία Σκέπη.
Κι ὡς Μάνα τοῦ κόσμου ὅλου, Βρεφοκρατοῦσα,
Σέ ἱκετεύω γιά τίς μάνες…
Ἀπό τήν Γερόντισσα τοῦ Ἁγίου Ὄρους
ζητῶ νά φυλάει τά ἀδέλφια μου τούς μοναχούς… "

Ὦ Δέσποινα τοῦ κόσμου, γενοῦ μεσίτρια,
πρός τόν Φιλάνθρωπο Θεόν,
μή μοῦ ἐλέγξῃ τάς πράξεις,
ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων."

odevontas

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Η Εκκλησία μας πολύ τιμάει την Παναγία μας.Την Παναγία μας πολύ την αγαπάω. Μικρός στο Άγιον Όρος πολύ την λάτρευα. Είχα μια εικονίτσα της Παναγίτσας κάτω απ' το μαξιλάρι μου. Πρωί και βράδυ την ασπαζόμουνα. Μ' αυτήν ζούσα νύκτα μέρα. Σ' αυτήν κατέφευγα, ότι κι αν μου συνέβαινε. Τί να σας πω... Καλύτερα από μάνα. Δεν ήθελα τίποτε' άλλο. Τα είχα όλα.

Η Εκκλησία μας πολύ την τιμάει την Παναγία μας. Την τιμάει και την υμνεί πάνω απ' όλους τούς αγίους μας. Λέγει ένα τροπάριο:
«Χαίροις μετά Θεόν ή Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος ή έχουσα».
Ποιά έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος; Ποιά είναι αυτή ή Θεός; Είναι ή Παναγία μας, ή Ύπεραγία Θεοτόκος. Ή Αγία Τριάς πρώτη, δεύτερη ή Παναγίτσα μας. Αυτή τη μεγάλη θέση έχει «ή τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξότερα ασυγκρίτως των Σεραφείμ», ή Μητέρα μας, ή Υπεραγία Θεοτόκος.

Η ιερή εικόνα της Βρεφοκρατούσας, το «Άξιον εστί», είναι ή πολιούχος του Αγίου Ορους, «ή έφέστιος των έφεστίων». Τί σημαίνει «έφέστιος»; «Επί την έστίαν». Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στους εφεστίους θεούς. Στο κέντρο των οικιών ήταν ή εστία, κάτω από την οποία υπήρχαν αγαλματίδια του θεού, πού κανείς δεν μπορούσε να πειράξει. Πάνω απ' όλους τούς εφεστίους είναι ή Παναγία μας. Κάποτε δίναμε σημασία στους αρχαίους ναούς. Και τώρα μπορούμε να το κάνομε, αλλά, βέβαια, για να βλέπομε πώς λάτρευαν οι αρχαίοι τον Θεό.

Αυτό το έκανε και ό Απόστολος Παύλος, πού μίλησε στον Άρειο Πάγο. Δεν άρχισε να λέγει από την πρώτη στιγμή για τον Θεό, για την Παναγία κ.λπ., αλλά από τη δική τους φαρέτρα πήρε τα βέλη και τα έριχνε στους Αθηναίους, αρχίζοντας από τον άγνωστο Θεό:

«Σταθείς δε ό Παύλος εν μέσω του Αρείου Πάγου εφη άνδρες Αθηναίοι, κατά πάντα ως δεισιδαιμονεστέρους υμάς θεωρώ. Διερχόμενος γαρ και άναθεωρών τα σεβάσματα υμών εύρον και βωμόν έν ω έπεγέγραπτο, "αγνώστω Θεώ". 'Όν ούν άγνοούντες εύσεβεΐτε, τούτον εγώ καταγγέλλω ύμίν».
Πρέπει απέξω να τα μάθομε αυτά. «Πνεύμα ό Θεός και τούς προσκυνούντας αυτόν έν πνεύματι και άληθεία δεί προσκυνείν». Αυτός είναι το είναι μας, ή πνοή μας.

vimaorthodoxias

Η Κοίμησις της Θεοτόκου (Σερβία, Gracanica, 1320)

Η Κοίμησις της Θεοτόκου (Σερβία, Gracanica, 1320)

ΑΓ.ΤΑΡΣΙΖΙΟΣ(15 Αυγούστου)Προτίμησε να δώσει τη ζωή του,παρά να δώσει τοις κυσίν... τους θείους μαργαρίτες

  Η εκκλησιαστική ιστορία διακρίνεται από μία παραδοξότητα. Ως γνωστό η ανάδειξη ενός προσώπου που χαράσσεται στην ιστορική μνήμη της ανθρωπότητας οφείλεται στο γεγονός είτε της κατοχής μεγάλου πλούτου είτε της απόκτησης φήμης και δόξας από ένα σπουδαίο κατόρθωμα είτε από την απόκτηση μεγάλης εξουσίας με οποιοδήποτε τρόπο είτε τέλος πάντων από ένα αναλόγου μεγέθους συμβάν που κατατάσσει το πρόσωπο αυτό στην αιωνιότητα. Όμως αυτό δεν συμβαίνει στην ζωή της Εκκλησίας. 

Απλοί καθημερινοί άνθρωποι ανεξαρτήτου ηλικίας και καταγωγής, άνθρωποι που δεν πληρούν τα ανωτέρω κριτήρια που αναφέραμε ,άφησαν ανεξίτηλη την σφραγίδα τους στις σελίδες της εκκλησιαστικής ιστορίας και μάλιστα κάτι που πρέπει να υπογραμμιστεί και να τονιστεί είναι ότι για την εκκλησιαστική κοινότητα αποτελούν πηγή έμπνευσης ,ζωντανά παραδείγματα χριστιανικής βιωτής, σε κάθε δύσκολη περίσταση επικαλούνται την βοήθεια τους και τις πρεσβείες τους για την σωτηρία από την αμαρτία. Επίσης κατέχουν σημαντική θέση στην λατρεία της Εκκλησίας αφού έχουν συνταχθεί προς τιμή τους και προς δόξα Θεού ύμνοι, τροπάρια, ακολουθίες. Αυτή η παραδοξότητα για τα ανθρώπινα μέτρα οφείλεται στο γεγονός της ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ που μόνο στους κόλπους της Εκκλησίας συναντάμε.

 Η αγιότητα συνίσταται στην σχέση του Θεού με τον άνθρωπο. Η πίστη στον αληθινό θεό, η αποδοχή της κλήσεως του Θεού για την σωτηρία από την αμαρτία εκ μέρους του ανθρώπου με το Βάπτισμα στο όνομα της Αγίας Τριάδος αποτελεί την αφετηρία ενός συναρπαστικού ταξιδιού που έχει προορισμό την Βασιλεία του Θεού.

 Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ είναι η ορατή φανέρωση επί γης αυτής της πραγματικότητας. Τα μέλη Της , οι Χριστιανοί δηλαδή, αγωνίζονται καθημερινά για αυτό το σκοπό καλλιεργώντας τον νόμο της αγάπης που ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός δίδαξε και σταυρώθηκε για τις αμαρτίες όλων. Έχοντας ως νόημα και σκοπό στην ζωή τους την χαρά της Αναστάσεως που προσδοκούν και σε αυτούς και έχοντας κατανοήσει ότι αυτό είναι εφικτό μόνο μέσα από την σταυρική οδό όπως έπραξε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός πραγματοποιούν ένα αδιάκοπο αγώνα κατά των παθών τους, πράττουν έργα αγάπης προς τον συνάνθρωπο τους, επιτελούν λατρεία προς το Θεό, κοινωνούν τα Άχραντα Μυστήρια, ομολογούν με τον λόγο, με τα έργα τους ακόμα και με την ίδια την ζωή τους αν χρειαστεί. Κάποιοι πραγματοποίησαν αυτή την πορεία και είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας που αποτελούν τους φωτεινούς σηματοδότες για τους ανθρώπους που θέλουν να πραγματοποιήσουν αυτό το συναρπαστικό ταξίδι .

Βρισκόμαστε στην Ρώμη στα μέσα του Β΄ αιώνα μ.Χ. Αυτοκρατορικό διάταγμα θέτει υπό διωγμό όσους πιστεύουν στον Χριστό, όσους αρνούνται να θυσιάσουν στα είδωλα.

Εις την Κοίμηση της Θεοτόκου(Αγ.Λουκά Κριμαίας)

 ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ 

Τον καθένα από μας τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει με μας και τι μας περιμένει μετά το θάνατο; Μία σαφή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε.
Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ' όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό.
Μας το αποκαλύπτουν επίσης το απολυτίκιο και το κοντάκιο της μεγάλης αυτής γιορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι που ψάλλονται σ' αυτή τη γιορτή.

Διαβάστε αναλυτικότερα τι έλεγε ο Αγιος Λουκάς ο Ιατρός:

"Θέλω όλοι σας να καταλάβετε, γιατί ο θάνατος της Υπεραγίας Θεοτόκου και Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ο μέγας απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος στο 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως μιλάει για τον πρώτο και το δεύτερο θάνατο. Ο πρώτος μόνο θάνατος, ο οποίος είναι αναπόφευκτος για όλους τους ανθρώπους, περιμένει και τους αγίους και τους δικαίους. Αλλά ο δεύτερος, ο φοβερός και αιώνιος θάνατος, περιμένει τους μεγάλους και αμετανόητους αμαρτωλούς, οι οποίοι αρνήθηκαν την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού και είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται αιωνίως σε κοινωνία με το διάβολο και τους αγγέλους του.

Στο Ευαγγέλιο του ίδιου μεγάλου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου διαβάζουμε τα λόγια του Χριστού, τα οποία είναι πολύ στενά συνδεδεμένα με όσα γράφει η Αποκάλυψη: «αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24).

Ἡ λευκὴ βασίλισσα - Ἡ λατρεία τῆς Παναγίας στὴ Σαντορίνη

 - Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Θεοφύλακτου Μαρινάκη

Ἡ ἄγονη Σαντορίνη ἀποδεικνύεται εὔγονη σὲ πίστη, σὲ ναούς, μονές καὶ ἐξωκκλήσια.

Για την λατρεία, την τιμή και την ἀγάπη τῶν κατοίκων τῆς νήσου πολύτιμες πληροφορίες μᾶς δίνει στο χρονικό του ὁ Γάλλος Francois Richard, που κυκλοφόρησε στο Παρίσι στα 1657. Ὁ περιηγητής, ἀφοῦ πρῶτα ἀναφέρει το πλῆθος τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ νησιοῦ, ἐκφράζει «τον θαυμασμόν του για την ἀντίσταση τῶν Ἑλλήνων στην Ὀθωμανικὴ τυραννία και την ἀλύγιστη ἐμμονήν τους στην χριστιανική πίστη».

«Ὅσο για τις ἐκκλησίες – γράφει – ὑπάρχουν κάπου 300 (σε κάθε 20 Σαντορινιούς ἀναλογεῖ μία ἐκκλησία). Μία ἀπό τις κυριότερες ἐκκλησίες εἶναι ἡ Κυρά τῆς Ἐπισκοπῆς, πού, κατά τα λεγόμενα τῶν κατοίκων, κτίσθηκε ἀπό τον Ἀλέξιο Κομνηνό (1081-1118)».
«Πολλές φορές, γράφει ὁ ἴδιος περιηγητής, ἀπορῶ, πῶς κατόρθωσε νὰ ἐπιβιώσει ἡ χριστιανική πίστη (δηλαδὴ ἡ Ὀρθοδοξία) στην Τουρκία και πῶς ὑπάρχουν στην Ἑλλάδα 1.200.000 Ὀρθόδοξοι. Καὶ να σκεφθεῖ κανείς ὅτι οὐδέποτε, ἀπὸ την ἀρχὴ τοῦ Νέρωνα, τοῦ Δομητιανοῦ και τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἔχει ὑποστεῖ ὁ Χριστιανισμός διωγμούς σκληρότερους ἀπὸ αὐτούς που ἀντιμετωπίζει σήμερα ἡ Ἀνατολική ( Ὀρθόδοξη) Ἐκκλησία.
Ἐπί Νέρωνα πολλοί χριστιανοὶ εἶχαν το κουράγιο να πεθάνουν γενναῖα για την πίστη τους στους τροχούς, στις κρεμάλες, στην πυρά. Το αἷμα ἑνός μάρτυρα ἦταν καλός σπόρος, δημιουργοῦσε ἑκατό χριστιανούς».

Στη συνέχεια ὁ Richard «ἐπισημαίνει μὲ συγκίνηση τὴ θέρμη τῆς λατρείας τῶν Κυκλαδιτῶν στην Παναγία, πίστη καὶ ἐλπίδα, βαθύτατος σεβασμός, ἱερός τρόμος στην εἰκόνα καὶ στο ὄνομά Της». «Εἶναι ἡ νοικοκυρά τοῦ σπιτιοῦ». «Τα ἅγια τῶν ἁγίων τῆς ψυχῆς τῶν νησιωτῶν».
«Κι ὅμως οἱ Ἕλληνες – γράφει στη συνέχεια – εἶναι εὐτυχισμένοι, ποὺ παραμένουν Ὀρθόδοξοι. Νομίζω πως αὐτό ὀφείλεται στη λατρεία ποὺ τρέφουν στην Παναγία. Αὐτὴ ἡ λατρεία τῶν Σαντορινιῶν προς την θεομήτορα φαίνεται παντοῦ, στα σπίτια τους, στις ἐκκλησίες τους, στις προσευχές τους, στὰ λόγια τους καὶ στὰ ἔργα τους. Εἶναι τόσο μεγάλη, που μερικές φορές θαρρεῖς πως ἐκφυλίζεται σὲ δεισιδαιμονία.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου Μωσαϊκό 13ος αιώνας

Η Κοίμηση της Θεοτόκου

Μωσαϊκό 13ος αιώνας

Santa Maria Maggiore

Ρώμη

Άπνοο Σκήνος… Το Θεομητορικό Νεκροκρέβατο

Του Αρχιμ. Παλαμά, Ηγουμένου της Ι.Μονής Θεοτόκου Καλλίπετρας, Σκήτεως Βεροίας.

Σήμερα την Παρθένο, του μόνου Παρθένου Κυρίου Μητέρα, προπέμπει των Παρθένων ο Χορός και άπασα η στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού, προς τα Ουράνια…

Θεοτόκε Κόρη, ἡ χαρά ἡ ἡμῶν,Θεοτόκε τό ἡμέτερον κήρυγμα,

Θεοτόκε ποῦ ἀπαίρεις ἀφ’ἡμῶν;

(Εγκώμια Κοιμήσεως Θεοτόκου, στάση Ά)

 Στη θρηνούσα πανήγυρη, στην έλλειψη της σωματικής παρουσίας της Παναγίας, το πλήθος των Χριστιανών θα αναφωνεί ανά τους αιώνες «Θεοτόκε πού απαίρεις αφ’ ημών;». Την προ ολίγου μεθ’ ημών, βλέπει των κηδευτών η πανυ-ευλαβής ομήγυρις… βλέπει την Θεομήτορα να απέρχεται προς τα ουράνια και τα αιώνια και νιώθει ορφανίας την θλίψη και αποχωρισμού την οδύνη! Κατατίθεται η Σεμνή σε τάφο και λίθος καλύπτει την ερατεινή της μορφή! Και ο σύμπας κόσμος κλαυθμηρώς κηδεύει την Θεού Λόγου Μητέρα και ορατή παρουσία του Χριστού επί της γης!

Επί χιλιετίες λογοτεχνήματα άπειρα χαράκτηκαν δια καλάμου επί χάρτου… Πόσα εντύποις εξεδόθησαν… και πόσα φωτοστοιχειωθετικώς πληκτρολογήθηκαν απανταχού της Οικουμένης, για το πανοικουμενικό γεγονός της Μεταστάσεως…

Λόγοι οσίων ψυχών… λόγοι εγγραμμάτων και αγραμμάτων… Λόγοι χωρίς λόγο και Λόγοι έλλογοι για την Παιδίσκη την ασήμαντη της Γαλιλαίας, την ηλιοψημένη εβραιοπούλα, που οι σπουδαίοι της εποχής αδιάφοροι περάσανε μπροστά της. Πόσοι Αυτάρεσκοι και Νάρκισσοι του εαυτού τους, την είδαν και την περιφρόνησαν; Πόσοι αρνήθηκαν να την κοιτάξουν, αυτήν που δεν υπάρχει άξιος στους αγγέλους να την υπηρετήσει; Αλλά τούτο ειν΄ το μυστήριο της ταπεινώσεως: οι ισχυροί της γης να μη το αναγνωρίζουν…

Κι όποιος μιλήσει για την Πανάχραντο, δακρύων και στενάζων ας μιλήσει… Άπονη καρδία λόγους ξύλινους μονάχα θα απευθύνει… Διότι η Πανύμνητος βίωσε κατατρεγμό, αδικία, κόπο να ανεχθεί την παγκακία του κόσμου… Και σε όσους πονούν γι αυτά, η Μητέρα κλίνει το ους της και εισακούει στην παράκληση «Ακουσον θύγατερ«!

Σπεύδει και ακούει των αδυνάμων τους στεναγμούς, για την ανθρώπινη δυσβάστακτη θηριωδία, όσων νομίζουν πως η εξουσία τους είναι αιώνια και δύνανται να εξουθενώνουν, να υποτιμούν, να θλίβουν τους σκαπανείς και κεκοποιακότας αυτού του αιώνος…

Εορτή της Μετάστασης κι οι κραταιοί αυτού του κόσμου λαλούν λόγους εγκωμιαστικούς… Μα ποιοι τελικά Αυτήν περιθωριοποίησαν; την ασήμαντη γυναίκα; την ανύπανδρη; την σιωπήσασα; την άνευ δημοσίων σχέσων και συμφερόντων; την στερούμενη τίτλων τρανταχτών και απαστραπτούσης εμφανίσεως;

 Σύ μετά Θεόν,Θεοτόκε θεός ἀνεδείχθης,δευτερεῖα τῆς Τριάδος κατέχουσα,

Καί πρωτεῖα πάσης κτίσεως Ἁγνή.

(Εγκώμια Κοίμησης Θεοτόκου, Στάση Β΄).

Πρώτη μέσα στην κτίση η πλέον Ασήμαντη. Και δεύτερη μετά την Αγία Τριάδα απαρχή γεννήματος ανθρώπων! Ο άνθρωπος της δύσης την νόμισε θεά και την Μαριολάτρεψε! Μα εκείνη άνθρωπος ήταν και αγωνίστηκε. Πικρά τα βήματά της στη γη την ερημωθείσα! Αλλά πως να μιλήσει κανείς για κάτι που δεν ξέρει; πως ο ανάσκητος να ομιλήσει για ασκητισμό; πως ο αν-άγιος την αγιότητα να περιγράψει;

Εγώ στο χώμα ζω, το χώμα προσδοκώ και για το χώμα αγωνίζομαι… Της ματαιότητας την ολόψυχη αποδοχή! Λαός και Κλήρος από του της Παρθένου κηρύγματος τον δρόμο παρεκλίναμε… Ανάμεσω μας μια Κοπέλα καθαρή που τη Μετάστασή της εορτάζουμε! Κι η εορτή είναι αυτή η αποκατάσταση της εκεί που ανήκει: στον Ουρανό!

Θες να της  μοιάσεις; πρώτος ο σύνδουλος σου άνθρωπος θα δοκιμάσει τα όρια σου! Αν θες άγιος να γίνεις την εξουθένωσή μας θα νιώσεις κατάβαθα! Δε θα σε αφήσουμε εσύ να ξεφύγεις τη χοάνη της ανθρώπινης κακομοιριάς!

Όμως τα φετινά νεκρώσιμα της Θεοτόκου μην με λουλούδια στο νεκροκρέβατό της τα γιορτάσεις! Τιμή στο πρόσωπό της δεν είναι οι φορεσιές σου οι πολυτελείς! Οταν σταθείς μπροστά της δες το Σώμα της «άπνουν μηκέτι τυρβάζων περί της ματαιότητος«. Απαθές το νεκρικό της σκήνος… Ουδε καν η απειλή του Ιεφονία να την ρίξει χαμαί δεν την ταράζει… ακίνητη, απόκοσμη, αδιάφορη για τα κάτω.

Κοίταξε όμως προς τα πάνω και δες τον Παρθένο Χριστό να έχει ανοιχτούς τους Ουρανούς… Μια πληθή Αγγέλων να κοσμεί την άνω χοροστασία! Κι αν θες να συγκρίνεις… κοίτα γύρω σου τον κόσμο! Όλα όσα θα αναγκαστείς να αφήσεις για να σε υποδεχθεί στον αληθινό Κόσμο, ο Νυμφίος της Ψυχής σου! Όλα γύρω σου σκόνη, ανούσια, πεζά… Εσύ πλάστηκες για τα Ουράνια, τα Ουράνια…

Κοίμησον Ἁγνή,τῇ Κοιμήσει Σου πάθη καί μίση,Παῦσον Ἐκκλησίας τά σκάνδαλα,

Καί στερέωσον αὐτήν ὡς Δυνατή.

(Εγκώμια Κοιμήσεως Θεοτόκου, Στάση Β΄).

 πηγή

Η Χαρά των Χριστιανών(Φώτη Κόντογλου)

Ἡ Παναγία εἶναι το πνευματικό στόλισμα τῆς Ορθοδοξίας. Για μᾶς τους Ἕλληνες εἶναι ἡ πονεμένη μητέρα, ἡ παρηγορήτρια και ἡ προστάτρια, που μᾶς παραστέκεται σε κάθε περίσταση. 

Σε κάθε μέρος τῆς Ἑλλάδας εἶναι χτισμένες ἀμέτρητες ἐκκλησιές και μοναστήρια, παλάτια αὐτηνῆς τῆς ταπεινῆς βασίλισσας, κι᾿ ἕνα σωρό ρημοκλήσια, μέσα στα βουνά, στους κάμπους και στα νησιά, μοσκοβολημένα ἀπό την παρθενική και πνευματική εὐωδία της. 

Μέσα στο καθένα ἀπ᾿ αὐτά βρίσκεται το παληό και σεβάσμιο εἰκόνισμά της με το μελαχροινό και χρυσοκέρινο πρόσωπό της, που το βρέχουνε ὁλοένα τὰ δάκρυα τοῦ βασανισμένου λαοῦ μας, γιατί δεν ἔχουμε ἄλλη να μᾶς βοηθήσει, παρεκτός ἀπό την Παναγία, «ἄλλην γάρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοί πρός Θεόν ἐν κινδύνοις καί θλίψεσιν ἀεί μεσιτείαν, οἱ κατακαμπτόμενοι ὑπό πταισμάτων πολλῶν». 

Το κάλλος τῆς Παναγίας δεν εἶναι κάλλος σαρκικό, ἀλλά πνευματικό, γιατί ἐκεῖ που ὑπάρχει ὁ πόνος κ᾿ ἡ ἁγιότητα, ὑπάρχει μονάχα κάλλος πνευματικό. Το σαρκικὸ κάλλος φέρνει τη σαρκική ἔξαψη, ἐνῶ το πνευματικό κάλλος φέρνει κατάνυξη, σεβασμό κι ἁγνή ἀγάπη. Αὐτό τὸ κάλλος ἔχει ἡ Παναγία. Κι᾿ αὐτό τό κάλλος εἶναι ἀποτυπωμένο στα ἑλληνικά εἰκονίσματά της που τα κάνανε ἄνθρωποι εὐσεβεῖς ὁποῦ νηστεύανε και ψέλνανε και βρισκόντανε σε συντριβή καρδίας και  σε πνευματική καθαρότητα.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου Τοιχογραφία 14ου αιώνα

Η Κοίμηση της Θεοτόκου

Τοιχογραφία 14ου αιώνα

Μονή Ντετσάνι-Σερβία

Κήρυγμα Κυριακή Η Ματθαίου

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΤΩΝ  (Κυριακὴ Η´Ματθαίου, Ματθ.  ιδ´ 14-22) [1]

1 «Γιατί ἆραγε ὁ Κύριος δεν μετέτρεψε τις πέτρες σε ψωμιά, ὅταν τοῦ το ζήτησε ὁ σατανᾶς, ἀλλά ἀργότερα πολλαπλασίασε το λίγο ψωμὶ σε μία τεράστια ποσότητα;»

Ὅλα ὅσα κάνει ὁ Ὕψιστος, εἶναι ἀπαραίτητα. Δεν κάνει τίποτα ἄσκοπο, τίποτα ὑπερβολικό, τίποτα ποὺ νὰ μὴ χρειάζεται. Γιατί μερικοὶ ἄνθρωποι περιφέρονται τόσο ἄσκοπα καὶ κάνουν τόσο ἀδιάφορα πράγματα; Ἐπειδὴ δεν εἶναι βέβαιοι γιὰ τον σκοπὸ τῆς ζωῆς τους, γιὰ τον προορισμὸ τοῦ ἐπίγειου ταξιδιοῦ τους. Γιατί μερικοὶ ἄνθρωποι ὑπερφορτώνονται μὲ ἄσκοπες ὑποχρεώσεις, προβαίνουν σὲ ὑπερβολικές ἐνέργειες, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ μην μποροῦν νὰ κινοῦνται ἐλεύθερα κάτω ἀπὸ τέτοιο βάρος ὑποχρεώσεων; Ἐπειδὴ δεν γνωρίζουν τὸ ἕνα πράγμα, «οὗ ἐστι χρεία».

Γιὰ νὰ βοηθήσει ὁ Κύριος τον ἄνθρωπο νὰ μαζέψει τον διασκορπισμένο νοῦ του, νὰ θεραπεύσει τὴ διχασμένη καρδιά του καὶ νὰ συγκροτήσει την ἀνεξέλεγκτη δύναμή του, ἀποκάλυψε τὸν ἕνα καὶ μοναδικὸ στόχο ποὺ εἶναι ἀπαραίτητος: τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Πόσο ἄσκοπη εἶναι ἀλήθεια ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀγωνίζεται νὰ ἐπιτύχει διάφορους στόχους! Πόσο ἀναίσθητη εἶναι ἡ διχασμένη καρδιά! Πόσο ἀδύναμη εἶναι ἡ θέληση, ὅταν ἡ δύναμή της κατακερματίζεται!

Ἑνός ἐστι χρεία. Μόνο ἕνα πράγμα μᾶς χρειάζεται: ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ θαυματουργός Χριστός προσπάθησε νὰ στρέψει τὰ μάτια καὶ την προσοχὴ ὅλων τῶν ἀνθρώπων πρὸς αὐτόν τὸν προορισμό. Ὅποιος σκέφτεται ἔτσι, ἔχει ἕνα μόνο στόχο: τον Θεό. Ἕνα αἴσθημα: την ἀγάπη. Μία νοσταλγία: νὰ πλησιάσει τον Θεό. Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἔφτασε σ’ αὐτὸ τὸ μέτρο. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔχει γίνει σαν τὸ φακὸ ποὺ συγκεντρώνει τις ἀκτίνες τοῦ ἥλιου γιὰ νὰ δημιουργήσει φωτιά.

 Τα λόγια ποὺ εἶπε ὁ Χριστός στὴ Μάρθα, «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾶς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά• ἑνὸς δέ ἐστι χρεία» (Λούκ. ι´ 41, 42), ἦταν στην πραγματικότητα ἕνας ἔλεγχος, μία προειδοποίηση στον κόσμο ὁλόκληρο. Κι αὐτὸ τὸ ἕνα ποὺ ἔχουμε πραγματικὴ ἀνάγκη, εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ (βλ. Ματθ. ϛ´ 33). Γιὰ ὅλα ὅσα εἶπε καὶ ἔκανε ὁ Κύριος, εἶχε στον νοῦ του τον στόχο αὐτό. Ἐκεῖ εἶχε συγκεντρωθεῖ ὅλη ἡ φλόγα, ποὺ φωτίζει τους ταξιδιῶτες ἐκείνους ποὺ περιφέρονται γύρω ἀπὸ τός χαράδρες καὶ τους ἀνεμοστρόβιλους τῆς πρόσκαιρης αὐτῆς ζωῆς.

  Ὅλα ὅσα κάνει ὁ Ὕψιστος, εἶναι ἀπαραίτητα. Τὰ πάντα γίνονται μ᾽ αὐτόν τον ὕψιστο, τὸ μοναδικὸ στόχο. Ὅλα εἶναι ἀπαραίτητα, τόσο τὰ λόγια ποὺ λέει ὅσο καὶ τὰ ἔργα ποὺ κάνει. Δεν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ἀργός λόγος, οὔτε ἕνα ἀχρείαστο ἔργο. Καὶ πόσο καρποφόρα ἦταν τὰ λόγια καὶ τὰ ἔργα Του! Πόσα ἑκατομμύρια φορές ἔχει καρποφορήσει κάθε λόγος καὶ κάθε Του πράξη, ὣς τὶς μέρες μας! Πόσο γλυκός, εὐωδιαστός καὶ ζωογόνος εἶναι ὁ καρπός αὐτός!

   Γιατί ὁ Κύριος δεν μετέτρεψε τις πέτρες σὲ ψωμιά, ὅταν τοῦ τὸ ζήτησε ὁ σατανᾶς; Σὲ δύο μεταγενέστερες περιπτώσεις, ὅταν γύρω του ὑπῆρχε ἕνα πεινασμένο πλῆθος, πολλαπλασίασε τὸ λίγο ψωμὶ σὲ μία τεράστια ποσότητα, ὥστε μετὰ τὴ διατροφὴ τοῦ πλήθους, περίσσεψε περισσότερο ψωμὶ ἀπ᾽ ὅσο ἦταν ἀρχικά. Τὸ πρῶτο θαῦμα ὅμως (ἡ μετατροπὴ τῶν λίθων σὲ ψωμί), ἦταν κάτι ἀδόκιμο, ἀνάρμοστο, ἄτοπο. Τὸ δεύτερο θαῦμα (ὁ πολλαπλασιασμός τῶν ἄρτων) ἦταν κατάλληλο, ἀπαραίτητο καὶ ταιριαστό.

  Γιατί ὁ Κύριος δεν ἔδωσε «σημεῖον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ» στους Φαρισαίους, ὅταν τοῦ τὸ ζήτησαν; Δέν ἔδωσε τέτοια σημεῖα ἀπὸ τον οὐρανὸ σὲ ἀμέτρητες περιπτώσεις, ὅπως σὲ θαύματα-θεραπεῖες ἄρρωστων, λεπρῶν, δαιμονισμένων, δὲν ἀνέστησε νεκρούς; Κάθε σημεῖο ἀπὸ τον οὐρανὸ στους φθονερούς Φαρισαίους ὅμως θὰ ἦταν ἀνάρμοστο, ἀκατάλληλο καὶ ὑπερβολικό, ἐνῶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις θὰ ἦταν κατάλληλο, ἀπαραίτητο καὶ ταιριαστό.

 (Ἀπό το βιβλίο Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 «Ὁμιλίες Δ´ – Κυριακοδρόμιο», ἐκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)

 πηγή

Ποιος ανθρώπινος λόγος μπορεί άραγε να περιγράψει τη θεοφώτιστη ωραιότητά σου, Θεοτόκε Παρθένε;

+Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, μέγας θεολόγος, είδε την Παναγία σε όραμα και γράφει: Ποιος ανθρώπινος λόγος μπορεί άραγε να περιγράψει τη θεοφώτιστη ωραιότητά σου, Θεοτόκε Παρθένε;

Οι χάρες σου είναι αδύνατον να προσδιοριστούν ούτε με λόγια ούτε με σκέψεις. Μόνη η θεία όψη της χαρίζει αίγλη, ευφροσύνη και αγαλλίαση.

Η ωραιότητα του προσώπου της πηγάζει από την ωραία ψυχή της και την καθαρή καρδιά της. Σαν φως που χύνεται από τα μέσα προς τα έξω και χαρίζει αυτή την απαράμιλλη ευπρέπεια, την πάγκαλη καλλονή.

Η ωραιότητα, η προερχόμενη από την καθαρότητα, τη σεμνότητα και ταπεινότητά της, ήλκυσε το μάτι του Θεού πάνω της και την έκανε μητέρα του Θεού και των ανθρώπων.

Ο Θεοφόρος Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης προτρέπει όλους να ενστερνισθούν το άγιο θεομητορικό φρόνημα. Να ευπρεπίσουμε κατάλληλα την καρδιά μας ώστε να κατασκηνώσουν οι αρετές της Παναγίας, ώστε βλέποντάς τες πάνω μας να μας χαρίσει πλούσια πνευματικές χάριτες και ουράνια αγαθά.

Έφθασε ο θεομητορικός Δεκαπενταύγουστος. Ο χρόνος μέχρι τώρα έδωσε νεκρούς στην Ιαπωνία, στη Συρία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στην Κύπρο, στη Νορβηγία και αλλού. Καθημερινά μας τηλεφωνούν και μας γράφουν να μνημονεύουμε βαριά ασθενείς και νεκρούς, από καρδιά, από καρκίνο, από διάφορα ανίατα νοσήματα, ν’ ανάψουμε κερί στην Παναγία.

Η Παναγία πόνεσε πολύ και γνωρίζει καλά να συμπονά, να συμπαρίσταται και να παρηγορεί.
Στους θερμούς εσπερινούς του ωραίου Αυγούστου οι παρακλήσεις σαν βάλσαμο θωπεύουν τις πονεμένες καρδιές κι αισθάνονται δρόσο γλυκιά εξαίσιας αναψυχής.

Οι θαυματουργές πολλές εικόνες της, με τα ακοίμητα καντήλια, τις άσβεστες λαμπάδες από μελισσοκέρι, τα μύρια αφιερώματα, τ’ ασημένια περίτεχνα πουκάμισα, τις μετάνοιες, τα δάκρυα, τους ασπασμούς, τα τάματα, τις υποσχέσεις, τις παρακλήσεις και τις ευχαριστίες. Νηστεύουν, εξομολογούνται, μεταλαμβάνουν πολλοί.

Σαγηνεύει το ιερό και ωραίο πρόσωπο της Θεοτόκου. Σε κάνει να καταθέσεις το βάρος σου, τον πόνο σου, τον πικρό λογισμό σου, την αθυμία, την κόπωση, τον στεναγμό και τη στεναχώρια σου.

Γεμάτη η Ελλάδα, η Κύπρος, όλη η Ορθοδοξία, από εκκλησιές της, μονές, ησυχαστήρια, προσκυνήματα στη χάρη της.

Χιλιάδες οι προσκυνητές. Στο Άγιον Όρος, το θαυμαστό περιβόλι της, άπειροι ύμνοι στην Οικονόμισσα, την Παραμυθία, την Πορταΐτισσα, την Τριχερούσα, του Ακαθίστου, τη Φοβερά Προστασία, τη Γλυκοφιλούσα, τη Γοργοϋπήκοο, τη Μυροβλύτισσα, τη Γαλακτοτροφούσα, του Άξιον Εστί.

Πανηγυρίζει ο πάνσεπτος ιερός ναός του Πρωτάτου στην Κοίμηση, η μονή των Ιβήρων, πολλά κελιά. Το θεομητροφρούρητο Άγιον Όρος αγάλλεται. Η θεομητροσκέπαστη Ελλάδα ευφραίνεται.

Η ωραιότατη στην όψη και την καρδιά, η πανυπέραγνη, η τιμιωτέρα των Χερουβείμ Παναγία, είναι πάνω απ’ όλους τους αγίους. Δεν υπήρξε πιο άγιος άνθρωπος, πιο καλή γυναίκα. Κόσμημά της η καθαρότητά της, η σεμνότητά της, η ταπεινοφροσύνη της, η σιωπή της. Δίδασκε ωραία με το παράδειγμά της, με τον ενάρετο βίο της.

Οι καιροί μας έχουν ανάγκη από εμπνευσμένες και καθοδηγητικές μορφές. Η φλυαρία, η αναίδεια, η ξετσιπωσιά, η υψηλοφροσύνη, η ασχήμια, η βρομιά, η αδιαφάνεια κούρασε πολύ. Όλοι πλέον διψούν για διαφάνεια, εντιμότητα, αιδώ, σιγή, σοβαρότητα, καθαρότητα, γνήσια ταπείνωση.

Ο αρχόμενος Δεκαπενταύγουστος ας οδηγήσει σε περισυλλογή, σε συνάντηση με τη Θεοτόκο, με την πρόσληψη των ένθεων αρετών της, με τον ασπασμό της εικόνας της, με την ακρόαση του βίου της, με τη συμψαλμώδηση του ωραίου παρακλητικού της κανόνος.

agiameteora

Η κοινωνία που δεν έχει χρόνο να σκεφθεί

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 Το ότι η κοινωνία μας υποφέρει από μακρόχρονη βαριά ασθένεια είναι ηλίου φαεινότερο. Λόγω ακριβώς της βαριάς μας ηθικής και κοινωνικής ασθένειας καταντήσαμε έρμαιοι χειραγωγήσεων. Αυτή η πρόσφατη τρέλλα με τα pokemon είναι ένα ακόμη σύμπτωμα της κατάστασής μας. Η δωρεάν εφαρμογή «Pokemon Go» για «έξυπνα» κινητά τηλέφωνα έχει προκαλέσει «φρενίτιδα» σε χιλιάδες χρήστες στην Ελλάδα. Οι παίκτες επιδίδονται σε ένα πρωτοφανές αλλά και επικίνδυνο κυνήγι «τεράτων» στους δρόμους, στις πλατείες, αλλά και στις εκκλησίες και στα νεκροταφεία των πόλεων! Κάποτε σχήμα λόγου ήταν το «κυνήγι των μαγισσών». Σήμαινε ότι κυνηγά κάποιος το παράλογο, τη χίμαιρα. Τώρα άνθρωποι, κυρίως νέοι, κυνηγούν «τέρατα» μέσα στην εικονική τους πραγματικότητα...

Η τρέλλα ( στην κυριολεξία) του ηλεκτρονικού κυνηγιού «τεράτων», μέσα από τα smartphone, προκαλεί εθισμό και μπορεί να οδηγήσει σε ψυχώσεις, ακόμη και σε εγκληματικές διαθέσεις. Βεβαίως η εταιρεία που εισήγαγε το κυνήγι των pokemon και χειραγωγεί στο παιχνίδι της χιλιάδες νέων ανθρώπων κερδίζει τεράστια ποσά. Το τελευταίο διάστημα η χρηματιστηριακή αξία της υπολογίζεται ότι ανέβηκε κατά εννέα δισεκατομμύρια Ευρώ...

Η χειραγώγηση μιας κοινωνίας είναι ό, τι χειρότερο μπορεί να της συμβεί.... Γίνονται τα μέλη της όπως τα παιδιά του Χάμελιν, στον μαγικό αυλό του παραμυθιού των αδελφών Γκριμ...

Και γιατί συμβαίνει; Μια απάντηση δίνει ο δημιουργός του θεάτρου του παραλόγου Ευγένιος Ιονέσκο. Σε μια διάλεξη του, που έδωσε το 1961, σημειώνει:

« Τα αγχωμένα, πολυάσχολα άτομα, που τείνουν σε ένα σκοπό που δεν είναι ανθρώπινος σκοπός ή που είναι μόνο μια αυταπάτη, ξαφνικά μπορούν, στον ήχο ποιος ξέρει ποιας σάλπιγγας, στο κάλεσμα οποιουδήποτε τρελλού ή δαίμονα, να αφεθούν να παρασυρθούν από έναν παραληρηματικό φανατισμό, από ένα οποιοδήποτε βίαιο ομαδικό πάθος από μια λαϊκή νεύρωση. Οι πιο διαφορετικοί ρινοκερισμοί, της δεξιάς και της αριστεράς, οι πιο διαφορετικοί μεταξύ τους, αποτελούν απειλές που βαραίνουν σε μια ανθρωπότητα που δεν έχει χρόνο να σκεφθεί, να έρθει στα σύγκαλά της». ( Βλ. σχ. NuccioOrdine «Η χρησιμότητα του αχρήστου», Εκδ. Άγρα, Αθήνα 2014, σελ. 106-108).
Ο Ιονέσκο, που βίωσε στο Άγιον Όρος την Ορθόδοξη πνευματικότητα, στο αριστούργημα του «Ρινόκερος» περιγράφει τον άνθρωπο που χάνει την ανθρωπιά του, που αποκτηνώνεται και γίνεται παχύδερμο. Στην κατάσταση αυτή καλεί τον καθένα μας να κραυγάζει προς τους ρινόκερους: « Εγώ δεν θα γίνω ποτέ δικός σας. Δεν θα σας ακολουθήσω....Θα μείνω αυτό που είμαι! Είμαι άνθρωπος!...Θα υπερασπιστώ την ύπαρξή μου κόντρα σε ολόκληρο τον κόσμο! Νιώθω ευθύνη έναντι όσων μένουν άνθρωποι. Δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι μέχρι τέλους!».

Με άλλο τρόπο περιγράφει το 1938 – προβλέπει καλύτερα - τη σημερινή κατάσταση ο στοχαστής και ποιητής Γιώργος Σαραντάρης, στο φιλοσοφικό του δοκίμιο «Η παρουσία του ανθρώπου»:

«Οι έννοιες Ανατολή και Δύση θα φανούν σιγά- σιγά αοριστίες, ακόμα και από μιαν άποψη πολιτική. Δεν θα αντικρύζουμε πια στο μέλλον άτομα Ευρωπαϊκά και όχι Ευρωπαϊκά, άτομα της Δύσης και άλλα της Ανατολής...Θα υφίσταται μονάχα ο χωρισμός ανάμεσα σε άτομα και λαούς που πιστεύουν και σε άλλα που δεν πιστεύουν. Όσοι πιστεύουν, άτομα και λαοί, αναγκαία θα περάσουν από τη δοκιμασία του Χριστιανισμού και θα πιστέψουν στον μόνο Θεάνθρωπο, στον Χριστό. Οι άπιστοι με ψέματα θα αμύνονται, μα, όπως εύκολα κατανοείται, όσο θα αυξάνει ο πολιτισμός, μια τέτοια άμυνα θα γίνεται πιο χαλαρή, σαν αντίδραση οπου χάνει την έντασή της γιατί δεν ανταποκρίνεται σε καμιά απαίτηση της πραγματικότητας και μονάχα συντηρείται με την τροφή που λαβαίνει από την ασθένεια (έμφυτη, αν και τυχαία ασθένεια) της ζωώδικης δικής μας φύσης». (Γ. Σαραντάρη, «Δοκίμια για την ύπαρξη του ανθρώπου», Εκδ. Ευθύνη, Αθήνα, 1999, σελ. 47).

 Η αθλία μας κατάσταση, που οδηγεί στην ανοχή αν όχι στην αποδοχή σε ό, τι μας επιβάλλεται από τους κανόνες της παγκοσμιοποίησης, θα γίνει χειρότερη αν περιοριστεί η ενημέρωση μας, αν αύριο κλείσουν τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί και μεθαύριο έντυπα, που σήμερα αποτελούν πνευματικές οάσεις. 

 Τότε θα έχουμε από τη μία να παραδέρνει τον άνθρωπο η Σκύλλα της αδιαφορίας περί τα πνευματικά και του δίχως νόημα συνεχούς τρεξίματος, και από την άλλη η Χάρυβδη της μονομερούς ιδεολογικής ενημέρωσης. Οι ημέρες που έρχονται από κάθε άποψη – κοινωνική, ηθική, οικονομική, πολιτική, εκκλησιαστική – θα είναι για την Πατρίδα μας πολύ δυσκολότερες και θα δοκιμαστεί σκληρά ο κάθε Έλληνας που δεν θέλει να μεταμορφωθεί σε ρινόκερο.

πηγή

Η ζωή και ο θάνατος είναι στη δύναμη της γλώσσας

  

Aυτό δεν επιβεβαίωσε ο Κύριος όταν είπε ότι οι άνθρωποι θα δώσουν λόγο κατά την Ημέρα της Κρίσεως για κάθε αργολογία τους; Δεν είπε σαφώς: «Από τα λόγια σου θα δικαιωθείς και από τα λόγια σου θα καταδικασθείς»(Ματθ. 12, 37); Όποιος δικαιωθεί θα λάβει τη ζωή. Όποιος καταδικαστεί θα λάβει τον θάνατο. Βλέπετε, επομένως, ότι η ζωή και ο θάνατος είναι στη δύναμη της γλώσσας; «Αν κάποιος δεν κάνει σφάλματα με τα λόγια, αυτός είναι τέλειος άνθρωπος και ικανός να χαλιναγωγήσει όλον τον εαυτό του»(Ιακ. 3,2).

  Το ανεξερεύνητο μυστήριο των λέξεων είναι πράγματι μεγάλο και η επιρροή των λέξεων δεν μπορεί να μετρηθεί ή να αξιολογηθεί. Σήμερα τα λόγια των ανθρώπων μπορούν να μεταφερθούν με τεχνητά μέσα (τηλεπικοινωνίας) από τη μία άκρη του πλανήτη στην άλλη. Ένας λόγος που προφέρει μια γλώσσα στην Αμερική μπορεί να ακουστεί από ένα αυτί στην Ευρώπη. Δεν είναι αυτό μία «προσομοίωση», τρόπον τινά, του τα πάντα ενωτιζομένου Θεού;

  Ω! αδελφοί μου, δεν μπορούμε τίποτε να ψιθυρίζουμε εδώ στη γη, που να μην το ακούσει ο ουρανός. Ο κάθε λόγος μας φθάνει ενώπιον της τάξης των αγγέλων του Θεού. Ο άδης δέχεται κάθε κακό λόγο μας και τον διατηρεί ως εγγύηση του αιωνίου θανάτου μας και ο Παράδεισος δέχεται κάθε καλό λόγο μας και τον διατηρεί ως εγγύηση της αιωνίου ζωής μας. Πράγματι, η σοφία της Παλαιάς Διαθήκης μας μιλά και μας θυμίζει ευκαίρως αυτούς τους λόγους. Θάνατος και ζωή εν χειρί γλώσσης.

 Ω! Κύριε και Σωτήρα μας, Αΐδιε Λόγε του Θεού, βοήθησέ μας να χαλιναγωγούμε τη γλώσσα μας, ώστε αυτή να μην μιλάει ανώφελα, προς καταδίκη μας. 

Βοήθησέ μας να εκφράζουμε με τη γλώσσα μόνον όσα είναι σύμφωνα με το άγιο θέλημά Σου και ωφέλιμα για την αιώνια σωτηρία μας στην αθάνατη ζωή.

Σοι πρέπει πάσα, δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Ιούνιος, εκδ. Άθως, σ.163-164

 πηγή

Καθιέρωση λιτανείας του Αγίου Σπυρίδωνος της 11ης Αυγούστου στην Κέρκυρα

Απόφαση της 30ης Μαρτίου 1717 (έ.ν.),του Γενικού Καπιτάνου Ανδρέα Πιζάνη, με την οποία καθιερώθηκε η λιτανεία του Αγίου Σπυρίδωνος  ΕΔΩ της 11ης Αυγούστου στην Κέρκυρα 

facebook

Ῥοήν μου τῶν δακρύων,μὴ ἀποποιήσῃς...

Πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη

Μήν ἀρνηθεῖς, Παρθένε, τήν ροή τῶν δακρύων μου, Σύ πού γέννησες τόν Χριστό, ὁ ῾Οποῖος ἀφαίρεσε κάθε δάκρυ ἀπό κάθε πρόσωπο.
῾Ῥοήν μου τῶν δακρύων, μή ἀποποιήσῃς, ἡ τoν παντός ἐκ προσώπου πᾶν δάκρυον, ἀφῃρηκότα Παρθένε, Χριστόν κυήσασα’.


Ὁ ὑμνογράφος φαίνεται νά κινεῖται λίγο ἀντιφατικά στόν συγκεκριμένο ὕμνο. ᾽Αναγνωρίζει ἀπό τήν μία ὅτι ὁ Χριστός μέ τόν ἐρχομό Του στόν κόσμο μέσω τῆς Παναγίας Μητέρας Του ἀφαίρεσε κάθε δάκρυ ἀπό κάθε ἄνθρωπο, διότι ὡς γνωστόν κατήργησε τό αἴτιο τῆς θλίψης καί τοῦ πόνου καί τοῦ ἴδιου τοῦ θανάτου, τήν ἁμαρτία. ῾Διά τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος᾽. 

῞Ο,τι ὁ ἴδιος ὡς Δημιουργός ἀπαρχῆς ἔδωσε στόν ἄνθρωπο: νά χαίρεται τήν κοινωνία του μέ Αὐτόν μέ δυναμική αὐξητικῆς τάσης τῆς χαρᾶς αὐτῆς μέχρι ἀπειρίας καί ὁ ἄνθρωπος τό ἔχασε λόγω τῆς πτώσης του στήν ἁμαρτία, τοῦ τό ἔδωσε καί πάλι ὡς δυνατότητα ἀφότου ἦλθε στόν κόσμο, ἀρκεῖ βεβαίως ὁ ἄνθρωπος νά ἀποδεχτεῖ τόν ἐρχομό Του ὡς ἀνθρώπου καί νά πιστέψει στήν προσφορά τῆς ἀγάπης Του. ῾

Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε᾽ εἶναι ἡ προτροπή τῶν ἁγίων ἀποστόλων σέ ὅλους τούς πιστούς. ᾽Από τήν ἄλλη ὅμως ὁ ἴδιος ὑμνογράφος κινεῖται πρός τήν Παναγία καί δι᾽ αὐτῆς πρός τόν Κύριο ὄχι ἁπλῶς μέ δάκρυα, ἀλλά μέ ροή δακρύων, πού σημαίνει ὅτι τό πλῆθος αὐτῶν πλημμυρίζουν τήν ὕπαρξή του. ῾Η ἀντίφαση λοιπόν φαίνεται ὅτι εἶναι προφανής: δέξου τά δάκρυά μου, λέει ὁ ὑμνογράφος, πού ὅμως Κύριος ὁ Υἱός σου τά κατήργησε.

 Ἡ ἀπάντηση βεβαίως εἶναι εὔκολη καί γνωστή: μπορεῖ ὁ Κύριος πράγματι νά ἐξάλειψε τά δάκρυα, γιατί κτύπησε στήν ρίζα τήν αἰτία τους, ὅμως ἡ καθημερινή διαπίστωση εἶναι ὅτι συνεχίζουμε οἱ ἄνθρωποι, ἔστω καί πιστοί, νά ἁμαρτάνουμε, λόγω τῆς λησμονιᾶς τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καί τῆς πνευματικῆς μας χαλάρωσης, ὅπως καί ὅτι ἐξακολουθοῦμε καί ζοῦμε μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου σ᾽ ἕναν κόσμο πού ῾κεῖται ἐν τῷ πονηρῷ᾽, συνεπῶς ἡ θλίψη καί ὁ πόνος ἐξακολουθοῦν νά τόν σφραγίζουν. 

 Τά δάκρυα λοιπόν καί ἐξαλείφθηκαν ἀλλά καί ἐξακολουθοῦν νά ὑπάρχουν, κατεξοχήν μάλιστα ἐκεῖνα πού ἐκφράζουν τόν ἄνθρωπο τῆς πίστης, ὁ ὁποῖος συνειδητοποιεῖ τήν ἁμαρτωλότητά του καί προστρέχει στήν ἀγάπη τοῦ Κυρίου, δηλαδή ὅταν μετανοεῖ. Γι᾽ αὐτό καί τό κύριο γνώρισμα πιά τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ἡ μετάνοια, ἐνῶ τά δάκρυα ἀποτελοῦν ἰσχυρό ἀποδεικτικό τῆς ὑπάρξεώς της.

  Χρειάζεται ὅμως καί σ᾽ αὐτό τό σημεῖο προσοχή. ῾Υπάρχουν ἄνθρωποι πού ἐκ φύσεως καί χαρακτῆρος ἔχουν τά δάκρυα ῾πρόχειρη᾽ ἔκφρασή τους. Αὐτά τά δάκρυα δέν ἀξιολογοῦνται θετικά ὡς φανέρωση τῆς γνήσιας μετανοίας τους. ᾽Εκεῖνα τά δάκρυα στά ὁποῖα ἐπιβλέπει ὁ Κύριος εἶναι ἐκεῖνα πού πηγάζουν ἀπό τήν καρδιά καί δηλώνουν τό πένθος καί τήν συντριβή τοῦ ἀνθρώπου λόγω τῶν ἁμαρτιῶν του. 

Αὐτά εἶναι τά ἀληθινά δάκρυα μετανοίας, τά ὁποῖα συνυπάρχουν πάντοτε καί μέ τήν γενναία ἀπόφαση τοῦ ἀνθρώπου γιά ἀλλαγή τρόπου ζωῆς, ζωῆς δηλαδή προσαρμοσμένης στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. 

Σέ μία τέτοια περίπτωση τά δάκρυα τοῦ πένθους σιγά σιγά πράγματι ἐξαλείφονται καί μεταποιοῦνται σέ δάκρυα εὐγνωμοσύνης καί χαρᾶς ἀπό τήν ἐνέργεια τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία κάνει τόν ἄνθρωπο στό βάθος τῆς καρδιᾶς του νά ἀκούει ῾τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου᾽.

Από το βιβλίο «Ω ΠΑΝΥΜΝΗΤΕ ΜΗΤΕΡ» π. Γεωργίου Δορμπαράκη,εκδόσεις «ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ»

πηγή