...τουλάχιστον αυτοί που κατακρίνεις κάνουν μια προσπάθεια και νηστεύουν για χάρη του Χριστού!

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Δεκαπενταύγουστος δεν νοείται χωρίς νηστεία, συμμετοχή στις παρακλήσεις της Παναγίας, εξομολόγηση.

 Δυστυχώς πολλοί στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την υποκρισία κάποιων χριστιανών οι οποίοι από την μία νηστεύουν και από την άλλη κατακρίνουν, από την μία πηγαίνουν στις παρακλήσεις ψέλνοντας δυνατά και από την άλλη αδικούν τους συνανθρώπους τους, φτάνουν στο σημείο να τα ισοπεδώνουν όλα. 

Δηλαδή φτάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι δεν χρειάζεται η νηστεία εάν υπάρχει η συγχώρεση, δεν χρειάζεται ο εκκλησιασμός εάν υπάρχει καλοσύνη, δεν χρειάζεται ουσιαστικά ο τρόπος της Εκκλησίας εάν υφίσταται μία ανθρωπιστική ευαισθησία. Πλάνη. Μεγάλη πλάνη. Και δυστυχώς και κάποιοι ρασοφόροι υποστηρίζουν τις παραπάνω πλάνες.

Εάν δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον τρόπο που μας προτείνει η Εκκλησία είναι δικαίωμά μας, όμως μην το παίζουμε από την μία της Εκκλησίας και από την άλλη θεωρούμε την νηστεία ή την καθημερινή συμμετοχή μας στις παρακλήσεις της Παναγίας (και γενικότερα τον εκκλησιασμό) ή την συχνή εξομολόγηση ακραίες καταστάσεις. Διότι τελικά οι μεγάλοι ψεύτες είμαστε εμείς, που θέλουμε να αμνηστεύσουμε την έλλειψη του ασκητικού μας φρονήματος αναθεματίζοντας όλους τους άλλους που νηστεύουν και εκκλησιάζονται και εξομολογούνται υποστηρίζοντας ότι τα κάνουν -δήθεν- επιφανειακά.

 Μακάρι να νηστεύουμε και από τροφές και από τα πάθη μας πεινώντας για τον Χριστό. Δεν είναι ορθό προσπαθώντας δήθεν να καταγγείλουμε την υποκρισία κάποιων χριστιανών που τηρούν τον νόμο χωρίς να περνούν στην ουσία της πνευματικής ζωής που είναι η συγχώρεση, η ταπείνωση και η αγάπη, να πέφτουμε στην παγίδα να υποστηρίζουμε ότι μπορούμε να φτάσουμε στην ουσία χωρίς τον νόμο. Δηλαδή να νομίζουμε ότι χωρίς νηστεία μπορούμε να καθαρθούμε από τα πάθη. Είναι πλάνη να νομίζουμε ότι με γεμάτο στομάχι μπορούμε να ελέγξουμε το στόμα από την αργολογία, την πολυλογία και την κατάκριση. Είναι πλάνη να νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται ο εκκλησιασμός αλλά αρκούν οι καλές πράξεις. Είναι πλάνη να νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται εξομολόγηση και μετάνοια θεωρώντας ότι ο ανθρωπισμός μας θα μας σώσει.

Ο Χριστός γνωρίζεται και βιώνεται με τον τρόπο της Εκκλησίας Του. Και ο τρόπος αυτός δεν αλλάζει επειδή πέρασαν τα χρόνια, ή επειδή είναι καλοκαίρι.
Με αγάπη λοιπόν θα σου πω: μην μου λες ότι προσπαθείς να ζεις όπως θέλει ο Χριστός και μου εύχεσαι «Καλή Παναγιά» και από την άλλη μου ποστάρεις το χθεσινό σου βραδινό που ήταν σουβλάκια με τζατζίκι...γιατί αυτό δείχνει ότι είσαι μπερδεμένος και μπερδεμένη.

Γι’αυτό κιόλας αναφέρεσαι σ’αυτούς που νηστεύουν και εκκλησιάζονται και εξομολογούνται απαξιωτικά και ουσιαστικά τους κατακρίνεις. Τους κατακρίνεις και τους αποκαλείς υποκριτές γιατί ουσιαστικά δεν έχεις τα κότσια να τους φτάσεις. Κι αν έχεις έστω και λίγο δίκαιο, ότι δηλαδή νηστεύουν αλλά συγχρόνως φθονούν και κατακρίνουν, εσύ δείξει το παράδειγμα και νήστευε και συγχρόνως μην φθονείς και συγχώρα και σιώπα και αγάπα...

Εάν δεν μπορείς να εγκρατευτείς από το κρέας, το τυρί, το αυγό κτλ. μην πλανάσαι δεν μπορείς να τιθασεύσεις ούτε την σάρκα σου, ούτε το στόμα σου, ούτε τους λογισμούς σου!

Δηλαδή εάν δεις κάποιον που νηστεύει αλλά κατατρώγει τον αδελφό του δεν είναι λύση (για σένα) να τρως σουβλάκια, την στιγμή που η Εκκλησία σε καλεί να εγκρατευτείς και από τροφές και από κάθε πάθος. Αυτό δείχνει ότι προσπαθείς να βρεις προφάσεις για να πέσεις και να δικαιολογήσεις την αμαρτία σου. Αυτό δείχνει ότι πεινάς και ποθείς μόνο για ύλη έχοντας θεοποιήσει τον λάρυγγα και την γαστέρα σου και γενικότερα έχεις αναπαυτεί στο βόλεμά σου.

Πέφτεις λοιπόν στην παγίδα να φτάνεις στο άλλο άκρο και να βγάζεις τον εαυτό σου εκτός Εκκλησίας δικαιώνοντας τις επιλογές σου που εναντιώνονται με τους κανόνες και την παράδοση της Εκκλησίας, και αυτό είναι ολέθριο λάθος για την ύπαρξή σου.

Εάν δεν μπορείς να νηστέψεις, φάε. Δεν σε κατηγορώ. Μην δικαιολογείς όμως την πτώση σου, λέγοντας ότι «εγώ τουλάχιστον δεν είμαι υποκριτής», διότι με αυτόν τον τρόπο και δεν νηστεύεις και κατακρίνεις. Δηλαδή δύο στα δύο!!
...τουλάχιστον αυτοί που κατακρίνεις κάνουν μια προσπάθεια και νηστεύουν για χάρη του Χριστού κι ας λές ότι το κάνουνε επιφανειακά. Κάντο κι εσύ, έστω κι έτσι. Καλύτερα το λίγο παρά το καθόλου…

πηγή/αντιγραφή

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Βαλαάμ

'Ενας από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της Μονής του Νέου Βαλαάμ στο Χεινάβασι της Φιλανδίας είναι η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Βαλαάμ.Αγιογραφημένη σε ξύλο από φλαμούρι,έχει διαστάσεις 132Χ79,5 εκ.

Η εικόνα απεικονίζει την Παναγία με το βλέμμα κατεβασμένο,όρθια πάνω σ'ένα σύννεφο,ντυμένη μ'έναν κόκκινο μανδύα.Με το αριστερό της χέρι κρατάει τον Χριστό.Με το δεξί χέρι δείχνει τον Χριστό όπως στην εικόνα του αγιογραφικού τύπου της Οδηγήτριας.Ο Χριστός ευλογεί με το δεξί χέρι,ενώ στο αριστερό κρατάει μία σφαίρα που έχει από πάνω ένα σταυρό,που σημαίνει ότι είναι ο Δημιουργός του κόσμου και Δεσπότης του παντός

 Η εικόνα αγιογραφήθηκε το 1878 από τον π.Αλύπιο,ο οποίος χειροτονήθηκε ιερομόναχος το 1893

Ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής η εικόνα αγιογραφήθηκε ακολουθώντας το στυλ του ρεαλισμού

Αρχικά η εικόνα αγιογραφήθηκε για να τοποθετηθεί στον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Βαλαάμ.Η εικόνα χάθηκε και ξαβαβρέθηκε το 1897 όταν και άρχισε να επιτελεί πολλά θαύματα

Κατά τα γεγονότα του Β'Παγκ.Πολέμου η εικόνα μεταφέρθηκε για ασφάλεια στην Φιλανδία,μαζί με άλλα πολύτιμα αντικείμενα και την πλειοψηφία των μοναχών.Εκεί βρίσκεται μέχρι σήμερα,στον ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Νέο Βαλαάμ

Το 1987 η Ορθόδοξη εκκλησία της Φιλανδίας καθιέρωσε να τιμάται η εικόνα στις 7 Αυγούστου

proskynitis.blogspot

«Η συνεχής προσπάθεια για εκκοπή του μετεωρισμού και καθαρά προσευχή»

 Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Προσπάθησε να ευαρεστείς στον Θεό σε όλα και πάντοτε και να σκέπτεσαι τη σωτηρία της ψυχής σου από την αμαρτία και το διάβολο και την υιοθεσία της από τον Θεό.

Όταν σηκώνεσαι από το κρεβάτι: κάνε το σημείο του σταυρού και λέγε: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Επίσης: «Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς· και, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου».

Όταν πλένεσαι, είτε στο σπίτι σου είτε στα λουτρά, λέγε: «Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι· πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι».

Όταν ντύνεσαι, σκέψου την καθαρότητα της καρδιάς και ζήτησε από τον Θεό καθαρή καρδιά: «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός». Καί: «Πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου».

Όταν βγάζεις τα παλιά ρούχα και τα παρατάς με περιφρόνηση, θυμήσου με μεγαλύτερη περιφρόνηση την παραίτηση του παλαιού, του αμαρτωλού, του εμπαθούς, του σαρκικού ανθρώπου.

Όταν γεύεσαι τη γλυκύτητα του ψωμιού, θυμήσου τον αληθινό Άρτο, ο οποίος δίνει στην ψυχή την αιώνια ζωή, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, και να αισθάνεσαι πείνα γι᾽ αυτόν τον Άρτο -δηλαδή, να επιθυμείς να κοινωνείς απ᾽ Αυτόν συχνότερα. Πίνοντας νερό, τσάι, γλυκό κρασί ή άλλο ποτό, θυμήσου το αληθινό ποτό, το οποίο σβήνει τη δίψα της ψυχής που φλέγεται από τα πάθη- το πανάχραντο και ζωοποιό Αίμα του Σωτήρος.

Όταν αναπαύεσαι την ημέρα, θυμήσου την αιώνια ανάπαυση, την ετοιμασμένη για εκείνους οι οποίοι αγωνίζονται και παλεύουν κατά της αμαρτίας, κατά των αερίων πνευμάτων του κακού, κατά της ανθρωπίνης αδικίας ή τραχύτητας και αμάθειας. και Όταν ξαπλώνεις για να κοιμηθείς τη νύχτα, σκέψου τον ύπνο του θανάτου, ο οποίος αργά ή γρήγορα οπωσδήποτε θα έρθει σε όλους μας, και τη σκοτεινή εκείνη, αιώνια, φοβερή νύκτα, στην οποία θα ριχθούν όλοι οι αμετανόητοι αμαρτωλοί.

Όταν αντικρύζεις το φως της ημέρας, σκέψου την ανέσπερη μέρα, την αιώνια, τη λαμπρότατη -τη λαμπρότερη κι από την πιο λαμπρή γήινη μέρα- την ημέρα της βασιλείας των Ουρανών, κατά την οποία θα χαρούν όλοι όσοι προσπάθησαν να ευαρεστήσουν στον Θεό ή μετανόησαν ενώπιον του Θεού για όλα όσα έκαναν κατά τη διάρκεια της πρόσκαιρης αυτής ζωής

Όταν πηγαίνεις κάπου, θυμήσου τη δίκαιη πνευματική πορεία ενώπιον του Θεού και λέγε: «Τα διαβήματά μου κατεύθυνον κατά το λόγιόν Σου και μη κατακυριευσάτω μου πάσα ανομία».

Όταν κάνεις κάτι, προσπάθησε να το κάνεις με τη σκέψη του Θεού, του Δημιουργού, ο οποίος έκανε τα πάντα με την άπειρη σοφία, χάρη και παντοδυναμία Του και σε δημιούργησε κατ᾽ εικόνα και ομοίωσή Του.

Όταν παίρνεις ή έχεις χρήματα ή θησαυρό, θυμήσου ότι ο ακένωτος θησαυρός μας, από τον οποίο αντλούμε όλους τους θησαυρούς της ψυχής και του σώματός μας, η ανεξάντλητη πηγή κάθε ευλογίας, είναι ο Θεός. Ευχαρίστησέ Τον με όλη την καρδιά σου, και μην κλείνεις τους θησαυρούς σου μέσα σου, μήπως έτσι κλείσεις την είσοδο της καρδιάς σου στον ανεκτίμητο και ζωντανό θησαυρό, τον Θεό· αλλά μοίρασε μέρος της περιουσίας σου σ᾽ αυτούς που έχουν ανάγκη, στους άπορους, στους φτωχούς αδελφούς σου, οι οποίοι έχουν μείνει σ᾽ αυτήν τη ζωή για να φανερώσεις σ᾽ αυτούς την αγάπη και την ευγνωμοσύνη σου στον Θεό, και να αμειφθείς γι᾽ αυτό στην αιωνιότητα από τον Θεό.

Όταν βλέπεις τη λευκή λάμψη του αργύρου, μη δελεασθείς από αυτήν αλλά σκέψου ότι η ψυχή σου οφείλει να είναι λευκή και να λάμπει με τις αρετές του Χριστού. Όταν βλέπεις τη λάμψη του χρυσού, μη σαγηνεύεσαι από αυτήν αλλά θυμήσου ότι η ψυχή σου πρέπει να καθαρίζεται με τη φωτιά όπως ο χρυσός, και ότι ο Κύριος επιθυμεί να σε κάνει να λάμπεις κι εσύ όπως ο ήλιος, στην αιώνια, λαμπρή βασιλεία του Πατέρα Του. 
Θυμήσου ότι θα δείς τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον Θεό, την Αγία Τριάδα, την Υπεραγία Παρθένο και Μητέρα του Θεού και όλες τις επουράνιες δυνάμεις και τους αγίους να λάμπουν πλημμυρισμένοι από το ανέκφραστο φως το οποίο ξεχύθηκε επάνω τους».

πηγή

Πάμε ψηλά στο όρος Θαβώρ!

Σκέψεις στη Δεσποτική Εορτή της Μεταμορφώσεως

Άσε το σκοτάδι κι έλα να δεις: πάμε στη κορφή του όρους Θαβώρ, να δούμε ό, τι δε μπορούσαμε να δούμε όταν ήμασταν στη γη, συνασπισμένοι με σκοτάδι. Πάμε, ας αφήσουμε τις τόσες μέριμνες κι ας δούμε τελικά στη ζωή τι έχει σημασία ή καλύτερα τι είναι η Ζωή στ’ αλήθεια. 

Πάμε στο όρος Θαβώρ για να δούμε ποιος είναι ο Χριστός, ποιος είναι Αυτός που γεννήθηκε σαν κι εμάς τους ανθρώπους, που κανακεύτηκε στην αγκαλιά της Μάνας κι όταν κρύωνε σαν ήτανε μικρό παιδί, η Μάνα Τον εσκέπαζε για να μη κρυώσει…

Κι όταν μεγάλωσε μας θεράπευσε, μας δίδαξε, μας ανέστησε: Ιησούς Χριστός, ο Υιός και Λόγος του Θεού, πάμε στο όρος Θαβώρ, Αυτός μας αναμένει.

Αυτός που μας αναγέννησε απ’ το νερό της κολυμβήθρας κι όλους μας έκανε αδέλφια σα να βγήκαμε απ’ την ίδια Μάνα. Αυτός, Πατέρας που είδε τη γύμνια μας και δε μας έντυσε απλά για να μη κρυώνουμε, αλλά μας έγινε ο ίδιος για μας ρούχο: όσοι στο όνομά Του βαπτιστήκαμε, μ’ Αυτόν ντυθήκαμε. Πανοπλία Αθανασίας. Πάμε στο όρος Θαβώρ να δούμε ότι ντυθήκαμε από Φως!

Τι καθόμαστε στο σκοτάδι; Μήπως επαναπαυόμαστε σ’ αυτό; Πάμε στο όρος Θαβώρ να δούμε το Χριστό που λάμπει από Φως. Και μες το Φως όλους εμάς διδάσκει να βγούμε απ’ τους εαυτούς μας, απ’ τις απάτες που τρέφουμε, ν’ αφήσουμε τη χλιαρότητα, να πιάσουμε τη δράση. Η ανηφόρα δύσκολη. Δύσκολη για τον καθένα, δύσκολη για όλους μαζί… μα δεν είμαστε ορφανοί! Στο δρόμο για τη κορφή του Θαβώρ έχουμε οδηγό -Πνεύμα Άγιο- δεν είμαστε μόνοι και δε θα ‘μαστε ποτέ μέχρι να πάψουν οι αιώνες.

Για δική μας χάρη, στο δικό Του αίμα, ίδρυσε ο Χριστός την Εκκλησία.

Ο χρόνος των ανθρώπων κάποτε τελειώνει. Θάνατος και σκοτάδι. Μα ο Χριστός μας έδειξε ότι το Φως Του υπερβαίνει το θάνατο και τη φθαρτότητα του χρόνου. Τέλειος Θεός, Άνθρωπος Τέλειος που λάμπει αγέρωχα στο Φως μας έκανε παιδιά Του και κληρονόμους του Φωτός Του. Το σκοτάδι δεν είν’ ανθρώπινο, το σκοτάδι είναι στη φύση μας ξένο. Το σκοτάδι κι αυτό, καρπός της εξορίας. Εμείς όμως πλαστήκαμε απ’ τον Σωτήρα για το Φως!

Ιάσων Ιερομ.

πηγή

Ιησούς Χριστός.Η Οδός και η Ζωή

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός «ὀνομάστηκε ἄνθρωπος, ὀνομάστηκε υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὀνομάστηκε ὁδός, ὀνομάστηκε θύρα, ὀνομάστηκε πέτρα…

Γιατί ὀνομάστηκε ὁδός; Γιά νά μάθεις ὅτι μέ Αὐτόν ἀνεβαίνουμε στόν Πατέρα.
Γιατί ὀνομάστηκε πέτρα; Γιά νά μάθεις τή χρησιμότητα καί τή σταθερότητα τῆς πίστης!

Γιατί ὀνομάστηκε θεμέλιο; Γιά νά μάθεις ὅτι ὅλα τά βαστάζει!

Γιατί ὀνομάστηκε ρίζα; Γιά νά μάθεις ὅτι ἀνθίζουμε μέσα σέ Αὐτόν.
Γιατί ὀνομάστηκε βοσκός; Ἐπειδή μᾶς ποιμαίνει.
Γιατί ὀνομάστηκε πρόβατο; Ἐπειδή γιά χάρη μας θυσιάστηκε καί ἔγινε ἐξιλαστήριο θύμα.

Γιατί ὀνομάστηκε ζωή; Ἐπειδή μᾶς ἀνέστησε, ἐνῶ ἤμασταν νεκροί.
Γιατί ὀνομάστηκε φῶς; Ἐπειδή μᾶς ἀπάλλαξε ἀπό τό σκοτάδι.
Γιατί ὀνομάστηκε βραχίονας; Ἐπειδή εἶναι ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα.

Γιατί ὀνομάστηκε Λόγος; Ἐπειδή γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα. Γιατί ὅπως ὁ δικός μου λόγος γεννιέται ἀπό τήν ψυχή μου, ἔτσι καί ὁ Υἱός γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα.
Γιατί ὀνομάστηκε ἔνδυμα; Ἐπειδή Τόν ντύθηκα ὅταν βαπτίσθηκα.
Γιατί ὀνoμάστηκε τράπεζα; Ἐπειδή Τόν ἐσθίω, ἀπολαμβάνοντας τά Μυστήρια.

Γιατί ὀνομάστηκε οἶκος; Ἐπειδή κατοικῶ μέσα σέ Αὐτόν;
Γιατί ὀνομάστηκε ἔνοικος; Ἐπειδή γινόμαστε ναός Του.
Γιατί ὀνομάστηκε κεφαλή; Ἐπειδή ἔγινα μέλος Του.

Γιατί ὀνομάστηκε νυμφίος; Ἐπειδή πῆρε τήν ψυχή μου νύμφη.
Γιατί ὀνομάστηκε ἁγνός; Ἐπειδή μέ ἔλαβε παρθένο.

Γιατί ὀνομάστηκε Κύριος; Ἐπειδή εἶμαι δοῦλος Του».

πηγή

«Παναγία». Μια λέξη, που κρύβει τόσα πολλά νοήματα.

Σήμερα επιθυμούμε η αναφορά μας να αφορά σ’ ένα ιστορικό πρόσωπο, που δεν μας έχει και δεν πρόκειται να μας απογοητεύσει ποτέ…Πολλοί ισχυρίζονται, πως ο Αύγουστος είναι ο μήνας της Παναγίας, καθώς σ’ ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο τιμάται και εορτάζεται η Κοίμησή της. Μια προσεκτική, όμως, ανάγνωση θα μας βοηθήσει να διαπιστώσουμε ότι τελικά ολόκληρο το εκκλησιαστικό έτος είναι αφιερωμένο στη «Δέσποινα Παναγία». 
Ξεκινά ο Ιούλιος και το πρώτο διήμερό του είναι αφιερωμένο στην Παναγία των «Βλαχερνών». Ένα προσωνύμιο, που λαμβάνει η Θεοτόκος από την ομώνυμη εκκλησία-προσκύνημα της Κωνσταντινούπολης και συγκεκριμένα της συνοικίας των Βλαχερνών, επί των ακτών του Κερατίου κόλπου. Μνημείο, που δυστυχώς, δεν διασώζεται!

Μετά την περίοδο των αγίων Αποστόλων, αρχίζει ουσιαστικά μια δίμηνη θερινή περίοδος αφιερωμένη κατεξοχήν στη «Μητέρα του Κόσμου». Η περίοδος αυτή, βέβαια, διανθίζεται με τιμητικές αναφορές σε ιερά πρόσωπα, που την αγάπησαν και μιμήθηκαν τον αγιασμένο βίο της (οι αγίες Παρασκευή, Μαρίνα, Μαρκέλλα κ.ά.).
Κάθε αναφορά στην Υπεραγία Θεοτόκο αποτελεί αφορμή γόνιμου στοχασμού. «Παναγία». Μια λέξη, που κρύβει τόσα πολλά νοήματα. Τόσο έντονο προσωπικό μυστικό στοιχείο. Η Μάνα, που αγκαλιάζει τον κόσμο και μεσιτεύει αενάως στον Υιό της για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Δικαιολογημένα ο λαός μας τιμά και σέβεται την Παναγία περισσότερο από κάθε άλλο ιερό πρόσωπο, την οποία και επικαλείται σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής του. 
Περίλαμπροι ή απέριττοι ναοί αφιερωμένοι στην Παναγία βρίσκονται διάσπαρτοι σ’ ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο. Ορισμένοι είναι ξακουστοί για την ιστορία τους και άλλοι για τις θαυματουργικές εικόνες Της, αποτελώντας πανελλήνια και οικουμενικά ιερά προσκυνήματα. Το όνομα της Παναγίας συνοδεύεται από ένα μεγάλο αριθμό προσωνυμίων που της έχουν αποδοθεί. Υπολογίζεται πως περίπου έξι χιλιάδες ονόματα ή προσωνύμια τής έχουν αποδοθεί από τον πιστό λαό λόγω των ιδιοτήτων της, του χρόνου που εορτάζει, τη θέση που βρέθηκε η εικόνα της ή της τοποθεσίας που βρίσκεται ο ναός της.

Το ακόλουθο απόσπασμα από τον εγκωμιαστικό λόγο για την Υπεραγία Θεοτόκο, του κατεξοχήν Θεολόγου αγ. Ιωάννη του Δαμασκηνού, συνοψίζει τις σκέψεις μας:
«Και να που όλες οι γενιές Σε μακαρίζουν… Γιατί έγινες ευλογία για όλον τον κόσμο, αγιασμός για το σύμπαν, άνεση για τους κουρασμένους, παρηγοριά για τους πενθούντες, θεραπεία για τους αρρώστους, λιμάνι για τους θαλασσοδαρμένους, συγχώρηση για τους αμαρτωλούς, παρηγοριά για τους λυπημένους, πρόθυμη βοήθεια για όλους που σε επικαλούνται, αρχή και μέση και τέλος όλων των αγαθών που ξεπερνούν τον νου μας». Χρόνους καλούς!

 Eφημερίδα «Κέρκυρα Σήμερα»

Από την σελίδα στο Facebook του Δημήτρη Μεταλληνού

«Γεννηθέντες επόπτες της αυτού μεγαλειότητος»

ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

 Το μεγάλο ερώτημα πολλών ανθρώπων και ιδιαιτέρως νέων, είναι πώς αποδεικνύεται η ύπαρξη του Θεού. Μπορεί να γνωρίζουμε τι λέει η Εκκλησία για τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, διότι μέσω Αυτού μπορούμε να γνωρίσουμε την ύπαρξη του Θεού Πατέρα και την αποστολή του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο, να σπουδάζουμε μικρότερες ή μεγαλύτερες λεπτομέρειες της ζωής Του, να συμμετέχουμε στη ζωή της πίστης μέσω των μυστηρίων της Εκκλησίας, όμως ο ορθολογιστής εαυτός μας πάντοτε θέτει αυτό το μεγάλο ερώτημα: είναι αλήθεια όλα αυτά όσα μαθαίνουμε ή ακούμε να λέγονται για το Χριστό; γιατί οι αισθήσεις μας δεν βιώνουν την ύπαρξή Του; Γιατί η Εκκλησία στους αιώνες προσπαθεί να δείξει την παρουσία Του, αλλά τα αφήνει όλα τελικά στην προσωπική πίστη του καθενός; Είναι η πίστη η τελική απάντηση λοιπόν;

Ο απόστολος Πέτρος, με αφορμή το ερώτημα αυτό, κάνει μία αναφορά στον προβληματισμό αυτό: «ου γαρ σεσοφισμένοις μύθοις εξακολουθήσαντες εγνωρίσαμεν υμίν την Κυρίου ημών Ιησού Χριστού δύναμιν και παρουσίαν, αλλ’ επόπται γενηθέντες της εκείνου μεγαλειότητος» (Β’ Πέτρ. 1, 16). Δε βασιστήκαμε σε περίτεχνους μύθους για να σας γνωστοποιήσουμε την δυναμική έλευση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια το μεγαλείο Του.  Ο αποστολικός λόγος είναι σπουδαίος, διότι μεταθέτει το ερώτημα από το προσωπικό στοιχείο του καθενός, στη δυνατότητά μας να εμπιστευθούμε εκείνους που είδαν το Χριστό και την δόξα Του. Η εποχή μας βεβαίως έχει θεοποιήσει το «εγώ» του καθενός μας, με αποτέλεσμα να μην μας αφήνει να πειστούμε στον λόγο άλλων που έζησαν την όντως Αλήθεια της παρουσίας του Χριστού.  

Όμως εδώ ισχύει το παράδοξο. Ενώ όλοι μας αποδεχόμαστε τη γνώση της Ιστορίας, της Φυσικής, της Τεχνολογίας και της Τεχνικής χωρίς να έχουμε πειραματιστεί ή ερευνήσει πάνω σ’ αυτήν, διότι εμπιστευόμαστε όλους όσους το έχουν κάνει, όταν έρχεται η ώρα για την πίστη στο Χριστό, αρνούμαστε να δείξουμε εμπιστοσύνη στους «επόπτες της αυτού μεγαλειότητος», σα να πρόκειται για ανύπαρκτους ανθρώπους, σα να μην είναι εκείνοι οι οποίοι όχι

Θέλεις τη ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ σου;Έλα στην Εκκλησία

Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη 

 Αδελφοί μου, όπως αναφέρουν όλοι οι Άγιοί μας, η Μεταμόρφωση του Κυρίου έγινε 40 ημέρες προ της Σταυρώσεώς Του. Αυτό φαίνεται και από το κοντάκιον της εορτής που ψάλλουμε και το οποίο λέγει: «Ἐπί τοῦ ὄρους μετεμορφώθης καί ὡς ἐχώρουν οἱ μαθηταί σου τήν δόξαν σου, Χριστέ ὁ Θεός, ἐθεάσαντο, ἵνα ὅταν σε ἴδωσι σταυρούμενον, τό μέν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δέ κόσμῳ κηρύξωσι, ὅτι σύ ὑπάρχεις ἀληθῶς τοῦ Πατρός τό ἀπαύγασμα».

 Η Μεταμόρφωση του Κυρίου έλαβε χώρα λίγο προ της Μ. Παρασκευής, ώστε, όταν οι μαθητές Του Τον δουν σταυρωμένο, να κατανοήσουν ότι πάσχει εκουσίως επί του σταυρού για τη σωτηρία των ανθρώπων και όχι εξ αδυναμίας. Αφού είδαν λίγο από την δύναμη και τη δόξα Του στο όρος Θαβώρ, κατενόησαν ότι ως Θεός θυσιάζεται τώρα με τη θέλησή Του και με σκοπό να δώσει το αίμα Του εις άφεσιν αμαρτιών ολόκληρης της ανθρωπότητας.

 Ωστόσο, όπως αναφέρουν αρκετοί θεολόγοι, προκειμένου ο εορτασμός της Μεταμορφώσεως να εορτάζεται πανηγυρικά και επειδή η περίοδος της Σαρακοστής είναι μία περίοδος πένθιμη, μεταφέρθηκε ημερολογιακά στις 6 Αυγούστου. Λέγεται, επίσης, ότι η εορτή της Μεταμορφώσεως μεταφέρθηκε από την αγία Τεσσαρακοστή του Πάσχα στις 6 Αυγούστου, διότι ο Ιερός Ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού που έκτισε η αγία Ελένη επί του όρους Θαβώρ, εγκαινιάσθηκε στις 6 Αυγούστου. Έτσι καθιερώθηκε σιγά σιγά από τον 4ο αιώνα και μετά η Μεταμόρφωση να εορτάζεται την ημέρα αυτή, των εγκαινίων του Ναού, έως και σήμερα.

 Εμείς, όμως, ταπεινά, θα συμπληρώσουμε και έναν ακόμη πνευματικό λόγο για τον οποίο θεωρούμε ότι μεταφέρθηκε η εορτή της Μεταμορφώσεως στις 6 Αυγούστου. Θεωρούμε ότι η ημερομηνία 6 Αυγούστου, κατά την οποία ορίστηκαν υπό των αγίων Πατέρων τα εγκαίνια του Ναού της Μεταμορφώσεως στο όρος Θαβώρ, δεν είναι τυχαία. Οι Πατέρες της Εκκλησίας θέλησαν προφανώς να στείλουν προς όλες τις γενεές ένα πνευματικό μήνυμα.

 Το επιχείρημα πολλών ότι η μεταφορά της εορτής της Μεταμορφώσεως από τη Σαρακοστή στις 6 Αυγούστου έγινε εξαιτίας της αυστηρής νηστείας της περιόδου της Μ. Τεσσαρακοστής, δεν είναι τόσο ισχυρό. Κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή του Πάσχα η νηστεία είναι ιδιαίτερα αυστηρή, διότι δεν καταλύεται το έλαιον και ο οίνος. Ομοίως, όμως, και η νηστεία του Δεκαπενταυγούστου που γίνεται προς τιμή της Κοιμήσεως και Μεταστάσεως της Θεοτόκου, είναι πάλι αυστηρή νηστεία χωρίς κατάλυση οίνου και ελαίου. Επομένως, ταπεινά θεωρούμε ότι για τη μεταφορά της εορτής υπερίσχυσαν τα εγκαίνια του Ναού της Μεταμορφώσεως και το πνευματικό μήνυμα που ήθελαν οι Άγιοι Πατέρες να στείλουν προς όλο το χριστιανικό κόσμο. Διότι μεταφέροντας την εορτή της Μεταμορφώσεως κατά το μήνα Αύγουστο, όπως θα εξηγήσουμε κατωτέρω, αναδεικνύουν το ρόλο, το στόχο και το λόγο υπάρξεως της Εκκλησίας.

 Ο Χριστός, όπως έχουμε αναφέρει και αλλού, ουσιαστικά δε μεταμορφώθηκε ποτέ ο ίδιος. Δεν έλαμψε δηλαδή στιγμιαία ως φως και ως ήλιος, διότι ο Χριστός είναι το Φως και ο πνευματικός Ήλιος και λάμπει πάντοτε. Έλαμπε μέσα στη φάτνη, έλαμπε στην Αίγυπτο, έλαμπε στη Ναζαρέτ, έλαμπε στην Ιερουσαλήμ, έλαμπε παντού και πάντα.

 Εμείς, όμως, όπως και οι μαθητές του Κυρίου μας, δεν μπορούμε να δούμε τη λάμψη και τη δόξα του Ιησού, διότι μας εμποδίζουν οι αμαρτίες μας, όπως εμποδίζονται και τα μάτια του σώματός μας να δουν τον ήλιο, όταν υπάρχουν σύννεφα στον ουρανό. Πρέπει να φύγουν τα σύννεφα, για να φανεί ο ήλιος και η λάμψη του. Η θέα του ακτίστου φωτός και της δόξας του Θεού προϋποθέτουν την κάθαρση της ψυχής μας από τις αμαρτίες και τις ανομίες μας. Γι’ αυτό και ο Κύριός μας είπε: «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται».

Νά ψέλνης τό «Πάντων προστατεύεις, ἀγαθή» καί τό «Πάντων θλιβοµένων ἡ χαρά»(Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης)

– Γέροντα, ὅταν ἔχω συνέχεια πτώσεις στὸν ἀγώνα μου, μὲ πιάνει λύπη.
– Νὰ ψέλνης τὸ «Πάντων προστατεύεις, ἀγαθὴ» καὶ τὸ «Πάντων θλιβοµένων η χαρά».

Αὐτὸ νὰ τὸ κάνης σὰν κανόνα, καὶ ἡ Παναγία θὰ σὲ βοηθήση.
Ἡ Παναγία δὲν µᾶς ἀφήνει· μᾶς κουβαλάει στὴν πλάτη Της, ἀρκεῖ κι ἐµεῖς νὰ τὸ θέλουµε καὶ νὰ µὴν κλωτσᾶµε, ὅπως κάνουν τὰ ἄτακτα παιδιά.

– Γέροντα, θὰ ἤθελα ἡ Παναγία νὰ κρατήση κι ἐµένα στὴν ἀγκαλιά Της, ὅπως κρατάει τὸν Χριστό.
– Δὲν σὲ κράτησε ποτὲ ἐσένα; Δὲν ἔνιωσες καµµιὰ φορὰ σὰν µωρὸ στὴν ἀγκαλιά Της; Ἐγὼ αἰσθάνοµαι σὰν παιδάκι κοντά Της. Τὴν νιώθω Μάνα µου. Πολλὲς φορὲς πηγαίνω καὶ ἀκουµπῶ στὴν εἰκόνα Της καὶ λέω: «Τώρα, Παναγία µου, θὰ θηλάσω λίγο Χάρη».
Νιώθω σὰν µωρὸ ποὺ θηλάζει στὴν ἀγκαλιὰ τῆς µάνας του ξέγνοιαστο, ἀµέριµνο, καὶ νιώθει τὴν µεγάλη της ἀγάπη καὶ τὴν ἀνέκφραστη στοργή της, καὶ τρέφοµαι µὲ Χάρη.

πηγή

La Rebellion cachée": Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για την γενοκτονία της Βανδέας

Το «La Rebellion cachée» (The Hidden Rebellion / Η Κρυφή Εξέγερση) είναι ένα γαλλικό δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ παραγωγής και σκηνοθεσίας του Daniel Rabourdin που γράφτηκε από τον Rabourdin και τον Matthew Donlan, και το οποίο αφηγείται την ιστορία του Πολέμου (ή Σφαγής ή Γενοκτονίας) της Βανδέας, (Guerre de Vendée, 1793), της ένοπλης αντίδρασης ενάντιας στην αντικληρικοφροσύνη και τον ολοκληρωτισμό της«Γαλλικής Επανάστασης».

Λίγα κινήματα στο σύγχρονο κόσμο έχουν τόσο υμνηθεί όσο η Γαλλική Επανάσταση, η οποία έφερε τον «Διαφωτισμό» και την «δημοκρατία», ενώ ήταν ένα φανατικό κίνημα το οποίο επιχείρησε να διαλύσει συθέμελα την παράδοση του παλαιού κόσμου. Ιδίως στην περίοδο της Τρομοκρατίας κορυφώθηκαν οι αυταρχικές πολιτικές, οι μαζικές εκτελέσεις αλλά και ο βίαιος αποχριστιανισμός της χώρας.  Την σκοτεινή εκείνη εποχή, μία μικρή επαρχία στις ακτές του Ατλαντικού ωκεανού ύψωσε το ανάστημα της κατά του Παρισιού:  η Βανδέα

Ω θύγατερ Αδάμ και μήτηρ Θεού".(Προφητείες που αναφέρονται στο πάνσεπτο πρόσωπό Της)

Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Αύγουστος, ο τελευταίος μήνας του εκκλησιαστικού μας έτους.
Αφιερωμένος αρχικά κατά τα βυζαντινά χρόνια στον Τίμιο Σταυρό, εξ’ ου και η πρόοδος του Τιμίου Σταυρού την πρώτη του μηνός, η λιτάνευση στη Βασιλίδα των Πόλεων, την Κωνσταντινούπολη και η τέλεση του Αγιασμού προς αποφυγή μολυσματικών ασθενειών, όπως μας σημειώνει σε μια ομιλία του ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς 1.
Μετά την κλοπή του Τιμίου Ξύλου από τους δυσεβείς και σφετεριστές Σταυροφόρους, ο μήνας αυτός αφιερώθηκε στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, αφού στις 15 Αυγούστου εορτάζεται η πάνσεπτος Κοίμηση και η εις ουρανούς Μετάστασή της, που αποτελεί για εμάς τους Ορθοδόξους το θεομητορικό Πάσχα μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.

Είναι δε παράδοση της Εκκλησίας μας, όταν αναφερόμαστε στο πρόσωπο του Χριστού, να θέτουμε «φυλακή» στο στόμα μας κατά τον ιερό ψαλμωδό: «Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου»2. Και τούτο, γιατί είμαστε άγευστοι της χάριτος του Θεου και, συγχρόνως, δεν διαθέτουμε και την καρδιακή καθαρότητα.

Εξίσου, επίσης, σημαντικό είναι να περιφρουρούμε το στόμα μας και τα χείλη μας, όταν πρόκειται να μιλήσουμε περί του προσώπου της Υπεραγίας Θεοτόκου. Άν ο Μωυσής άκουσε τη φωνή του Θεού που του έλεγε: «λύσε το υπόδημα των υποδημάτων σου»3 μπροστά στην φλεγομένη και μη κατακαιομένη βάτο, πόσο μάλλον οφείλουμε προσοχή για το πως θα σταθούμε και θα μιλήσουμε για το πρόσωπο, το οποίο ουράνωσε το γεώδες ημών φύραμα!

 Γι’ αυτό και παρακαλούμε μαζί με τους αγίους υμνωδούς της Εκκλησίας μας, κάθε φορά που γιορτάζουμε ένα θεομητορικό γεγονός, να μας δώσουν «γλώσσαν και προφοράν και λογισμόν ακαταίσχυντον»4, προκειμένου να μιλήσουμε για κείνη που μας έδωσε τη δυνατότητα, κατά την έκφραση του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά «ταις αισθήσεσιν τον αόρατον οράν εν είδει και σχήματι»5, να βλέπουμε δηλαδή με τις αισθήσεις μας τον Μονογενή Υιό του Θεού που έγινε άνθρωπος στα πανάχραντα σπλάχνα της.

Κι αν ακόμα διαθέταμε την καθαρότητα των Αγγέλων, την ομολογία και το αίμα των Μαρτύρων, αν ακόμη ήμασταν στολισμένοι με τα δάκρυα των Οσίων, δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τα μεγαλεία της, τα οποία «εποίησεν αυτή ο Δυνατός».
«Ταύτην ουκ ανθρωπίνη γλώττα, ουκ αγγέλων νους υπερκόσμιος κατ' αξίαν ευφημήσαι δύναται, δι' ης ημίν δέδοται την δόξαν Κυρίου τηλαυγώς κατοπτρίζεσθαι». 

Αληθινά δεν υπάρχει γλώσσα ανθρώπου, ούτε υπερκόσμιος αγγελικός νους, που

Ὅποιος ἔχει πολλή εὐλάβεια στην Παναγία, ἀκούει το ὄνοµά Της και ἀλλοιώνεται

Ὅποιος ἔχει πολλὴ εὐλάβεια στὴν Παναγία, ἀκούει τὸ ὄνοµά Της καὶ ἀλλοιώνεται. Ἤ, ἂν τὸ βρῆ κάπου γραµµένο, τὸ ἀσπάζεται µἐ εὐλάβεια καὶ σκιρτάει ἡ καρδιά του. Μπορεῖ νὰ κάνη ὁλόκληρη Ἀκολουθία µὲ ἕναν συνεχῆ ἀσπασµὸ στὸ ὄνοµα τῆς Παναγίας. Καὶ ὅταν προσκυνᾶ τὴν εἰκόνα Της, δὲν ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι εἰκόνα, ἀλλὰ ὅτι εἶναι ἡ ἴδια ἡ Παναγία, καὶ πέφτει κάτω λειωµένος, διαλυµένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη Της.

Άγιος Παΐσιος

πηγή

Ποιμαντική προσέγγιση ατόμων με κατάθλιψη

Ποιμαντική προσέγγιση ατόμων με κατάθλιψη

http://ikee.lib.auth.gr/record/125413/files/GRI-2011-6044.pdf

Ανατριχιαστικό κορεό στο Λέγκια - Αστανά

Οι φίλαθλοι της Λέγκια τίμησαν με ένα ανατριχιαστικό πανό στον εντός έδρας αγώνα με την Αστανά τη μνήμη των θυμάτων από την Εξέγερση της Βαρσοβίας, η οποία άρχισε την 1η Αυγούστου 1944 και διήρκεσε 63 ημέρες.

Στο περιθώριο της ρεβάνς για τον 3ο προκριματικό γύρο του Champions League, οι Πολωνοί εμφάνισαν ένα συγκλονιστικό κορεό στην κερκίδα, που παρουσιάζει έναν στρατιώτη των ναζιστικών δυνάμεων να κρατάει ένα τραυματισμένο και τρομαγμένο παιδί από την Πολωνία και να του έχει τοποθετήσει ένα πιστόλι στον δεξί κρόταφο.

Κάτω από το πανό, υπάρχει η επεξήγηση που κόβει την ανάσα: "Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, οι Γερμανοί σκότωσαν 160.000 ανθρώπους, χιλιάδες εκ των οποίων παιδιά".

πηγή

Εαν ειναι μερακλης ο ανθρωπος!

Εθνικες μεταφορες!Εαν ειναι μερακλης ο ανθρωπος!

facebook

Καλή Παναγιά, αδέλφια!

"Καλή Παναγιά" σημαίνει "καλή παρηγοριά",
"καλή απαντοχή","καλή ελπίδα",
"καλό ταξίδι στην πορεία...στον δρόμο
που θα βρει απάγκιο (και φέτος) στον Δεκαπενταύγουστο".

"Καλή Παναγιά" πάει να πει να βγούμε να Την συναντήσουμε
στους δρόμους που έχει πάρει για να βρει Εκείνη τους αναγκεμένους.

"Καλή Παναγιά".....ωραία που ακούγεται το ΄Ονομά Της και η ευχή....
δάκρυα ,ψίθυροι, ικεσίες, υψωμένα χέρια, βεβαιωμένες ελπίδες, λουλούδια ,τα καλύτερα των κήπων, στολίζουν τα εικονίσματα της...

facebook

Τμήμα του δεξιού ποδιού του Αγίου Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Στεφάνου.

Τμήμα του δεξιού ποδιού του Αγίου Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Στεφάνου. Σέμνωμα και Μέγα Κειμήλιο του Ναού του Αγίου Στεφάνου Ν.Ιωνίας, φερμένο από τους Πρόσφυγες της Σαφραμπόλεως του Πόντου της Μ. Ασίας, όπου ο εκεί Ναός του Αγίου Στεφάνου έχει μετατραπεί σε Τζαμί (Ουλού Τσαμί στην περιοχή ''Κιράνκιοι'')

Από την σελίδα στο Facebook του π.Τιμόθεου Ηλιάκη

Μεγαλυνάριο προ του Θεομητορικού Αυγούστου

  Σαν την χελιδόνα πού μαζεύει στην αγκαλιά της τα χελιδονάκια και σαν το μέλι το γλυκύ πού τραβά τις μέλισσες από απόσταση, θα μας μαζέψει η Υπεραγία Θεοτόκος στον Ναό του Υιού της για να πανηγυρίσουμε την ανεκλάλητη ικανοποίηση και το αναφαίρετο προνόμιο, να απευθυνόμαστε στο θεομητορικό πρόσωπο της με μεγαλυνάρια παρακλητικά και με δοξαστικές παρακλήσεις! 

 Τώρα στο απόγειο του πλέον ηδύτατου και λαμπρού θέρους, μαζευόμαστε να χαρούμε την θαλπωρή την υπερκόσμια και την φυσική της χάρη.Ένα αίσθημα εξωπραγματικό ταυτόχρονα, σταλμένο από τις ουράνιες πηγές της μακαριότητας και τόσο φυσικό και επίγειο συνάμα, όσο η αγάπη και η εξάρτηση μας από την φυσική μας μητέρα.

  Όταν ο Κύριος πάνω στον Σταυρό παρέδωσε την φροντίδα της Μητέρας Του, στον ηγαπημένο μαθητή και επιστήθιο Ιωάννη, ήταν σαν να μας κατέλιπε, σε μας στην εκκλησία, την φροντίδα και την στοργή της μάνας Του.
Ήταν σαν να μας άφηνε παρακαταθήκη και παραγγελία παρηγοριάς προς Αυτήν , πού δίστομος ρομφαία καταξέσκισε την μητρική της καρδιά, όταν είδε τον Γιό της σταυρωμένο και νεκρό.
 Όμως αυτή η ελάχιστη στοργή και αγάπη πού δείξαμε ως άνθρωποι αδύναμοι και εγκόσμιοι στην μεγάλη και κοινή μητέρα, αυτή η λατρευτική σχεδον απόδοση τιμής στο αγνότατο πρόσωπο της, μετηλλάχθη σε στοργή άπειρη, σε αγάπη ουράνια, σε λατρεία και αφοσίωση ως προς μητρός προς τα τέκνα, από την Παναγία Θεοτόκο προς εμάς τους ολίγιστους. 
Εμείς την βάλαμε στο μέσον της Εκκλησίας, εκεί ψηλά στην κόγχη του ιερού, να ενώνει γή και ουρανό και αυτή μας έβαλε μέσα στην ποδιά της, στην πανάγια σκέπη της. Και η φροντίδα η δική μας, έγινε φροντίδα δική της και αυτή πού ονομάσαμε πρώτη αδελφή και μάνα μας, έγινε η Μεγάλη μας Μητέρα, η ουράνια σκέπη, η πηγή κάθε στοργής και μέριμνας, η ακαταμάχητη προστασία και η θερμότερη μεσιτεία για όλους, από αμαρτωλού εβδελυγμένου έως αγίου, προς τον Υιο της.

Η Αγία Φωτού στο χωριό Άγιος Ανδρόνικος Καρπασίας(+2 Αυγούστου)

Καρηασέων το κλέος και Κυπρίων αγλάισμα και των ασθενούντων η ρώσις, των πεπηρωμένων ανάβλεψις, των προς σε πιστώς προστρεχόντων εν τω θείω ναώ σου, πανένδοξε, τας ιάσεις παράσχου τοις δούλοις σου πάντοτε, ίνα ευχαρίστως κράζωμεν, Φωτεινή Οσία νύμφη Χριστού καλλιπάρθενε. Δόξα τω σε δοξάσαντι, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν Ιάματα.
Απολυτίκιο Αγίας Φωτούς της θαυματουργού.

Στο χωριό Άγιος Ανδρόνικος Γιαλούσας στη χερσόνησο της Καρπασίας (εδώ), βρίσκεται το σπήλαιο στο οποίο ασκήτεψε η Αγία Φωτεινή η Κυπρία που στην Κύπρο είναι γνωστή ως Αγία Φωτού και είναι μια από τις πιο αγαπημένες αγίες της περιοχής. Όταν ανακάλυψαν το σπήλαιο οι κάτοικοι του χωριού ανακήρυξαν την Αγία Φωτού ως πολιούχο του χωριού τους και της έκτισαν ναό επί Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, κατά τον 18 ο ειώνα.

Κάθε χρόνο τη παραμονή της γιορτής της αγίας που είναι στις 2 Αυγούστου, χιλιάδες πιστοί απ' όλη την Καρπασία αλλά και από άλλα μέρη της Κύπρου κατέκλυζαν τον Άγιο Ανδρόνικο όπου έστηναν καλύβες και άρχιζαν ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια του νησιού, με χορούς τραγούδια και μπόλικο φαγοπότι. Ο Άγιος Ανδρόνικος μέχρι το 1964 ήταν μικτό χωριό και έτσι συμμετείχαν και οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι στο πανηγύρι οι οποίοι γιόρταζαν μαζί με τους Ελληνοκύπριους.
Παρόλη την αγάπη που τρέφουν οι κάτοικοι της Καρπασίας για την Αγία Φωτού, δεν υπάρχουν πληροφορίες για την ζωή της , την καταγωγή της, και τον χρόνο που έζησε. Τα όσα είναι γνωστά αναφέρονται από την παράδοση και τον χρονογράφο Λεόντιο Μαχαιρά.

Η τοπική παράδοση στη Καρπασία, λέγει ότι η Αγία Φωτού καταγόταν από το Ριζοκάρπασο, από απλοϊκούς γονείς. Από νεανική ηλικία απέρριψε την κοσμική ζωή και τον γάμο και απεσύρθηκε σε ασκητήριο που δημιούργισε, μέσα σε μια σπηλιά. Εκεί έζησε μία άγια ζωή , με προσευχή, νηστεία εγκράτεια, και παρθενία, αφιερωμένη στον Θεό.

Η παράδοση λέγει επίσης 'οτι η Αγία έκανε θαύματα ενώ ακόμη βρισκόταν στην ζωή. Όταν απεβίωσε ετάφη από πιστούς και ευλαβείς Χριστιανούς. Στον Τάφο της ο οποίος ανεκαλύθηκε μετά από θεία αποκάλυψη, έγραφε τα εξής λόγια: Φωτεινή Παρθένος Νύμφη Χριστού.
Η θεία αυτή αποκάλυψη έγινε κατά τον 15 ο αιώνα καθώς μαρτυρεί ο χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιράς. Γράφει στο " Χρονικόν " του: " Ακόμη ευρίσκεται εις την Ακροτικήν ( Καρπασίαν ) εις την Κώμην του Αγίου Ανδρονίκου της Κανακαριάς, έχει ολίγον καιρόν και ευρέθη δι αποκαλύψεως Θεού, την λέγουν Αγίαν Φωτεινήν, και ο τάφος της έχει κάτω της γης. Έχει βήμαν και λειτουργούν και έχει νερόν αγίασμαν και έχει πολλύν βάθος νερόν και εις το γύρισμαν του φενκαριού ( στην αλλαγή του φεγγαριού), πήσση απάνω το νερόν, καθώς πήσσει το πάγος εις μίαν τζίππαν και σηκώνουν το ως γοιόν μίαν τάβλαν ως πάγος, και το ν' αργήση λεί ( όταν αρχίσει να λιώνει ) και γίνεται ψιλόν ως σγιόν τον κορνιακτόν ( λεπτόν σαν σκόνη ) και χολλιάζονται τυφλοί και θεραπεύονται ( και αλοίφονται οι τυφλοί και βλέπουν ) ".

Ο ναός και το ασκητήριο (σπηλαιο) της αγίας Φωτεινής στον Άγιο Ανδρόνικο Καρπασίας(εδώ)

Η Αγία Φωτού πιστεύεται ότι θεραπεύει ιδίως τις παθήσεις των ματιών. Ο τάφος της είναι υπόγειος και λαξευτός με 23 σκαλοπάτια και το αγίασμα βρίσκεται στο βάθος της σπηλιάς.
Μετά την προσφυγοποίηση τους, οι κάτοικοι του Αγίου Ανδρονίκου μετέφεραν τα οστά της Αγίας Φωτούς τις ελεύθερες περιοχές και τα τοποθέτησαν στον νεόκτιστο ναό του Αποστόλου Ανδρέα στον Συνοικισμό Κολοσσίου στη Λεμεσό. 
Από το 1974 μέχρι το 2003, ο Ναός της Αγίας Φωτούς που βλέπετε στις φωτογραφίες, εχρησιμοποιείτο από του Τούρκους σαν στάβλος για πρόβατα, αφού συλήθηκε και λεηλατήθηκε πρώτα.

πηγή

Σκέψεις στην Τάξη της Εκκλησίας και την αταξία των ανθρώπων

 Οι Πατέρες μας παράδωσαν μες την Εκκλησία να υμνούμε το Θεό αντιφωνικά. Αντιφωνικά σημαίνει να λέει ο ένας κι ο άλλος ν' απαντάει. Μες την Εκκλησιά των Ρωμιών έχουμε δύο χορούς, τον δεξί και τον αριστερό, να κόβει ο ένας κι άλλος να ράβει. Παρακαλούμε, δεόμαστε και ικετεύουμε μα και δοξολογούμε το Θεό χωρίς να υπάρχει αντιρρηση καμιά, τα πάντα σε Αυτόν να συμφωνούνε. Οι παλαιοί ψάλτες, καλόγεροι ή μη, ξέρανε πολύ καλά κι απ' έξω τι λέει ο δεξιά και τι ο αριστερά, χωρίς να διαβάσουνε το τυπικό ποτέ. Ξέρανε -και διδάσκουν σήμερα και 'μας- ότι το ψαλτήρι είναι ζωή, δεν είναι απλώς μια διαδρομή προς κάποια καταξίωση, εν τέλει ψυχοφθόρα μα πάνω απ' όλα κοσμική.

 Η αρχαία Εκκλησία είναι το μεγαλύτερο σχολείο για παπάδες και ψαλτάδες. Ήδη από κείνα το χρόνια ο ψάλτης λογιζότανε για κληρικός που θα πει ότι ακουμπάει πάνω στο κεφάλι του το χέρι του επισκόπου και τονε χειροθετεί. Ο ψάλτης είναι καθαγιασμένος όπως οποιοσδήποτε και οτιδήποτε μες την Εκκλησία. Την ίδια εποχή της αρχαίας Εκκλησίας, συνηθισμένο εικονογραφικό θέμα στα δάπεδα των ναών ήταν η σκηνή της συνύπαρξης των άγριων και των ήμερων ζώων. Τα πάντα μες την Εκκλησία είναι ήμερα. Τίποτε που να σαλεύει την ειρήνη δεν υπάρχει. Ο ψάλτης με τη σειρά του είναι εργάτης της λατρευτικής ειρήνης. Έχει ευθύνη τεράστια: στα χέρια του κρατά τυπικό αιώνων!

 Στα μοναστήρια υπάρχει ο κανονάρχης, εκείνος δηλαδή ο μοναχός που γυρνά από ψαλτήρι σε ψαλτήρι, διαγράφοντας πορεία από βορά προς νότο μέσα στο ναό, κρατώντας βιβλίο κοινό και προαναγγέλλοντας τα λόγια που μετά από δευτερόλεπτα ο κάθε χορός θα ψάλλει: κι οι δυο χοροί υμνολογούν απ' το ίδιο βιβλίο, αυτό δηλαδή που κρατά ο Κανονάρχης.

Το βιβλίο αυτό, με τη σειρά του, δεν είναι κτήμα του Κανονάρχη αλλά αποτελεί καρπό της εμπιστοσύνης του Ηγουμένου, όταν του το παρέδωσε την ημέρα που ο μοναχός ανέλαβε το διακόνημα αυτό. Κι ο Ηγούμενος δε κάθισε να γράψει πράγματα δικά του. Έβαλε “μετάνοια” στην Εκκλησία. Ό, τι η παράδοση προστάζει, τούτο είναι μες το βιβλίο γραμμένο. Να διδαχτούμε από την τάξη των μοναστηριών, ξέρουνε καλύτερα, έχουν εμπειρία!

 Έρχονται οι μέρες του Δεκαπενταυγούστου. Οι εκκλησίες θα γεμίσουν με κόσμο. Αρκετός απ' τον κόσμο που θα 'ρθει, ήταν ο ίδιος που 'ταν και πέρσι, αρκετοί είχαν έρθει και το Πάσχα... μα τις Κυριακές δεν ήρθαν... Κι ούτε κοινωνούν συχνά. Θα έρθουν όμως στην Εκκλησία... Ίσως από έθιμο, μα θα έρθουν. Άλλοι θα 'ρθουν επειδή συγκινούνται ή επειδή τους αρέσουν τα λόγια της Παράκλησης. Άλλοι επειδή έχασαν κάθε ελπίδα, άλλοι με πόνο στο σώμα οι ίδιοι ή τα παιδιά τους. Όλοι όμως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα έρθουν στη Παρθένο. Όλοι τελικά έχουμε κάτι ν'   αφήσουμε μπροστά στη νεκρική της κλίνη,  ώστε να το παραδώσει στα χέρια του Δεσπότη Υιού της, του βασιλιά της Ειρήνης. Όλοι έχουμε πόλεμο, όλοι τον πόλεμο ζούμε. Ο καθένας -με τον τρόπο του- αναζητά στον Χριστό Ειρήνη.

Όλοι αυτοί οι αδελφοί που αναζητούν Ειρήνη, θα 'ρθουν μες την εκκλησιά και θ' ακούσουνε εμάς, παπάδες και ψαλτάδες, που έχουμε στα χέρια μας το τυπικό των αιώνων για να τους αναπαύσουμε ταξιδεύοντας την Ειρήνη του Θεού -τη συνύπαρξη των άγριων και των ήμερων- μες την Εκκλησία.

Οι Πατέρες μας δίδαξαν την τάξη, η αταξία δεν έχει σχέση με την Εκκλησία. Το τυπικό ορίζει την τάξη και εμείς -πρώτα απ' όλα ο γράφων- είμαστε ολίγιστοι  ν' αμφισβητήσουμε την τάξη. . Προσθέτουμε και αφαιρούμε. Μπλέκουμε τη λατρεία του Θεού με τον εαυτό μας και τον συναισθηματισμό μας.

Ας σκεφτούμε όμως ότι ούτε μας εξόρισαν σαν τον Αη Γιάννη τον Χρυσόστομο, ούτε το χέρι μας έκοψαν όπως τ' Αη Γιάννη του Δασμασκηνού, ούτε μας χάραξαν το σώμα με ξυράφια όπως των Γραπτών Αδελφών, ούτε το σαγόνι μας έσπασαν όπως του Αγ. Μεθοδίου Κων/πολεως!

Τα θυσιαστικά παραδείγματα του βίου των Πατέρων που συνέβαλλαν στη διαμόρφωση της εκκλησιαστικής τάξης είναι αμέτρητα. Κι όλοι αυτοί είχανε ειρήνη μέσα τους κι ας πολεμήθηκαν φρικτά. Αυτή την Ειρήνη μας άφησε ο Χριστός, την ίδια ειρήνη μας παρέδωσαν κι Άγιοι Πατέρες. Ας μη στερήσουμε στους προσκυνητές του Δεκαπενταυγούστου την Ειρήνη που την έχουν τόσο ανάγκη. Έτσι, θα τους δούμε  στις εκκλησιές μας και την Κυριακή μετά τον Δεκαπενταύγουστο και κάθε Κυριακή του χρόνου. Κι αν όχι όλους, αρκετούς.

-απολείτουργες σκέψεις, Κυριακή 30 Ιουλίου 2017, που μας έψαλλαν ευσχημόνως και κατά τάξιν στο εκκλησάκι οι αυτάδελφοι Βακαλόπουλοι, Γιάννης και Κώστας, εξ Αγίου Πέτρου Κυνουρίας-

Ιάσων Ιερομ., Εφημέριος Ι. Μ. Παναχράντου Ν. Ηρακλείου Αττικής. 

Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου -Το μαρτύριο των Μακκαβαίων

 

Στον δεύτερο π.Χ. αιώνα οι ευσεβείς Ιουδαίοι αντιμετώπι­σαν πρωτοφανή πίεσι από τους κατακτητές τους Σελευκίδες, διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου, να αρνηθούν την θρησκεία τους και να προσχωρήσουν στην ειδωλολατρεία. Οι διωγμοί ήταν σκληροί και μάλιστα για τριάμιση χρόνια επί Αντιόχου Δ' του Επιφανούς, οπότε εκδηλώθηκε το αποκορύφωμα της αντίθεης μανίας. Δη­μιουργήθηκαν λαμπροί μάρτυρες, ολοζώντανες αποδείξεις της δυνάμεως του αληθινού Θεού. Τα μαρτύρια αυτά που χρονικά το­ποθετούνται στις έσχατες ημέρες της Π. Διαθήκης, προεικονίζουν αντίστοιχους άθλους που θα λάβουν χώρα στις έσχατες ημέρες της Κ. Διαθήκης, στα τριάμιση χρόνια που θα εκδηλωθή το αντίθεο μένος του Αντίχριστου.

Μακκαβαίοι ή Ασμοναίοι λέγονταν οι απόγονοι του ιερέα Ματταθία, πατέρα πέντε γυιών που πολέμησαν γενναία τους Σε­λευκίδες. Η ονομασία «Μακκαβαίοι» προήλθε από τον τρίτο γυιό του Ματταθία, τον Ιούδα που επικλήθηκε Μακκαβαίος, διότι σφυροκόπησε τους εχθρούς («μακκάμπα=σφυρί).

Εδώ παρουσιάζομε το μαρτύριο επτά αδελφών με την μητέρα τους και τον πνευματικό τους πατέρα Ελεάζαρο. Εκ παραδόσεως ξέρουμε ότι το όνομα της μητέρας ήταν Σολομονή που σημαίνει ειρηνική, και των παιδιών της, Αβείμ,Αντώνιος, Γουρίας, Ελεάζαρος, Ευσέβωνας, Αχείμ και Μάρκελλος. Εμαρτύρησαν στα πρώτα χρόνια της βασιλείας Αντιόχου Δ' του Επιφανούς, πριν ξεσπάση η μακκαβαϊκή επανάστασις με τον Ιούδα. Η Εκκλησία από ενωρίς ετίμησε την μνήμη τους. Η εορτή τους άγεται στην 1η Αυγούστου. Τέτοια ημέρα εξεφώνησε και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος την ομιλία του «Εις Μακκαβαίους» την οποία παραθέτουμε εδώ σε μετάφρασι και με κάποια σχόλια. Οι λόγοι του αγίου Γρηγορίου πάντα αποζητούν τα σχόλια, διότι έχουν πυκνότητα και βά­θος νοημάτων.
Το συγκινητικό μαρτύριο γίνεται ακόμη πιο συγκινητικό με τον απαράμιλλο κάλαμο του ιερού Πατρός. Ας σημειωθή ότι σώ­ζονται και τρεις ωραίες ομιλίες για τους Μακκαβαίους του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως φυλάσσεται ά­φθαρτο το λείψανο της αγίας Σολομονής.

1. Και οι Μακκαβαίοι; Γι' αυτούς είναι τούτη η πανήγυρις. Συμβαί­νει να μη τους τιμούνε και τόσο διότι δεν μαρτύρησαν στην χριστιανική περίοδο. Αξίζει όμως όλοι να τους τιμούν, διότι έδειξαν καρτερία χάριν της πατροπαράδοτης πίστεως. Αυτοί που αναδείχθηκαν μάρτυρες πριν από τα πάθη του Χριστού, τι θα κατόρθωναν άραγε, αν διώκονταν μετά τον ερχομό του Χριστού και μιμούνταν το θάνατό του για μας; Αφού και χωρίς τέτοιο μεγάλο παράδειγμα, φάνηκαν τόσο σπουδαίοι στην αρετή, πως δεν θα φαίνονταν γενναιότεροι αν αντιμετώπιζαν τους κιν­δύνους έχοντας εμπρός τους τέτοιο παράδειγμα;

Υπάρχει επίσης και ένα πράγμα μυστικό και απόρρητο, που σε μένα φαίνεται πολύ πιστευτό, καθώς και σ' όλους τους φιλόθεους, ότι δηλαδή κανένας πριν από την παρουσία του Χριστού δεν έφθασε στην τελειότητα, χωρίς να τον βοηθήση σ' αυτό η πίστις στον Χριστό. Διότι ο Λόγος (σημαίνει ο Υιός του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος) ήρθε μεν και μίλησε φανερά αργότερα στον χρόνο που εκείνος διάλεξε, άλλ' όμως γνωρίσθηκε και προηγουμένως στους καθαρούς στην διάνοια. Αυτό φαίνεται από πολλούς που προ Χριστού ετιμήθηκανί (Όπως π.χ. από τα περιστατικά που συνδέονται με τον Μωυσή. Το θεϊκό πρόσωπο που του εμφανίσθηκε ως φωτιά στην βάτο (Εξοδ. 3,2) για να τον διορίση ελευθερωτή του Ισραηλιτικού λαού, ήταν ο Υιός του Θεού, ο άσαρκος Λόγος. Γι'αυτό ονομάζεται συγχρόνως και «άγγελος Κυρίου» και «Κύριος». Έτσι ερμηνεύουν την περι­κοπή και οι Πατέρες της Εκκλησίας από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους).

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Πόσες φορές σε άγιο μικρό ρημοκκλησάκι
απελπισμένος έμπαινα, γλυκεία μου Παναγία,
μα στην εικόνα Σου μπροστά περνοΰοε το φαρμάκι
καί πλημμυρούσε μέσα μου αγνώριστη ευτυχία...

Αχ, τη χρυσή εικόνα Σου καί να τη βλέπω μόνο,
το δάκρυ μου χαμόγελα, σαν βράχος δυναμώνω.
Ναί, μόνο να σε στοχασθώ, γλυκαίνετ' ή καρδιά μου, μοσχοβολούν τα σπλάγχνα μου, τριαντάφυλλα μυρίζω,καλοσυνεύω σαν μικρό παιδάκι, Παναγιά μου, καί του παιδιού μου το ψωμί εις το φτωχό χαρίζω...

Εκείνος οπού του Θεοϋ τη μάνα συλλογαται, στην αγκαλιά της αρετής, στη σκέπη Σου κοιμάται!

Αχιλλέας Παράσχος

πηγή

Όποιος φυλάττει τις εντολές Του,βρίσκει το Θεό

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Οι άνθρωποι μισούν τη φτώχεια, ο δε Θεός την υπερήφανη ψυχή. Στους ανθρώπους είναι τίμιος ο πλούτος, στον Θεό δε, η ταπεινωμένη και συντετριμμένη ψυχή. Οι εντολές του Θεού είναι τιμιώτερες απ’ όλους τους θησαυρούς του κόσμου, διότι όποιος τις φυλάττει, βρίσκει το Θεό!

Οι άγιοι Δεκαπεντιστάδες !

 Αναμνήσεις παιδικές , καλοκαιρινές . Χρόνια ανέμελα  και νοσταλγικά αθώα . Αμέριμνα από τα βιωτικά ! Χαρούμενα αληθινά ! Μυρωδιές , ήχοι και γεύσεις που ακόμα και σήμερα σαν κλείσεις τα μάτια σου , σε μεταφέρουν σε αυτό το υπέροχο και ανόθευτο χθες ! 

Κάθε γενιά έχει τα δικά της ξεχωριστά θυμητάρια …Όσο πιο παλιά,  τόσο πιο απλά με μια αξέχαστη και απερίγραπτη συνάμα αγνότητα . Εκείνα τα παιδιά γίνηκαν σήμερα γονιοί . Κρατήθηκαν κάποιες μυρωδιές αναλλοίωτες .Το μαρτυρά ακόμα , ένα απαλό χάδι σε φουντωμένο βασιλικό και σε λεβάντα που φύτεψε ο Θεός εκεί στην άκρη του χωμάτινου ακόμα δρόμου,  στην βόλτα  των παιδικών τους ονείρων !  Και οι ήχοι της πλανεύτρας θάλασσας και του ανύσταχτου  μελωδού γρύλου   σαν σκοτάδι σκεπάσει ,  κρατιούνται απαράλλαχτοι  σαν την πρώτη φορά που τους  σφάλισαν τα βλέφαρα γλυκά , σαν η κούραση της λιόχαρης μέρας τους  έγειρε στο βαλμένο χάμω  στρώμα με το παραθύρι ορθάνοιχτο στον ουρανό  και στην δροσοσταλιά της καλοκαιρινής νυχτιάς .

 Και οι γεύσεις ;  Κάπως δυσεύρετες οι γεύσεις του χθες ! Μα όλοι τις αναζητούν ! Καλοκαίρι με γεύσεις από τα φρούτα του και τα ζαρζαβάτια του και τα παγωτά απ τους πλανόδιους πωλητές τους .

-Είναι από αγνό γάλα ! Τα πήραμε από ένα γαλακτοκομείο που φτιάχνει και παγωτό τώρα το καλοκαίρι ! Δοκιμάστε ! Τα φέραμε  να σας κεράσουμε ! Με πολύ αγάπη ! Δεν τα βρίσκεις εύκολα αυτά στο εμπόριο !Να φάνε και τα παιδιά !

Θυμίζει τα παλιά τα παγωτά θυμάσαι ; 

-Μην προσφέρεις στον μικρό ! Δεν τρώει , νηστεύει !

-Άντε βρε μικρό παιδί ! Τι θα γίνει με τόση ζέστη αν δροσιστεί και φάει ένα παγωτό ; Θα χαλάσει ο κόσμος;