Μαχητικός Χριστιανισμός: Αποκατάσταση της Δύναμης των Ανδρών σε μια Θηλυκοποιημένη Εποχή

Γιώργος Κουτσαντώνης

Ακολουθούν αποσπάσματα από τη μετάφραση/προλογισμό που έκανα για το ResPublica.Gr ενός εξαίσιου και άκρως επίκαιρου κειμένου. Πρόκειται για κριτική του Μάικ Σάμπο, που δημοσιεύθηκε στο American Reformer και αφορά το βιβλίο του Τσέις Ντέιβις «Μαχητικός Χριστιανισμός» (Offensive Christianity: Restoring the Strength of Men in a Feminized Age). 

Αν και δεν έχω μελετήσει το βιβλίο του Ντέιβις στο σύνολό του - πέρα από εκτενή αποσπάσματα - φαίνεται ότι θέτει το ζήτημα σε πολύ σωστές βάσεις και το σπουδαιότερο: το κάνει χωρίς να ξεπέφτει σε κύρηγμα ή σε ανούσιες ηθικολογίες, οι οποίες είναι και η μάστιγα της σύγχρονης θεολογίας, ειδικά στις μεταμοντέρνες εκφάνσεις της. Πρέπει βέβαια να σημειωθεί κάτι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι καί αυτή η συζήτηση έρχεται από τις ΗΠΑ της μεγάλης συντηρητικής στροφής, ενώ στην γουοκισμένη Ελλάδα ούτε μισός θεολόγος δεν θα τολμούσε να δημοσιεύσει τέτοιο βιβλίο. 

Και είναι τραγικό γιατί εμείς οι Έλληνες και η Ορθοδοξία, λόγω γλώσσας, ιστορίας και Παράδοσης, βρισκόμαστε κυριολεκτικά στην πηγή αυτής της σοφίας, την οποία στην Ελλάδα έχουμε πετάξει στα αζήτητα, από φόβο μήπως και δεν φανούμε αρκούντως «μοντέρνοι» και «προοδευτικοί» στους αποτυχημένους ευρωπαλιάτσους των οποίων τις παρακμιακές μανιέρες πιθηκίζουν άκριτα οι εγχώριες ψευδοελίτ, πολιτικές και μη, σε χορό με την πλαδαρή, γλυκανάλατη, θολοκουλτουριάρα και θηλυκοποιημένη διανόηση. Δυστυχώς σε αυτή τη χώρα - που σήμερα πολλά νέα αγόρια τρέμουν το φλερτ και αισθάνονται ευνουχισμένα από τις πολιτικές των θηλυκών προνομίων και της παρέκκλισης - σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε που ο μεγάλος Τσαρούχης στιλίτευε τον φαιδρό σουσουδισμό, και την ημιμάθεια των οικοφοβικών αστών της εποχής του.

-//-
«Δεν είναι μυστικό ότι η αρρενωπότητα βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση σήμερα. Η σωματική αδυναμία και ο καθιστικός τρόπος ζωής είναι ο κανόνας. Μια κουλτούρα κατανάλωσης μάς έχει κυριεύσει και το νοικοκυριό έχει μετατραπεί από τόπο παραγωγικότητας, ουσιαστικά σε σταθμό επαναφόρτισης. Πάρα πολλοί διαδικτυακοί influencers και κινήματα, σε όλες τις γωνιές του μεταρρυθμισμένου κόσμου, φαίνεται να ενθαρρύνουν περισσότερο το δράμα, αντί να παρέχουν σοφία και πρακτικές συμβουλές αυτοκυριαρχίας. Η επίθεση σε χώρους που προορίζονται μόνο για άνδρες, ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας για το έλλειμμα βαθιάς φιλίας μεταξύ των ανδρών, έχει επιδεινώσει το πρόβλημα.

Ενάντια σε αυτές τις πολιτισμικές τάσεις, ο Τσέις Ντέιβις έγραψε ένα εγχειρίδιο για άνδρες, με τίτλο «Μαχητικός Χριστιανισμός : Αποκατάσταση της Δύναμης των Ανδρών σε μια Θηλυκοποιημένη Εποχή». Το βιβλίο διαγράφει μια πορεία που μπορούν να ακολουθήσουν οι άνδρες για να γίνουν αυτό που ο Θεός ήθελε να είναι. Δεν πρόκειται για μια οργισμένη έκκληση για περισσότερο «ανδρισμό» ή μια ελάχιστα συγκαλυμμένη έκκληση για ανδρογυνισμό, αντιθέτως ο Ντέιβις δείχνει με σαφήνεια τι είναι η αρρενωπότητα σε έναν κόσμο που έχει συνηθίσει να συσσωρεύει περιφρόνηση και μίσος για τους άντρες.

Για τον Ντέιβις, η λέξη «μαχητικός» δεν σημαίνει αγένεια ή το είδος των υποτιμητικών προσβολών που θα βρείτε στα σχόλια μιας ανάρτησης στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Είναι ένα όραμα αρρενωπότητας που διαμορφώνει τον κόσμο υπό το πρίσμα της κτιστής τάξης. Η λέξη «μαχητικός» απέχει πολύ από το να επιτρέψουμε στον Θεό αυτού του κόσμου και στους υπηρέτες του, σύμφωνα με τα ισχυρά λόγια του ΥΠΕΞ, Μάρκο Ρούμπιο: «να πάρουν εκδίκηση από τον κόσμο για την ανεπάρκειά τους επιδιώκοντας να καταστρέψουν όσους μπορούν».

Η έλλειψη αρρενωπότητας είναι μια από τις κεντρικές αιτίες που οι πυλώνες του δυτικού πολιτισμού καταρρέουν, τα έθνη χάνουν τη ζωντάνια και τη θέλησή τους για επιβίωση. Ο Ντέιβις υποστηρίζει ότι ο «Γνωστικισμός του Φύλου» είναι η προεπιλεγμένη διδασκαλία της εποχής μας. Θέτει την ταυτότητα πάνω από τη βιολογία, ισοπεδώνοντας έτσι τις φυσικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών. Ακόμα και στην Εκκλησία, η Αγία Γραφή χρησιμοποιείται πολύ συχνά για να υποστηρίξει την ανδρογυνία, λες και ο ερχομός του Χριστού ως άνδρα ήταν ένα ατύχημα, αντί να υποδεικνύει την ίδια την ιεραρχία της δημιουργίας που Αυτός ήρθε να λυτρώσει.

[…] Σε μια σύντομη επισκόπηση, ο Ντέιβις επισημαίνει διδασκαλίες που έχουν διαβρώσει την αρρενωπότητα στη σύγχρονη ιστορία, συμπεριλαμβανομένου του ρομαντισμού, του ευσεβισμού, του νιτσεϊσμού και, φυσικά, του φεμινισμού. Ο σύγχρονος ευαγγελισμός αποτελεί επίσης αιτία για τη σύγχρονη δεινή κατάσταση της αρρενωπότητας. Ο Ντέιβις υποστηρίζει ότι ο ευαγγελισμός μετατοπίστηκε από «ένα κίνημα που ασχολείται κυρίως με την αυθεντία της Αγίας Γραφής» σε «ένα κίνημα που ασχολείται κυρίως με τη διαχείριση των δημοσίων σχέσεων με τον άπιστο κόσμο». Αλλά ο ειλικρινής, σαφής και καθαρός λόγος, κατ' αρχήν δεν είναι αμαρτία - ειδικά σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από απειλές για τις νεότερες γενιές. Απειλές που τα γλυκανάλατα λόγια και οι ειρωνικοί τόνοι, δεν θα μπορέσουν ποτέ να αντιμετωπίσουν.

[…] Η αμαρτία της θηλυπρέπειας
Στον αντίποδα της αρρενωπότητας βρίσκεται η θηλυπρέπεια, την οποία η Βίβλος διδάσκει ως ένα είδος μαλθακότητας που εστιάζει αδικαιολόγητα στην κομφορμιστική ζωή, της άνεσης και της πολυτέλειας. Σε παλαιότερες μεταφράσεις της Α΄ προς Κορινθίους 6:9 , αναφέρεται ως μία από τις αμαρτίες που θα αφήσουν κάποιον έξω από τη Βασιλεία του Θεού. Μέρος της θηλυπρέπειας είναι η υπερεστίαση στον εαυτό και η εγωπάθεια, μια τάση που είδε πολύ νωρίς ο Alexis de Tocqueville στα φιλελεύθερα δημοκρατικά καθεστώτα. Όπως μου είπε κάποτε ένας συνάδελφος, που γεννήθηκε σε μια πρώην σοβιετική χώρα-δορυφόρο, αυτό που προκάλεσε την οργή της Σοβιετικής Ένωσης, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ήταν οι άνθρωποι που προσπαθούσαν να σχηματίσουν δίκτυα για σκοπούς διαφορετικούς από τα ζητήματα του Κομμουνιστικού Κόμματος. Οι ιθύνοντες του κόμματος θεωρούσαν αυτό ως πιο σοβαρή απειλή ακόμη και από τις δημόσιες καταγγελίες του Στάλιν…»

[…] «Χρειαζόμαστε άνδρες μάχιμους, ικανούς με αυτοπεποίθηση και δυνατότητα αυτοάμυνας, οι οποίοι να είναι υποταγμένοι στον Χριστό». Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να εγκαταλείπουν την εξουσία — θα πρέπει να κάνουν αυτό που κάνουν οι Χριστιανοί άνδρες εδώ και χιλιετίες: να την χρησιμοποιούν για να προστατεύουν τις οικογένειές τους, τις κοινότητές τους και τα έθνη τους και αυτό για τη δόξα του Χριστού.

Το σύνολο του κειμένου ΕΔΩ