ΤΟ ΦΛΟΥΡΙ ΤΟΥ ΦΤΩΧΟΥ

– Ποιοῦ εἶναι τώρα τὸ φλουρί;εἶπε ἢ μητέρα μου.Τοῦ φτωχοῦ ἢ τοῦ παιδιοῦ;
Ἐγὼ λέω πὼς εἶναι τοῦ παιδιοῦ.
Ἡ καημένη ἡ μητέρα!Τὸ εἶχε καημὸ νὰ πέσει σ’ ἐμένα τὸ χρυσὸ φλουρί, γιατὶ ποτέ μου δὲν εἶχα κερδίσει τίποτε.

– Οὔτε τοῦ φτωχοῦ εἶναι,εἶπε ὁ πατέρας μου,οὔτε τοῦ παιδιοῦ.Τὸ σωστὸ σωστό.
Τὸ φλουρὶ μοιράστηκε.Ἦταν ἀνάμεσα στὰ δυὸ κομμάτια.
Καθὼς τὰ χώρισε τὸ μαχαίρι,ἔπεσε κάτω.Τὸ μισὸ εἶναι τοῦ φτωχοῦκαὶ τὸ μισὸ τοῦ παιδιοῦ.

– Καὶ τί θὰ γίνει τώρα;ρώτησε στενοχωρημένη ἡ μητέρα μου.
Τί θὰ γίνει;... Συλλογιζόμαστε κι ἐμεῖς.
– Μὴν πονοκεφαλάτε..., εἶπε ὁ πατέρας.

Ἄνοιξε τὸ πορτοφολάκι του,ἔβγαλε ἀπὸ μέσα δυὸ μισὲς χρυσὲς λίρες καὶ τὶς ἀκούμπησε στὸ τραπέζι.
– Νὰ τί θὰ γίνει.Αὐτὴ φυλάξτε την,νὰ τὴ δώσετε στὸν πρῶτο φτωχό, ποὺ θὰ χτυπήσει τὴν πόρτα μας.Εἶναι ἡ τύχη του.
Ἡ ἄλλη μισὴ εἶναι τοῦ παιδιοῦ.
Καὶ μοῦ τὴν ἔδωσε.
– Καλορίζικη! Καὶ τοῦ χρόνου, παιδί μου.Εἶσαι εὐχαριστημένος;
Ἤμουν καὶ μὲ τὸ παραπάνω.
Ἡ ἰδέα μάλιστα πὼς εἶχα συντροφέψει μὲ τὸ φτωχὸ μοῦ ἄρεσε πολύ.

Παύλου Νιρβάνα

Τὸ φλουρὶ τοῦ φτωχοῦ (ἀπόσπασμα)

Ἀφιέρωμα:"Ἅγιο Δωδεκαήμερο - Ἤθη καὶ ἔθιμα"

Τεῦχος 384, Δεκέμβριος 2025

Πειραϊκή Εκκλησία