Υπάρχουν πράγματα στο Άγιον Όρος που περνούν από γενιά σε γενιά χωρίς να χρειάζεται κανείς να τα εξηγήσει πολύ. Τα βρίσκεις μπροστά σου όταν έρχεσαι, τα μαθαίνεις ζώντας εδώ και, σιγά σιγά, γίνονται κι αυτά μέρος της καθημερινότητάς σου.
Έτσι και αυτές τις ημέρες, μετά τον τρύγο και το πάτημα των σταφυλιών, τελέστηκε ο αγιασμός του μούστου της νέας χρονιάς.
Η στιγμή αυτή είχε ιδιαίτερη ευλογία. Μπροστά μας βρισκόταν τμήμα του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, καθώς και ιερά λείψανα από την τιμία κάρα του Μεγάλου Βασιλείου και από την τιμία κάρα του Τιμίου Προδρόμου.
Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ακούστηκε και η ευχή για τον νέο οίνο:
«Κύριε ο Θεός ημών, αγαθέ και φιλάνθρωπε, επίδε εφ’ ημάς και επί τον νέον οίνον τούτον…»
Λόγια απλά, αλλά γεμάτα νόημα.
Ο άνθρωπος κάνει ό,τι περνά από το χέρι του. Δουλεύει, κουράζεται, φροντίζει, περιμένει, αγωνιά για τον καιρό και για τη σοδειά. Ύστερα όμως στέκεται για λίγο και ζητά από τον Θεό να ευλογήσει αυτό που ετοίμασε.
Αυτό είναι μια παράδοση που κρατά εδώ και αιώνες.
Άλλαξαν τα χρόνια, άλλαξαν τα εργαλεία, άλλαξαν πολλά γύρω μας, αλλά η ανάγκη του ανθρώπου να ευχαριστεί τον Θεό για τον καρπό της γης έμεινε ίδια.
Ο μούστος τώρα θα πάρει τον δρόμο του. Θα ζυμωθεί, θα ησυχάσει, θα γίνει κρασί και κάποια στιγμή θα φτάσει στην τράπεζα του μοναστηριού.
Και πίσω από αυτό το κρασί θα υπάρχει όλη η πορεία της χρονιάς: το αμπέλι, ο τρύγος, το πάτημα, ο κόπος των ανθρώπων και αυτή η μικρή, ήσυχη στιγμή που βλέπετε στις φωτογραφίες.
Μια ευχή. Λίγο θυμίαμα. Το Τίμιο Ξύλο. Τα ιερά λείψανα. Και ο καρπός της γης μπροστά στον Θεό.
Ο Θεός να ευλογήσει και τη φετινή σοδειά και όλους όσοι κοπίασαν γι’ αυτήν.
Με την ευχή της Παναγίας μας.
05-09-2026 (π.η) / 18-09-2026 (ν.η)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου