ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΕΦΕΥΓΕ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ

Οι άνδρες 18–45 ετών που δεν επιτρεπόταν να φύγουν

Στις φωτογραφίες από την εκκένωση της Σμύρνης βλέπουμε κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. Ανθρώπους φορτωμένους με έναν μπόγο, στριμωγμένους στην προκυμαία, να περιμένουν απελπισμένα τη σειρά τους για να ανέβουν σε κάποιο πλοίο.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που συχνά περνά απαρατήρητη.
Πολλές από αυτές τις οικογένειες δεν έφευγαν ολόκληρες.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1922 αμερικανικό τηλεγράφημα από τη Σμύρνη κατέγραφε επίσημη τουρκική διακήρυξη, οι άνδρες πρόσφυγες ηλικίας 18 έως 45 ετών θεωρούνταν αιχμάλωτοι πολέμου. Οι υπόλοιποι μπορούσαν να απομακρυνθούν μέχρι την 1η Οκτωβρίου.
Λίγες ημέρες αργότερα, νέα αμερικανική αναφορά σημείωνε ακόμη πιο καθαρά ότι όλοι οι άνδρες από 18 έως 45 ετών είχαν χωριστεί από τους υπόλοιπους πρόσφυγες.

Κάποιοι χρησιμοποιούνταν για τον καθαρισμό των ερειπίων ή για εργασίες στη σιδηροδρομική γραμμή. Για την τύχη όμως των περισσότερων οι Αμερικανοί παραδέχονταν ότι δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν αξιόπιστες πληροφορίες.
Και αυτή η ψυχρή υπηρεσιακή διατύπωση κρύβει πίσω της κάτι πολύ πιο σκληρό.
Μια γυναίκα μπορούσε να φτάσει στην προκυμαία με τον άνδρα της και τα παιδιά της και, λίγο πριν από την επιβίβαση, η οικογένεια να χωριστεί.
Εκείνη να ανέβει στο πλοίο, εκείνος να μείνει πίσω, χωρίς να γνωρίζει κανείς αν και πότε θα ξανασυναντηθούν.

Πώς θα σου φαινόταν εκεί που μνημονεύω τα ονόματα στην προσκομιδή να βάλω ένα κασετοφωνάκι να τα λέει...

- Μιχάλη μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;
Πώς θα σου φαινόταν εκεί που μνημονεύω τα ονόματα στην προσκομιδή να βάλω ένα κασετοφωνάκι να τα λέει και εγώ να "τσιμπάω" στα πρόσφορα ;
-( Μα τι με ρωτάει; Γιατί; Τι να του πω; )

Ξαφνικά μία φορά στο ιερό με κάλεσε και με ρώτησε αυτό. Ο μακαριστός πατήρ Κωνσταντίνος καθημερινά μνημόνευε πάρα πολλά ονόματα με τα πολλά πρόσφορα και όχι μόνο . Εννοείται ποτέ δεν έπαιρνε χρήματα, καθόλου. Ξεκινούσε 5.30 την ακολουθία με το μεσονυκτικό, τον όρθρο με τα καθίσματα του ψαλτηρίου ,ψαλτά όλες τις ωδές των κανόνων,Θεία Λειτουργία, ώρες, κλπ και είχε αυξημένο χρόνο να διαβάζει τα πάρα πολλά ονόματα. Ακόμα και αν πηγαίναμε εκδρομή ξεκινούσε πιο νωρίς)
- ( Ξέρω γω πάτερ; ) Μήπως ετοιματζίδικο;
- Σωστά! Αυτό να κάνεις και συ.Να βάζεις κόπο να τα γράφεις. Εγώ δεν έχω πρόβλημα να τα διαβάζω (και φωτοτυπία αν τα φέρεις) αλλά εσύ πρέπει να βάζεις κόπο

ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ & ΜΛΑΝΤΙΤΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

Και δεν το λέω σαν σύνθημα.
Δεν έχει σημασία αν οι αναφερόμενοι ήταν αθώοι ή ένοχοι σε αυτά που τους καταμαρτυρούσαν.

Η λαϊκή Ορθοδοξία ξέρει πολύ καλά να κάνει διάκριση μεταξύ ενός πάθους ή μιας αμαρτίας και του προσώπου, το οποίο κρίνει ως συμπαθές ή εμετικό με ένα σωρό κριτήρια πλην ενός υποκριτικά άμεμπτου βίου.

Η Ιουδαιοπροτεσταντική Ευρώπη, που έχει αναγορεύσει ουκ ολίγους ναζί, τζιχαντιστές, μαφιόζους αλλά και γραβατωμένους serial killers σε ηγεμόνες, ξίνισε με τον Μλάντιτς, ο οποίος διέσωσε τον λαό του από την ολοκληρωτική σφαγή. Οι Σέρβοι αγνόησαν τις φοβέρες και τις απειλές και τον τίμησαν όπως έπρεπε.

Παρομοίως, ενώ η Ελλάδα, η συντηρητική, χωρίς καμία woke και LGBT διάθεση, και ενώ αντιδρά στη διάδοση των ναρκωτικών, αδιαφορεί για το αν ο Μαζωνάκης είχε ηθικές παρεκτροπές, για το αν ψωνιζόταν ή αν μαστούρωνε, ενώ σιχαίνεται τους Βαλλιανάτους που προπαγανδίζουν τα ελεύθερα ναρκωτικά και την ομοφυλοφιλία στα σχολεία, για πλούσια πελατολόγια.

Γιατί; Διότι, σε αντίθεση με το Δυτικό έκτρωμα που ταυτίζει το ηθικό με το νόμιμο, υπό μια δικαιοσύνη κουρέλι, διαχωρίζει πλήρως τα προσωπικά πάθη από την αξία και τον εν γένει βίο ενός ανθρώπου.
Μαζωνάκη δεν άκουγα, κανέναν της νεότερης γενιάς γενικώς. Αλλά κάτι απροσδιόριστο μου τραβούσε την προσοχή σε αυτό το παιδί.

Αν η Ορθοδοξία είναι ζωή, άλλο τόσο ξέρω και τι είναι θάνατος. Είναι αυτό που είπε ο Χριστός για τους άμεμπτου ηθικής: «ἄφες τούς νεκρούς τούς ἑαυτῶν νεκρούς θάψαι».

πηγή

Θαύμα στην αυλή του Πατροκοσμά

Κόνιτσα: Η νύχτα της προσευχής – Όταν οι φλόγες χάθηκαν από την Τραπεζίτσα

Θαύμα στην αυλή του Πατροκοσμά; Η νύχτα που η φωτιά έκαιγε πάνω από την πόλη, τα ιερά λείψανα βγήκαν στην αυλή και, δύο ώρες αργότερα, οι πιστοί αντίκρισαν μια διαφορετική Τραπεζίτσα
του Μπάμπη Στέρτσου

Υπάρχουν νύχτες που δεν τελειώνουν όταν ξημερώσει. Μένουν στη μνήμη ενός τόπου, περνούν από στόμα σε στόμα και, με τα χρόνια, γίνονται μέρος της ιστορίας του. Μια τέτοια νύχτα έζησε η Κόνιτσα την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026.
Η Τραπεζίτσα καιγόταν. Οι φλόγες υψώνονταν μέσα στο σκοτάδι και, από την πόλη, έμοιαζαν να σχίζουν τον ουρανό σαν πύρινες γλώσσες. Το βουνό που στέκει αιώνες πάνω από την Κόνιτσα, άλλοτε σαν φυσικό τείχος και άλλοτε σαν σιωπηλός φρουρός της, είχε μεταμορφωθεί σε μια τεράστια κόκκινη πληγή.
Και δεν ήταν μόνο αυτό που έβλεπαν οι άνθρωποι. Ήταν και αυτό που άκουγαν. Ο υπόκωφος βόμβος της μεγάλης φωτιάς, το δάσος που καιγόταν, οι απότομοι ήχοι της καύσης, ο αέρας που περνούσε από τις πλαγιές. Ένας θόρυβος ξένος και τρομακτικός κατέβαινε από το βουνό μέχρι την πόλη και έκανε τον φόβο πραγματικό.

Στα σπίτια, οι κάτοικοι περίμεναν. Κοιτούσαν προς την Τραπεζίτσα. Τηλεφωνούσαν ο ένας στον άλλον. Ρωτούσαν πού βρίσκεται το μέτωπο, προς τα πού φυσά ο άνεμος, πόσο κοντά έχουν φτάσει οι φλόγες.
Μια σκέψη είχε αρχίσει να περνά από σπίτι σε σπίτι:
Αν η φωτιά κατεβεί προς την Κόνιτσα, θα πρέπει να φύγουμε.

Στις πλαγιές της Τραπεζίτσας, την ίδια ώρα, πυροσβέστες και πεζοπόρα τμήματα έδιναν μια εξαντλητική μάχη. Μέρες τώρα πάλευαν με το δύσβατο βουνό, τις αναζωπυρώσεις, τον άνεμο και την κούραση. Ενώ εκεί πάνω δινόταν η μάχη με τη φωτιά, χαμηλότερα, μέσα στην Κόνιτσα, άρχιζε μια διαφορετική αγωνία. Οι άνθρωποι κατευθύνονταν προς τον Άγιο Κοσμά.

Όταν ο φόβος έγινε προσευχή

ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ Ή ΔΙΑΣΚΟΤΙΣΜΟΣ;

  Οποίος μελετά ιστορία θα έχει διαπιστώσει σε πολλές περιπτώσεις ότι δεν κινείται πάντοτε προς το φως αλλά πολλές φορές κινείται προς εκείνο που κάθε εποχή ονομάζει «φως» και ακριβώς εκεί ελλοχεύει ο μεγάλος κίνδυνος. Διότι όταν το φως αποκόπτεται από την αλήθεια, όταν παύει να είναι μέθεξη και γίνεται ιδεολογία, τότε μετατρέπεται σε δύναμη αλλοίωσης. Έτσι συνέβη και με τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό ένα ιστορικό ρεύμα που γεννήθηκε ως αντίδραση, ωστόσο αυτοανακηρύχθηκε καθολική σωτηρία που πολέμησε την πλάνη, έτσι αντί γι'αυτό θεμελίωσε μια νέα που επαγγέλθηκε την ελευθερία και εγκατέστησε έναν ακόμη χειρότερο αόρατο και πολύ πιο ύπουλο δεσποτισμό.

 Ο Διαφωτισμός φυσικά και δεν υπήρξε καρπός της ελληνικής σκέψης, ούτε φυσική της συνέχιση όπως είθισται κάποιοι αδαείς και ημιμαθείς να παπαγαλίζουν αλλά προϊόν εσωτερικής κρίσης της δυτικής Ευρώπης της κατάρρευσης του σχολαστικισμού, της σύγκρουσης παπισμού και προτεσταντισμού, της αποτυχίας της Δύσης να συνθέσει φιλοσοφία και θεολογία. Εκεί όπου η Ανατολή διέσωσε τη δυναμική σύνθεση του ελληνικού λόγου με τη χριστιανική αποκάλυψη, η Δύση βίωσε τη θεολογία ως εξουσία και τη φιλοσοφία ως υπηρέτριά της και δυστυχώς όταν αυτό το σχήμα κατέρρευσε, η φιλοσοφία αντί να απελευθερώσει μας εκδικήθηκε.

Έτσι γεννήθηκε ο Διαφωτισμός όχι ως αναζήτηση της σοφίας, αλλά ως αυτονόμηση της γνώσης από το ήθος και τον σκοπό.

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ

  Νομίζω πως έχουμε παρεξηγήσει λίγο τη συναισθηματική ωριμότητα. Μπορείς να είσαι εξήντα χρονών και να μην αντέχεις ένα «όχι». Μπορείς να γνωρίζεις ολόκληρο το λεξιλόγιο της ψυχοθεραπείας και να μην μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη. Μπορείς να μιλάς αδιάκοπα για τα τραύματά σου και να τα χρησιμοποιείς για να δικαιολογείς τον τρόπο που τραυματίζεις τους άλλους.

Συναισθηματική ωριμότητα είναι κάτι δυσκολότερο: να μπορείς να παίρνεις στα σοβαρά αυτό που αισθάνεσαι χωρίς να θεωρείς ότι το συναίσθημά σου αποτελεί από μόνο του απόδειξη για το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Γιατί το συναίσθημά σου είναι απολύτως αληθινό ως βίωμα· η ερμηνεία του όμως δεν είναι κατ’ ανάγκην αληθινή. Μπορεί να αισθάνομαι απόρριψη χωρίς να με απορρίπτεις, εγκατάλειψη χωρίς να με εγκαταλείπεις, απειλή χωρίς να με απειλείς. Το συναίσθημά μου λέει πάντοτε κάτι αληθινό για όσα συμβαίνουν μέσα μου - όχι κατ’ ανάγκην για όσα συμβαίνουν έξω μου.

Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα σημάδια ενηλικίωσης: να θυμώνω χωρίς να καταστρέφω, να φοβάμαι χωρίς να ελέγχω, να ζηλεύω χωρίς να κατέχω, να απογοητεύομαι χωρίς να εκδικούμαι. Να αντέχω τη ματαίωση χωρίς να χρειάζεται αμέσως να την εξαφανίσω.

Ε, τι να κάνουμε, κάποιοι λαοί δεν είναι τόσο ξεπουλημενοι.

Δυσαρεστήθηκαν οι σερβιέτες των Βρυξελλών που δεν έχουν ακόμα επιβάλει σε ολους τους λαούς ποιον να τιμούν και να σέβονται.

"Χασάπη" τον ανεβάζουν και τον κατεβάζουν, μιλώντας για έναν πόλεμο που όλες οι πλευρές υπήρξαν βίαιες απέναντι σε αμάχους και απροστάτευτους. Και οι μεν Σέρβοι είχαν και τους λόγους τους όταν απέναντί τους είχαν τα παπικα ρεμάλια με τις γραβάτες (Κροάτες) που τους είχαν λεπιδιάσει μισό αιώνα πριν, αλλά είχαν και τους μουσουλμάνους Σλάβους της Βοσνίας, δηλαδή τους προσκυνημένους των Οθωμανών.

Βέβαια μιλώντας για την Βοσνία κανείς δεν ασχολείται με το γεγονός πως στην πρώτη φάση ακόμα και οι Κροάτες επιτέθηκαν στους πρώην Οθωμανούς, και έπρεπε να πέσει σύρμα από το διεθνές κύκλωμα και να τους εξηγήσουν πως ο στόχος είναι οι Σέρβοι, αυτοί που παραδοσιακά ήταν κύριοι και προστάτες αυτών των εδαφών και έχουν ματώσει για αιώνες υπερ αυτών.

Μπήκαν αργότερα στο κόλπο και οι Αλβανοί, που έτρωγαν ακόμα και τους δικούς τους και μετα εμφάνιζαν πτώματα δήθεν σκοτωμένα από Σέρβους στο Κόσοβο.
Τεσπα, ο Μλαντιτς ήταν ήρωας για την πατρίδα του, και του πρέπουν τιμές. Τώρα εδω στην Ελλάδα ειδικά που πλέον τα φίδια που τρεφαμε στον κόρφο μας έχουν βγει και δαγκώνουν, θα δεις ακόμα και τον Μεγαλέξανδρο να βρίζουν αν το ζητήσουν οι Βρυξέλλες.
Ε, τι να κάνουμε, κάποιοι λαοί δεν είναι τόσο ξεπουλημενοι. Τουλάχιστον οχι ακόμα.

πηγή

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

Η Υπεραγία Θεοτόκος γεννήθηκε στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, στο σπίτι των γονέων της, του Ιωακείμ και της Άννας,που καταγόταν από το βασιλικό γένος του Δαϋίδ.

Το σημείο αυτό σηματοδοτήθηκε με την ανέγερση μιας βασιλικής τον 5ο αιώνα, γνωστή σήμερα ως Ναός της Αγίας Άννας.

Το προσκύνημα,η Μονή Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,ανήκει στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Στον χώρο, που είναι περιφραγμενος με τα κάγκελα και το σταυρό στο κάτω μέρος, είναι το ακριβές σημείο όπου η Παναγία μας γεννήθηκε !

Πιο πίσω στην κολόνα, καθόταν η μητέρα της Αγία Άννα, που παρακαλούσε κλαίγοντας το Θεό να της χαρίσει ένα παιδί !

Η κλεισμένη πύλη

Η λέξη "πύλη" είναι πολύ επιβλητική: δεν είναι μια απλή θύρα, αλλά μια μεγάλη είσοδος (πχ κάστρου, ανακτόρου, πόλεως κλπ.). Δεν γνωρίζουμε την προέλευσή της - (σε αντίθεση με τη λέξη "θύρα" < Ι.Ε. *dhwer-, που το συναντάμε σε πλείστες λέξεις, πχ γαλλ. dehors «έξω», γερμ. Tür, αγγλ. door κ.ά.). Είναι από τις αρχαιότερες λέξεις της γλώσσας μας.

✔Σε παλαιά φρούρια ή κάστρα υπήρχε πάντα τεράστια κεντρική πύλη, που υψώνεται βαριά και σιωπηλή, οδηγώντας -μόνη αυτή- στο εσωτερικό μιας πολιτείας. Θυμηθείτε τη Μονεμβασιά ( = μόνη ἔμβασις).

Μια τέτοια πύλη συνήθως μένει κλειστή για να προφυλάξει από εχθρούς. Αλλά στην Π.Δ., στον Ιζεκιήλ, αναφέρεται τέτοια πύλη που μένει κλειστή για άλλο λόγο: προορίζεται να ανοίξει μόνο με την είσοδο του Θεού.
 «Καὶ ἐπέστρεψέ με κατὰ τὴν ὁδὸν
τῆς πύλης τῶν ἁγίων τῆς ἐξωτέρας
τῆς βλεπούσης κατὰ Ἀνατολάς,
καὶ αὕτη ἦν κεκλεισμένη.
ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται,
οὐκ ἀνοιχθήσεται,
καὶ οὐδεὶς μὴ διέλθῃ δι’ αὐτῆς,
ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς Ἰσραὴλ
εἰσελεύσεται δι’ αὐτῆς,
καὶ ἔσται κεκλεισμένη.» (Ιεζ. 44,2)

Ο υμνογράφος του Γενεσίου της Θεοτόκου, αξιοποιώντας την εικόνα αυτή, δημιουργεί μια διπλή αναμονή. Από τη μία, η πύλη προσμένει τον Μέγα Αρχιερέα, για να ανοίξει. Αλλά και ολόκληρη η πόλη, πίσω από την πύλη, περιμένει την πύλη να ανοίξει, για να υποδεχθεί τον βασιλέα. Η πόλη αυτή είναι η οικουμένη.
Λοιπόν -λέει ο υμνογράφος- σήμερα αυτή η αναμονή τελειώνει, γιατί γεννιέται ("ἐκ γαστρὸς προελήλυθε") η πύλη ἡ «κατὰ ἀνατολὰς» εισάγοντας τον βασιλέα Χριστό στην οικουμένη...

Παραθέτουμε τον ύμνο (δοξαστικό Αίνων):
«Αὕτη ἡμέρα Κυρίου· ἀγαλλιᾶσθε λαοί.
ἰδοὺ γὰρ τοῦ φωτὸς ὁ νυμφών,
καὶ ἡ βίβλος τοῦ λόγου τῆς ζωῆς
ἐκ γαστρὸς προελήλυθε.
Καὶ ἡ κατὰ ἀνατολὰς πύλη ἀποκυηθεῖσα
προσμένει τὴν εἴσοδον τοῦ Ἱερέως τοῦ μεγάλου,
μόνη καὶ μόνον εἰσάγουσα Χριστὸν
εἰς τὴν οἰκουμένην
πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν»

Κέντρο Λεξικολογίας

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ-«Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΑΡΙΑ, Ο ΑΛΗΘΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:«Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΑΡΙΑ, Ο ΑΛΗΘΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-9-1995][Α42]

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει το Γενέθλιον της Θεοτόκου. Είναι
γνωστόν ότι γενέθλιος ημέρα θεωρείται η ημέρα στην αυγή της με το Άγιον Βάπτισμα,στην δύση της με το άγιον τέλος, κατόπιν αγώνων του βίου τούτου. Η βιολογικήγέννησις δεν έχει βεβαίως καμία σημασία δια την Βασιλεία του Θεού. Έτσι εις τουςαγίους έχομε γενέθλιον ημέραν την ημέραν του θανάτου των που είναι και η τελείωσίς των. «Τελείωσις» θα πει ολοκλήρωσις · που πέραν του χρόνου τούτου του θανάτου, δενυπάρχει άλλος χρόνος για αυτήν την τελείωσιν.

Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Εκείνη αποτελεί
εξαίρεσιν. Όχι γιατί είχε κάποια ξεχωριστή πρόνοια από τον Θεόν. Αλλά γιατί μόνη
της έφθασε εις τα μέτρα του προπτωτικού ανθρώπου και φανέρωσε τον αληθή
άνθρωπον. Φανέρωσε στο πρόσωπό της, μες στην Ιστορία, τον αληθή άνθρωπον, τονγνήσιο άνθρωπο. 

Και όπως αναφέρεται από την Αγία Γραφή, η βιολογική δημιουργία του Αδάμ, έτσι αναφέρεται και η βιολογική γέννησις της Θεοτόκου, σαν παγκοσμίου χαράς
προοίμιον. 

«Επήρε», λέει, «ο Θεός πηλόν και έκανε τον άνθρωπον…». Δείχνει όλη την δημιουργία του ανθρώπου. Και το τέλος του Αδάμ. «Και ο Αδάμ έζησε… τόσα χρόνια, 930!Και απέθανεν».

 Έτσι λοιπόν και εις την Θεοτόκον αναφέρεται η αρχή της και το τέλος της.
Για να μην πω και η προϊστορία της!

Όταν ήλθε ο καιρός να λυτρωθεί η οικουμένη από την τυραννία των δαιμόνων και
να εισαχθεί στη ζωή των θνητών η αθανασία, ακόμη να φυτευθεί στις ψυχές των
ανθρώπων η αγγελική ζωή και γενικά να ενωθεί ο ουρανός με την γη, ο Θεός
προετοίμασε το επίγειον κατάλυμά Του, που είναι η Θεοτόκος. Γράφει το βιβλίο των «Παροιμιών» εις το 9 ο κεφάλαιο:

 «Ἡ σοφία ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον καί ὑπήρεισε στύλους ἑπτά». Ποια είναι η Σοφία; -Παλαιά Διαθήκη, προσέξατέ το. 

Είναι η Ενυπόστατος Σοφία. Ενυπόστατος θα πει προσωπική. Δηλαδή αυτή που είναι πρόσωπο.

Ολοι όσοι δεν προσκυνούν τα είδωλα αυτόματα γίνονται καθαροί και άγιοι;

Εμείς όλοι προσκυνάμε έναν Θεό.Όλοι είμαστε άγιοι;
Ο νόμος υπαγορεύει να σεβόμαστε τον πατέρα και την μητέρα μας. Μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαστε άγιοι επειδή σεβόμαστε τους γονείς μας και δεν τους πετάμε στο δρόμο όταν γερνάνε; Μήπως αυτό και μόνο μας κάνει δίκαιους ενώπιον του Θεού;

Οι εντολές λένε να μην μοιχεύουμε, να μην φονεύουμε, να μην κλέβουμε, να μην ζηλεύουμε τον πλησίον μας, να μην επιθυμούμε τίποτα απ’ τα δικά του και να μην επιθυμούμε τη γυναίκα του. Και αυτό τί σημαίνει;
Αν δεν είμαστε δολοφόνοι, δεν είμαστε κλέφτες, ούτε πόρνοι, ούτε ψευδομάρτυρες, αν από ζήλεια δεν αρπάζουμε την περιουσία των συνανθρώπων μας, αυτό σημαίνει ότι είμαστε καθαροί και άγιοι ενώπιον του Θεού;

Όλες οι εντολές του παλαιού νόμου είναι αρνητικές και λένε να μην είμαστε αυτοί και αυτοί. Δεν λένε όμως πώς πρέπει να είμαστε. Απαγορεύουν μόνο να κάνουμε τις πιο χονδρές, τις πιο άσχημες αμαρτίες.
Οι εντολές αυτές προορίζονταν για έναν λαό σκληρό, όπου οι άνθρωποι έκαναν τα πρώτα απλά βήματα στην διόρθωσή τους.

Χρειάζεται να αντέξει κανείς λίγο τον αδελφό του...

 

“Ας κολαστώ εγώ, τουλάχιστον δεν θα ζουν αυτοί κολασμένα”!

Όταν ήμουν εφημέριος στον Ιερό Ναό Παναγίας Χρυσομαλλούσης, εντελώς ξαφνικά βλέπω τον παπα-Φώτη να έρχεται προς το μέρος μου. Ήμουν στο Ναό.

 Μου λέει: Δώσε μου ένα επιτραχήλιο κι ένα ευχολόγιο. Τον ρώτησα τι θα τα κάνει και μου απάντησε: 

“Θα πάω στο τάδε σπίτι να παντρέψω δυο που συζούν”. Έτσι χωρίς χαρτιά και άδειες! 

Σε σχετική μου ερώτηση, είπε: “Ας κολαστώ εγώ, τουλάχιστον δεν θα ζουν αυτοί κολασμένα”!

π. Αθανασίου Γιουσμά, παπα-Φώτης ο “δια Χριστόν σαλός”

Όσιος Ισαάκιος Α' της Ιεράς Μονής της Όπτινα

 Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1810 στο Κουρσκ, σε μια οικογένεια επιφανών, πλούσιων εμπόρων. Ο Ιβάν ήταν το πέμπτο παιδί από τον πρώτο γάμο του πατέρα του, Ιβάν Βασιλίεβιτς, με την Άννα Πουζιάνοβα. Υπήρχαν 13 παιδιά στην οικογένεια.

  Ο πατέρας του Ιβάν, Ιβάν Βασιλίεβιτς, και η μητέρα του, Άννα (Πουζιάνοβα), ανατράφηκαν με χριστιανικό πνεύμα και τηρούσαν έναν αυστηρό πατριαρχικό τρόπο ζωής. Ένας θρύλος έχει διασωθεί για το προσκύνημα του Ιβάν Βασιλίεβιτς στο Κίεβο το 1809 , όπου ο πρεσβύτερος, Ιερομόναχος Παρθένιος(Όσιος Παρθένιος του Κιέβου+25-3-1855), τον υποδέχτηκε κατά την είσοδό του με τα λόγια: «Μακάρια η μήτρα που γεννά μοναχό», προφητεύοντας έτσι και προλέγοντας την τύχη του αγέννητου πρεσβύτερου, Ιβάν (Ισαάκιος). 

Ακόμα και στη νεότητά του, ο Ιβάν Ιβάνοβιτς διακρινόταν για τη σεμνότητά του, αγαπούσε τη μοναξιά και απέφευγε τα παιχνίδια και τις διασκεδάσεις. Πήγαινε ιδιαίτερα στην εκκλησία και αγαπούσε την εκκλησιαστική ψαλμωδία, στην οποία συμμετείχε και οργάνωνε χορωδίες στο σπίτι τις αργίες . Μετά από μια ακόμη ανεπιτυχή προσπάθεια για κάποιο προξενιό, αποφάσισε ότι ήταν η πρόνοια του Θεού . 

Το 1847, ενημερώνοντας τον πατέρα του για την απόφασή του με επιστολή, ξεκίνησε για τη Μονή Όπτινα. Το μοναστήρι τότε διοικούνταν από τον Άγιο Μωυσή . Ο Ιβάν Ιβάνοβιτς τοποθετήθηκε σε σκήτη . Μαζί με τους μοναχούς, έκανε διάφορες οικιακές εργασίες: φρόντιζε το μελισσοκομείο, έψηνε ψωμί, εργαζόταν ως μάγειρας, έκοβε σανό στα χωράφια, έσκαβε πατάτες και έδενε βιβλία. Ένα χρόνο αργότερα, επέστρεψε στο σπίτι του στο Κουρσκ και ζήτησε συγχώρεση από τον πατέρα του για τις μη εξουσιοδοτημένες ενέργειές του, αποκαθιστώντας έτσι ειρηνικές σχέσεις με τον γονέα του.

Στις 5 Οκτωβρίου 1854, εκάρη και του δόθηκε το νέο όνομα Ισαάκιος. Λόγω της ταπεινότητας , της πραότητας και της έλλειψης ματαιοδοξίας του, ο Ιβάν Ιβάνοβιτς προσπάθησε να αποφύγει την κοσμική δόξα, αποφεύγοντας ακόμη και τη χειροτονία στην ιεροσύνη . Μόνο με την παρότρυνση του πνευματικού του μέντορα, Γέροντα Μακαρίου , συναίνεσε απρόθυμα στη χειροτονία. Χειροτονήθηκε αρχικά (19 Ιουνίου 1855) στο βαθμό του ιεροδιακόνου και στη συνέχεια (8 Ιουλίου 1858) στο βαθμό του ιερομονάχου .

Εκείνο το βράδυ οι Άγιοι Αρχάγγελοι επισκέφθηκαν στο κελάκι του ,ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ , τον Άγιο Ιάκωβο...

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ.ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ,

«Μας αξίωσε η Αγάπη του Θεού να τελέσομε και φέτος τον Εσπερινό, σ' αυτό το ιερό εξωκλήσιον, το οποίο ανηγέρθη επί εποχής του Αγίου Ιακώβου , το έτος 1961, θαυματουργικώς.
Σε κάθε εποχή ο Θεός έχει τους Αγίους Του, ασφαλώς, αλλά πάντοτε στέλνει και τους Αγίους Αγγέλους Του εις διακονίαν των ανθρώπων.
Έτσι και τότε εξαπέστειλε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ αλλά και τον Γαβριήλ, τον Αρχάγγελο των χαρούμενων ειδήσεων, στο Γέροντα Ιάκωβο.
Ο τότε Ηγούμενος, μακαριστός, Άγιος Γέροντας Νικόδημος Θωμάς, άνθρωπος αρετής, όπως μας έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος, άνθρωπος της υπομονής, άνθρωπος της ελεημοσύνης και άνθρωπος , ο οποίος υπέστη τον πόνο της συκοφαντίας και του διωγμού.
Ένας μικρός Άγιος Νεκτάριος, θα λέγαμε, κατά μίμησιν του Χριστού.
Έλαβε απόφαση προκειμένου να τιμήσει αυτό το θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, το έν Χώναις, στη Φρυγία της Μικράς Ασίας, για το οποίο, αν θέλει ο Θεός, θα μιλήσομε αναλυτικώς αύριο.
Ήθελε να ανεγείρει ένα εξωκλήσιον.
Ήρθε, λοιπόν, κάπου εδώ έβαλε τα όρια, έβαλε πασαλάκια και ανέβηκε πάνω στο Μοναστήρι.
Εκείνο το βράδυ οι Άγιοι Αρχάγγελοι επισκέφθηκαν στο κελάκι του ,ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ , τον Άγιο Ιάκωβο, τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο.
Του είπαν:
- Εμείς θέλομε σε άλλο μέρος, λίγο πιο εκεί, να γίνει το σπίτι μας.
Ήταν δυο αστραπόμορφοι νέοι , δυο Αξιωματικοί, όπως μας έλεγε, με τα σπαθάκια τους που έλαμπαν κι έγιναν άφαντοι.

DEFEND NIGERIAN CHRISTIANS

Σχετικά πρόσφατη φωτογραφία.(Από προκριματικό αγώνα της Εθνικής Ρουμανίας για το Μουντιάλ)αλλά επίκαιρη αφού από τότε δεν έχουν ακουστεί πολλές φωνές που να καταδικάζουν την συνεχιζόμενη γενοκτονία των χριστιανών της Νιγηρίας από τους ισλαμιστές

ΕΥΩΔΙΑΖΕ!

 Τό 2003 πήγαμε μέ τήν ΕΤΥΚ στό κελί τού Γέροντος Διονυσίου. 

Παίρνωντας τήν ευχή του ευωδιάζε, γιά νά βεβαιωθώ μίας καί ήταν καί τυφλός καί δέν μέ έβλεπε, μπήκα στήν σειρά γιά δεύτερη φορά.

Ένας φίλος ό Κώστας ό (γενάς) τής Λαϊκής Τράπεζας. μέ κοροϊδεύε:

-Βρέ τρελλάθηκες γιατί ξαναπερνάς;
-Ευωδιάζει τού απαντώ!

Μήνες αργότερα άκουσα τόν Γέροντα Αθανάσιο Μητροπολίτη Λεμεσού νά λέει ότι
ό Γέροντας Διονύσιος όντως  ευωδιάζε.

πηγή

Αυτό που έγινε στην περίοδο τού κορωνοίου ήταν ο πρόλογος...

  Αυτό που έγινε στην περίοδο τού κορωνοιου ήταν ο πρόλογος... 

Τώρα θα καλύπτονται όλα πίσω από την ηλεκτρονική ταυτότητα μοναδικό προσωπικό αριθμό και θα φέρουν και το ψηφιακό χρήμα μετά.

 Οπότε ο πολίτης θα εξαρτάται μόνο από αυτή την ηλεκτρονική ταυτότητα δεν θα έχει καμία δυνατότητα να αντιδράσει στην απόλυτη δικτατορία που ήδη έχουν έτοιμη με απόλυτη υπακοή στις μαριονέτες κυβερνήσεις όπως και την δική μας φυσικά τής παγκόσμιας κεντρικής εξουσίας.

Και αν δεν είσαι υπάκουος σε ότι σού λένε όπως ας πούμε να κάνεις ένα πειραματικό φάρμακο που στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται θα είσαι αυτόματα κακός πολίτης για το σύστημα θα κόβουν το ρεύμα το νερό την ιατρική περίθαλψη κ.λ.π. μέχρι και το ψηφιακό χρήμα και δεν θα έχεις ούτε να φάς δηλαδή.

πηγή

Αδιαφορούμε, αμελούμε, βαριούμαστε όταν πρόκειται για τα πνευματικά. (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου)

  Η παραβολή των βασιλικών γάμων λίγες φορές διαβάζεται στην Εκκλησία. Ανήκει στις τελευταίες Κυριακές του Ματθαίου και για να προλάβει να διαβαστεί προ της εορτής του Υψώσεως του Σταυρού (14 Σεπ.), πρέπει να έχουμε το Πάσχα αρκετά νωρίς. Είναι παραπλήσια της παραβολής του μεγάλου δείπνου που διαβάζεται πάντα προ της εορτής των Χριστουγέννων. Ένας βασιλιάς (ο Θεός) με την ευκαιρία των γάμων του υιού του κάνει μεγάλο τραπέζι και καλεί πλήθος ανθρώπων, αλλά οι καλεσμένοι δεν προσέρχονται (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου). 

 Οι λόγοι; Πολλοί. Κάποιοι δεν ήθελαν καθόλου να πάνε. Δεν είχαν από όρεξη τον βασιλιά. Κάποιοι όχι μόνο δεν πήγαν, αλλά και ενοχλήθηκαν κιόλας. Έπιασαν τους δούλους που μετέφεραν τα προσκλητήρια του γάμου, τους έβρισαν και τους σκότωσαν. Μα η πράξη τους είχε τις ανάλογες συνέπειες. Ο βασιλιάς οργίστηκε. Έστειλε τα στρατεύματά του και τους εξολόθρευσε. Και την πόλη τους την έκαψε.

Γιατί να εξομολογηθώ σε έναν ιερέα; Δεν μπορώ να τα πω απευθείας στον Θεό;

Μία από τις συχνότερες ενστάσεις που ακούω, ιδιαίτερα από αδελφούς προτεσταντικής προελεύσεως, είναι η εξής:
«Γιατί χρειάζομαι έναν ιερέα για να εξομολογηθώ; Δεν μπορώ να γονατίσω μόνος μου στο δωμάτιό μου και να ζητήσω συγχώρηση απευθείας από τον Θεό; Μόνο ο Θεός συγχωρεί αμαρτίες.»
Η πρώτη μου απάντηση ίσως εκπλήξει κάποιους:
Βεβαίως και μπορείς. Και όχι μόνο μπορείς· πρέπει.
Κάθε Χριστιανός πρέπει καθημερινά να ανοίγει την καρδιά του στον Θεό, να αναγνωρίζει τα λάθη του και να ζητά το έλεός Του. Ο τελώνης δεν είχε δίπλα του ιερέα όταν έλεγε: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13). Ο άσωτος επιστρέφει λέγοντας: «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15,21).

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν μπορούμε να ζητήσουμε συγχώρηση απευθείας από τον Θεό.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:
Αφού μπορούμε να ζητούμε μόνοι μας συγχώρηση από τον Θεό, γιατί ο ίδιος ο Χριστός έδωσε στους Αποστόλους συγκεκριμένη εξουσία σχετικά με την άφεση των αμαρτιών;

Μετά την Ανάστασή Του εμφανίζεται στους μαθητές, φυσά επάνω τους και λέει:
«Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς· ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται» (Ιω. 20,22-23).
Ας σταθούμε λίγο εδώ.
Δεν τους λέει απλώς: «κηρύξτε στους ανθρώπους ότι ο Θεός συγχωρεί».
Λέει: «ἄν τινων ἀφῆτε… ἄν τινων κρατῆτε».
Σε κάποιους αφήνετε τις αμαρτίες· σε κάποιους τις κρατείτε.
Και γεννιέται ένα πολύ απλό ερώτημα:
Πώς θα μπορούσαν οι Απόστολοι να ασκήσουν αυτή τη διάκριση, εάν δεν γνώριζαν τι εξομολογείται ο άνθρωπος, αν μετανοεί και τι ακριβώς ζητά να του συγχωρηθεί;
Και δεν είναι το μοναδικό χωρίο.

Πριν ακόμη από το Πάθος, ο Χριστός λέει στον Απόστολο Πέτρο:
«Δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν· καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. 16,19).
Και λίγο αργότερα απευθύνεται στους μαθητές:
«Ὅσα ἐὰν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ὅσα ἐὰν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ» (Ματθ. 18,18).
Άρα υπάρχει στην Καινή Διαθήκη μια πραγματική διακονία «δεσμεῖν καὶ λύειν», «ἀφιέναι καὶ κρατεῖν».

Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες σπαταλούν τη διακονία τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν

 Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες (αρχιερείς και ιερείς) σπαταλούν τη διακονία τους, και μάλιστα τη ζωή τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν, να γίνουν ορατοί, να αποθεωθούν, να αποκτήσουν οι ίδιοι οπαδούς.

  Άλλοι ίσως να μην αποκτήσουν ποτέ αναγνωρισιμότητα, εξωτερική επιτυχία ή το κύρος που συνοδεύει τη δημόσια προβολή. 

 Όμως αν αποδίδουν δόξα στον Χριστό και αγωνίζονται να Τον γνωρίσουν και να κάνουν γνωστό το όνομά Του, τότε τίποτα από όσα τους αφορούν δεν πάει χαμένο, διότι αποστολή του Πνεύματος του Θεού είναι να μεγιστοποιήσει τη δόξα του Χριστού σε ολόκληρο το σύμπαν.

  Δεν είναι τα χαρίσματα ή τα κατορθώματά μας που μας κάνουν δυνατούς, αλλά το να υποτάσσουμε την αδυναμία μας στον παντοδύναμο Χριστό.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Έτσι κι οι υποκριταί˙μόλις παρουσιαστή το συμφέρον...

Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης αναφέρει το εξής χαριτωμένο επεισόδιο.

Κάποιος είχε γυμνάσει ένα πίθηκο να χορεύη και να φέρεται σαν άνθρωπος.
Τον είχε ντύσει με φορεσιά αριστοκράτου και του είχε βάλει και μια ανθρώπινη μάσκα.Όλοι βλέποντας τον απο μακρυά στη σκηνή τον πίθηκο να χορεύη,
νόμιζαν πώς ήταν ένα μικρό ανθρωπάκι.
Κάποιος όμως από τους θεατάς είπε:Τώρα θα δήτε ότι δεν πρόκειται για ηθοποιό , παρά για ένα πίθηκο.
Του πέταξε στη σκηνή αμύγδαλα και το ζώο, παρατώντας τους χορούς και σχίζοντας τη μάσκα που το εμπόδιζε, ώρμησε στ’ αμύγδαλα κι άρχισε να τρώη.

Κι ο άγιος Γρηγόριος καταλήγει: «Έτσι κι οι υποκριταί˙μόλις παρουσιαστή το συμφέρον ξεχνούν τον επιφανειακό τους ανθρωπισμό κι αποδεικνύονται κτήνη».

Α SAINT BEFORE THE LAW

                                                 

 

Στρατιώτης πάνω στα τείχη.

Στρατιώτης πάνω στα τείχη.Λεπτομέρεια από τοιχογραφία από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Γαλάτσι (12ος αιώνας, Κομνήνεια περίοδος)

Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται στα τέλη του 13ου αιώνα.

πηγή

Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της δημοκρατίας

Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της δημοκρατίας. Μια φυλακή χωρίς τοίχους στην οποία οι κρατούμενοι δεν θα ονειρεύονται να δραπετεύσουν. Ένα σύστημα δουλείας όπου, χάρη στην κατανάλωση και τη διασκέδαση, οι δούλοι θα αγαπήσουν τη δουλεία τους...

Άλντους Χάξλεϋ, ''Θαυμαστός καινούργιος κόσμος'' (1961)

πηγή

Για τα 27.000.000 θύματα της Σοβιετικής Ένωσης

Τις τελευταίες ημέρες λόγω της επετείου της Τελικής Νίκης του Ελληνικού Στρατού στον Γράμμο, οι κομμουνιστές της Ελλάδος πρόβαλαν πάλι το παραμύθι ότι η Ευρώπη (και η Ελλάδα) ελευθερώθηκε από τους μπολσεβίκους της Σοβιετικής Ένωσης (ΣΕ) που είχε στον αγώνα με τον Ναζισμό 27.000.000 θύματα.

Αυτός ο αριθμός προέκυψε στατιστικά γιατί υπολογίστηκε ότι ο πληθυσμός της ΣΕ μεταξύ 1941 (196.716.000) και 1946 (170.548.000)
ελαττώθηκε κατά 26.6 εκατομμύρια.

Ποιά όμως είναι η αλήθεια; Γιατί ελαττώθηκε ο πληθυσμός;
Πολύ συνοπτικά πρέπει να λάβομε υπόψη τα εξής:
-οι στρατηγοί της ΣΕ δεν φείδονταν της ζωής των ανδρών τους και γι αυτό είχαν τριπλάσιες απώλειες από τους Γερμανούς. Σε μια συνάντηση του Αϊζενχάουερ με τον στρατηγό Ζούκωφ, ο τελευταίος του είπε ότι «Όταν φτάναμε μπροστά σ’ ένα ναρκοπέδιο, το πεζικό μας επετίθετο σαν να μην υπήρχε αυτό!».
- όταν επετίθετο ο Κόκκινος Στρατός, υπήρχαν δύο γραμμές.

Ο Άγιος Boyan (Μποϋάν) ο επονομαζόμενος Enravota

Ο Άγιος Boyan (Μποϋάν) ο επονομαζόμενος Enravota (Ενραβωτά) ήταν υιός του βασιλέως της Βουλγαρίας Ομουρτάγ (816 - 831 μ.Χ.), την εποχή κατά την οποία οι Βούλγαροι ήταν ακόμη στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Ενώ ήταν πρωτότοκος, μετά τον θάνατο του πατέρα του, δεν έγινε βασιλέας, αλλά η εξουσία πέρασε στον μικρότερο αδελφό του Μαλαμίρ.

Από την αρχή του 9ου αιώνα μ.Χ., δηλαδή από τότε που άρχισε η βασιλεία του φιλοπόλεμου Κρούμμου (803 - 814 μ.Χ.), οι Χριστιανοί διώκονταν, ιδιαίτερα στις περιοχές που είχαν αποσπασθεί από τους Βυζαντινούς.

Όταν ο αδελφός του Αγίου ανέκτησε την εξουσία, θέλησε να βεβαιωθεί ότι ο Boyan δεν είχε ασπασθεί την χριστιανική πίστη. Γι' αυτό του πρότεινε να συμμετάσχει σε ένα ειδωλολατρικό θυσιαστικό συμπόσιο. Στην άρνηση του Αγίου να θυσιάσει στα είδωλα, ο βασιλέας διέταξε τον διά αποκεφαλισμού θάνατό του. Ήταν περί το έτος 833 μ.Χ.

WOKE ατζέντα στα σχολεία και η διοικούσα εκκλησία αντί να τους αφορίζει...

WOKE ατζέντα στα σχολεία και η διοικούσα εκκλησία αντί να τους αφορίζει, χαριεντίζεται με τους πολιτικάντηδες.

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΛΟΓΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ – ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ;

Στο 6ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν το Αρνίο ανοίγει τις τέσσερις πρώτες σφραγίδες, εμφανίζονται τέσσερα άλογα: λευκό, κόκκινο, μαύρο και χλωρό (Αποκ. 6,1-8).

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΑΛΟΓΟ
Ο αναβάτης εξέρχεται «νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ». Κατά την ερμηνεία που παραδίδει ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας, συνδέεται με τη νικηφόρο εξάπλωση του Ευαγγελίου. Άλλοι ερμηνευτές το συνδέουν με την κατάκτηση. Πάντως η Γραφή δεν λέει ότι ο λευκός καβαλάρης είναι ο Αντίχριστος, όπως συχνά ακούγεται.

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΛΟΓΟ
Συμβολίζει τον πόλεμο, τη βία και την αιματοχυσία. Στον αναβάτη δίνεται να αφαιρέσει την ειρήνη από τη γη, ώστε οι άνθρωποι «ἀλλήλους σφάξωσι».

Ο «ΠΑΠΑΣ» ΚΑΙ Ο ΠΑΣΑΣ Χρυσοστόμου Σμύρνης το μαρτύριο, Αύγουστος 1922

(Τα γεγονότα που περιγράφονται είναι αληθινά)

-Πού είναι ο Παπάς; ρώτησε μπαίνοντας φουριόζος ο Πασάς.
-Εδώ είμαι Πασά μου, φώναξε ο «Παπάς».
Ο «Παπάς» ήταν ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος.
-Τώρα οι δύο μας Παπά, έχουμε κάτι υπόλοιπα από παλιούς λογαριασμούς.
-Ό,τι ορίζεις Πασά μου, είμαι στη διάθεσή σου.
-Βεβαίως και είσαι στη διάθεσή μου, αρκετά κάνατε όσο είχατε το πάνω χέρι, τώρα εμείς είμαστε στη θέση του νικητή και θα ορίσουμε εμείς τους κανόνες του παιχνιδιού.
-Το ξέρω Πασά μου, είστε νικητές και θα πράξετε κατά πώς επιθυμείτε.
-Κι εσύ παπά έκανες πολλά, τώρα είναι ώρα να δώσεις λόγο.
-Μάλιστα πασά μου
-Ήσουνα αχάριστος σε τούτους τους ανθρώπους που σε φιλοξενούσαν, σε μας τους νικητές που σε ανεχόμασταν.
Ο Χρυσόστομος Καλαφάτης σκεφτόταν.
«Αυτά τα άγια χώματα ήταν δικά μας, τα πήρατε από εμάς, και εσύ μου λες πως μας ανέχεστε τώρα;»
Δεν το είπε, δεν ήταν ώρα για συναισθηματισμούς, τώρα άλλοι είχαν τη δύναμη, άλλοι ήταν οι νικητές, όπως το είχε πει ο Πασάς.
Ο Νουρεντίν έτρεφε μίσος και οργή για το Μητροπολίτη Σμύρνης από παλιά, θεωρούσε λοιπόν ότι έφτασε επιτέλους η ώρα να εκδηλώσει αυτά τα συναισθήματα.

Ο Χρυσόστομος Σμύρνης έφερνε στη σκέψη του έναν άλλο Εθνομάρτυρα, το Γρηγόριο Ε’, Οικουμενικό Πατριάρχη των Ορθοδόξων με έδρα την Κωνσταντινούπολη, το Πάσχα του 1821, με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.