Καράβι να'ναι η πίστη και καπετάνιος ο Χριστός μας !

Νώντας Σκοπετέας

Καπετάνιος ο Χριστός μας !

Να καταφύγουμε στη Θεολογία των τραγουδιών και στην αγία μετατρεψιμότητα ! Θέλετε να θυμηθούμε ένα παλιό τραγούδι; Οι πολύ νεότεροι ίσως δεν το θυμούνται…
''Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε καημός και δάκρυ κι είναι η ζωή του καθενός θάλασσα δίχως άκρη... Πόσες φορές ναυάγησα μες στα θολά νερά της και χάθηκε η βάρκα μου στη Μαύρη αγκαλιά της…''
Κρατήστε για λίγο αυτούς τους στίχους. Πάμε στα λόγια από το ιερό οκταήχι, την Παρακλητική και την Παράκληση :
«Του βίου την θάλασσαν, υψουμένην καθορών, των πειρασμών τω κλύδωνι, τω ευδίω λιμένι σου προσδραμών, βοώ σοι· ανάγαγε εκ φθοράς την ζωήν μου Πολυέλεε». 

«Των παθών μου τον τάραχον, η τον κυβερνήτην τεκούσα Κύριον, και τον κλύδωνα κατεύνασον, των εμών πταισμάτων, Θεονύμφευτε».

 Κυβερνήτης, αρχηγός της γαλήνης και καπετάνιος ο Χριστός μας! Κύματα τρικυμισμένα έχει τούτη η Ζήση! Από τη μία στιγμή στην άλλη, η θάλασσα ενώ είναι γυαλί και λάδι, γεμίζει από αφρισμένα, μανιασμένα κύματα! Ξανά στο πρώτο τραγούδι του μακαρίτη του αδελφού μας του Πυθαγόρα !
Παραλείψαμε πριν σκοπίμως τον πρώτο στίχο του! Εκεί η ένστασή μας!
Είναι η ζωή μια θάλασσα και εμείς καπεταναίοι!
Εμείς καπεταναίοι;
Μα όσες φορές νιώσαμε έτσι, καταποντίστηκαμε! Όσες φορές δεν παραδοθήκαμε ολότελα στην πρόνοια του κυβερνήτη Χριστού, βουλιάξαμε σαν τον Πέτρο την ώρα της φοβερής τρικυμίας! Συγκλονιστικό και υπέρλογο το να περπατάει ο άνθρωπος πάνω στο υγρό στοιχείο, πάνω στα κύματα!

Μα αν το σκεφτούμε καλύτερα αδελφοί μου, όλη μας η ζωή δεν είναι ένα ολοζώντανο θαύμα, δεν είναι σαν να περπατάμε συνεχώς σαν τον Άγιο Πέτρο πάνω στα κύματα; Από την πρώτη μας ανάσα ως τη στερνή, πόσες φορές δεν αναλογιζόμαστε αυτήν τη θαυμαστή διακυβέρνηση της ζωής μας, από τον Ένα και μοναδικό Κυβερνήτη της , πόσες φορές δεν νιώθουμε την θεία επέμβαση αφημένοι στη θεία πρόνοια ; Eίναι η ζωή μια θάλασσα και εμείς καπεταναίοι!
Όταν όμως αυτός ο στίχος γίνεται τρόπος θεώρησης των πραγμάτων, όταν αρχίζουμε και νιώθουμε πως εμείς κυβερνάμε το καράβι της ζωής ...

Ω τότε... μόλις ξεκινάνε οι τρικυμίες, οι κλυδωνισμοί, τα μανιασμένα κύματα , οι λυσσασμένοι άνεμοι, οι ασθένειες, οι απογοητεύσεις, οι θλίψεις… Τότε αρχίζει ο καταποντισμός στον βυθό της ολιγοπιστίας και της φθοράς, και ο …παντοδύναμος καπετάνιος, ο εγώ, ο καπετάν ένας, μετατρέπεται στο πιο αδύναμο πλάσμα! Και αν πει Σώσον με Κύριε εκείνος θα επέμβει απλώνοντας το χέρι του και θα τον ανορθώσει ! Ολιγόπιστε εις τι εδίστασας ; Θα ψελλίσει ξανά και ξανά ο Κύριος!

  Αν όμως εκείνο το σώσον με Κύριε δεν ακουστεί, αν αισθανθεί ο καταποντιζόμενος, ο βεβυθισμένος τη αμαρτία, και τη αποστασία, ικανός να σωθεί από μόνος του, αν καταφύγει αποκλειστικά σε καπεταναίους της επιστήμης και του ξερού ορθολογισμού, τότε θα έρθει το ναυάγιο και ο βέβαιος πνιγμός.

Αν αμφισβητήσουμε τον κυβερνήτη Κύριο αν κλονιστεί η πίστη μας στο παντοδύναμο Του, τότε κάθε που θα βλέπουμε τον άνεμο να δυναμώνει, θα έρχεται εκείνη η ολέθρια για τις ψυχές μας φοβία να κυριαρχήσει και να μας καταπιεί, σαν μανιασμένο κύμα! Κρατημένοι από το χέρι Του ! Συνεχώς με Εκείνον δίπλα μας, η ψυχή μας στραμμένη μόνο στον μεγάλο Κυβερνήτη !

Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω σου, εμού δε αντελάβετο η δεξιά σου.. Εκεί στον 62ο ψαλμό, τόσο σπουδαίος, στα λόγια που δεν υπάρχει μέρα που να ξημερώνει και να μην ακουστούν στον εξάψαλμο! Εμού δε αντελάβετο η δεξιά σου! Στηριγμός , καθοδήγηση και προστασία η δεξιά , η δύναμη του Κυρίου! Αρκεί να ακουστεί από τα ολιγόπιστα χείλη μας εκείνο το σώσον με Κύριε!
Καράβι να'ναι η πίστη και καπετάνιος ο Χριστός μας !

Νώντας Σκοπετέας . Ιούλιος 2021
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Κυριακή Θ' Ματθαίου-Η πίστη είναι περιπέτεια επί των κυμάτων της ζωής!

JESUS AND PETER ON THE WATER (JESUS ET PIERRE SUR LES EAUX ), 1863
signed G. Brion and dated 1863

Κυριακή Θ' Ματθαίου ‘’…Επί των κυμάτων…’’
π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Το κομμάτι αυτό του Ευαγγελίου περιγράφει το μεγαλείο και την τραγωδία του ανθρώπου συγκερασμένα σ΄ ένα περιστατικό.

Ο Χριστός βαδίζει επί των κυμάτων της θαλάσσης (όχι στην γαλήνια επιφάνειά της πράγμα εξ΄ ίσου εκπληκτικό) γεγονός που οι απόστολοι Του το αξιολογούν ως φάντασμα. Δηλαδή ως ανύπαρκτη εικόνα! Ως πλάσμα της φαντασίας. Ως φοβία που ίσως γεννήθηκε από τον τρόμο του κινδύνου. (Το πλοίο ήταν βασανιζόμενο υπό των κυμάτων). Όλα αυτά κάνουν τους αποστόλους να …ξεφωνίζουν έντρομοι, όπως κάνουμε όλοι οι άνθρωποι ελπίζοντας παρηγοριά …. από την φωνή μας!

Ο Χριστός τους βεβαιώνει για την πραγματική Του παρουσία και τους προτρέπει να μην φοβούνται αλλά να έχουν θάρρος. Ο Πέτρος Του ζητάει να τον καλέσει (τον Πέτρο) σε μία ανάλογη….. διαδρομή. Να περπατήσει πάνω στα κύματα. Έλα, του λέει ο Χριστός. Ο Πέτρος πηδάει στα νερά και αρχίζει να πλησιάζει τον Χριστό ‘’περιπατών επί των κυμάτων’’.
‘’Ο Απ. Πέτρος περπάτησε για λίγα δευτερόλεπτα στο νερό, και θα ΄ρθεί η ημέρα όπου θα υπάρξει ένα ανακαινισμένο συμπάν, ατελείωτα υπάκουο στην θέληση των δοξασμένων, υπάκουων στο Θεό ανθρώπων, όπου θα μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, όπου θα είμαστε εκείνοι οι θεοί που περιγράφει το Ευαγγέλιο.’’ C.S. Lewis

Τώρα όμως;
Τώρα είμαστε στην αφέλεια να θέλουμε να ‘’τσεκάρουμε’’ τον Χριστό απ΄ αυτά που μπορεί να κάνει. Να τον αποδεχτούμε από την δύναμη που έχει και από τα πόσα μπορεί, γεγονότα για τα οποία επιθυμούμε προσωπική γνώση. ‘’Αν είσαι εσύ, πες να περπατήσω στα κύματα’’. Και περπατάει!!
Να όμως να που βουλιάζει… Τι έγινε λοιπόν; Το τεστ απέτυχε; … Βουλιάζει… γιατί;

Η δύναμη του άλλου, ακόμα και διαπιστωμένη όπως εν προκειμένω δεν σιγουρεύει την ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να παραδοθείς στην αγάπη, και να εμπιστευθείς την ζωή σου, και να πιστέψεις τον Χριστό, για να συνεχίζεις να περπατάς επί των κυμάτων…. Ο Πέτρος ‘’βλέπων τον άνεμον ισχυρόν..’’ εφοβήθη και άρχισε να καταποντίζεται…!

Όμως για τον Χριστό δεν ήταν αυτό που ήθελε τότε από τον Πέτρο ούτε τους αποστόλους ούτε και εμάς! Δεν ζητάει να περπατάμε πάνω στα υδάτινα κύματα. Αυτό είναι για … αργότερα, όπως περιγράφει παραπάνω ο C.S. Lewis.

Ο Χριστός θέλει να μας πει ότι υπάρχουν φυσικά και πνευματικά κύματα. Κύματα αδιάφορα και ξένα και κύματα που κατατυραννούν την ζωή μας (απόψεις- -αρρώστιες). Με το περιστατικό μας μαθαίνει τι και ποιόν να κοιτάζουμε όταν βρισκόμαστε επί των κυμάτων ώστε να μην καταποντισθούμε. Η ιστορία δεν είναι συμβολική είναι πραγματική αλλά δεν εξηγεί τον δυναμισμό και το περιεχόμενό της στην ιστορικότητά της. Αν ήταν έτσι θα τελείωνε με το που βγήκαν στην ξηρά…

Η φημισμένη ξύλινη εκκλησία της Μεταμορφώσεως,με τους 22 τρούλους

               

                       

 Μετά από εργασίες αναστήλωσης που κράτησαν 15 χρόνια,η φημισμένη ξύλινη εκκλησία της Μεταμορφώσεως ,με τους 22 τρούλους, που βρίσκεται στο νησί Kizhi κοντά στο γεωμετρικό κέντρο της λίμνης Onega στη Δημοκρατία της Καρελίας- Ρωσία ξανάνοιξε τις πόρτες της για το κοινό

 Ο ναός(μνημείο Ουνέσκο) χτίστηκε το 1714 και διασώζονται εικόνες του 17ου-19ου αιώνα.

 Τελευταίος εφημέριος ήταν ο π.Αλεξέΐ Πετούκχωβ ο οποίος αγνοώντας τις εντολές των Μπολσεβίκων συνέχισε να λειτουργεί στον ναό για αρκετούς μήνες μετά το κλείσμό του.Τον συνέλαβαν και τον εκτέλεσαν το 1937.

Προχθές έγινε και η πρώτη Θεία Λειτουργία μετά από 84 χρόνια.

Ενα υπόβαθρο παιδικής ανεμελιάς, πρωτογενούς μωρίας, που ο λόγος των μουλάδων το μετατρέπει σε εύφλεκτη ύλη μίσους.

                    

Τάκης Θεοδωρόπουλος-Αποθηρίωση!

  Οι αρχαίοι Αρκάδες φοβούνταν την αποθηρίωση. Από τον Λυκάονα έως την Καλλιστώ, η μυθολογία τους είναι γεμάτη με ιστορίες ανθρώπων που μεταμορφώθηκαν σε θηρία. Ο Πολύβιος γράφει πως η τραχύτητα του τόπου αλλοίωνε τη συμπεριφορά τους. Το αντίδοτο που είχαν επινοήσει ήταν η μουσική. Αυτή καλλιεργούσε την πραότητα του ήθους. Το «αρκαδικό κοινό», ο αρχαιότερος συνασπισμός ελληνικών πόλεων, δεν στηριζόταν σε νόμους, γραπτούς ή προφορικούς. Η κοινή συνθήκη που υπηρετούσαν ήσαν οι μουσικοί αγώνες που οργάνωναν κάθε χρόνο οι πόλεις.

 Την ιστορία τη θυμήθηκα όταν είδα προχθές ένα μικρό βίντεο στο Διαδίκτυο. Μια ομάδα Ταλιμπάν που παίζουν σαν μικρά παιδιά με τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια σε ένα λούνα παρκ. Κρατάνε τα όπλα στα χέρια τους και οι φυσιογνωμίες τους δεν διαφέρουν από τις φωτογραφίες με τα περιστατικά φρίκης. Το βίντεο είναι η πιο εύγλωττη καταγραφή της ψυχολογίας των θηρίων. Ενα υπόβαθρο παιδικής ανεμελιάς, πρωτογενούς μωρίας, που ο λόγος των μουλάδων το μετατρέπει σε εύφλεκτη ύλη μίσους. Οταν σκοτώνουν ή λιθοβολούν γυναίκες η ανεμελιά δεν τους εγκαταλείπει. Διασκεδάζουν όπως διασκεδάζουν με τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια στο λούνα παρκ. Αποθηρίωση που δεν βγαίνει από τη μυθολογία, αλλά από την πραγματικότητα του σύγχρονου κόσμου.

  Μπορούμε να πούμε πολλά για το Αφγανιστάν. Για την αποτυχία των

Κυριακή Θ’ Ματθαίου -Αφήνουμε τους δήθεν «λογικούς» φόβους να μπουν στην ψυχή μας και τότε βουλιάζουμε

  «Εκείνο τον καιρό, (μετά από τον χορτασμό των πέντε χιλιάδων ανδρών με πέντε άρτους που αφηγείται στην προηγούμενη ενότητα ο ευαγγελιστής Ματθαίος), ο Ιησούς υποχρέωσε τους μαθητές του να μπουν στο καΐκι και να πάνε να τον περιμένουν στην απέναντι όχθη, ωσότου αυτός διαλύσει τα πλήθη. Αφού τους διέλυσε, ανέβηκε μόνος του στο βουνό να προσευχηθεί. Όταν βράδιασε ήταν μόνος του εκεί».

Διαβάζουμε στα ιερά Ευαγγέλια ότι ο Ιησούς μετά από την τέλεση κάποιου θαύματος απομακρύνονταν από τον κόσμο, γιατί δεν ήθελε οι άνθρωποι να τον θαυμάζουν μόνο συναισθηματικά, επηρεασμένοι από το υπερφυσικό γεγονός που είχε επιτελέσει. Ζητάει πάντοτε ο Χριστός η πίστη μας να είναι σταθερή και ακλόνητη, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που επικρατούν γύρω μας. Έτσι και στην περίπτωση αυτή έστειλε τους μαθητές του με το καΐκι στην απέναντι πλευρά της λίμνης και αυτός ανέβηκε στο όρος να προσευχηθεί.

Η νύχτα είχε προχωρήσει αρκετά, όταν σηκώθηκε δυνατός άνεμος, δημιουργήθηκε τρικυμία και το μικρό πλοίο κινδύνευε να βουλιάξει. Κατά τις τέσσερις η ώρα το πρωί, ο Κύριος ξεκίνησε να πάει να τους βρει περπατώντας επάνω στα νερά. Οι μαθητές, όταν τον αντίκρυσαν μέσα στο σκοτάδι από μακριά, νόμισαν ότι είναι φάντασμα, φοβήθηκαν και άρχισαν να φωνάζουν.

«Αμέσως ο Ιησούς τούς είπε:
- Εγώ είμαι. Μη φοβάστε.

Τότε του είπε ὁ Πέτρος:
- Κύριε, αν είσαι σύ, πρόσταξέ με να έρθω κοντά σου περπατώντας πάνω στα νερά.

Και εκείνος του είπε:
- Έλα.

Στέφανος, “ο τρελός με τα μπαλάκι”από την Παλιά Κοκκινιά

 Θρήνος στην Παλιά Κοκκινιά που πενθεί τον τραγικό χαμό του πολύ αγαπημένου της Στέφανου, του γνωστού με το παρατσούκλι “ο τρελός με τα μπαλάκι”. Ο Στέφανος ήταν για δεκαετίες το σήμα κατατεθέν της γειτονιάς του Πειραιά. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, σκοτώθηκε όταν υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, χτυπήθηκε από αυτοκίνητο Ι.Χ στον δρόμο όπου έμενε.  Οι εργαζόμενοι καφετέριας τον μετέφεραν στο Ασκληπιείο της Βούλας, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

 Είχε 3 παιδιά εκ των οποίων το ένα έχει πεθάνει. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στη συμβολή των οδών Θηβών και Αργυροκάστρου, σε ένα μισογκρεμισμένο σπίτι πίσω από κάποιο μικρό πάρκο, στο οποίο είχε γράψει εξωτερικά διάφορα συνθήματα δικής του έμπνευσης. Χρησιμοποιούσε πάντα κιμωλία για να μπορεί να γράφει και να σβήνει εύκολα, ενώ συνήθως έγραφε για τον Θεό, τη φύση και γενικά διάφορα αποφθέγματα. Ο Στέφανος σύχναζε στο καφενείο ακριβώς απέναντι και ενώ ποτέ δεν ζητούσε, όταν του προσέφεραν κέρασμα το πρόσωπό του φωτιζόταν.

 Χειμώνα καλοκαίρι ήταν ντυμένος με κοντομάνικο, σορτσάκι και αθλητικά παπούτσια με μία ή δύο κάλτσες ανάλογα με τα κέφια του. Κυκλοφορούσε όλη μέρα με ένα σακίδιο στην πλάτη και με ένα μπαλάκι τένις στο χέρι το οποίο χτυπούσε με δύναμη στον δρόμο και γι’ αυτό του έμεινε το παρατσούκλι “ο τρελός με το μπαλάκι”.

 Πολλές ήταν οι ιστορίες που ακολουθούσαν την προσωπικότητά του με την πιο πειστική να φέρεται να είναι εκείνη πως ήταν ναυτικός και είχε ταξιδέψει πολύ. Αργότερα, αγάπησε μια γυναίκα που όμως τον πρόδωσε και από τότε το μυαλό του δεν έστεκε πολύ καλά, αλλά ποτέ κανείς δεν επιβεβαίωσε κάτι τέτοιο. Συνήθιζε να κοιτά έντονα τους ανθρώπους, σαν να τους μελετούσε.

 Λέγεται πως μια φορά είδε έναν άγνωστο στον δρόμο που περπατούσε χαμένος στις σκέψεις του. Ο Στέφανος τον πλησίασε και χτύπησε με δύναμη το μπαλάκι που είχε πάντα στα χέρια του, μπροστά του με εκείνον να μουρμουρίζει ενδεχομένως ενοχλημένος κάτι μέσα από τα δόντια του. Τότε λέγεται πως ο Στέφανος τον κοίταξε στα μάτια και του είπε: “Αυτό που σε βασανίζει, πρέπει να το εξομολογηθείς. Μόνο έτσι θα ησυχάσεις”. Ο άνδρας φέρεται να του απάντησε:

ΣΥΝΑΞΗ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

  Την 21η Αυγούστου του 1903, παραμονές των εννιάμερων της Παναγίας οι καμπάνες στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος κτυπούσαν χαρμόσυνα για να καλέσουν μοναχούς και πιστούς σύμφωνα με τη συνήθεια που επικρατούσε στο μοναστήρι, και την είχαν μεταφέρει από την Ρωσία, να δίνουν στους φτωχούς μοναχούς. που έμεναν στα εξαρτηματικά κελιά, τους ονομαζόμενους κελιώτες, λίγη βοήθεια, μία ελεημοσύνη.

  Στριμώχνονταν οι μοναχοί απ΄ τη χαρά του Θεού, στη σειρά, για να πάρουν την ελεημοσύνη. Θα ήταν όμως η τελευταία φορά αυτής της θεάρεστης πράξης. Τα οικονομικά της Μονής δεν επέτρεπαν να συνεχισθεί για άλλη χρονιά αυτό το έργο της ελεημοσύνης.
  Την εικόνα αυτής της προσφοράς φωτογράφισε ο μοναχός Γαβριήλ. Τραβώντας μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Όταν όμως την εμφάνισε, προς τη μεγαλύτερη έκπληξή του, είδε αποτυπωμένη στη φωτογραφία την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, ενδεδυμένης με μοναχική ενδυμασία, παίρνοντας ταπεινά την ελεημοσύνη του ψωμιού από τους υπευθύνους της μονής.
  Η φωτογραφία με την Παναγία μας ήταν κρυμμένη για πολλά χρόνια στο αρχείο της Μονής του Αγίου Παντελεήμονος και κατά την διάρκεια της αποκατάστασης της μονής βρέθηκε και μόλις το 1997 είδε το φώς της δημοσιότητα.

  Ο εορτασμός προς τιμήν της Θεοτόκου η οποία με θαυμαστό τρόπο εμφανίστηκε στη φωτογραφία, καθιερώθηκε το 2003 από τον τότε Ηγούμενο Αρχιμανδρίτη Ιερεμία, στην 100η επέτειο.
Η σύναξη τιμάται την 21ην Αύγουστου

πηγή

Αγάπησε τον Ένα για να σε αγαπήσουν όλοι.

 «Αγάπησε τον Ένα για να σε αγαπήσουν όλοι. Θα σε αγαπούν όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και αυτά τα άλογα ζώα, γιατί η θεία χάρη όταν βγαίνει έξω, ηλεκτρίζει και μαγνητίζει ότι βρει μπροστά της...»

 Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής

πηγή

Σε πάρα πολλές περιπτώσεις ὁ Χριστός ἄγγιζε τους ἀσθενεῖς!

Ν'ἀγγίζουμε σωματικά τον Χριστό και τους Ἁγίους Του!

1ον.Στὰ μέτρα ἀντιμετώπισης τοῦ κορωνοϊοῦ, καλοί μου φίλοι, καὶ μάλιστα μεταξὺ τῶν πρώτων, ὅπως εἶναι γνωστό, εἶναι καὶ τὸ νὰ ἔχουμε τοὺς συνανθρώπους μας σὲ ἀπόσταση, νὰ μὴ τοὺς δίνουμε τὸ χέρι μας, οὔτε καὶ τὴν ἀγκαλιά μας, νὰ φορᾶμε μάσκα ὅταν εἴμαστε κοντὰ κ.λπ.
Ὅμως σὲ αὐτὰ περιλαμβάνεται καὶ τὸ νὰ μὴ προσκυνοῦμε νὰ λείψανα τῶν Ἁγίων, νὰ μὴ ἀσπαζόμαστε τὶς εἰκόνες καὶ τὸ χέρι τῶν ἱερέων, ὅπως καὶ τὸ νὰ ἀπέχουμε ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία!

Καὶ τὰ μὲν πρῶτα εἶναι «κατανοητά»(τα εισαγωγικά δικά μου), τὰ δεύτερα ὅμως δὲν εἶναι, γιατί ἔχουν νὰ κάνουν ἀσφαλῶς μὲ τὴν Πίστη μας. Μὲ ἐκεῖνα ποὺ ὄχι μόνο τὰ σκεπάζει ἡ Θεία Χάρη, ἀλλὰ καὶ μεταδίδεται δι’ αὐτῶν. Καὶ ἀφοῦ συμβαίνει τοῦτο, ἀσφαλῶς κανένα πρόβλημα δὲν ὑπάρχει.

Οἱ εἰδικοὶ ἐπιστήμονες ἔχουν κάθε λόγο βέβαια γιὰ τὰ πρῶτα καὶ γι’ αὐτὸ μᾶς εἶναι σεβαστά. Ὅμως δὲν μπαίνουν ὅλα στὴν ψυχρὴ λογική, αὐτὴν τοῦ ἕνα καὶ ἕνα κάνουν δύο, ὅπως λέμε, γιατί ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν Θεία Χάρη. Τὰ ὁποῖα, ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, εἶναι ἀνεξήγητα στὴ λογική!

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Καθηγήτρια Λοιμωξιολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κα Ἑλ. Γιαμαρέλλου, ὅταν ρωτήθηκε ἂν μεταδίδεται ὁ κορωνοϊὸς μὲ τὴ Θεία Κοινωνία, ἀπάντησε ὡς ἑξῆς: «Ἀδίκως ἔχει δημιουργηθεῖ ἕνα τέτοιο θέμα… Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ἕνα μυστήριο… Εἶναι κάτι ποὺ ὑπερβαίνει καὶ τὸ νοῦ μας καὶ τὶς ἀπόψεις μας καὶ τὶς σκέψεις μας… Ἐδῶ δὲν ἰσχύει ἡ ἔννοια τῆς ἐπιστήμης. Εἶναι ἡ ἔννοια τοῦ μυστηρίου. Ἡ ὁποία εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη καὶ ἐπηρεάζει τὴν ἐπιστήμη»

* * *

Στὸ θέμα αὐτὸ ἔχουμε κι ἄλλες φορὲς ἀναφερθεῖ, ἰδιαίτερα δὲ ὅσον ἀφορᾶ τὴ Θεία Κοινωνία. Τώρα λέμε νὰ δοῦμε κάτι ἄλλο, πάρα πολὺ σημαντικὸ ἐπίσης. Ὅτι, δηλαδή, ἡ Θεία Χάρη ἐπενεργεῖ καὶ διὰ τῆς σωματικῆς μας ἐπαφῆς μὲ ὅλα ὅσα ἀναφέραμε πιὸ πάνω καὶ μάλιστα ἐπενεργεῖ σὲ μέγιστο βαθμό. Ναί!

Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἀξίζει νὰ δοῦμε συγκεκριμένα παραδείγματα μέσα ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη (τὰ Εὐαγγέλια καὶ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων) γιὰ τὸ πῶς ὁ Χριστὸς θαυματουργοῦσε καὶ μετέδιδε τὴ Χάρη Του, ὅπως καὶ οἱ Ἀπόστολοι.

* * *

Καὶ ἂς ἀρχίσουμε ἀπ’ τὸ πῶς ὁ Χριστὸς ἀντιμετώπιζε τοὺς ἀσθενεῖς ποὺ Τοῦ ζητοῦσαν τὸ θαῦμα, ἀλλὰ καὶ τί ἔκαναν οἱ ἀσθενεῖς αὐτοί, ὅταν προσέφευγαν σ’ Ἐκεῖνον καὶ Τοῦ ζητοῦσαν νὰ τοὺς ἐλεήσει.

Λοιπόν, τὸ πρῶτο ποὺ θὰ διαπιστώσουμε εἶναι τοῦτο: Ὅτι σὲ πάρα πολλὲς περιπτώσεις ὁ Χριστὸς ἄγγιζε τούς ἀσθενεῖς! Θέλετε παραδείγματα; Δέστε …

Πρῶτο παράδειγμα. Μετὰ τὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία Του, Τὸν ἀκολούθησαν πλήθη

Τα καταγέλαστα ψεύδη του ρατσιστή Δαρβίνου

 

 σχόλιο:Ένας από τους μεγαλύτερους ρατσιστές στην ανθρώπινη ιστορία, όπως αποδεικνύεται παρά κάτω είναι ο Κάρολος Δαρβίνος. Είναι αυτός ο οποίος συνέδεσε τον πίθηκο με τον άνθρωπο, ισχυριζόμενος ότι τα δύο αυτά δημιουργήματα έχουν κοινό πρόγονο. 

Κανένα όμως από τα αγάλματα του δεν υπέστη βανδαλισμούς από το μαινόμενο πλήθος στις αντιρατσιστικές διαδηλώσεις στις ΗΠΑ ή στην Ευρώπη αποδεικνύοντας περίτρανα ότι οι λεγόμενες "αντιρατσιστικές" διαδηλώσεις αποτελούν έργο των Antifa και των ριζοσπαστών αριστερών του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, που επιθυμούν διακαώς τον Προεδρικό Θώκο στις ΗΠΑ. Είναι γνωστό ότι Μαρξισμός και Αριστερά δεν είναι δυνατό να υπάρξουν χωρίς τις θεωρίες του Δαρβίνου, όπως και η αθεΐα δεν θα έβρισκε γόνιμο έδαφος, για να ριζώσει, χωρίς αυτές. Αποτελεί ιερή αγελάδα ο Δαρβίνος για την Αριστερά και οι θεωρίες του εξυπηρετούν απόλυτα τα σχέδιά της. Ο άνθρωπος χρειάζεται μία δικαιολογία για να απομακρυνθεί από τον Θεό και ο Δαρβίνος του την πρόσφερε απλόχερα.
*****

Ήρθε η ώρα να απαξιωθεί ο Δαρβίνος

Αν και απεχθάνομαι την λεγόμενη κουλτούρα ακύρωσης[1](ή απαξίωσης), εντούτοις αν υπάρχει πολιτιστική εικόνα προσώπου που αξίζει να απαξιωθεί και να ακυρωθεί για ρατσιστικές συμπεριφορές, αυτός είναι ο Κάρολος Δαρβίνος. Δεν γνωρίζετε πώς οι ιδέες του αποτέλεσαν την καύσιμη ύλη για να τροφοδοτήσουν τις πυρκαγιές της ευγονικής[2];

Σε tweet στις 23 Ιουνίου ανέφερα τα αποτελέσματα μιας δημοσκόπηση στην οποία ζητούσα να απαντηθεί ποιος είπε την παρακάτω φράση:
"Οι δυτικές χώρες της Ευρώπης ... τώρα έχουν ξεπεράσει κατά ένα απίστευτο τρόπο τους πρώην απολίτιστους προγόνους τους και βρίσκονται στη κορυφή του πολιτισμού."
Υπήρχαν τέσσερις επιλογές:
το 4,2% ψήφισαν τον Νταίιβιντ Ντιούκ[3], το 10,5% τον στρατηγό των νοτίων στον αμερικανικό εμφύλιο Ρόμπερτ Ε. Λη, το 29,6% τον Αδόλφο Χίτλερ και το 55,7% τον Κάρολο Δαρβίνο. Η πλειοψηφία απάντησε σωστά!

Αλλά αυτή η γνώση διαδίδεται ευρέως σε όλη την κοινωνία;
Γνωρίζουν τα αμέτρητα εκατομμύρια φανατικών Δαρβινιστών για τις φυλετικές θεωρίες του Δαρβίνου; Και αν το γνωρίζουν, απλώς εθελοτυφλούν;

Τεῖχος ἀλλά ὄχι ἀνοσίας, μα καλύτερο

... εἰς σὲ καταφεύγομεν, ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασίαν…

Πρεσβεία θερμὴ καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον…

....ὅπλον καὶ τεῖχος ἀπόρθητον…

...ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασία…

Ὡς τεῖχος καταφυγῆς κεκτήμεθα

Πύργον ἀσφαλείας…

...τεῖχος ἀκράδαντον…

πηγή

...μα όσο καίει ακόμα το κανδήλι στο εικονοστάσι της ψυχής μας ελπίΖΩ!!!

Αχ Ελλάδα μου γλυκιά σε ‘’ξεγύμνωσε’’η ανευθυνότητα,η απληστία τους…..
Βεβηλώνουν το ‘’κορμί’’(χωρικά) και την ‘’ψυχή’’(αξίες) σου….
Παλεύουν και κείνη την Πνοή την Θεϊκιά (Ορθοδοξία) με μανία να την σβήσουν….
Λυπάμαι…..θυμώνω…..μα όσο καίει ακόμα το κανδήλι στο εικονοστάσι της ψυχής μας ελπίΖΩ!!!
Άλλωστε τον τελευταίο λόγο τον έχει Εκείνος…..

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Ο Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στην κορυφή του Άθωνα

ΠΗΓΗ

...τότε έρχεται η οργή του Θεού σε όλο το Έθνος, για να παιδαγωγηθεί...

«Όταν παραβαίνει ένας άνθρωπος μια εντολή του Ευαγγελίου, ευθύνεται μόνον αυτός...
Όταν όμως κάτι που αντίκειται στις εντολές του Ευαγγελίου γίνεται απο το κράτος νόμος, τότε έρχεται η οργή του Θεού σε όλο το Έθνος, για να παιδαγωγηθεί...»

 Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Να οχυρώνεις ολόγυρα τον εαυτό σου, σφραγίζοντας όλα σου τα μέλη και την καρδιά με τον τίμιο σταυρό

"Να οχυρώνεις ολόγυρα τον εαυτό σου, σφραγίζοντας όλα σου τα μέλη και την καρδιά με τον τίμιο σταυρό. Και να μήν τα σφραγίζεις μόνο με το χέρι, αλλά σφράγιζε τα καί μέ τούς λογισμούς και τις ασχολίες σου, και την είσοδό σου, και την έξοδό σου σε κάθε περίσταση, το κάθισμά σου, και την έγερσή σου, και την κλίνη σου, και όλα όσα διέρχεσαι. Να τα σφραγίζεις πρώτα στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διότι αυτό το όπλο είναι πάρα πολύ ισχυρό, και κανείς δεν μπορεί να σε βλάψει ποτέ, αν είσαι οχυρωμένος ολόγυρα μ' αυτό το όπλο."

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος
(Τα ευρισκόμενα Τόμος 6 σελ. 14 Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας)

πηγή

Πάνω από τις σκεπές του Μοναστηριού της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα.

Πόντος.Πάνω από τις σκεπές του Μοναστηριού της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα.

Εκεί κρύβονται οι πραγματικοί influencers…

  Αυτή είναι η 25χρονη Μαρία Αντρέιστικ, κατάγεται από την Πολωνία και είναι αθλήτρια του ακοντισμού. Το 2016 αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο και για πολύ λίγο έχασε το χάλκινο μετάλλιο, αφού πήρε την τέταρτη θέση. Δύο χρόνια αργότερα, το 2018, έδωσε μια άλλη μάχη, μεγαλύτερη, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο των οστών. Η Μαρία κέρδισε τη μάχη, ανάρρωσε και σύντομα επέστρεψε στον αθλητισμό. Το όνειρό της ήταν να κατακτήσει ένα μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, το 2020. Οι Αγώνες τελικά αναβλήθηκαν για το 2021 και το όνειρο της Μαρίας πήρε παράταση…

Ο τελικός του ακοντισμού στους Αγώνες του Τόκιο έλαβε χώρα την Παρασκευή 6 Αυγούστου και νικήτρια αναδείχθηκε η Κινέζα Λιου. Η Μαρία Αντρέιστικ κατάφερε όμως να πραγματοποιήσει το όνειρό της, παίρνοντας το αργυρό μετάλλιο με βολή στα 64.61 μέτρα. Η χαρά της ήταν τεράστια!

Αυτό, όμως, που έκανε η Μαρία μόλις επέστρεψε στην Πολωνία κανείς δεν το περίμενε. Αποφάσισε να δημοπρατήσει το ασημένιο μετάλλιό της, για να συγκεντρωθούν χρήματα για τον Μιλόσεκ, ένα μωρό οκτώ μηνών από την Πολωνία, που χρειάζεται να υποβληθεί σε εγχείρηση καρδιάς στις ΗΠΑ. Τη Δευτέρα, λοιπόν, η Μαρία ανακοίνωσε ότι η πολωνική εταιρεία Zebka κέρδισε τη δημοπρασία, ξεπερνώντας τις 140 000 λίρες που ήταν ο στόχος για να συμπληρωθεί το συνολικό ποσό του κόστους της εγχείρησης.

Και τώρα η Μαρία θα αποχαιρετήσει για πάντα το μετάλλιό της υποθέτω. Εμμ… Όχι ακριβώς! Η εταιρεία που κέρδισε τη δημοπρασία, αποφάσισε να το επιστρέψει στη σπουδαία αυτή αθλήτρια.
Εκεί που η ανθρωπιά θριαμβεύει… Εκεί κρύβονται οι πραγματικοί influencers….

πηγή

Ο Λυκαβηττός από ψηλά στα 1915.

Ο Λυκαβηττός από ψηλά στα 1915.

ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΜΟΝΗ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

  Ο όσιος Θεοφάνης ἐζησε τον ΙΣΤ΄ αιώνα. Γεννήθηκε στα Ιωάννινα από ευσεβείς γονείς. Όταν ενηλικιώθηκε, πήγε στο Άγιο Όρος κι έγινε μοναχός στη μονή Δοχειαρίου. Περί το 1560 εξελέγη ομόφωνα ηγούμενος αυτής της μονής.
   Επειδή ο ανιψιός του δια της βίας από τους Τούρκους ακολούθησε το Ισλάμ, αλλά με την βοήθεια του βοήθεια του Θεού και του θείου του Θεοφάνη, επέστρεψε στη προγονική ορθόδοξη πίστη, τον έκρυψε στο μοναστήρι του και του έδωσε την μοναχική κουρά, αναγκάστηκε με τον ανεψιό του να πάει στη σκήτη της Βέροιας, όπου έκτισε μονή προς τιμήν της Θεοτόκου ‘’συναγαγών πολλούς μιμητάς της ενάρετου πολιτείας αυτού’’.
   Όταν η μονή αυτή αναπτύχτηκε στη πνευματική ζωή, το 1593 άφησε τον ανεψιό του να τη διευθύνει κι αυτός πήγε στη Νάουσα, όπου έκτισε άλλη μονή προς τιμή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί χριστιανοί οι οποίοι ακολούθησαν την μοναχική ζωή ενώ εκείνος ήταν ηγούμενος τους. Επίσης πολλοί χριστιανοί κατέφευγαν στον όσιο για παρηγοριά και στήριγμα.
   Κατόπιν επέστρεψε στη σκήτη της Βέροιας, όπου κοιμήθηκε εν Κυρίω και ετάφη, αφού είχε προβλέψει την κοίμησή του.
Η θαυματόβρυτη κάρα του φυλάγεται στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ναούσης. Στη μονή Δοχειαρίου σώζεται η ηγουμενική ράβδο του οσίου.
   Ο όσιος Θεοφάνης, και όσο ζούσε επιτελούσε πλήθος θαυμάτων. Αναφέρονται πώς μετέβαλε το θαλασσινό νερό σε πόσιμο, κόπασε σφοδρή θαλασσοταραχή, θεράπευσε πολλούς λεπρούς Αγαρηνούς. Έσωσε τη Νάουσα από την πανώλη και την ανομβρία, για αυτό τον λόγο ο όσιος είναι πολιούχος της.
Η μνήμη του τιμάται την 19ην Αυγούστου.

Η ΕΟΚ είναι μια Τουρκοκρατία άλλης μορφής

''Πιστεύω ότι θα ζήσουμε άλλη μια Τουρκοκρατία. Η ΕΟΚ είναι μια Τουρκοκρατία άλλης μορφής. Θα υπάρξουν βέβαια οι εξαιρέσεις, όπως πάντα υπήρξαν. Και τότε άνθρωποι δεν έφυγαν έξω; Αλλά ο Λαός θα ζει όπως στην Τουρκοκρατία. Κατά βάθος χαίρομαι που δεν θα ζω για να τα βλέπω αυτά''.

Μάνος Χατζιδάκις.

Με ποιον άλλο κατακτητή στην Ιστορία συμβαίνει αυτό;

Afroditi Manou

 Μαζί με τα γεγονότα στο Αφγανιστάν, ξεπήδησε και στα κοινωνικά μέσα, για άλλη μια φορά, η απέχθεια και η αμφισβήτηση για τον Μεγαλέξαντρο. Είναι αυτός ο οδοστρωτήρας της Αριστεράς, που δεν αφήνει τους νέους να γεμίσουν από περηφάνεια για την καταγωγή μας και για τη ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ της Ιστορίας και της κληρονομιάς μας. Στο μυαλό τους πρέπει να είσαι κουρελής προλετάριος και πάντα μέρος ενός απρόσωπου συνόλου, για να θες να αλλάξεις τον κόσμο. Ο στρατηλάτης Βασιλιάς Αλέξανδρος, ήταν ο μόνος κατακτητής στην παγκόσμια Ιστορία που αντί να γκρεμίζει, έχτιζε. Οι πόλεις που έχτισε, φέρουν ακόμα, παρεφθαρμένο έστω, τ' όνομά του. Οι "κατακτημένοι" απ' αυτόν λαοί, τον αναφέρουν με συγκίνηση και αγάπη. Κάποιοι, που είχαν τη δυνατότητα, ήρθαν να σπουδάσουν σε ελληνικά πανεπιστήμια, αιώνες μετά.
Με ποιον άλλο κατακτητή στην Ιστορία συμβαίνει αυτό;
Στην Ιστορία οι κατακτητές, καίνε-ρημάζουν-βιάζουν-καταστρέφουν-αφανίζουν.
Ποιος λαός που "κατακτήθηκε" απ' τον Αλέξανδρο, μιλάει για τέτοια πράγματα; Πού τα είδατε γραμμένα αυτά;
  Σε όποια γλώσσα και να ψάξεις στο ίντερνετ, δεν πρόκειται να βρεις τέτοιες αναφορές. Αντίθετα, βρίσκεις το θαυμασμό για τον Αλέξανδρο, σε όλες τις γλώσσες.
Μονάχα ο ISIS, οι Ταλιμπάν και οι λοιποί Ισλαμοφασίστες, έχουν τόσο μίσος για τον πανάρχαιο πολιτισμό μας, που απ' την Παλμύρα ως τη Βακτριανή, γκρεμίζουν ό,τι δεν μπορεί να πουληθεί στη Μαύρη Αγορά των αρχαιοκάπηλων. Τα μαύρα σκοτάδια του Ισλάμ, η αναπηρία και η ανικανότητα των Ελλήνων εθνομηδενιστών να σηκώσουν το βάρος τέτοιου μεγαλείου και, προσφάτως, ο φθόνος μαύρων ρατσιστών καθηγητών της Αμερικής στα πανεπιστήμια, λυσσομανούν μπροστά σε μορφές και λέξεις, χαραγμένες από αιώνες με φως, πάνω στην πέτρα ...

Ζητούνται άνθρωποι..!

 

Ζητούνται άνθρωποι.
Όχι απαραίτητα ετοιμόλογοι και σίγουρα όχι μικροπρεπείς.
Ούτε και ‘κείνοι που έχουν κάτω από τη γλώσσα μιαν απάντηση.
Χορτάσαμε πεπειραμένους και έμπειρους.
Κι από εκείνους που έχουν μια γνώμη για τα πάντα.
Μπουχτίσαμε από τενεκεδένια φερέφωνα
κι ανέραστους υποτακτικούς και ακολούθους.
Αηδιάσαμε από σικέ πολιτευόμενους και μικροαστούς ηγεμονίσκους.
Από ξινούς εργατοπατέρες, καλοζωισμένους νεόπλουτους,
αυθάδεις διορισμένους και δουλοπρεπείς υπαλλήλους.

 Ντραπήκαμε για λογαριασμό εκείνων που δήλωναν αρμόδιοι
και υπόσχονταν ένα μέλλον όπου θα μας χωρά όλους. Αγανακτήσαμε μ’ εκείνους που φαίνονταν ώριμοι, ικανοί,σπουδαγμένοι, ετοιμοπόλεμοι,
αφήνοντας στο πέρασμά τους καμένη γη κι από κάτω την υπογραφή τους.
Νιώσαμε καλά στο πετσί μας τι πάει να πει αντιπρόσωπος κεντρικής εξουσίας
και πως στήνεται το παιχνίδι περιφέρειας και τοπικής αυτοδιοίκησης.
Τι σήμαιναν οι χρωματισμένοι διορισμοί, οι διευθετήσεις και τα παράθυρα του νόμου. Ένα γελοίο σκηνικό.
Ένα υπερμέγεθες πλιάτσικο σαράντα και πλέον χρόνων.
Με πρωταγωνιστές αυτούς και κομπάρσους πολλούς από ‘μας.

  Να πως κατάντησαν κομπάρσο τον πρωταγωνιστή του παιχνιδιού:
ταΐζοντάς τον προσωπικές αυταπάτες, κενές υποσχέσεις,
άθλιες πολιτικές, ψεύτικο χρήμα, επίπλαστη ευμάρεια,

Επειδή έρχεται ο ΑΝΤΙχριστος πρέπει και όλα γύρω του να γίνουν ΑΝΤΙ

Επειδή έρχεται ο ΑΝΤΙχριστος πρέπει και όλα γύρω του να γίνουν ΑΝΤΙ και να κάνουν την μεγάλη αλλαγή.

Του εωσφόρου του αρέσει να ΑΝΤΙγράφει τον Χριστό γιαυτό όλα πρέπει να αλλάξουν σε μία καινή και κενή κτίση πάνω στο όνομά του και την διαβολική βασιλεία του.

Ο άνθρωπος πρέπει να γίνει ΑΝΤΙάνθρωπος ,να αλλάξει η γενετική του ταυτότητα μέσα από τα εμβόλια της γονιδιακής θεραπείας.

Ακόμη και τα ζώα θέλουν να τα εμβολιάσουνε.Τίποτα να μην μείνει αναλλοίωτο.Και τα δέντρα και αυτά πρέπει να καούν και να πάρουν την θέση τους με την αναδάσωση νέα πατενταρτισμένα δέντρα-μπόλια .Ακόμη και αυτό το κλίμα πρέπει να αλλάξει. Οι τροφές πρέπει να μεταλλαχθούν….Τα πρόσωπα να μεταποιηθούν σε μάσκες....

Η ευλαβής πίστη πρέπει να ΑΝΤΙκατασταθεί από την υγειονομική πίστη.Ακόμη και η Θεία Λατρεία και Κοινωνία να γίνει διαδικτυακή κοινωνία.

Για τα ψάρια ακόμη δεν γνωρίζουμε.Για τα όρθια ναι,δέχονται από μόνα τους την γονιδιακή αλλαγή τους μα για τα οριζόντια, κάτι θα φροντίσουν και γι’αυτά.

-ΝΑΥΤΙΛΟΣ

trelogiannis.blogspot.com

Αυτές οι ανέξοδες κλάψες δεν αντέχονται άλλο

Ελένη Παπαδοπούλου

Καθώς ζω με τους Ταλιμπάν της πλατείας Βικτωρίας όπως γνωρίζετε θα πω κι εγώ την γνώμη μου για το τι έχει γίνει στο Αφγανιστάν. Η γνώμη μου λοιπόν είναι ότι οι Ταλιμπάν έχουν μαζί τους το μεγαλύτερο κομμάτι των Αφγανών. Αν οι Αφγανοί υπέφεραν τόσο πολύ και δεν ήθελαν τους Ταλιμπάν, υποθέτω ότι σε αυτά τα 20 χρόνια θα είχαν οργανωθεί για να τους εξολοθρεύσουν. Δεν το έκαναν.

Ως φαίνεται επί 20 χρόνια οι ΗΠΑ πλήρωναν Αφγανούς, που για τους δικούς τους λόγους ήταν κατά των Ταλιμπαν, για να τους πολεμάνε, μέχρι που μετά από 20 χρόνια βαρέθηκαν κι αυτοί και απέκτησαν δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει ο μισθός να πέφτει, άσε που βαρέθηκαν και οι ΗΠΑ να πληρώνουν.

Ο Αφγανικός λαός έβλεπε την 20ετή κυβέρνηση ως ξενόδουλη, λογικό, και αυτά τα δυτικά τα προχωρημένα δεν φαίνεται να τα έβλεπε με καλό μάτι. Ο Αφγανικός λαός δεν είναι και κανένας αναπτυγμένος λαός, ούτε είναι τίποτα μορφωμένοι. Αυτό που του δίνουν οι Ταλιμπάν, το ισλαμικό μοντέλο, τους αρέσει πάρα πολύ. Το βλέπω τόσα χρόνια εδώ πέρα με όλους τους Αφγανούς που έχουν περάσει.

Ποιος είπε στους Δυτικούς ότι οι Ταλιμπάν ενοχλούν τους Αφγανούς;

 Μήπως τελικά οι Δυτικοί πουλούσαν 20 χρόνια φούμαρα στον πλανήτη περί καταπιεσμένου λαού που πήγαν να τον σώσουν, αλλά τελικά ο λαός μια χαρά τα ίδια μυαλά με τους Ταλιμπάν έχει; 

Μήπως πουλάνε στην Δύση ψέματα ότι αυτοί οι λαοί καταπιέζονται από μειοψηφίες φανατικών, ενώ τελικά μια χαρά πλειοψηφίες είναι όλοι αυτοί και μια χαρά στήριξη έχουν από τους λαούς;

Οσο για την πτώση της Καμπούλ. Εντάξει, δεν πήραν και το Παρίσι. Δηλαδή πραγματικά πώς νομίζουν ότι είναι αυτές οι πόλεις; Υπάρχουν οι πόλεις που πέφτουν μαζί με τους πολιτισμούς που σηματοδοτούν, και οι πόλεις που απλά αλλάζουν χέρια. Η Καμπούλ είναι στην δεύτερη περίπτωση.

Όσο για τα δικαιώματα των γυναικών. Τις είδα και όταν έρχονται και εδώ κουκουλωμένες από πάνω μέχρι κάτω. Ούτε δουλεύουν, ούτε νοιάζονται αν τα παιδιά τους θα πάνε σχολείο, ούτε τιποτα. Δουλευόμαστε μου φαίνεται.
Η Δύση καλά θα κάνει να μάθει να σκέφτεται όπως το Ισλάμ. Αν θέλει να επιβιώσει. Αυτές οι ανέξοδες κλάψες δεν αντέχονται άλλο. Ειδικά όταν τις επιπτώσεις των λαθών της τις τρώμε συγκεκριμένοι άνθρωποι σε συγκεκριμένα μέρη της Ελλάδος.
Εμάς να σκέφτεστε τι έχουμε να τραβήξουμε τώρα και αφήστε την Καμπούλ.

Ε βρε μπαρμπ'Αλέξανδρε! Που να ζούσες τώρα να δεις την Ελλάδα!

«Ε βρε μπαρμπ'Αλέξανδρε! Που να ζούσες τώρα να δεις την Ελλάδα! Στα χρόνια σου ήτανε ελληνικότατη, κι όλο γκρινιάζεις για τη λεβαντινιά της.'Επρεπε να σε είχα τώρα, να δείς τη γελοιογραφία της Ελλάδας!»

Φώτης Κόντογλου

Πολλοί λένε ότι πιστεύουν στον Θεό, αλλά όταν έρχεται ο πειρασμός, η πίστη τους εξανεμίζεται!

 Πόσα στόματα μένουν σιωπηλά, ὅταν εἶναι ἀνάγκη νά ὐπερασπισθοῦν τήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἁγίων Του...
 Πόσοι Xριστιανοί λένε ότι πιστεύουν στον Θεό χωρίς πραγματικά να πιστεύουν! 

Πόσα στόματα μένουν σιωπηλά, όταν είναι ανάγκη να υπερασπισθούν την δόξα του Θεού και των Αγίων Του ενώπιον ''τῶν υἱῶν τοῦ αἰῶνος τούτου'' που την βλασφημούν!
Πολλοί λένε ότι πιστεύουν στον Θεό, αλλά όταν έρχεται ο πειρασμός, η πίστη τους εξανεμίζεται! Η πίστη αυτή λοιπόν ήταν μόνο λόγια. Η ώρα του πειρασμού είναι ακριβώς η ώρα να δείξει κανείς την υπακοή του στις βουλές του Κυρίου και να του πει "Γεννηθήτω τό Θέλημά Σου". Ή να αναφωνήσει : ''εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τούς αἰῶνας'' (Ιώβ α' 21).
Εάν δεν γίνεται έτσι τότε πρόκειται για πίστη που ανθεί στον καιρό των ανέσεων, αλλά απαρνείται τον Κύριο στον καιρό της δοκιμασίας.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης, "Η εν Χριστώ ζωή μου".

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΟΥΛΙΟΥ

Σούλι, 11Αυγούστου 2021

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΟΥΛΙΟΥ
«Εμείς οι Σουλιώτες γράφουμε την ιστορία στον ουρανό για να μην τη χάνουμε….»
«Από τα τέσσερα ως τα δώδεκα ήμουν από τα πιο τυχερά παιδιά όλου του κόσμου, γιατί τα καλοκαίρια μετρούσα τ΄ άστρα. Χρονολογικά ήταν η δύσκολη περίοδος των Ελλήνων 1945-1955. Ο πατέρας και η μάνα έπρεπε να θρέψουν εννιά παιδιά και οι σοδιές του καλοκαιριού εκτεθειμένες στην ύπαιθρο έπρεπε να φυλαχτούν.
Έτσι τα βράδια στη φαρδιά αγκαλιά του πατέρα και τη γλυκιά της μάνας, ενώ φύλασσαν τα σιτηρά και δημητριακά, άκουγα παλιές ιστορίες… Προτού κλείσει ο πατέρας τα κουρασμένα του μάτια, άκουγα αμέτρητες ιστορίες για το Σούλι, για τους αγώνες του, το 1912-13 που ήταν λοχίας πυροβολητής, για το 1914 που ξαναπολέμησε…
Από όλες τις ιστορίες με ΄θελγαν εκείνες του Σουλίου. Οι μάχες και οι τυραννισμένοι ήρωες, οι φουστανέλες και τα βυσσινί φέσια… τα παράτολμα έργα τους μου ξεσήκωναν τη φαντασία μου και από βράδυ σε βράδυ γινόμουν πιο βασανιστικός για τον κατάκοπο πατέρα.
Θυμάμαι λοιπόν που τον ρώτησα: Πώς, πατέρα ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι και αυτός μου απάντησε: Με το τίποτις, γιατί ήταν παιδιά του ΄ρανού και της γης. Ο πατέρας κοιμήθηκε και εγώ έπαψα να μετρώ τα αστέρια…
Τ΄ άλλο βράδυ διαφοροποίησα την ερώτησή μου: και πώς θυμάσαι όλες τις ιστορίες του παππού;
Κι αυτός απάντησε: Εμείς οι Σουλιώτες γράφουμε την ιστορία στον ουρανό για να μην τη χάνουμε και πατάμε στη γης, για να μη χανόμαστε. Γι΄ αυτά τα δύο ως τώρα πολεμάμε».
Κωνσταντίνος Καραμούτσος
--------------------------
ΚΕΙΜΕΝΟ: Αντιγραφή κειμένου, Σουλιώτες – Όμιλος Απόδοσης Τιμών και Ιστορικής Αναβίωσης Σουλίου, από την εισαγωγή του βιβλίου του Κωνσταντίνου Καραμούτσου, Σουλιωτών Γενεαλογίες, εκδόσεις Παπαζήση. Η οικογένεια του Κωνσταντίνου Καραμούτσου, σουλιώτικης καταγωγής, είχε καταφύγει στην Κέρκυρα, όπου εκεί, ο συγγραφέας του βιβλίου, μεγάλωσε και έζησε και συνέχισε τις φιλολογικές του σπουδές στην Αθήνα.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Η υπέροχη αυτή φωτογραφία του έναστρου ουρανού του Σουλίου, με επίκεντρο το φωτισμένο Κούγκι, και τα βουνά που αχνοφαίνονται να κατεβαίνουν σαν μια ουράνια κορώνα, για να στεφανώσει τη γη του Σουλίου και που τόσο εύγλωττα εκφράζει και ανταποκρίνεται στο παραπάνω κείμενο, είναι του φωτογράφου, Γιώργου Μαλαμίδη, τον οποίο συγχαίρουμε για την πολύ όμορφη δουλειά του.

πηγή

Η θαυματουργή εικόνα της "Παναγίας Οδηγήτριας" ή "Κομοτηναίας Παναγιάς"

Στον ιστορικό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της "Παναγίας Οδηγήτριας" ή αλλιώς "Κομοτηναίας Παναγιάς" του 15ου με αρχές 16ου άι.

Ο Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Αδριανουπόλη. Δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχει

 Σε αυτήν την εικόνα οι πρόγονοί μας εναποθέσανε τα βάσανα και τις ελπίδες τους όταν κατεύθασαν κατατρεγμένοι στην Κομοτηνή τον βροχερό Οκτώβρη του 1922. Σε αυτή την εικόνα προσευχήθηκαν να τους βοηθήσει να επιβιώσουν και να στεριώσουν στην νέα πατρίδα. Φεύγοντας από την αγαπημένη τους Αδριανούπολη άφησαν πίσω κλειδωμένο και άδειο τον Μητροπολιτικό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου και ερχόμενοι στην Κομοτηνή διαπίστωσαν με έκπληξη ότι ο Μητροπολιτικός Ναός της πόλης ήταν και αυτός αφιερωμένος στην Παναγία.

Ο ιστορικός Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κομοτηνής χτίσμα του 1800 στην θέση παλαιότερου βυζαντινού ναού

 Ήταν σαν ένα καλό σημάδι ότι η Θεοτόκος τους συντρόφευσε σε όλο αυτό το δύσκολο ταξίδι και θα συνεχίζε να είναι η ελπίδα, η καταφυγή και η παραμυθία κάθε απελπισμένης, πονεμένης και βασανισμένης ψυχής.

πηγή

ΑΓΑΠΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΟΣΙΟΙ ΕΞ ΚΟΛΛΥΒΑΔΩΝ ΕΝ ΝΗΣΩ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ ΑΣΚΗΘΕΝΤΕΣ

Ο όσιος Αγάπιος ο Μεταξάς κατήγετο από την Κωνσταντινούπολη. Όταν ενηλικιώθηκε έγινε μοναχός στο Άγιο Όρος και το 1822. έφτασε στην Σαντορίνη. Στο νησί άρχισε με το κήρυγμά του τον ευαγγελισμό των ψυχών.

 Το πρώτο σημείο ασκήσεως ήταν ένα σπήλαιο στο Μονόλιθο όπου το σπήλαιο ασκητήριο του γρήγορα έγινε τόπος προσελεύσεως για όσους επιθυμούσαν για αληθινό Λόγο.

  Στο μοναστήρι του Προφήτου Ηλία ζούσε τους χρόνους εκείνους ένας ενάρετος ιερομόναχος ο Πορφύριος Μηνδρινός καταγόμενος από τη Γωνιά Σαντορίνης, αλλά επειδή επιθυμούσε την ησυχία μετέφερε τον λογισμό του στον ηγούμενο της μονής αλλά εκείνος δεν επέτρεψε την μετακίνησή του. Όμως η φήμη του οσίου Αγαπίου έφτασε στο ιερομόναχο Πορφύριο και εκείνος τον συνάντησε και αποφάσισε να τον ακολουθήσει.
Αργότερα οι δύο μοναχοί κατέφυγαν στην Ύδρα στη μονή του Προφήτου Ηλιού όπου ακολούθησαν το πνεύμα των Κολλυβάδων το οποίο είχε μεταλαμπαδευτεί στα νησιά του Αιγαίου. Ακολούθως με την ευχή του ηγουμένου της Μονής της Ύδρας επιστρέφουν στο ασκητήριο του Μονόλιθου στη Σαντορίνη.
Λόγω της προσελεύσεως πλήθους ευλαβών πιστών μεταφέρονται στη Γωνιά όπου τελούν τις ακολουθίες τους. Συγχρόνως άρχισαν να κατασκευάζουν το ασκητήριό τους στα άκρα του Μέσα Βουνού.
Το έτος του 1844 κοιμήθηκε ο όσιος Αγάπιος.
Το 1845 ο αρχιεπίσκοπος Κυκλάδων Δανιήλ, ζήτησε από τον ιερομόναχο Πορφύριο να αρνηθεί το κολλυβάδικο πνεύμα, αλλά εκείνος δεν δέχθηκε. Τότε ο αρχιεπίσκοπος Δανιήλ τον κατήγγειλε στη Ιερά Σύνοδο της Ελλάδος, όπου δικάστηκε χωρίς απολογία και καταδικάστηκε σε εξορία στη Μονή Ευαγγελιστρίας της Σκιάθου, όπου εκεί κοιμήθηκε εν Κυρίω την 26ην Μαρτίου 1852.
Οι κολλυβάδες Όσιοι, Αγάπιος και Πορφύριος, τιμώνται την 18ην Αυγούστου.

Γιατί τιμᾶμε τόσο πολύ την Ὑπεραγία Θεοτόκο;

«Μέ ρώτησε παλαιότερα κάποιος: «Γιατί τιμᾶμε τόσο πολύ τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο; Γιατί τήν τιμᾶμε ὄχι μόνο περισσότερο ἀπʹ ὅλους τούς ἁγίους, ἀλλά καί ἀπό τούς ἀγγέλους καί τούς ἀρχαγγέλους;».

 Τοῦ ἀπάντησα ὅτι οὔτε οἱ ἄγγελοι οὔτε οἱ ἀρχάγγελοι, οὔτε τά Χερουβείμ οὔτε τά Σεραφείμ εἶχαν τόσο στενή καί οὐσιαστική συμμετοχή στό ἔργο τῆς σωτηρίας μας, ὅσο ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ..»

               Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, ''Απάνθισμα Επιστολών''