Ιωάννης Πολέμης, Γη, Δ', Κειμήλια, 1904
Στην ποιητική σύνθεση «Γη», ο κατά τ'άλλα γλυκύτατος και ρομαντικός Πολέμης παρουσιάζει με ιδιαίτερη στιχουργική σκληρότητα τη διαχρονική τάση του ανθρώπου προς τη ματαιοδοξία και την αυτοκαταστροφή. Δυστυχώς επίκαιρο όσο ποτέ.
Στην ποιητική σύνθεση «Γη», ο κατά τ'άλλα γλυκύτατος και ρομαντικός Πολέμης παρουσιάζει με ιδιαίτερη στιχουργική σκληρότητα τη διαχρονική τάση του ανθρώπου προς τη ματαιοδοξία και την αυτοκαταστροφή. Δυστυχώς επίκαιρο όσο ποτέ.
οἱ λάκκοι ἐκεῖνοι ἐγίνηκαν τῆς εὐτυχίας σου τάφοι·
καὶ μέσα των καὶ γύρω των ἄνθη ζωῆς δὲν εἶδα,
μὰ εἶδα τὴν ψεύτρα Ἐλπίδα νὰ θάβῃ τὴ Χαρά.
Κ' εἶδα νὰ γίνῃ στέμματα Τυράννων τὸ χρυσάφι
κ᾿ ἔνοιωσα νὰ μοιράζωνται τ᾽ ἀμοίραστά μου ἐδάφη
μ' αἵματ᾿ ἀθῷα τὴ δίψα της νὰ σβύνῃ ἡ Τυραννία,
ν᾿ ἀφρομανᾷ ἡ Πενία στὴ λύσσα τῆς ποινῆς.
Θνητέ, τοῦ κάκου ἀστείρευτα τὰ δάκρυά σου ἀχνίζουν!
σὰν ὄρνεια οἱ Πόθοι ἀχόρταγοι μὲ λύσσα ξεψαχνίζουν
τὰ ματωμένα σπλάχνα σου καθώς τοῦ Προμηθέα·
στὴ θλιβερή σου θέα δὲν θλίβεται κανείς.
Δές, τὸ χρυσάφι τ᾽ ἄψυχο,θεὸς σὲ βάθρα ἐστήθη
καὶ ταπεινὰ ἐγονάτισαν καὶ προσκυνοῦν τὰ πλήθη
κ᾿ ἐμπρὸς στὴ λάμψι, ποὺ ἄσβυστα κι' ὁλόγυρά του χύνει,
θαμπώνεται καὶ σβύνει τῆς ἀρετῆς τὸ φῶς.
Κ᾿ ἡ Σκέψι, ἡ ἁγνὴ κι' ἀκούραστη τῆς ᾿Αληθείας δουλεύτρα,
παρέδωκε τὸ θρόνο της στὴν Πονηρία τὴν ψεύτρα,
κι' ἁπλώθηκε κι' ἁπλώνεται τὸ μαῦρο ψέμα, ὡς ὅτου
σκληρὰ τὸν ἀδελφό του νὰ σφάξῃ ὁ ἀδελφός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου