Η ομολογία δεν είναι μόνο πρόταση λόγων. Είναι σταυρός, επιμονή και ευθύνη αγάπης

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

  Ζητούμε ανταπόδοση στη ζωή μας για ό,τι κάνουμε. Για ό,τι προσφέρουμε. Για την αγάπη που δείχνουμε. Ζητούμε ανταπόδοση για ό,τι αφιερώνουμε στους άλλους. 

 Το ίδιο συμβαίνει και στη θρησκευτική μας ζωή. Κι εκεί μετράμε τα έργα μας, την πίστη μας, την πορεία μας και ζητούμε από τον ουρανό ανταπόδοση. Όταν μάλιστα είμαστε έτοιμοι να ομολογήσουμε την πίστη μας, να δηλώσουμε ότι ακολουθούμε τον Υιό του Ανθρώπου, τότε η βεβαιότητα της ανταπόδοσης από Εκείνον είναι δεδομένη. Όπως και η αίσθηση ότι ο Χριστός θα μας αποστραφεί, εάν Τον αρνηθούμε. 

    «Ός γαρ εάν επαισχυνθή με και τους εμούς λόγους εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ και ο υιός του ανθρώπου επαισχυνθήσεται αυτόν όταν έλθη εν τη δόξη του πατρός αυτού μετά των αγγέλων των αγίων» (Μάρκ. 8, 38).    «Όποιος, ζώντας μέσα σ’ αυτή τη γενιά την άπιστη και αμαρτωλή, ντραπεί για μένα και για τη διδασκαλία μου, θα ντραπεί γι’ αυτόν και ο Υιός του Ανθρώπου, όταν έρθει με όλη τη λαμπρότητα του Πατέρα Του, μαζί με τους αγίους αγγέλους».

Τι σημαίνει όμως ομολογία και τι αισχύνη σ’ αυτή τη ζωή;

  Ομολογία σημαίνει αποδοχή ότι η ζωή μας κατά Χριστόν είναι σταυρική. Σταυρός η πίστη. Σταυρός η αγάπη. Σταυρός η σχέση με τους άλλους ανθρώπους.  Και δεν είναι μόνο τα πάθη τόσο τα δικά μας όσο και των άλλων ανθρώπων που καθιστούν την πορεία του χριστιανού σταυρική. 

Είναι και το γεγονός ότι δεν καταλαβαινόμαστε οι άνθρωποι μεταξύ μας, ούτε μπορούμε να διακριβώσουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού κάθε στιγμή της ζωής μας. 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛH της Ντόρας Μανατάκη

Σαν Φλόγες! Που τρέμουν και ξεπηδούν μέσα από τα καταγάλανα νερά του Βοσπόρου,

στη θάλασσα του Μαρμαρά,

μοιάζουν τ’ απομεινάρια μιας δόξας.

Μιας τρανής χιλιόχρονης εποχής.

Σαν Πύρινες γλώσσες που μιλούν, κράζουν,

και φωνάζουν…. Ελλάδα.!!!!

Οι βυζαντινές εκκλησιές, με λεηλατημένα, καμένα, τα σωθικά τους,

ορθώνουν ακόμα το ανάστημα μπροστά στον κατακτητή

και αφήνουν την φαντασία να καλπάσει πίσω, στο χρόνο….

Ω! Η Αγιά Σοφία, το στόλισμα

Σ ανατολή και δύση

Με τετρακόσια σήμαντρα

και εξήντα δυο καμπάνες

με θησαυρούς που ζήλευε

όλη η οικουμένη

θρηνεί , πονά, την συμφορά

το πάρσιμο της Πόλης

κι αναρωτιούνται οι χριστιανοί…..

Η άπαρτη βασιλεύουσα

Έσκυψε το κεφάλι??

Όχι ποτέ. δεν έσκυψε

Ούτε και σκλάβα εγίνει

Πολέμησαν μέχρις ενός

Και εις την Χρυσή την Πύλη

Ορκίστηκαν ανάσταση

να ξημερώσει πάλι…

Ο Μαρμαρωμένος βασιλιάς

Καβάλα στ’ άλογο του

Ξεπήδησε απ’ το νερό

σαν ήλιος ζωοδότης

με την λαμπρή την φορεσιά

την χρυσοπλουμισμένη

κρατά σπαθί και καρτερεί

πάλι να πολεμήσει

της λευτεριάς τα σήμαντρα

να ηχήσουν στα ουράνια

την θέση της να ξαναβρεί

η Άγια Τράπεζα μας….

Άγια χώματα μιας χαμένης πατρίδας που ευωδιάζουν άρωμα,

και μύρο ορθοδοξίας, άρωμα Ελλάδας.

Πέτρες, κολώνες, μάρμαρα, ανοίγουν παράθυρα στο χτες

δίνοντας την ευκαιρία, στο όνειρο να ζωντανέψει

στη μνήμη να τρέξει, και στην νοσταλγία να σε τυλίξει,

Αθάνατη αγαπημένη Πόλη!!!!

Ντόρα Μανατάκη

πηγή

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΩΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ;

 Συχνά αναρωτιόμαστε, αγαπητοί μου αδελφοί, πόσο αξίζει η ανθρώπινη ζωή. Αν αποτιμάται οικονομικά (με βάση την καταναλωτική δύναμη και αγοραστική αξία που ο καθένας διαθέτει), αν αποτιμάται με βάση την ποσότητα (συμφέρει ο ένας να θυσιασθεί υπέρ των πολλών, «παράπλευρες απώλειες» κατά τους πολέμους), αν αποτιμάται με βάση την ηδονή («μια ζωή την έχουμε»), αν αποτιμάται με βάση το χρόνο (άγχος του παρόντος κόσμου, γιατί η πέτρα του μνήματος είναι το τέλος, επομένως πρέπει να προλάβουμε να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε για να νιώθουμε ότι άξιζε που ζήσαμε).

 Απέναντι σ’ αυτό το ερώτημα, ο Χριστός έρχεται να δώσει μια διαφορετική απάντηση, στο Ευαγγέλιο που διαβάζουμε την Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού (κατά Μάρκον, 8, 37), η οποία μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση. Η ανθρώπινη ζωή αξίζει όταν ο άνθρωπος παραιτείται από αυτήν! Όταν δηλαδή ο καθένας που πιστεύει στο Χριστό δεν θεωρεί πως αξίζει να ζήσει τη ζωή του σύμφωνα με όλα τα προηγούμενα μέτρα, αλλά απαρνιέται τον εαυτό του, σηκώνει τον σταυρό του και ακολουθεί το Χριστό. Αυτό σημαίνει «χάνω τη ζωή μου». Και μόνο να ακούμε αυτή την θεώρηση του Χριστού σήμερα, επαναστατούμε και προσπερνούμε, ενίοτε ειρωνικά. Πόσο εκτός τόπου και χρόνου φαντάζει ένας χριστιανός που δέχεται να παραιτηθεί από τη ζωή του, να την χάσει, «ένεκεν του Χριστού και του Ευαγγελίου», πόσο υποκριτικός φαίνεται ο λόγος όταν εκστομίζεται από τους ταγούς της Εκκλησίας, ακόμη κι αν είναι ο λόγος του Χριστού!

Ορθόδοξος μέσω… facebook!

Πολλά έχουν γραφεί για μεταστροφές ανθρώπων από την πλάνη στο φως της αγάπης του Χριστού. Αρκετά περιστατικά έχουν καταγραφεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα blogs και τα διάφορα sites. Οι περισσότερες είναι αληθινές ιστορίες αλλά δεν λείπουν και οι ψεύτικες, που στηρίχθηκαν στην “πλάνη” των επισκέψεων και των like.

Αυτές τις μέρες σάστισα όταν φίλος μου κληρικός ανάρτησε φωτογραφίες ενός άνδρα μεσήλικα που βαπτίστηκε και κοινώνησε για πρώτη φορά το σώμα και το αίμα του Κυρίου. Είπαμε πως είναι μια απλή μεταστροφή που δημοσιεύεται στο προσωπικό προφίλ του κληρικού για να τονωθεί η πίστη μας.

Έλα όμως που τα πράγματα δεν είναι έτσι! Ρώτησα τον κληρικό – φίλο μου και μου είπε πως η “κλήση” του συγκεκριμένου ενήλικα έγινε παρακαλώ μέσω … facebook! Ομολογώ πως έχασα τη διαδικτυακή γη κάτω από τα πόδια μου!!!

Όλα ξεκίνησαν από ένα αίτημα φιλίας! Ένας διάλογος αναπτύχθηκε για έναν περίπου χρόνο μεταξύ ενός Γερμανού και του Κληρικού-φίλου μας που είχε για μεταφραστές του δύο Εκπαιδευτικούς Γερμανικής Φιλολογίας.

Ο “φίλος” Γερμανός ήρθε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Κέρκυρα. Γνώρισε από κοντά τους “φίλους” του που μέχρι τότε μόνο από το messenger “ήξερε”. Συνδέθηκε μαζί τους με πραγματική φιλία και ζήτησε να βαπτιστεί Ορθόδοξος από τον φίλο μας κληρικό.

Πράγματι, κατηχήθηκε επίσημα  στην Ορθοδοξία και βαπτίστηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο, ο οποίος εξήγησε στους παρευρισκόμενους τα τελούμενα. Το θαύμα έγινε γι’αυτό δοξάζουμε τον Θεό και ευχαριστούμε τον Αρχιμ. Σεβαστιανό Δροσόπουλο, προϊστάμενο του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννη του ομώνυμου χωριού καθώς και τις Καθηγήτριες Γερμανικής Φιλολογίας  Αντιγόνη Δεσύλλα και Κωνσταντίνα Δεσύλλα, όπως και όλο το χωριό που αγκάλιασε με αγάπη τον καινούργιο εν Χριστώ φίλο Λουκά -Πέτρο (Λουκά στον Άγιο Λουκά τον Ιατρό).

 Τελικά ο Θεός είναι τόσο μεγάλος που κρύβεται ακόμα και στο facebook.

πηγή

Ο Ύμνος της Αγάπης - Μεσογαίας Νικόλαος

Τι είναι αγάπη,τι δεν είναι,ποιά τα χαρακτηριστικά της;

Σχολιασμός από τον εξαιρετικό ιεράρχη π.Νικόλαο πάνω στην πρώτη επιστολή του Απ.Παύλου προς Κορινθίους

Το μεγαλύτερο μνημόσυνο για τον κόσμο και για τους προγόνους μας...

  Άγιος Παίσιος Αγιορείτης

Το μεγαλύτερο μνημόσυνο για τον κόσμο και για τους προγόνους μας είναι η πνευματική μας πρόοδο, διότι δικαιούνται τότε τη θεϊκή βοήθεια - εκτός από την προσευχή μας, που έχει παρρησία, και την χαρά που νιώθουν οι παππούδες μας για τα καμάρια τους - ενώ από την άσχημη ζωή μας τριπλά υποφέρουν.

πηγή

Πάτερ, όλο μου λες να έχω πίστη και πίστη και πίστη..

π.Ιγνάτιος Καζάκος

-Πάτερ, όλο μου λες να έχω πίστη και πίστη και πίστη...Δεν το καταλαβαίνω όμως.Τι θέλεις να μου πεις;Τι σημαίνει να έχω πίστη;

-Παιδί μου ευλογημένο,τα πουλιά συνεχίζουν να κελαιδούν ακόμα κι αν το κλαδί τους έχει ραγίσει.Δεν τα νοιάζει.Γιατί;

-Επειδή ξέρουν ότι έχουν φτερά.

-Ετσι κι ο πιστός στα τριξίματα και στους κραδασμούς της ζωής.Γιατί ξέρει ότι δεν πατάει σε κλαδί,αλλά "επί την ακλόνητη πέτρα της πίστεως"!

Η εύρεση του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη και η σιωπή των πηγών

Ο Άγιος Κωνσταντίνος και η Αγία Ελένη. Εικόνα του 1478.

Σήμερα στο Germanisches Nationalmuseum, Νυρεμβέργη, Γερμανία.

Όπως γράφει ο καθηγητής Κωνσταντίνος Καλοκύρης, την παράδοση για την εύρεση του Σταυρού από την αγία Ελένη την γνωρίζει "ο ιστορικός Σωκράτης στις αρχές του 5ου αιώνος, σημειώνοντας ότι 'η βασιλέως μήτηρ Ελένη εις τα Ιεροσόλυμα παραγενομένη τον Σταυρόν του Χριστού εύρε' (Εκκλησιαστική 'Ιστορία, Α', κεφ. δ'. P.G. 67, 112 κ.έξ.).

Το ταξίδι της Αγίας Ελένης στην Ιερουσαλήμ προς ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού.

Πίνακας του Altobello Melone (1490 ή 1491 - 1543).

Έπίσης την ίδια εποχή την γνωρίζουν οι ιστορικοί Σωζομενός (Εκκλ. Ιστορία, 4, Β' κεφ. α'. P.G. 67, 929) και Θεοδώρητος (Εκκλ. Ιστορία, κεφ. ζ'. P.G. 82, 351) ενώ την φέρνουν στη Δύση, την ίδια περίοδο (τέλος του 4ου αρχές του 5ου αι.) ο Ιερώνυμος (P.L. 21, 641), Ρουφίνος (P.L. 21, 475), Παυλίνος, επίσκοπος Νόλας (P.L. 61, 317), Αμβρόσιος επίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου) κ.ά. [...] 

Το άγαλμα της Αγίας Ελένης που κρατά τον Τίμιο Σταυρό στο Σπήλαιο της Εύρεσης του Τιμίου Σταυρού στον Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα. Εδώ βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός και εκείνοι των ληστών.

Ότι λοιπόν, σύμφωνα με τα παραπάνω, βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός επί της εποχής του Μεγάλου Κωνσταντίνου παραδίδεται ως γεγονός από τις πηγές. Το διάστημα τώρα που μεσολαβεί από την εμφάνιση της παράδοσης ότι τον βρήκε η αγία Ελένη, είναι περίπου 50-60 χρόνια. 

Το Σπήλαιο της Εύρεσης του Τιμίου Σταυρού στον Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα(με το κόκκινο βέλος).

Άρα οι υπεύθυνοι της Εκκλησίας που ζούσαν τότε θα γνώριζαν άμεσα και ασφαλώς (όπως βέβαια και ο σύγχρονος τους λαός) το πότε, και από ποιόν βρέθηκε το (γενόμενο δεκτό) ξύλο του Σταυρού και ασφαλώς δεν θα συνηγορούσαν σε μια ψευδή πληροφορία σχετικά με το πρόσωπο που το έφερε στο φως. [...] η αντικειμενικότητα απαιτεί (και γενικότερη διαμόρφωση της παγκόσμιας Ιστορίας επιβάλλει) να υπομνήσουμε ότι, και στην προκειμένη περίπτωση, η σιωπή των πηγών που ήταν σύγχρονες με την μητέρα του Μ. Κωνσταντίνου, δεν αποτελεί και τελειωτική απόδειξη (argumentum e silentio) κατά της εύρεσης του Σταυρού από την Αυγούστα. Η ισχυρή και έντονη παράδοση η οποία την συνδέει με τον Τίμιο Σταυρό από το τέλος του 4ου αιώνος, δεν επιτρέπεται να παραθεωρηθεί για κανένα λόγο."

Καλοκύρης Κωνσταντίνος, Το αρχιτεκτονικό συγκρότημα του ναού της Αναστάσεως Ιεροσολύμων και το θέμα του Αγίου Φωτός, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1999, σελ. 104-106.

ΠΗΓΗ

Να θωρακίζεται κανείς με τον Τίμιο Σταυρό, με προσευχή, με Αγιασμό, με συχνή Θεία Μετάληψη(Αγία Ματρώνα)

Η Αγία Ματρώνα εκ Ρωσίας δίδασκε να μην κατακρίνει κανείς τον πλησίον του. ʽʽΓιατί να κατακρίνουμε τους άλλους;ʼʼ- έλεγε. ʽʽΝα σκέφτεσαι πιο πολύ τον εαυτό σου. Κάθε προβατάκι θα κρεμασθεί απʼ τη δικιά του ουρίτσα. Με τις ξένες ουρίτσες τι δουλειά έχεις;ʼʼ.

Έλεγε να εμπιστεύεται κανείς στο θέλημα του Θεού. Να ζεί με προσευχή. Νουθετούσε να υπομένει κανείς τις θλίψεις. Να κάνει συχνά τον σταυρό του, να σφραγίζει επίσης με τον Τίμιο Σταυρό και τα πράγματα γύρω του.

Συνιστούσε συχνή Μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων . Έλεγε: ʽʽΝα θωρακίζεται κανείς με τον Τίμιο Σταυρό, με προσευχή, με Αγιασμό, με συχνή Θεία Μετάληψη…Να έχετε μπροστά στις εικόνες αναμμένα κανδήλιαʼʼ.
Επίσης δίδασκε να αγαπάει κανείς τους γέρους και ασθενείς. ʽʽΆμα άνθρωποι γεροί, άρρωστοι ή εκείνοι που χάσανε τα μυαλά τους σας λένε κάτι δυσάρεστο ή προσβλητικό, μην τους ακούτε, αλλά απλώς να τους βοηθάτε. Με όλη την επιμέλεια πρέπει να βοηθά κανείς τους αρρώστους και να τους συγχωράει ό,τι και να του πούν, ό, τι και να κάνουνʼʼ.

Η Ματρώνα έλεγε να μη δίνει κανείς σημασία στα όνειρα: ʽʽΜην τα προσέχεις, γίνονται και απʼ τον πειρασμό, για να στενοχωρήσουν τον άνθρωπο, να τον μπερδέψουν με λογισμούςʼʼ.

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Οι άνθρωποι, εκτός από το όνομά μας, έχουμε συνήθως και κάποιον τίτλο. Άλλοι το επάγγελμα ή το λειτούργημά μας. Άλλοι κάποιο από τα ξεχωριστά επιτεύγματά μας. Άλλοι κάποιο παρωνύμιο. Άλλοι ένα στοιχείο του χαρακτήρα μας. Ο τίτλος επισημαίνει τη διαφορετικότητά μας. Ο τίτλος δείχνει στους άλλους με ποιον τρόπο μπορούν να μας απευθύνονται. Ο τίτλος δείχνει το τι είναι σημαντικό για μας και πώς θέλουμε να μας θυμούνται οι άλλοι. Άλλοτε ο τίτλος έχει τοποθετηθεί ειρωνικά για μας από κάποιους άλλους, προκειμένου να μας μειώσουν, να μας λοιδορήσουν, να γίνουμε εξαιτίας του αφορμή χλεύης ή και γιατί όντως μας αξίζει μια τέτοια προσέγγιση εξαιτίας της συμπεριφοράς και του χαρακτήρα μας.
 Τίτλους αποδώσαμε οι άνθρωποι ακόμη και στον Θεό. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στους τίτλους που δίδονται από όσους Τον αναζητούν και Τον αγαπούν, τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη.

 «Θεός ισχυρός, εξουσιαστής, άρχων ειρήνης, πατήρ του μέλλοντος αιώνος» (Ησαΐας, 9,4 ). «Ο Θεός αγάπη εστί» (Α’ Ιωάν. 4,8) είναι δύο εκφράσεις που περιλαμβάνουν τίτλους αποδοχής. 

Στο πρόσωπο του Χριστού όμως βλέπουμε και άλλους τίτλους, τους οποίους απέδωσαν σ’ Εκείνον οι άνθρωποι της εποχής Του. «Προφήτης», «Διδάσκαλος αγαθός», «Μεσσίας», από την μία και από την άλλη «παραδομένος στον άρχοντα των δαιμονίων», «πλάνος», «ανήρ αμαρτωλός». Όσοι Τον αγάπησαν έβλεπαν σ’ Αυτόν ένα σημείο του ουρανού μοναδικό, τόσο στον λόγο όσο και στα έργα. Όσοι ελέγχθηκαν από τον λόγο και τα έργα Του, Τον απέρριψαν μετά βδελυγμίας, Τον συκοφάντησαν, Τον ταύτισαν με το κακό και την αμαρτία, διότι δεν ήταν τυπολάτρης. Ο κορυφαίος όμως τίτλος που Του αποδόθηκε ήταν αυτός που έγραψε ο Πόντιος Πιλάτος και τον κάρφωσε πάνω στον Σταυρό. «Ιησούς ο Ναζωραίος ο βασιλεύς των Ιουδαίων» (Ιωάν. 19, 19).

«Ιησούς». Το όνομά Του. Σημαίνει «ο Θεός σώζει τον λαό Του».

Πάτερ ημών vs«Καλέ Θεούλη»

Βασίλης Ξυδιάς

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε το 2010. Αναφέρεται στην πρωτοβουλία μιας διευθύντριας σχολείου να αντικαταστήσει στη πρωινή σχολική προσευχή το «Πάτερ Ημών» με την «Προσευχή» του Γιάννη Ρίτσου (βλ. εδώ). Σκόπευα να το στείλω σαν επιστολή στον Ιό της Ελευθεροτυπίας, αλλά για διάφορους λόγους δίστασα, οπότε έμεινε αδημοσίευτο.

Τώρα, με αφορμή τον θόρυβο που γίνεται για τη σχολική προσευχή, είδα κάποιους να θυμούνται το γεγονός και να το αναφέρουν ως θετικό παράδειγμα (π.χ. εδώ). Σκέφτηκα λοιπόν πως ίσως θα άξιζε τον κόπο να διαβαστεί σήμερα, συμβάλλοντας ελπίζω σε μια σοβαρή συζήτηση με κριτήρια Παιδείας, πέρα από την ιδεολογική αντιπαράθεση “προοδευτικών-αντιδραστικών”, “άθεων-πιστών” κλπ.

Αγαπητοί φίλοι του Ιού. Πριν μερικές ημέρες το δικαστήριο δικαίωσε, από νομικής τουλάχιστον πλευράς, τις δασκάλες Στέλλα Πρωτονοταρίου και Ντενάντα Καρκάλο, που κατηγορούνταν διότι πριν από μερικά χρόνια διοργάνωσαν στο σχολείο τους επιπλέον βοηθητικά μαθήματα για μετανάστες, μαθητές και γονείς, εκτός του κανονικού ωραρίου. Η κατηγορία ήταν παρανοϊκή. Η αθώωση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη. Κι ευτυχώς, κάπως έτσι έκριναν και οι δικαστές.

Η Εκκλησία μας δείχνει τον δρόμο του Σταυρού,προετοιμάζοντάς μας για τον αληθινό τρόπο του Ουρανού

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

  Ο άνθρωπος θέλει να ανεβεί ψηλά. Να προχωρήσει στη ζωή του. Με το μυαλό του και τα χαρίσματά του, με το «έχειν» του, με τη δυνατότητα να παρακολουθεί την πρόοδο του πολιτισμού, με την επιλογή της εύκολης ηδονής την οποία θεωρεί δικαίωμά του, αισθάνεται ότι όχι μόνο θέλεις, αλλά και μπορεί να ανεβεί ψηλά. Να «φτάσει στον Θεό», όπως λέει ένα σύγχρονο τραγούδι.

 Δε συνειδητοποιεί όχι ότι ο Θεός είναι ψηλά, αλλά ότι έχει ήδη κατεβεί στη γη. Έχει γίνει άνθρωπος, για να ανεβάσει τον άνθρωπο στον ουρανό. Και δεν είναι μεταφορική αυτή η εικόνα. Είναι πραγματική. «Ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς, ο υιός του ανθρώπου ο ων εν τω ουρανώ» (Ιωάν. 3, 13). «Κανένας δεν ανέβηκε στον ουρανό παρά μόνο ο Υιός του Ανθρώπου, που κατέβηκε από τον ουρανό και που είναι στον ουρανό».

 Ο λόγος της πίστης είναι ανατρεπτικός. Διαλύει τις αυταπάτες της αυτοθέωσης. Στον ουρανό ανεβαίνει αυτός που μπορεί να υπερβεί τις διαστάσεις της φύσης του. Όχι μόνο την βαρύτητα, τον χρόνο, τον εγκλωβισμό στο πεπερασμένο της φθαρτότητας. 

Στον ουρανό μπορεί να ανεβεί αυτός που θα ζήσει για πάντα με τον τρόπο του ουρανού. Κι αυτό δεν είναι φύση αλλά δωρεά χάριτος. 

Δεν είναι η αμαρτία μόνο που μας εμποδίζει να ανεβούμε στον ουρανό. Η υπερηφάνεια. Η άγνοια. Είναι το ξαστόχημά του προσανατολισμού μας. Η άρνηση της καταγωγής μας, ότι είμαστε παιδιά του Θεού και μέσα από τη σχέση μαζί Του μπορούμε να ξαναβρούμε τον δρόμο για τον ουρανό. Σπαταλούμε τη ζωή μας, τις στιγμές της, την ομορφιά γύρω μας, τους άλλους, τελικά και τον ίδιο τον εαυτό μας διότι αισθανόμαστε ότι είμαστε θεοί, ο κόσμος και τα πάντα περιστρέφονται γύρω από εμάς, ότι γνωρίζουμε την αλήθεια και ότι είμαστε η αλήθεια, αλλά η ήττα μας από την φύση και τον χρόνο είναι δεδομένη.

"Πρώτη μέρα στο σχολειό", Τέλλος Άγρας

«Να σταθώ; Δεν ευκαιρώ, 

γιατί πάω στο φτερό. 

Και που πάω, να στο πω; 

Στο σχολειό μου π᾿ αγαπώ!

Άνοιξε για πρώτη μέρα. 

Βλέπεις τα παιδιά εκεί πέρα; 

Έχουν μόνα τους ταιριάξει 

χωριστά κάθε μια τάξη».

«Είσαι, βλέπω, μαθητής. 

Μα στον ώμο τι κρατείς, 

που με τη ματιά την πρώτη 

σ᾿ έκαμα για στρατιώτη;»

«Είναι τ᾿ άρματά μου αυτά, 

τ᾿ ακριβά τ᾿ αγαπητά: 

Το κοντύλι μου κι η πλάκα, 

το βιβλίο μου στη σάκα.

Κι έλα πια να σε χαρώ, 

με ρωτάς κι αργοπορώ… 

Είναι η ώρα περασμένη,

άκου, ο κώδωνας σημαίνει».

.facebook

Η Μοναχή Βασιλική Χατζηστεφάνου και το οσιακό τέλος της

Η καταγωγή της ήταν από την Μικρά Ασία. Δεν είχε κανένα στον κόσμο εκτός από την ηλικιωμένη μητέρα της. Συνδέθηκε πολύ νωρίς μέ την νεαρή Φωτεινή, την μετέπειτα Γερόντισσα Γλυκερία. Ήταν μερικά χρόνια νεώτερη από εκείνη στην ηλικία. Ζούσαν μαζί στο δικό της προσφυγικό σπίτι στην Νίκαια.

Εργαζόταν νεωκόρος στούς Αγίους Αναργύρους και ζούσαν μέ τα χρήματα του μισθού της.
Όσοι εκκλησιάζονταν στους Αγίους Αναργύρους θαύμαζαν την μοναχή πού διακονούσε και προσευχόταν. Ήταν άνθρωπος, της θυσίας και της αγάπης. Πόσες ψυχές δεν ανακουφίστηκαν από τά στοργικά της λόγια, από την ελεημοσύνη της, από την συμπαράστασή της! Δυο φορές πρήσθηκε στην κατοχή γιατί προσέφερε το λιγοστό συσσίτιό της στούς άλλους...
Είχε τό χάρισμα των δακρύων, όμως όταν μιλούσε ήταν γελαστή, ευχάριστη.

Στην Γερόντισσα Γλυκερία έκανε υπακοή μέχρι το τέλος της ζωής της.
Έφυγε από τούς Αγίους Αναργύρους, όταν έγινε το Μοναστήρι. Πόνεσε πού αποχωριζόταν την Εκκλησία και τους γνωστούς της. Πολύ περισσότερο δάκρυσαν εκείνοι πού την έχασαν από κοντά τους.

Τον εαυτό της τον έβαζε πάντα στην άκρη. Γινόταν θυσία από τα μικρά, έως τα μεγάλα. Ακόμη και το όνομα τό μοναχικό πού πήρε δεν της άρεσε. Το πρότεινε για να ευχαριστήσει τον Γέροντα Ιερώνυμο πού της έκανε την κουρά διότι έτσι έλεγαν την μητέρα του.
Κόπιαζε η ίδια για να ξεκουράσει τούς άλλους. Ποτέ δεν έμεινε χωρίς εργασία. «Ο μοναχός δεν πρέπει, να μένει αργός» έλεγε συχνά.

Είχε φθάσει τα 65 χρόνια της όταν ένοιωσε ενοχλήσεις στην κοιλιά.

Δεν αντέχουμε με τίποτα τον χρόνο

  

Δεν αντέχουμε με τίποτα τον χρόνο. Νομίζουμε ότι τον κοροϊδεύουμε με επιχειρήματα νεότητας. Ο σύγχρονος πλαστικός πολιτισμός ανδρώθηκε πάνω στον φόβο του χρόνου που περνά. Οι περισσότερες γυναίκες αναζητούν τρόπους να κρύψουν την ηλικία τους κι άντρες έχουν μια μανία να μπερδεύουν την νεότητα με την ικανότητα, και αντίστροφα. Όσο περνά ο χρόνος, τόσο πιο αδύναμοι νιώθουμε και δεν μας αρέσει. Το βλέπεις ξεκάθαρα στις κοινωνίες που ζούμε, καθώς η αδυναμία λογίζεται ως αμαρτία. Όσο πιο δυνατός μένει κάποιος, τόσο πιο παραγωγικός είναι. 

  Κάποτε, για παράδειγμα, η φροντίδα της τρίτης ηλικίας ήταν δεδομένη για τους νεότερους. Τώρα, συχνά το γηροκομείο αποτελεί μιαν αναγκαστική λύση. Οι ίδιες οι ανάγκες που μια ζωή χτίζαμε, μας θέλουν νέους, ακριβώς για να μπορούμε ν’ ανταποκριθούμε σ’ αυτές. Οι ίδιες οι ανάγκες μας υποτάσσουν στον χρόνο κι απ’ την υποταγή αυτή, θάνατος μας περιμένει: έτσι γίνηκ’ η ζωή σ’ όλες τις εκφάνσεις της. Στο παιχνίδι αυτό, είμαστε κι εμείς μετέωροι. Ο φόβος του χρόνου, δίνει ταχύτητα στα πάντα. Δεν είναι παίξε-γέλασε: πληροφορίες περνούν και χάνονται, κατεβαίνει η κεντρική σελίδα του facebook κι αμέσως πληροφορίες ιδώνονται, οι ίδιες που ξεχνιούνται. Στο τέλος και μπροστά απ’ την οθόνη, πάλι μόνος σου ξεμένεις…

  Κι έρχεται ο Χριστός νικητής στην Βασιλεία Του. Ο Χριστός, που είναι “ἀεὶ ὤν ὡσαύτως ὤν”, όπως και ο Πατέρας και το Πνεύμα το Άγιο. Αυτός που δεν αλλάζει ποτέ και ίδιος πάντοτε μένει, με την Ανάσταση μ’ αρπάζει και μαζί λαμβάνει και τον χρόνο, που στο θάνατο οδηγεί και σε χρόνο της Βασιλείας Του μεταμορφώνει. 

Πώς θα γίνονταν διαφορετικά αφού κι εγώ είμαι μέρος του ίδιου του Χριστού; Τον ζω καθημερινά, αυτό θα πει “είμαι χριστιανός”. Είμαι ένα μ’ Αυτόν! Κατέβηκεν ο Χριστός -Θεός και Άνθρωπος- και μ’ ελευθέρωσε από εκεί που ταυτιζόμουν με την κατάρα του χρόνου. Με ανέστησε και μ’ έκανε παιδί Του κι Αυτός, αδελφός και πατέρας μου συνάμα: “Άσε τον φόβο σου” μου λέει “χρόνος πια δεν υπάρχει, αθανασία μόνο”. Κι είτε ζω κι είτε φεύγω απ’ τη ζωή, του Χριστού παιδί παραμένω… κι ο χρόνος ανήμπορος!

  Τούτος ο χρόνος μου δίνεται για ν’ αναζητήσω τη σχέση αυτή. Περιμένει ο Χριστός, σαν τον πατέρα του Ασώτου. Όχι για να γίνει μέρος της ζωής μου, αλλά για να γίνει Αυτός Ζωή μου ολάκερη. Και τότε δε φοβάμαι τον χρόνο, γιατί αυτή η σχέση εκφράζεται σ’ όλες τις πτυχές της ζωής που απλώνεται ο χρόνος: στην οικογένειά μου, στο σχολείο, στη δουλειά, παντού. Ο Χριστός μου δίνει ένα κόσκινο για να κοσκινίζω την κάθε έκφανση της ζωής. Το κόσκινο δεν είναι μια ιδέα, αλλά είναι ο ίδιος. Ή δίνω Χριστό στα πάντα ή δε δίνω! Δε μπορώ να διαλέγω, για παράδειγμα, που θα ομολογήσω τον Χριστό και που όχι. Το ζήτημα αυτό, άλλωστε, λύθηκε από τους Αποστόλους, όταν συσκέφθηκαν αν θα πρέπει να γίνονται χριστιανοί αυτοί που δεν ήσαν Ιουδαίοι. Ακριβώς επειδή δεν διαλέγω, γι’ αυτό και σ’ όλο τον κόσμο, μέχρι σήμερα, κηρύσσεται το Ευαγγέλιο.

  Αυτόν τον χρόνο μας θυμίζει η εορτή της Ινδίκτου, αρχή του εκκλησιαστικού έτους: μας δίνει ο Χριστός, χρόνο να σωθούμε. Ας αφήσουμε την κατάρα, να δεχθούμε ευλογία. Ας εξαγοράσουμε επιτέλους τον καιρό που αλυσοδένεται στον κόσμο της ανάγκης!

Ιάσων Ιερομ.

πηγή

Μήνυμα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας κ.κ.Νεκταρίου για τη νέα σχολική χρονιά

Ἀγαπητοί μου μαθητές καί μαθήτριες,

 Ὁ Κερκυραῖος Ὀλυμπιονίκης Σπῦρος Γιαννιώτης μᾶς ἔδωσε τήν εὐκαιρία, ἐκτός ἀπό τή χαρά ὅλων μας γιά τήν μεγάλη του ἐπιτυχία, νά ἀντλήσουμε ἀπό τήν προσπάθειά του σπουδαῖα μηνύματα γιά τήν ζωή μας. Ὅτι, παρά τίς μεγάλες δυσκολίες καί ἀπογοητεύσεις πού ἀντιμετώπισε, δέν σταμάτησε νά παλεύει. Ὅτι ἔμαθε μέσα ἀπό τόν ἀθλητισμό τήν πειθαρχία, τήν συνέπεια καί τό πρόγραμμα. Ὅτι ἀρνήθηκε νά ὑποβάλει ἔνσταση ἐναντίον τοῦ συναθλητῆ του, ἀναγνωρίζοντας τήν, ἔστω καί γιά κλάσμα τοῦ δευτερολέπτου, νίκη ἐκείνου.

   Αὐτά τά μηνύματα συναντοῦν τίς ἀρχές τῆς ἑλληνορθοδόξου παιδείας καί παραδόσεως, οἱ ὁποῖες εἶναι πολύτιμες καί γιά τήν δική σας σχολική προσπάθεια.

 Νά ἀγωνίζεσθε μέ ἐπιμονή στά μαθήματά σας καί νά μήν ἐγκαταλείπετε τούς στόχους σας. Νά ἔχετε πειθαρχία στόν ἑαυτό σας καί νά μήν ἀναβάλλετε τήν μελέτη, ξοδεύοντας τόν χρόνο πού σᾶς χρειάζεται ἄσκοπα. Νά ἀναγνωρίζετε τήν ἀξία τῶν προσπαθειῶν καί τῶν ἄλλων καί νά βρίσκετε μέσα ἀπό τήν παιδεία τήν χαρά τῆς συνυπάρξεως καί τῆς ἅμιλλας καί ὄχι ἑνός ἀνταγωνισμοῦ πού ὑποβαθμίζει τό πρόσωπο τοῦ ἄλλου καί θεοποιεῖ τόν ἑαυτό μας.

  Ἐπιμένει αὐτός πού ἔχει ἀφιέρωση στήν καρδιά του γιά τόν στόχο του. Πειθαρχεῖ καί εἶναι συνεπής αὐτός πού εἶναι ἀσκητικός, δηλαδή ἔχει ἀποφασίσει νά στερηθεῖ γιά νά προοδεύσει. Συνυπάρχει καί ἀναγνωρίζει τήν ἀξία τῶν ἄλλων αὐτός πού χαίρεται τήν προσπάθεια καί δέν μένει μόνο στό ἀποτέλεσμα, αὐτός πού νιώθει τούς ἄλλους συνοδοιπόρους καί πού δέν ἀκολουθεῖ τό δόγμα τῆς ἐποχῆς μας: «ὁ πρῶτος εἶναι τό πᾶν καί ὁ δεύτερος τίποτα».

   Ἡ πίστη στόν Χριστό καί στούς Ἁγίους μας μᾶς δίνει τήν δυνατότητα, ἐκτός ἀπό τήν μόρφωση τῆς γνώσης, νά ἀποκτοῦμε καί τήν μόρφωση τῆς καρδιᾶς. Αὐτήν σᾶς ευχόμαστε πατρικά καί ὁλόψυχα! Καλή κι εὐλογημένη σχολική χρονιά σέ ὅλους καί ὅλες! Νά ἔχετε φώτιση καί δύναμη ἀπό τόν Θεό καί ἐσεῖς καί οἱ ἐκπαιδευτικοί καί οἱ γονεῖς σας καί νά παλεύουμε ὅλοι μας νά βρίσκουμε χαρά σέ ὅλα τά ἔργα μας!

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

†Ο ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ και ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

«Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς».

"Δείξτε μόνο με ένα νεύμα τη διάθεσή σας και θα θεραπευθείτε. Δικά σας τα αμαρτήματα, δικά μου τα ιάματα. Δικά σας τα τραύματα, δικά μου τα φάρμακα. Ζητώ μόνον μετάνοια και θεραπεύω την πληγή. Δείξτε μου την αλλαγή της συμπεριφοράς και λάβετε από εμένα που λυπήσατε την απαλλαγή... Όσα βλέπω, τα παραβλέπω κοιτάζοντας τη μεταβολή. Διαγράφω το παρόν πταίσμα, διότι ελπίζω στο μελλοντικό κατόρθωμα (τη μετάνοια) και σβήνω τα πρώτα με τα δεύτερα....
"Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι».
Δεν στενοχωρούμαι με τα πλήθη, δεν κουράζομαι να τους δέχομαι όλους. Δεν είναι τόσο μικρό το πέλαγος της φιλανθρωπίας μου, ώστε να στενοχωρείται από τους ποταμούς των αμαρτωλών που εισρέουν. Έχω τόπον αναπαύσεως για όλη την οικουμένη..."

Αγίου Βασιλείου, Επισκόπου Σελευκείας, Λόγος ΚΘ΄. Migne P.G 85

.facebook

π. Συμεών Δρετουλάκης:O παπάς των Βρυσών που αποκεφάλισαν οι Γερμανοί, επειδή δεν τον τρυπούσαν οι σφαίρες!

Στην ηρωική και ατέλειωτη στρατιά των Ελλήνων, κληρικών που θυσιάστηκαν στο μεγάλο αγώνα της ελευθερίας, περιλαμβάνεται και ο ιερομόναχος Συμεών Δρετουλάκης. Γεννήθηκε στον Οψιγιά Αμαρίου(1902). Εκεί τελείωσε και το Δημοτικό Σχολείο.

Ο πατέρας του ήτανε προστάτης εντεκαμελούς οικογένειας (εννιά γιους και δυό κόρες). Ο αδελφός του ο Μιχάλης, γενναίος πολεμιστής, σκοτώθηκε στη Μικρά Ασία πολέμησε επίσης γενναία και ο Συμεών (Σταύρος το βαπτιστικό του) και μετά την επιστροφή του από το Μέτωπο χειροτονήθηκε διάκονος στη Μονή Ασωμάτων (1926) και κατόπιν ιερομόναχος (9128). Λίγα χρόνια αργότερα (1932) τοποθετήθηκε από την Επισκοπή Λάμπης και Σφακίων εφημέριος στο χωριό Βρύσες (Αμαρίου), τοποθέτηση που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από το χριστεπώνυμο πλήρωμα. Στις Βρύσες τον βρήκε η Γερμανική Κατοχή. Παπά και Αγωνιστή από την πρώτη μέρα της Εθνικής Αντίστασης και στις Βρύσες εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 22 Αυγούστου 1944.


Ολοζώντανος μεταφέρεται από στόμα σε στόμα στο Κέντρος, ο θρύλος για το μαρτυρικό θάνατο του Συμεών.

…για ’μας ήρθε ο Χριστός στον κόσμο!

Σχόλιο στο ευαγγελικό ανάγνωσμα Κυριακής 11 Σεπτεμβρίου 2016 (Ιω. γ’ 13-17)

 Για ‘σενα ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, που πιστεύεις ότι δεν έχεις κανέναν. Που πιστεύεις ότι είσαι μόνος. Δεν είμαστε για την μοναξιά πλασμένοι! Ήρθε ο Χριστός στον κόσμο να διαλύσει τη δική σου, τη δική μου, την ψευτιά του καθένα. Να πάψουμε να περνάμε μια ζωή στην υποκρισία. Να πάψουμε να ζούμε μια ζωή που μας είναι ξένη: δουλεύουμε σα ρομπότ, τρώμε πλαστική τροφή και δύσκολα αγαπάμε. Αποφεύγουμε την αλήθεια, προτιμάμε την ψευτιά. Συμβιβαζόμαστε στην εποχή και γινόμαστε ψεύτες. Για ‘μας ήρθε ο Χριστός στον κόσμο: για να μας δώσει την Αλήθεια, που μας κάνει λεύτερους, τα ψέματα της μοναξιάς να λύσει. Οι εποχές όμως δεν αγαπούν την λευτεριά. Να ‘σαι σκλάβος, παρά λεύτερος: αν είσαι ελεύθερος κανείς πλέον δεν σου εγγυάται ευτυχία. Καλύτερα κατευθυνόμενος, χωρίς ελευθερία, μες την μοναξιά και την απελπισία… ίσως επιβιώσεις, το επιβάλλουν οι καιροί! “Δεν δεν έχω κανέναν” κι όλοι, κάπου-κάποτε, σκεφτήκαμε το λόγο τούτο. Εμ, για ‘μας, αδελφοί μου, ήρθε ο Χριστός στον κόσμο.

Ήρθε και τ’ αντέστρεψε όλα. Αν πήγαινες σ’ έναν άνθρωπο της εποχής του Χριστού και του έδειχνες το σημείο του σταυρού, οι μορφασμοί του πρόσώπου του, θα πρόδιδαν την απέχθειά του για το φρικτό αυτό όργανο θανάτου. Για ‘μας όμως ο Σταυρός είναι Ζωή. Δεν είναι “πρόταση ζωής”, αλλά είναι Ζωή ο ίδιος. Τούτο γιατί Αυτός που αντέστρεψε τα πράγματα, το έπραξε ενώνοντάς τα, ταυτόχρονα, πάνω στο Σταυρό. Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο να μαζέψει τις μοναξιές μας και να μας καλέσει στην Εκκλησία Του. Μου λέει να αφήσω στην είσοδο του ναού ό, τι μ’ εμποδίζει να Τον συναντήσω -και προπαντός την μοναξιά μου!

 Δεν μπορούμε να λέμε ότι “δεν έχουμε κανέναν” και τον Χριστό να καλούμε Κύριο και Σωτήρα. Αφού ό, τι μας βαραίνει και στον εαυτό εγκλωβίζει, το αφήσαμε στην πόρτα της εκκλησιάς! Ήρθε ο Χριστός στον κόσμο και σήκωσε στο Σταυρό τα δικά μας βάρη, ώστε να μην είμαστε πλέον μόνοι, ώστε να μη μας χωρίζει τίποτε από τον άλλον, ώστε να είμαστε ενωμένοι μ’ Αυτόν και αδελφό τον καθένα να καλούμε, ώστε να είμαστε ελεύθεροι. Αυτό θα πει “είμαι του Χριστού, πηγαίνω εκκλησία” Δεν μπορούμε να λέμε -και να πιστεύουμε- ότι είμαστε ανώτεροι από κάποιον άλλον και απ’ την άλλη να καλούμε τον Χριστό Κύριο και Σωτήρα. Έτσι κρίνουμε, δεν αγαπάμε. Παίζουμε θέατρο, γινόμαστε ένα με τις μέρες υποκρισίας που ζούμε. Πράττουμε αντίθετα απ’ τον Θεό, ο Οποίος τόσο αγάπησε τον κόσμο ώστε έστειλε τον Μονογενή του Υιό, όχι για να κρίνει, αλλά για να σώσει τον κόσμο.

 Καιρός ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας, να ζήσουμε τον Χριστό και τον Σταυρό Του. Καιρός, αδελφοί, ν’ αφήσουμε τα βάρη μας στην πόρτα της εκκλησιάς. Στ’ αλήθεια, για όλους εμάς, ήρθε ο Χριστός στον κόσμο.
 Για ‘μας άπλωσε τις παλάμες Του στον Σταυρό. 
Για ‘μας σύναξε στο Γολγοθά την Οικουμένη όλη, μεταμορφώνοντάς την σε οικογένεια μία, την Εκκλησία. 
Ας μη βάζουμε μέτρα στην αγάπη, η αγάπη όταν παρέχεται με ποσοστά, παύει να ‘ναι αγάπη και κυριεύεται απ’ το συμφέρον: ή αγαπάς ή δεν αγαπάς. Κι αν μας φαίνεται δύσκολο, ας σκεφτούμε πρώτα απ’ όλα, ότι για ‘μας -για όλους ανεξαίρετα- ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, καλώντας τον καθένα από Αγάπη σε Αθανασία. Νικητής του θανάτου περιμένει τώρα απ’ τον καθένα ξεχωριστά, στην προσωπική του ιστορία, να πει εκείνο το “ναι” στη Σωτηρία. Τότε θα ‘ναι που με λόγο και πράξη θα ομολογήσει τον Χριστό, στ’ αλήθεια, ως Κύριο και Σωτήρα, Φως, Ζωή και Ανάσταση των ανθρώπων.

Ιάσων Ιερομ.

πηγή

Μητροπολίτης Κορυτσάς Φώτιος Καλπίδης.Δολοφονήθηκε πηγαίνοντας στην Θεία Λειτουργία(+9-9-1906)

 

 Από τον Πόντο στην Ήπειρο, από τη μια πλευρά του ελληνισμού στην άλλη θα βρεθεί ο Πόντιος ιεράρχης Φώτιος Καλπίδης. Ως μητροπολίτης Κορυτσάς θα κρατήσει ψηλά τη φλόγα της πίστης αλλά και το λάβαρο του εθνικού αγώνα. 

Συμπαραστάτης του καταπιεζόμενου ποιμνίου του από Αλβανούς, Βουλγάρους και Ρουμάνους κομιτατζήδες, ο Φώτιος έπεσε στις επάλξεις του καθήκοντος από τις σφαίρες των δολοφόνων, για να ξεσηκώσει τότε ο θάνατός του τον ελληνισμό. Το ποιος ήταν ο Φώτιος Καλπίδης, θα σας εξιστορήσουμε ευθύς αμέσως.

Στο χωριό Τσαγράκ της Κερασούντας μια φτωχή αγροτική ποντιακή οικογένεια θα φέρει στον κόσμο, το 1865, ένα αγόρι που θα του δώσουν το όνομα Φώτιος. Ζει κι αυτό μέσα στη φτώχεια, ακολουθεί και βοηθά τους γονείς του στις αγροτικές ασχολίες, αλλά έχει μια ιδιαίτερη κλίση στα γράμματα που μαθαίνει από τον ιερέα του χωριού. Το επόμενο βήμα του είναι να φοιτήσει στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και θα ξεκινήσει έτσι μια αξιοθαύμαστη σταδιοδρομία, αφού το 1890, σε ηλικία 25 ετών, διορίζεται διευθυντής της σχολής αρρένων στην Κερασούντα κι ένα χρόνο μετά προσλαμβάνεται στο Πατριαρχείο και ορίζεται πρωτοκολλητής.

Ο μητροπολιτικός θρόνος στην τουρκοκρατούμενη ελληνική Κορυτσά

Το 1893 γίνεται υπογραμματέας της Ιεράς Συνόδου και το 1897 προάγεται σε αρχιγραμματέα. Την ίδια χρονιά γίνεται αρχιμανδρίτης. Οι ικανότητές του χαίρουν εκτιμήσεως και αναγνωρίσεως. Το 1902, στις 16 Μαΐου ψηφίζεται μητροπολίτης Μοσχοπόλεως, Κορυτσάς και Πρεμετής. Ακούραστος, γεμάτος φλόγα εθνική και ένθεο ζήλο έτρεχε στην περιφέρειά του για να κηρύξει το λόγο του Θεού και να τονώσει το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων.

Αγία μάρτυς Ία (Μνήμη 4 Αυγούστου & 11 Σεπτεμβρίου)

1. Κατά το πεντηκοστό τρίτο έτος της βασιλείας του[1], ο βασιλιάς των Περσών Σαβώριος ανέβηκε στα κάστρα και τα σύνορα των Ρωμαίων κάνοντας εκστρατεία με το στρατό του. Έφτασε δε και σ’ ένα κάστρο που λεγόταν Βιζαϊδέον[2], και κατόρθωσε να το κυριεύσει και να γίνει κάτοχός του και να καταστρέψει τα τείχη του. Όχι δε μόνον αυτό, αλλά θανάτωσε εκεί με τα ξίφη και πλήθος Ρωμαίων και συνέλαβε περίπου πενήντα χιλιάδες[3] άνδρες και γυναίκες, μαζί με τον επίσκοπο Ηλιόδωρο και τους γηραλέους πρεσβυτέρους Δόσσα και Μαρεάβη[4] και άλλους πρεσβυτέρους και διακόνους, άνδρες αγιότατους, όπως επίσης και ομάδα αγίων μοναχών και παρθένων μοναζουσών, τους οποίους πήρε όλους αιχμαλώτους.
Καθώς τους οδηγούσαν στη χώρα των Ουζαϊνών[5], έφτασαν σε σταθμό που λεγόταν Βισακέρ. Εκεί ο αγιότατος επίσκοπος Ηλιόδωρος αρρώστησε, κι επειδή έμελλε να πεθάνει, χειροτόνησε επίσκοπο στη θέση του τον θεοσεβή πρεσβύτερο Δόσσα. Επίσης και το θυσιαστήριο[6] που είχε πάρει όταν έφευγε στην αιχμαλωσία, το παρέδωσε στον οσιότατο Δόσσα για να λειτουργεί σ’ αυτό οσίως και δικαίως και αμέμπτως ενώπιον του Κυρίου. Και ο θεοφιλέστατος Ηλιόδωρος ανεπαύθη εν Κυρίω.

2. Το Ιερό λείψανό του κηδεύτηκε εκεί από τους Χριστιανούς με πολλή τιμή και δόξα. Καθώς λοιπόν προχωρούσαν στο δρόμο, φεύγοντας από τα μέρη εκείνα, συναθροίστηκαν σε κάποιο μέρος κι έψαλλαν και υμνούσαν δοξολογώντας τον άγιο Θεό, και καθημερινά εκτελούσαν αυτή τη λατρευτική διακονία. Οι μάγοι όμως πλημμύρισαν από θυμό επειδή αυτοί έψαλλαν και λάτρευαν τον Χριστό τον Θεό μας, οι καρδιές και οι ψυχές τους ταράχθηκαν φοβερά και άρχισαν να κακολογούν και να συκοφαντούν τους Χριστιανούς που λάτρευαν τον Θεό στον αρχιμάγο Αδελφέρ, ο οποίος και πρωτύτερα είχε γίνει αίτιος αιματοχυσιών πολλών Χριστιανών και αθλοφόρων Μαρτύρων του αγίου Θεού που μαρτύρησαν στην Ανατολή.
Και ο Αδελφέρ, οπλισμένος με τα όπλα του διαβόλου, παρουσιάστηκε στο βασιλιά και του είπε:

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

ΤΟ ΦΙΔΙ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ

Με μία προτύπωση του Σταυρού του Χριστού στην Παλαιά Διαθήκη μας προετοιμάζει, αγαπητοί μου αδελφοί,  η Εκκλησία για να εορτάσουμε την μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, την Κυριακή που προηγείται. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας θυμίζει τον λόγο του Χριστού ότι «όπως ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι έπρεπε να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου επάνω στο Σταυρό».

Γνωστό το περιστατικό. Επιδρομή φιδιών στην έρημο του Σινά και οι Εβραίοι πεθαίνουν από τα δήγματά τους. Και ο Μωυσής, κατόπιν εντολής του Θεού, υψώνει ένα χάλκινο φίδι, ώστε όποιος δεχθεί το δάγκωμα του φιδιού να μπορεί να το ατενίσει και να ανασταλεί η λειτουργία του δηλητηρίου στο σώμα του και έτσι να αποφύγει το θάνατο. Το χάλκινο φίδι και η ενατένισή του σώζουν τους Εβραίους και τους επιτρέπει να συνεχίσουν την πορεία τους προς τη γη της Επαγγελίας.

Ο Χριστός μεταφέρει το περιστατικό από την Παλαιά στην Καινή Διαθήκη. Μόνο που εδώ δεν είναι ένα χάλκινο φίδι, το οποίο θα υψωθεί, αλλά ο Ίδιος ο Υιός του Ανθρώπου επάνω στο Σταυρό. Έρημος πνευματικά ο κόσμος. Όπως οι Εβραίοι αναζητούσαν την επιβίωσή τους, αλλά και την οδό για την γη της Επαγγελίας, έτσι και όλοι οι άνθρωποι αναζητούν την επιβίωσή τους, δηλαδή να μπορέσουν να βρούνε νόημα και σκοπό στη ζωή τους, και την οδό για τη γη της Επαγγελίας, δηλαδή την Βασιλεία του Θεού, τον τρόπο εκείνο που θα υπερβαίνει το χρόνο και τον χωρισμό από τον πλησίον.

"Οι γάτες του Αϊ-Νικόλα" (Γ. Σεφέρης)

"Οι γάτες του Αϊ-Νικόλα" (Γ. Σεφέρης)

(Ποιήμα εμπνευσμένο από περιστατικό που συνέβη στην Ι. Μ. του Αγίου Νικολάου των Γάτων, Κύπρος)

"Τον καιρό της μεγάλης στέγνιας,―σαράντα χρόνια αναβροχιά―
ρημάχτηκε όλο το νησί·πέθαινε ο κόσμος και γεννιούνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τούτο τ’ ακρωτήρι,χοντρά σαν το ποδάρι ανθρώπου
και φαρμακερά.

Το μοναστήρι τ’ Αϊ-Νικόλα τό ειχαν τότε Αγιοβασιλείτες καλογέροι
κι ούτε μπορούσαν να δουλέψουν τα χωράφιακι ούτε να βγάλουν τα κοπάδια στη βοσκή·τους έσωσαν οι γάτες που αναθρέφαν.

Την κάθε αυγή χτυπούσε μια καμπάνα και ξεκινούσαν τσούρμο για τη μάχη.
Όλη μέρα χτυπιούνταν ώς την ώρα που σήμαιναν το βραδινό ταγίνι.
Απόδειπνα πάλι η καμπάνα και βγαίναν για τον πόλεμο της νύχτας.
Ήτανε θαύμα να τις βλέπεις, λένε,άλλη κουτσή, κι άλλη στραβή, την άλλη
χωρίς μύτη, χωρίς αυτί, προβιά κουρέλι.

Έτσι με τέσσερεις καμπάνες την ημέρα πέρασαν μήνες, χρόνια, καιροί κι άλλοι καιροί.
Άγρια πεισματικές και πάντα λαβωμένες ξολόθρεψαν τα φίδια μα στο τέλος
χαθήκανε· δεν άντεξαν τόσο φαρμάκι.
Ωσάν καράβι καταποντισμένο τίποτε δεν αφήσαν στον αφρό
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.

Γραμμή!Τι να σου κάνουν οι ταλαίπωρες παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα το αίμα το φαρμακερό των ερπετών.
Αιώνες φαρμάκι· γενιές φαρμάκι».«Γραμμή!» αντιλάλησε αδιάφορος ο τιμονιέρης.

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 1969

(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1974)

facebook

Το θαυμάσιο παλαιοχριστιανικό ψηφιδωτό της Παναγίας της Αγγελόκτιστης με τη σπάνια επιγραφή

ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΙΟ ΠΑΛΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΨΗΦΙΔΩΤΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΟΚΤΙΣΤΗΣ ΜΕ ΤΗ ΣΠΑΝΙΑ ΕΠΙΓΡΑΦΗ

" Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ " 

Το ψηφιδωτό ευρίσκεται στο ναό της Παναγίας Αγγελόκτιστης στο Κίτι Λάρνακας.

Χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 6ου αιώνα επί εποχής του βυζαντινού αυτοκράτορα Μαυρικίου ( 582 - 602 μ.Χ. ).

Αποτελείται από φυσικές ψηφίδες για τα πρόσωπα και τεχνητές, όπως χρυσές για το βάθος και τα ενδύματα του Χριστού και ασημένιες για τα φωτοστέφανα των Αγγέλων. Το ψηφιδωτό βρίσκεται στην κόγχη του ιερού που συμβολίζει θεολογικά την ένωση του ουρανού - τρούλου με τη γη.

Στο ψηφιδωτό παρουσιάζεται η Παναγία όρθια να κρατά το μικρό Χριστό με το αριστερό χέρι, ενώ στέκεται σε πολυτελές από χρυσές ψηφίδες μαξιλάρι - υποπόδιο. Ο Χριστός είναι ντυμένος με χρυσά ενδύματα και με το δεξί Του χέρι ευλογεί. Η Παναγία πλαισιώνεται από τους Αρχαγγέλους Γαβριήλ και Μιχαήλ.

Βλέποντας το ψηφιδωτό, στη δεξιά πλευρά βρίσκεται ο Αρχάγγελος Γαβριήλ σε άριστη κατάσταση. Βαδίζει προς την Παναγία κρατώντας σκήπτρο και σφαίρα, σύμβολα της κυριαρχίας του Χριστού στον κόσμο. Αριστερά, δυστυχώς αρκετά κατεστραμμένος, εικονίζεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ πιο στατικός, με γαλανά μάτια και καστανόξανθα μαλλιά. Και οι δύο άγγελοι είναι ντυμένοι με λευκούς χιτώνες φιλοσόφων, ενώ φέρουν φτερά παγωνιού, σύμβολα αθανασίας και αιωνιότητας.

Η Παναγία του ψηφιδωτού φέρει την επιγραφή " Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ ", μια επιγραφή μοναδική στην Κύπρο. Φέρει ακόμα τις επιγραφές ΓΑΒΡΙΗΛ και ΜΙΧΑΗΛ.

Στη διακοσμητική ταινία που περιβάλλει το ψηφιδωτό, υπάρχει εντυπωσιακός φυτικός και ζωϊκός διάκοσμος, που αποτελείται ξεκινώντας από κάτω, από τριπόδια, άκανθες, αγγεία - κρήνες, πάπιες, παπαγάλους και ελάφια. Στην κορυφή του διακοσμητικού τόξου τέσσερα ελάφια συγκρατούν με τα κέρατά τους, σφαίρα μέσα στην οποία υπάρχει ακτινωτός σταυρός. Όλη αυτή η διακόσμηση, συμβολίζει την ανακαίνιση της φύσης μέσα από το σωτηριώδες μήνυμα του Χριστιανισμού.

πηγή

Ο Ένας και ο Άλλος (Σχόλιο πάνω στην ευθανασία)

Βασιλική Νευροκοπλή

Τα φώτα στο θαλάμο της εντατικής χαμήλωσαν. Η ανακοίνωση από τα μεγάφωνα παρακαλούσε τους επισκέπτες να φύγουν. Οι συγγενείς των ασθενών σηκώθηκαν.
- Πώς πάει ο δικός σας; ρώτησαν οι συγγενείς του Ενός τούς συγγενείς του Άλλου.
-Τα ίδια, απάντησαν οι συγγενείς του Άλλου. Ο δικός σας;
-Ίδια κι απαράλλαχτα. Καιρός να το αποφασίσουμε. Δεν πάει άλλο. Τι τον κρατάμε; Ο άνθρωπος τζάμπα βασανίζεται. Ευθανασία αύριο κιόλας.
-Καληνύχτα, είπαν οι μεν κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι.
-Καληνύχτα, τους απάντησαν οι δε βγαίνοντας στο δρόμο.

Και Ένας και ο Άλλος είχαν μείνει "φυτά". Φυτά σωματικώς. Οι ψυχές τους ολοζώντανες. Ίσως πιο ζωντανές από ποτέ, περίμεναν πώς και πώς να αναχωρήσουν οι συγγενείς τους. Πολλές συζητήσεις, ομιλίες ατέλειωτες, αβάσταχτη θλίψη. Οι δυο ψυχές είχαν πολύ κουραστεί.
-Όσο ήμουν ακόμα υγιής, είπε ο Ένας, είχα πει στους δικούς μου, αν ποτέ καταντήσω έτσι, να μου κάνουν ευθανασία.
-Κι εγώ, είπε ο Άλλος.
-Έλα όμως που εγώ το μετάνιωσα, αλλά δεν έχω τρόπο να τους το πω.
-Εγώ δεν το μετάνιωσα καθόλου, είπε ο Άλλος. Ζωή είναι αυτή;
Και όμως είναι. Κι αυτό είναι ζωή, είπε ο Ένας. Προφανώς, μια διαφορετική ζωή απ' αυτή που ζούσαμε πριν, αλλά αφού συνομιλούμε, μπορείς να ισχυριστείς πως αυτό δεν είναι ζωή;
-Ναι μπορώ. Δεν είναι. Οι δικοί μου κουράστηκαν να με φροντίζουν κι εγώ δεν μπορώ πια τίποτα να τους προσφέρω, μόνο τους ταλαιπωρώ. Τι νόημα έχει; Ελπίζω πως αύριο θα τελειώσει και το δικό τους και το δικό μου μαρτύριο.
-Μαρτύριο, είπε ο Ένας σκεφτικός. Πάμε μια βόλτα στους άλλους θαλάμους; Καιρό τώρα το είχαν συνήθειο.
-Και δεν πάμε;

Μπήκαν στους περισσότερους. Άλλοι ασθενείς ξαγρυπούσαν βαρυγκομώντας απ' τους πόνους, άλλους τους είχαν πιάσει τα φάρμακα και κοιμούνταν βαθιά. Οι συνοδοί τους ξενυχτούσαν πλάι τους καθισμένοι στις καρέκλες. Έπλεκαν, κεντούσαν, διάβαζαν, κουτουλούσαν απ' τη νύστα.
-Τους θυμάσαι αυτούς που κάθονται τόσες μέρες στις καρέκλες πώς ήταν τον πρώτο καιρό; ρώτησε ο Ένας τον Άλλον.
-Θυμάμαι, πώς δε θυμάμαι. Τότε ήταν μια χαρά, ενώ τώρα η κούραση είναι ορατή στα πρόσωπα, στα σώματα.

Ένας άγιος των ημερών μας.Γέροντας Νικόλαος(Guryanov)+2002

 Ο Nicolay Guryanov γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1909 από μια οικογένεια εμπόρων στην Αγία Πετρούπολη Gubernia. Σε μια περιοχή του Samolva στο χωριό Chydskiye Zahody.
Από την παιδική του ηλικία βοηθούσε στην εκκλησία. Το 1926 τέλειωσε την παιδαγωγική ακαδημία Gatchina. Το 1929 έλαβε μια παιδαγωγική εκπαίδευση στο LENINGRAD INSTITUTE. Όμως δεν μπόρεσε να την τελείωση γιατί αποκλείστηκε από την παιδαγωγική σχολή επειδή αγωνίστηκε να μην κλείσει μια εκκλησία κοντά στο ξενοδοχείο.

Το 1931 ο Nicolay Guryanov συνελήφθη άδικα και αποστέλλεται στην φυλακή “KRESTY” – στο Λένινγκραντ σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης κοντά στο Κίεβο της Ουκρανίας και πέρασε 7 χρόνια στο Syktyvkar – Δημοκρατία του Κόμι- σε φυλάκιση. Ο Νικόλαος εργάστηκε ως καθηγητής μαθηματικών σε σχολεία της περιφέρειας του Tosno.
Επίσης υπηρετούσε και ως ψάλτης στην εκκλησία του Tosno.
Κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου δεν είχε μετακινηθεί λόγο της αδυναμίας των ποδιών του που είχαν προκληθεί από την εργασία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Όταν το GDOV καταλήφτηκε από τα γερμανικά στρατεύματα ο Nicolay με άλλους κατοίκους βρισκόταν εξόριστος στην βαλτική. Εδώ γίνεται φοιτητής στο Βίλνιους THEOLOGICAL SEMINARY στη Λιθουανία που άνοιξε το 1942. 
Μετά από 2 εκπαιδευτικά εξάμηνα στα σεμινάρια ο Nicolay Guryanov ήταν εσώκλειστος στο ιερατείο από το μητροπολίτη έξαρχο Σέργιο VOSKRESENKIY στη Ρίγα στον ορθόδοξο καθεδρικό ναό της Γεννήσεως.

 Αργότερα ανέλαβε ιερέας σε διάφορες ενορίες την Βαλτικής. Κατά την διάρκεια 1949-1951 ο Nicolay μελετούσε με μερική απασχόληση στο Λένινγκραντ THEOLOGICAL SEMINARY και το 1951 έγινε δεκτός στο πρώτο έτος της Ακαδημίας αλλά δεν μπόρεσε να συνεχίσει παραπέρα. Το 1958 μεταφέρθηκε στην επισκοπή Pskov σαν ιερέας στον άγιο Νικόλαο στο νησί της TALABSK –ZALIT- όπου πέρασε τα υπόλοιπα 42 χρόνια της ζωή του ως ιερέας όπου και συνταξιοδοτήθηκε σε μεγάλη ηλικία κατοικώντας σε ένα μικρό ξύλινο σπίτι.

Μεταξύ πολλών από εκείνους που είχαν την δυνατότητα να τον επισκεφτούν τον τελευταίο καιρό ήταν αστέρια της ποπ μουσικής ο Andrey Makarevich και η Valentina Tolknova. Από τα μέσα από του 1999 ο στάρετς όρισε να μην συναντά κανένα το οποίο αυτό γεγονός προκάλεσε τους προσκυνητές ώστε έγραψαν παράπονα στο Ρώσο πρόεδρο.
Τον τελευταίο χρόνο πριν το ευλογημένο τέλος Nicolay Guryanov παρά την ασθένεια του ωστόσο βρήκε τη δύναμη να δεχθεί προσκυνητές

Ευθανασία: μερικές σκέψεις από Ορθόδοξη προοπτική

Του Αντωνίου Παπαγιάννη

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ‘Χριστός και Κόσμος‘ της Ι. Μητροπόλεως Κισσάμου και Σελίνου (Κρήτης)

1. Το πρόβλημα

 Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εποχής μας είναι η τεράστια επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος, που επηρεάζει κάθε πλευρά της ανθρώπινης ζωής. Δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να συνειδητοποιήσουμε σε ποιο βαθμό οι καθημερινές μας δραστηριότητες εξαρτώνται από ηλεκτρονικά, προηγμένες τηλεπικοινωνίες, μηχανοκίνητες μεταφορές και πάμπολλους άλλους αυτοματισμούς.

Ένας από τους τομείς που επηρεάσθηκαν περισσότερο από την πρόοδο αυτή είναι η υγεία. Είναι δύσκολο να φαντασθούμε πώς θα ήταν η ιατρική χωρίς τα σύγχρονα φάρμακα και τον τεχνικό εξοπλισμό. Τηλεοπτικές εικόνες από τις φτωχότερες περιοχές του κόσμου κάθε τόσο μας θυμίζουν τη διαφορά που η πρόοδος επέφερε στο βιοτικό μας επίπεδο. Ο έλεγχος των λοιμώξεων με αντιβιοτικά και εμβόλια είναι ένα πρόχειρο παράδειγμα της μεταβολής αυτής. Εξελίξεις στη χειρουργική, την εντατική θεραπεία και τις μεταμοσχεύσεις οργάνων, που κάποτε ανήκαν στην επιστημονική φαντασία, έχουν γίνει καθημερινή πρακτική. Όλοι έχουμε ωφεληθεί από την πρόοδο αυτή, και θα συνεχίσουμε να ωφελούμαστε.

  Δυστυχώς η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος δεν ακολουθείται πάντα από προσεκτική θεώρηση των ενδεχομένων ηθικών συνεπειών κάθε νέας εξέλιξης. Η ταχύτητα με την οποία νέες ανακαλύψεις μπαίνουν κάθε μέρα σε εφαρμογή (συχνά υπό την πίεση εμπορικών ή άλλων κινήτρων) είναι τέτοια που δεν αφήνει τον απαραίτητο χρόνο για προσεκτική σκέψη. Πολλές φορές οι συνέπειες είναι τελείως απρόβλεπτες, και μόνο κάποια τραγικά γεγονότα κάνουν τους ανθρώπους να προβληματισθούν, συνήθως όμως για σύντομο χρονικό διάστημα. Το γεγονός αυτό έχει δημιουργήσει μια σειρά ηθικών προβλημάτων στη σύγχρονη ιατρική. Ένα από αυτά είναι και το δίλημμα της ευθανασίας.

  Πώς ανέκυψε το πρόβλημα αυτό; Η πρόοδος της ιατρικής και η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου έχουν οδηγήσει σε παράταση του χρόνου ζωής. Το γεγονός αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι οι άνθρωποι έχουν περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από χρόνια νοσήματα που χαρακτηρίζονται από προοδευτική φθορά και εξάντληση, όπως ο καρκίνος, παρά από μια οξεία, σύντομη νόσο όπως η πνευμονία.