Όλο το κείμενο της πρόσκλησης διακατέχεται από μια βαθιά ειρωνεία και μια διάθεση αντιστροφής. Η πρόσκληση, σημειωτέον, δεν αναφέρεται στο δικαίωμα της αθεΐας, ούτε στην ελευθερία επιλογής τρόπου ζωής, καθώς αυτά είναι λυμένα χρόνια τώρα. Προσκαλεί να σκηνοθετήσει συνειδητά μια πράξη που στρέφεται εναντίον ενός συμβολικού και βιωματικού πυρήνα της κοινότητας.
Η Μεγάλη Παρασκευή για τον Ορθόδοξο άνθρωπο είναι μια στιγμή πυκνού νοήματος, κατά την οποία η κοινότητα συγκροτεί έναν ιδιαίτερο χρόνο περισυλλογής, πένθους, αλλά και υπαρξιακής αναμέτρησης. Ακόμη και για εκείνον που δεν μετέχει πίστει, η ημέρα αυτή αποτελεί μέρος μιας εμπειρίας που διατρέχει τον συλλογικό βίο και οργανώνει τη σχέση των ανθρώπων με τον πόνο, τη θνητότητα και την ελπίδα.
Η επιλογή, επομένως, αυτής της συγκεκριμένης ημέρας για μια δημόσια εκδήλωση κρεατοφαγίας και μάλιστα υπογραμμίζοντας την αντιπαραβολή με τη νηστεία και τη θρησκευτική εμπειρία, συνιστά προκλητική, ειρωνική αναπαράσταση με σκοπό να ευτελίσει και να υποτιμήσει όσους δεν ασπάζονται τον ίδιο «ορθολογισμό» που η ένωση άθεων επικαλείται.
Υπάρχει, όμως, και μία άλλη αντίφαση αυτού του καλέσματος που αγγίζει την ίδια την κοινωνική πραγματικότητα. Η «θλίψη», την οποία τόσο εύκολα ειρωνεύονται και αποτάσσονται μετά βδελυγμίας είναι η καθημερινότητα των περισσοτέρων Ελλήνων. Η κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε διαπερνάται από πραγματικές μορφές οδύνης. Η φτώχεια βαθαίνει, η καθημερινή ανασφάλεια κατατρώγει τις ψυχές των συνανθρώπων μας, ο αγώνας επιβίωσης γίνεται πιο δύσκολος από ποτέ, η διαφθορά της πολιτικής ζωής μολύνει τον αέρα, οι αυτοκτονίες στη χώρα μας βρίσκονται σε ανοδική τάση, οι πόλεμοι διαρκώς υπενθυμίζουν την εύθραυστη φύση της ειρήνης. Αυτές οι μορφές θλίψης δεν φαίνεται να απασχολούν την ένωση και γι’ αυτό δεν κόπτεται να περάσει σε κάποια συμβολική αντίδραση.
Την ενοχλεί μία και μόνη ημέρα περισυλλογής τον χρόνο. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί η Μεγάλη Παρασκευή είναι η ημέρα που δίνει νόημα στη θλίψη; Η ημέρα που δεν αποφεύγουμε το πένθος, δεν το γελοιοποιούμε, αλλά το εντάσσουμε σε ένα πλαίσιο κατανόησης και σχέσης. Το συνδέουμε με την ανθρώπινη ύπαρξη, με τη σχέση, την αγάπη, την ίδια την κοινότητα. Δεν μιλάμε πια για μια παράλογη, τυχαία θλίψη, για μια ψυχολογική κατάσταση ή για την κακή μας διάθεση, αλλά για υπαρξιακή εμπειρία. Ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με τη φθορά και τη θνητότητα με μια εμπειρία που μοιράζεται και μας ενώνει κι έτσι από μια ιδιωτική κατάσταση γίνεται τρόπος να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τον άλλον.
Εάν πράγματι τους ενοχλούσε το συναίσθημα της θλίψης θα το αντιπάλευαν δίνοντας χαρά στους φτωχούς, προσκαλώντας ανθρώπους που κατατρύχονται από κατάθλιψη, μεριμνώντας για όσους η ζωή μοιάζει ανυπόφορη. Εφόσον δεν το πράττουν, η μόνη θλίψη που τους ενοχλεί είναι αυτή που βαθαίνει τη σκέψη και την ηθική εμπειρία μας μέσα από τη θυσία του Θεανθρώπου. Η θλίψη της μίας μέρας που μας μεταμορφώνει για να υποδεχτούμε το μεγαλείο της Ανάστασης. Της απόλυτης Χαράς.
Μέσα, λοιπόν, από αντιφάσεις, επιλεκτική ευαισθησία και καλέσματα ορθολογισμού επιχειρούν να ακυρώσουν το λαϊκό αίσθημα. Να προβληθούν οι ίδιοι ως οι φορείς της αλήθειας και όλοι εμείς οι «πλανημένοι καταθλιπτικοί» που μπορούν να μας ειρωνευτούν, να μας απαξιώσουν, να μας πληγώσουν δημόσια οργανώνοντας την ημέρα κορύφωσης του Πάθους δείπνο αντιπαράθεσης. Και η αντιπαράθεση αυτή στρέφεται εναντίον ενός κοινού συμβολικού τόπου επιχειρώντας να επηρεάζει την ίδια τη δυνατότητα κοινής ζωής. Αγνοούν πως η κοινωνία διαβρώνεται από τη σταδιακή απώλεια του σεβασμού προς ό,τι για τον άλλον έχει νόημα. Και χωρίς αυτόν τον σεβασμό, καμία επίκληση στον ορθολογισμό δεν αρκεί για να συγκροτήσει κοινότητα.
Ευχόμαστε καλό δείπνο, καλή κατανάλωση φαγητού, χαρά και γλέντι στους συμμετέχοντες που δεν αντέχουν τη θλίψη. Κι εάν περάσει κάποιος άνθρωπος σκυθρωπός να του πάρετε τον πόνο με τον ορθολογισμό σας και την πολιτική σας αδράνεια.Καλή Ανάσταση!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου