ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τετάρτη 6 Σεπτεμβρίου 2023

An Unpublished Life of Fr. Seraphim Rose, Written By His Godfather

By Dimitri Andrault de Langeron

  The story behind this text: My name is Gregory and around the years 2003-2006 I had the honor of spending time with, praying with and listening to the spiritual words of a truly humble man who loved Orthodoxy with all his heart.

   I speak of Dimitri Langeron, who lives with his wife Irene and their son Nicholas. Dimitri is Fr. Seraphim Rose’s godfather and a most pious and God-loving man. Their house is filled with icons, some very old from Russia and in some rooms nearly half of the walls of the rooms are covered in icons. There is something very other-worldly about Dimitri and his family; something I can best describe as Old Worldish; remnants of the types of people who so rarely exist these days. They pray, they fast, they constantly speak about God and His Holy Church and I really don’t know if I’ve ever heard them speak of anything else; besides of things concerning the necessities of life. They have a huge garden in their backyard (the size of a large house) and live in simplicity.

  I visited their home often over the course of these three years or so, as their son is mentally challenged and in their old age, they needed help in caring for him. I was paid by Easter Seals for this and the Langerons were pleased as they preferred someone who was Orthodox to help them. 
During one of these visits, Dimitri printed for me a text he had written about his godson, Fr. Seraphim Rose. If I remember correctly he had been asked to write it as an introduction for a book; but it either was never submitted by him or the author of the book perhaps chose a different introduction instead. I took this and read it, placing it for safe keeping in a three-ring binder. Now after at least a decade, I just recently rediscovered this work of his. I am sharing it for all those who love Fr. Seraphim Rose. I ask the prayers of all those who read this for Dimitri, Irene and Nicholas, who are all now very old and preparing to pass into eternity.

A thing of beauty is a joy forever:
Its loveliness increases; it will never
Pass into nothingness …”
“Beauty is truth, truth beauty—that is all
Ye know on earth, and all ye need to know.
John Keats (1795-1821)


Eugene Rose was born in 1934, into an American Protestant family.

Beauty is what attracted Eugene, the future father Seraphim, to Russian Orthodox Christianity. What he called later “the savor of Orthodoxy.”

Αν το 1578 ο Χασάν πασάς είχε πάρει διαφορετική απόφαση…

Αγαλμα του Μιγέλ ντε Θερβάντες στο Τολέδο. Οπως φαίνεται, η «ύπαρξη» του Δον Κιχώτη οφείλεται και στη (σπανιότατη) μεγαθυμία του πασά του Αλγερίου.

  Το έτος του Σωτήρος 1578, ο Μιγέλ ντε Θερβάντες, εκκολαπτόμενος συγγραφέας κυρίως όμως ανάπηρος βετεράνος της ναυμαχίας της Ναυπάκτου, βρίσκεται έγκλειστος σε μουσουλμανικές φυλακές του Αλγερίου μαζί με άλλους χριστιανούς.
 Ο Θερβάντες προσπαθεί διαρκώς να δραπετεύσει, οργανώνοντας ολόκληρες ομάδες μαζί του, μα αποτυγχάνει. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με τον Χασάν πασά, τον διοικητή του Αλγερίου.

 Ο Χασάν πασάς, γράφει ο Ουίλιαμ Εγκιντον στο υπέροχο «Μιγέλ ντε Θερβάντες. Ο πρώτος συγγραφέας του σύγχρονου κόσμου» (μτφρ. Πέτρος Γεωργίου, εκδ. Πατάκη),«είναι διαβόητος για τη βαναυσότητά του». Γνωστός και ως Χασάν ο Βενετσιάνος, ήταν αμφιφυλόφιλος αποστάτης από την Ιταλία, ο οποίος «είχε τη λύσσα του προσήλυτου για χριστιανικό αίμα».
  Ο Χασάν «συνήθιζε να ανασκολοπίζει σκλάβους πάνω σε ακονισμένους πασσάλους, όπου τους άφηνε να ξεψυχήσουν αργά σε κοινή θέα, για να τους τιμωρήσει επειδή είχαν αποπειραθεί να αποδράσουν. Και όποιος υπέπιπτε σε ελαφρύτερο παράπτωμα μπορούσε εύκολα να καταλήξει με κομμένο αυτί». Συνεπώς, «αντιμέτωπος ο Θερβάντες με τον πασά, είχε κάθε λόγο να υποπτεύεται ότι ο θάνατός του επρόκειτο να είναι αργός και βασανιστικός».

Ό επίγειος άγγελος της Νερατζιώτισσας


  Κοντά στην Νερατζιώτισσα, ζούσε ένα ανδρόγυνο. Ο άνδρας ήταν μέθυσος και ό,τι χρήματα έβγαζε τα σπαταλούσε στο ποτό. Η γυναίκα του ήταν παράλυτη και κατάκοιτη. Εκτός από το να μιλάει, δεν μπορούσε καμμία άλλη κίνηση να κάνει, οπότε φυσικό ήταν, όχι μόνο να μην μπορεί να κάνει τις εργασίες του σπιτιού, αλλά να μην μπορεί να ανταποκριθή ούτε σε θέματα προσωπικής αυτοεξυπηρετήσεως.Η γυναίκα αυτή, όμως, είχε βρει το δικό της επίγειο άγγελο!!

Κάποια μέρα, την επισκέφθηκε μιά αδελφική της φίλη και είδε με έκπληξη το σπίτι τακτοποιημένο και μιά στοίβα από ρούχα, πλυμένα και σιδερωμένα. Αμέσως, ρώτησε με απορία την κατάκοιτη γυναίκα:

«Ποιός τα τακτοποίησε όλα αυτά τα ρούχα;»
«Αν σου πω ποιός… Αλλά με επιτίμησε να μην το πω σε κανένα».
Και η φίλη της, γιά να την βγάλει από την δύσκολη θέση της λέει:
«Δεν χρειάζεται να μου αποκαλύψεις ποιός τακτοποίησε τα ρούχα, διότι κατάλαβα ότι ήταν ο π.Αθανάσιος*, έτσι δεν είναι;»
«Πράγματι, ήλθε τη νύχτα, καθάρισε όλο το σπίτι, έπλυνε τα άπλυτα ρούχα, τα στέγνωσε, τα σιδέρωσε και έφυγε…», απάντησε η γυναίκα με ευγνωμοσύνη στον Άγιο αυτό άνθρωπο!

*Σεπτός Γέροντας, ιερομόναχος π.Αθανάσιος Χαμακιώτης (1891–1967), το κόσμημα του Ησυχαστηρίου της Παναγίας της «Νερατζιώτισσας»,Αμαρουσίου Αθήνας.

Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2023

Η αγάπη και η εμμονή του μεγάλου υμνογράφου στην παραδοσιακή υμνογραφική γλώσσα...



 [...]Πολύ χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του μακαριστού Γέροντος Γερασίμου Μικραγιαννανίτη, Μεγάλου Υμνογράφου της του Χριστού Εκκλησίας. 

  Ανανέωσε στην εποχή μας την παράδοση των μεγάλων υμνογράφων και ποιητών, γράφοντας άπταιστα και εμπνευσμένα στην γλώσσα του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού, του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου. Εγέμισε την Εκκλησία με εκατοντάδες ακολουθιών και με χιλιάδες ύμνων και τροπαρίων. 
 Μόνον το «Θεοτοκάριον» του είναι άξιο θαυμασμού. τί να πει κανείς για τους συνολικά τριάντα περίπου τόμους των ακολουθιών του; 
 Πώς μπόρεσε λοιπόν αυτός ο ερημίτης του Αγίου Όρους, χωρίς πανεπιστημιακή μόρφωση και φιλολογικές σπουδές, όχι μόνον να κατανοεί την λειτουργική γλώσσα, αλλά και να γράφει ύμνους εφάμιλλους των αρχαίων ποιητών; 
Γιατί δεν έγραψε στην καθομιλουμένη τους ύμνους του; 
 Γιατί πράττουν το ίδιο και οι τόσοι άλλοι αξιόλογοι σύγχρονοι υμνογράφοι; Αγνοούν την ποιμαντική αναγκαιότητα, η οποία, αν υπήρχε, θα τους ανάγκαζε ασφαλώς να γράφουν στην δημοτική; 

Αισθανόμαστε μεγάλη χαρά και τιμή, γιατί στο Συνέδριό μας παίρνει μέρος ένας χαρισματικός υμνογράφος, ο κ. Χαράλαμπος Μπούσιας, ο οποίος και θα μας ομιλήσει για την γλώσσα της σύγχρονης υμνογραφίας. 
Σχετικώς πάντως με τον Γέροντα Γεράσιμο Μικραγιαννανί­τη μπορώ να μεταφέρω την εξής πληροφορία, της οποίας ήμουν αυτήκοος μάρτυς. Προ ετών η Ιερά Μητρόπολη Βεροίας οργάνωσε επιστημονική ημερίδα για να τιμήσει τον Γέροντα Γεράσιμο, μετά βέβαια την κοίμησή του. 
Όλοι οι εισηγητές αναφερθήκαμε με θαυμασμό και επαίνους στο υμνογραφικό του τάλαντο και στην μεγάλη προσφορά του, η οποία στο σύνολό της γράφτηκε στην αρχαία εκκλησιαστική γλώσσα. Παρίστατο ως σύνεδρος και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος, ως μητροπολίτης Δημητριάδος τότε. Το κλίμα του συνεδρίου ήταν φορτωμένο και φορτισμένο από το επίτευγμα της υμνογραφικής γλώσσης του Γέροντος Γερασίμου. 

 Έλαβε κάποια στιγμή τον λόγο ο Μακαριώτατος κ. Χριστόδουλος και για να δείξει την αγάπη και την εμμονή του μεγάλου υμνογράφου στην παραδοσιακή υμνογραφική γλώσσα, αποκάλυψε ότι ο π. Γεράσιμος τον επέπληξε αυστηρά, όταν πληροφορήθηκε ότι στον Βόλο, κατά τα πρώτα έτη της αρχιερατείας του και του νεανικού ποιμαντικού ενθουσιασμού του, ετέλεσε δοκιμαστικά μαθητικές λειτουργίες με ύμνους στην δημοτική γλώσσα. Η αυστηρή εκείνη επίπληξη του Γέροντος Γερασίμου ανέστειλε και μάρανε την ανανεωτική εκείνη με τους νέους

Ὁ ὍCIOC ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ὁ ΠΡΟΦΗΤΗΣ


Ο Άγιος Πορφύριος φωτογραφία από το βιβλίο Ὁ ὍCIOC ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ὁ ΠΡΟΦΗΤΗΣ Μαρτυρίες ΑΓΙΟΠΑΥΛΙΤΙΚΟ ΙΕΡΟ ΚΕΛΛΙ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ ἍΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΤΟΜΟΣ Γ

Ηλεκτρονικές ταυτότητες: Το ψηφιακό «κόλπο γκρόσο» της Νέας Τάξης, για να τραβούν τα δικαιώματα του πολίτη από την «πρίζα»

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να απλώσει ένα νέφος παραπληροφόρησης σχετικά με τις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες, οι προθέσεις τους είναι ήδη γνωστές εδώ και χρόνια. Λένε ότι δήθεν δεν θα έχει καμία διαφορά με τις συμβατικές ταυτότητες, και ο πρωθυπουργός έφτασε σε σημείο να ψεύδεται ανερυθρίαστα ενώπιον του ελληνικού λαού, δηλώνοντας ότι «οι νέες ταυτότητες δεν έχουν τσιπάκια».

Είναι πασιφανές ότι η ηλεκτρονική ταυτότητα δεν έρχεται στη ζωή μας για να χρησιμοποιηθεί ως απλό μέσο ταυτοποίησης, άλλα για να μετατραπεί τελικά σε Κάρτα του Πολίτη, δηλαδή σε κλειδί «πασπαρτού» για την άσκηση όλων των δικαιωμάτων, που θα ανήκει περισσότερο στον «κλειδοκράτορα» μιας υπερεξουσίας, παρά στον ίδιο τον πολίτη. Η συμπερίληψη της ύπουλης παραγράφου στο σχετικό ΦΕΚ που αναφέρει ότι στις νέες ταυτότητες θα «δύναται να αποθηκευτούν τα στοιχεία που απαιτούνται για τις υπηρεσίες ηλεκτρονικής διακυβέρνησης», απλά επιβεβαιώνουν μια προειλημμένη απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ήδη από το 2019 ο Κυριάκος Πιερρακάκης είχε δηλώσει ότι επιδιώκουν να καταργήσουν τον ΑΔΤ, τον ΑΦΜ και τον ΑΜΚΑ, για να αντικατασταθεί από έναν αριθμό που θα αντιστοιχεί σε κάθε πολίτη, για κάθε επαφή του με το κράτος. Η συγχώνευση αριθμών σε έναν και μόνο προσωπικό αριθμό, προϋποθέτει και την ενοποίηση όλων των κρατικών εγγράφων σε ένα και μόνο ψηφιοποιημένο προσωπικό έγγραφο, δηλαδή την Κάρτα του Πολίτη.

Ηλεκτρονική ταυτότητα – Κάρτα του Πολίτη και ψηφιακό ευρώ είναι οι απαραίτητοι κρίκοι της αλυσίδας που θα δεθεί στον τράχηλο του πολίτη, και θα ανοίξουν τον δρόμο για τη δημιουργία του «ψηφιακού» ανθρώπου, του μετανθρώπου που θα βρίσκεται στην κυριολεξία σε απευθείας σύνδεση με τους ψηφιακούς νευρώνες της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης των δικαιωμάτων, αυτός ο «ψηφιακός» πολίτης σε όποια χώρα και αν ανήκει, σε όποιο Σύνταγμα και αν υπακούει, σε όποια κυβέρνηση και αν εμπιστεύεται τα προσωπικά δεδομένα του, θα γίνει εν τέλει ένα έρμαιο της Νέας Τάξης, που ανά πάσα στιγμή θα μπορούν να του τραβούν την «πρίζα», για οποιονδήποτε λόγο κριθεί σκόπιμο.

Ανθρωποι, ζεσταθείτε με τα μικρά έργα του καλού...

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς


 Είναι δύσκολο να προσεύχεσαι τη νύχτα. Αλλά, προσπαθήστε να το κάνετε το πρωί.
 Εάν δεν μπορείτε να προσευχηθείτε στο σπίτι, τουλάχιστον πείτε στο δρόμο προς τη δουλειά τουλάχιστον το «Πάτερ ημών», με καθαρό κεφάλι και αφήστε τα λόγια αυτής της σύντομης προσευχής να ηχήσουν στην καρδιά σας. 

Και το βράδυ, σφίγγοντας τα χέρια με πλήρη ειλικρίνεια, απευθυνθείτε ξανά στον Επουράνιο Πατέρα. Αυτό είναι αναμφίβολα πολύ εύκολο.

Και ναι, δώστε ένα ποτήρι κρύο νερό σε όλο τον κόσμο που το χρειάζεται. δώστε ένα ποτήρι γεμάτο μέχρι το χείλος με τη συντροφιά του απλού ανθρώπου, όλο τον κόσμο που του λείπει, αυτή την απλή συντροφιά.

Περικυκλώστε τον εαυτό σας, άνθρωποι, ζεσταθείτε με τα μικρά έργα του καλού με τη μικρή, απλή, ελαφριά αλυσίδα από καλά συναισθήματα, που δεν κοστίζουν τίποτα, μια αλυσίδα από σκέψεις, λόγια και φωτεινές πράξεις.

Ας αφήσουμε τα δύσκολα. Αυτό είναι για εκείνους που αγαπούν τις κακουχίες και όχι για εμάς, για τους οποίους ο Κύριος, στο έλεός Του προς εμάς, που δεν έχουμε μάθει ακόμη να αγαπάμε τις κακουχίες, έχει ξεχυθεί παντού αγάπη, ελεύθερη σαν νερό και αέρα.

Οποιος έχει ελευθερία γνώμης σέβεται συνήθως και την Αλήθεια.


 Μια που θίχθηκε το θέμα από μια κυρία - να περιμένουμε την Εκκλησία να μιλήσει- προφανώς εννοείται η Ι.Σ. πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Εκκλησία η οποία έγραψε την Αποκάλυψη οφείλει και να την ερμηνεύσει.
 Το να βγεί μια ανακοίνωση '' όλα χαλαρά, ολα συγκαταβατικά, όλα ωραία'' δεν είναι εκκλησιαστική στάση αλλά κοσμική συμπεριφορά. 

 Γιατι αν η Εκκλησία δεν εξαντλήσει κάθε πατερική ερμηνεία σχολαστικά και υπεύθυνα πάνω σε γεγονότα και φαινόμενα με εκκλησιαστική γλώσσα- εστω να απαξιώσει δομημενα όμως το θεμα των ταυτοτήτων- τότε θα τον κάνουν με υποκειμενισμούς και αυθαίρετους αφορισμούς οι παρά την Εκκλησίαν. Και τότε δεν θα δικαιούται κανείς να μιλάει για '' ψεκασμένους''' και σχισματικούς. 
Γιατί η σιωπή και η διφωνία τροφοδοτούν την παρά και εκτός Εκκλησίας παρέμβαση. Όσο για εμάς που τα '' ξερουμε όλα και προτρέχουμε σε ερμηνείες πριν την Εκκλησία'' , προφανώς και ΔΕΝ τα ξερουμε όλα! 

 Υποχρεωνόμαστε όμως από καθηκοντική ιερατική παρόρμηση να μοιραστούμε κάποια πράγματα στα μκδ και οχι από αμβωνος με αυτούς που σεβόμαστε και με αυτούς που μας σέβονται. Εστω και αν είναι υποκειμενικά. Τώρα για όσους περιμένουν πολλά και σπουδαία από φωτισμένα χείλη οφείλουν να γνωρίζουν ότι δεν κάνει το ράσο και η χειροτονία το αλάθητο. Βλέποντας διάφορες συμπεριφορές και εξ ιδίας αντιλήψεως και εμπειρίας σημειώνω μετά λύπης μου ότι πολλοί ανερχόμαστε στην ιερωσύνη χωρίς να έχουμε διαμορφώσει αντίληψη της πραγματικότητας και ούτε καν δομημένη προσωπικότητα. Και μάλιστα όσο πιο αφοριστικοί είμαστε τόσο πιο αποκομμένοι από την πραγματικότητα. Οι αφορισμοί και οι χαρακτηρισμοί προς το ποίμνιο δηλούν έλλειψη κρίσης και πανικό . 

 Η αλήθεια είναι ότι πολλοί λαϊκοί αναπαύονται σε τέτοιους ιερείς γι αυτό ισχυρίζονται ότι αναπαύονται στην τοποθέτηση της Εκκλησίας, η οποία τοποθέτηση είναι η πολιτική στάση πέντε ανθρώπων μέσα στη Σύνοδο συνήθως. Τους απαλλάσσει από το να σκέφτονται. Και όχι αυτό δεν είναι παράλληλο της εκκλησιαστικής υπακοής στα μοναστήρια. Έχει καταντήσει ασφυκτικό ψεμα αυτο το οποιο ολα τα ξεπλένει και τα αγιάζει!Αλλο υπακοή σε μια διοικητική εγκύκλιο ή στον γεροντα για τους μοναχους άλλο διαμόρφωση γνώμης και ελευθερία συνείδησης. Οποιος έχει ελευθερία γνώμης σέβεται συνήθως και την Αλήθεια. Οποιος περιμένει να σκεφτούν γι αυτον οι άλλοι είναι φτερό στον άνεμο.

Δευτέρα 4 Σεπτεμβρίου 2023

Εμφάνιση του αγίου Σάββα και η καντήλα που έμεινε αναμμένη 18 χρόνια!



Έγιναν τα θεμέλια του μοναστηρίου του ναού των αγίων Ταξιαρχών.
Ο άγιος την είχε θεμελιώσει με το όνομα των Ταξιαρχών.
Ο Δεσπότης όμως ήλθε να βάλη θεμέλιο και μας είπε ότι θα θεμελιώση τον ναόν με το όμομα του ιερού Χρυσοστόμου.
Εγώ αντιστάθηκα, διότι είχε τα θεμέλια ο άγιος Σάββας επ’ ονόματι των αγίων Ταξιαρχών.
Πέσαμε οι αδελφές στις προσευχές, να μας φανέρωση ο άγιος τι να κάνωμε.
Ένα βράδυ παρουσιάσθηκε πάλιν με τους ίδιους ιερείς που είχα ξαναδή.
Έφθασε μέχρι τον τάφον του. Εγώ μόλις τους είδα είπα:
– Πάτερ μου Σάββα, ο Θεός που σ’ έφερε, λύσε μας το ζήτημα.
Τί πρέπει να γίνη;
– Ε! παιδί μου, όλα καλά και ευλογημένα.
Πείθεσθε, πείθεσθε, πείθεσθε, και σταυρώνει τρεις φορές την εκκλησία και τον έχασα.
Ήλθεν ο Δεσπότης και του έδωσα άδεια και έκανε τον Χρυσόστομο.
Άμα χαλάσαμε το θεμέλιον βρήκαμε την κανδήλα που είχε ο άγιος αναμμένη.
Θαυμάσαμε, διότι η κανδήλα ήταν αναμμένη 18 ολόκληρα χρόνια!
Την κανδήλα των αγίων Ταξιαρχών την έβαλε ο ίδιος ο άγιος Σάββας προ 18 ετών και τώρα ο ίδιος πάλιν ο μάστορας που ειργάσθη με τον άγιον Σάββα ευρήκε την κανδήλα αναμμένη. Τώρα βάλαμε και την άλλην κανδήλα για τον άγιον Χρυσόστομο. Ο μάστορας αυτός λέγεται Μιχαήλ Τσερκάκης.




Ο κρητικός ήρωας και η σημαία-λάφυρο του βάρβαρου δυνάστη...



Ο Κρητικός Αντισυνταγματάρχης Γρηγόρης Παπαδάκης από το Πάτημα Αποκορώνου, που έλαβε μέρος σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες του Έθνους σαν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και σκοτώθηκε στη Μικρά Ασία το 1922.
Στην αναμνηστική φωτογραφία που θα άφηνε ανεξίτηλη την πολεμική του αρετή μέσα στις ρωγμές την ελληνικής ιστορίας, επέλεξε να πατάει συμβολικά την εικονιζόμενη σημαία-λάφυρο του βάρβαρου δυνάστη (σπάνια, με τη διπλή ημισέληνο).
Αιωνία του η μνήμη.

Μόνος και τρομαγμένος κοιτάζει ο μαυρόγυπας τη φυσική πατρίδα του, το δάσος της Δαδιάς, καμμένο...


  Σαστισμένος, μόνος, τρομαγμένος, χωρίς ταίρι, χωρίς παιδί, κοιτάζει ο μαυρόγυπας τη φυσική πατρίδα του, το δάσος της Δαδιάς, καμμένο...
Τα τελευταία 15 - 20 ζευγάρια μαυρόγυπα (μήκος 1 μέτρο, άνοιγμα φτερών 3 μέτρα) ζούσαν εδώ, σε ένα δάσος 600 ετών, που το άφησαν να καεί...
Αλλά, είπαμε. Δεν υπάρχει είδηση. Είναι πολύ μακριά ο Έβρος. Οι κραυγές δεν ακούγονται μέχρις εδώ...


οἴδαμεν γὰρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν·
Ρωμ. 8,22

Εδώ κατεβαίνει ο Χριστός, το Άγιο Πνεύμα παρόν, οι άγγελοι τριγύρω. Φοβερό θέαμα.


  Ο άγιος Πορφύριος είπε: «Ξέρεις βρε Γιωργάκη, τι είναι το Άγιο Θυσιαστήριο; Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης. Οι βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχουν μικρή αξία. Η Αγία Τράπεζα είναι η φλεγομένη βάτος. Εδώ κατεβαίνει ο Χριστός, το Άγιο Πνεύμα παρόν, οι άγγελοι τριγύρω. Φοβερό θέαμα. Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα ν’ ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω στην Αγία Τράπεζα.

  Και σ’ αυτό το θαύμα μπροστά, ν’ ακούς τους πιστούς να ψιθυρίζουν για πεζά θέματα, να μη βιώνουν το μοναδικό γεγονός. 
Ποιος λειτουργεί, μωρέ; Ο παπάς μόνος του, ή όλοι, κλήρος και λαός μαζί; 
Γιατί τη λέμε λειτουργία; Όπως στέκεται ο ιερέας, πρέπει να στέκεται και ο πιστός. Συγκεντρωμένος, απόλυτα παραδομένος στον Θεό. Αυτή την ώρα δεν είμαστε στη γη, αλλά στον ουρανό, μπροστά στην Αγία Τριάδα.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ-ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ

Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου 2023

Το βράδυ της ανακομιδής του λειψάνου του Αγ.Νεκταρίου..!



   Η ανακομιδή του Αγίου Νεκταρίου έγινε αφού σουρούπωσε. Θα΄ ταν 8-9, βραδάκι πια. Δεν είχαμε ηλεκτρικά. Με τα λουξ δουλεύαμε. Όλοι, γύρω- τριγύρω, μ΄ αναμμένες λαμπάδες και κεριά. Στην αρχή διαβάστηκε η ακολουθία. Αφού βγάλαμε τ΄ άγια λείψανα, τα τοποθετήσαμε σε λεκάνες. Τα πλύναμε με ροδόσταμο και άλλα αρώματα. Σε ορισμένα λείψανα ήταν το ύφασμα κολλημένο απάνω. Τα καθαρίσαμε. Κάναμε Παννυχίδα και τα τοποθετήσαμε στο Ναό για προσκύνημα. Η ευωδία που χυνόταν ολόγυρα δεν γίνεται να περιγραφεί. Τι πράμα ήταν αυτό! Καταπληκτικό! Τα τοποθετήσαμε στη μέση του Ναού. Την Κάρα και τα υπόλοιπα λείψανα. Βάλαμε και την αρχιερατική μίτρα, την πατερίτσα και τα δικεροτρίκερα. Περνούσε ο κόσμος και ασπαζόταν με συγκίνηση. Ο Δεσπότης είπε σε μένα και στον π. Αμφιλόχιο Μακρή να φροντίσουμε για τον ευπρεπισμό των λειψάνων.

 Το βράδυ της ανακομιδής , μια παρέα ερχόταν από την Αθήνα και πήγαινε στην Αγία Μαρίνα για να γλεντήσει. Όταν φτάσαν στο γεφυράκι των Αγίων Αποστόλων, μια κυρία αισθάνθηκε πρώτη την ευωδία. Συνέχισαν τον δρόμο τους . Έφτασαν στην Αγία Μαρίνα. Η ευωδία τους ακολουθούσε. Εκεί ρώτησε κι έμαθε πως γινόταν η Ανακομιδή. Τα παρατάει όλα τότε και μια και δυο βάζει πλώρη για το Μοναστήρι. Γονατίζει μπροστά στ΄ άγια Λείψανα, βγάζει το ακριβό περιδέραιό της και το αφήνει επάνω τους. Εξομολογήθηκε στον π. Δημήτριο Λυκούρη, εφημέριο Κυψέλης που ήταν εδώ. Άλλαξε προς το καλύτερο φυσικά, όλη η ζωή της.

π. Τιμόθεος. Από το βιβλίο ΜΙΛΗΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ του Μανώλη Μελινού

Όπως για όλους έτσι έρχεται καί για εσένα η στιγμή αυτή . Είσαι έτοιμος;


Πόσος χρόνος πιστεύεις ό,τι σου μένει έως ότου κλείσεις καί εσύ τα μάτια σου μία για πάντα ;Αλήθεια,το έχεις ποτέ σκεφτεί ;
Μία ώρα ;
Μία μέρα; 
Μία εβδομάδα ;
Ένας μήνας ;
Πέντε χρόνια ;
Ίσως πενήντα; 

Όπως για όλους έτσι έρχεται καί για εσένα η στιγμή αυτή .
Είσαι έτοιμος;Είσαι έτοιμος να αφήσεις αυτόν τον κόσμο;Είσαι έτοιμος γι’ αυτό σου το ταξίδι; 

Μία απλή εκδρομή πάει κανείς καί φροντίζει να πάρει μαζί του ένα σωρό αποσκευές.
Για τη στιγμή αυτή,για το πιό σημαντικό ταξίδι της ζωής σου είσαι έτοιμος; 

‘’Εγώ δεν τα σκέφτομαι αυτά’’ ,ίσως βιαστείς να μου απαντήσεις...
Κακώς...Κακώς δεν τα σκέφτεσαι...Γιατί ο θάνατος ξέρεις είναι το πιό σίγουρο πράγμα στη ζωή .

+ Γέροντας Εφραίμ του Σεράϊ ο Αγιορείτης

3 Σεπτεμβρίου του 1965.Η εκταφή των τιμίων και μυροβόλων λειψάνων του Αγ.Ανθίμου

ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΧΙΟΥ.Σαν σήμερα,στις 3 Σεπτεμβρίου του 1965,έγινε η εκταφή των τιμίων και μυροβόλων του λειψάνων.Στην φωτογραφία,ο τάφος του Αγ.Ανθίμου στην Μονή Παναγία η Βοήθεια.

«Βλέπω τον παπά να στέκει πάνω σ’ ένα σύννεφο»


  Το 1920, την ημέρα των Χριστουγέννων, λειτουργούσε ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς στον Ι. Ναό τού αγ. Ιωάννου Βουλιαγμένης.
   Κοινώνησε μια δεκαπεντάχρονη ονόματι Ιουλία και μια κυρία κοινώνησε το βρέφος της, και μετά το δίνει στην Ιουλία για να κοινωνήσει και η ίδια. 
Παίρνοντας το βρέφος η Ιουλία στα χέρια της, γυρίζει το βλέμμα της προς τον ιερέα και παραλίγο να της φύγει το παιδί από τα χέρια. Της λέει τότε η κυρία:
 «Πρόσεξε, τί έπαθες;». 
Και η Ιουλία της απαντά: 
«Βλέπω τον παπά να στέκει πάνω σ’ ένα σύννεφο».

«Είναι πιο αργά απ' ό,τι νομίζετε!»

Το τελευταίο κήρυγμα του π. Σεραφείµ Ρόουζ
(† 2 Σεπτεμβρίου 1982)


Μια από τις αδελφές της Σκήτης της Αγίας Ξένης κατέγραψε: «Το τελευταίο κήρυγμα του π. Σεραφείµ κατά τη διάρκεια της αγρυπνίας της Μεταμορφώσεως ήταν πολύ ειδικό για όλους εμάς που βρισκόµασταν κοντά του...

Κατά τη διάρκεια της Λιτής στην αγρυπνία για τη γιορτή, οι µοναχοί του Μοναστηριού, οι µοναχές της Αγίας Ξένης και οι επισκέπτες πήγαν έξω στο δάσος με πομπή, κρατώντας κεριά και ψάλλοντας τα στιχηρά της εορτής - οι άνδρες στην περιοχή της Σκήτης της Μεταμορφώσεως στην κορυφή του όρους Άγιος Γερμανός, οι γυναίκες στην περιοχή της Σκήτης του Προφήτη Ηλία...

Συναντήθηκαν οι φωνές τους καθώς έψαλαν από κοινού στη βάση ενός µεγάλου σταυρού που υψώνεται πάνω από το φαράγγι Μπίγκουµ. Η νύχτα ήταν χωρίς σύννεφα και έναστρη...

Ο π. Σεραφείµ, με λευκά άμφια, πήγε στον σταυρό και έκανε νόηµα σε όλους να σβήσουν τα κεριά. Στάθηκε σιωπηλός για µια στιγμή, εξετάζοντας το σκοτεινό φαράγγι και τον γεμάτο αστέρια ουρανό, και άρχισε κάπως έτσι: Ιδού η µεγαλοσύνη της δημιουργίας του Θεού βλέπουμε µια λάμψη, κάπως ακαθόριστη και θαμπή, της ομορφιάς του αιώνιου Βασιλείου του Θεού, για το οποίο όλοι µας δηµιουργηθήκαµε.

Πρέπει πάντα να θυµούµαστε ότι το σπίτι µας είναι στους ουρανούς:

Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2023

Κυριακὴ ΙΓ ́ Ματθαίου-Τί θέλουμε λοιπόν; Τον Θεὸ ἢ ἁπλῶς τα δῶρα του, την κληρονομιά του;

π.Δημητρίου Μπόκου

  Ἕνας ἄρχοντας φύτεψε ἀμπελώνα, τὸν ἐμπιστεύθηκε στοὺς γεωργούς του καὶ ἔφυγε γιὰ ἄλλη χώρα. Κατὰ τὸν καιρὸ τῆς συγκομιδῆς ἔστειλε τοὺς δούλους του νὰ πάρουν τοὺς καρπούς, ἀλλὰ οἱ γεωργοὶ τοὺς κακοποίησαν, χωρὶς νὰ τοὺς δώσουν τίποτε. Ξαναέστειλε ἄλλους δούλους, περισσότερους, ἀλλὰ ἔγινε πάλι τὸ ἴδιο. Τέλος ἔστειλε τὸν υἱό του, μήπως καὶ τὸν σεβαστοῦν καὶ τὸν ντραποῦν περισσότερο ἀπὸ τοὺς δούλους. Οἱ γεωργοὶ ὅμως τὸν ἀπέκτειναν, γιὰ νὰ σφετεριστοῦν τὴν κληρονομιά του (Κυριακὴ ΙΓ ́ Ματθαίου).

  Στὴν παραβολὴ αὐτὴ περιγράφεται ἡ σχέση τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν Θεό. Οἱ ἐργάτες τοῦ ἀμπελώνα εἴμαστε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Ὁ Θεὸς μᾶς ἔβαλε μέσα στὸ χωράφι του νὰ ἐργαζόμαστε σύμφωνα μὲ τὶς ὁδηγίες του. Τὸ ἀμπέλι ἀνήκει στὸν Θεό. «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς». Ὅμως αὐτὸ δὲν εἶναι ἀπολύτως ἀποδεκτὸ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ προσπαθοῦν νὰ οἰκειοποιηθοῦν ὅ,τι μποροῦν περισσότερο ἀπὸ τὴν ἰδιοκτησία τοῦ Θεοῦ. Ἀρχικὰ καρποῦνται τὰ πλούσια ἀγαθά της καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀποπειρῶνται νὰ τὴν κληρονομήσουν ἐξ ὁλοκλήρου. Βγάζουν τὸν νόμιμο κληρονόμο ἀπέξω. Τὸν ἐξουδετερώνουν γιὰ νὰ περιέλθει ἡ κληρονομιά του σ’ αὐτούς.

  Ἡ κατάσταση αὐτὴ δείχνει μιὰ δυσαρμονία, μιὰ ρήξη στὴ σχέση μὲ τὸν Θεό. Ἀντὶ νὰ καλλιεργεῖται μιὰ σχέση κοινωνίας μὲ τὸν Θεό, ἐντείνεται ἡ κίνηση ἀνεξαρτητοποίησης ἀπὸ αὐτόν. Τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα διαιωνίζεται. Ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ ὠφεληθεῖ ὅσο πιὸ πολὺ μπορεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, νὰ πάρει ὅ,τι μπορεῖ περισσότερο. Καὶ μπορεῖ νὰ μὴν φτάνει ὁ καθένας μας νὰ «ἀποκτείνει» τὸν Θεό, ἀλλὰ σὲ κάποιο βαθμὸ τὸν κρατᾶμε ἐσκεμμένα ἔξω ἀπὸ τὴ ζωή μας. Τὰ δῶρα του εἶναι εὐπρόσδεκτα, μᾶς ἀρέσει νὰ ἀπολαμβάνουμε τὰ ἀγαθά του, ἀλλὰ δὲν θέλουμε τὸν χορηγό τους. Ἀγαπᾶμε τὴν κτίση, μὰ ὄχι τὸν κτίσαντα. Βάζουμε στὸ μάτι μόνο τὴν κληρονομιά του.

Στον Έβρο.....Εμείς, εδώ, δεν έχουμε πια πρόσωπο…


 Στον Έβρο....Εμείς, εδώ, δεν έχουμε πια πρόσωπο…έχουμε μάσκες και πετσέτες
Εμείς εδώ δεν λέμε πια "καλημέρα"...βουβά, σαν ανταμώνουμε, σηκώνει ο ένας τα μάτια στον ουρανό ο άλλος σηκώνει τους ώμους και τραβάει καθείς το δρόμο του
…άλλαξε ο τρόπος που χαιρετιόμαστε!

 Εμείς, εδώ, δεν ρωτάμε πια "τι κάνεις;"
-"Καίει ακόμα;"
-"Ακόμα καίει!"και τραβάει καθείς το δρόμο του
Εμείς, εδώ, δεν μιλάμε πια για τον καιρό......μιλάμε για τον καπνό:
-"Θα καθαρίσει σήμερα;"
-"Μπα, έτσι θα πάει"και τραβάει καθ'είς το δρόμο του
...άλλαξε ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε!

 Εμείς, εδώ, δεν έχουμε όραση,έχουμε καπνό
δεν έχουμε όσφρηση, έχουμε καπνό
δεν έχουμε γεύση, έχουμε καπνό
Μας έμεινε η ακοή,ν' ακούμε τα canadair και τα air-tractor...μάθαμε, με τ' αυτί, να ξεχωρίζουμε τα canadair απ' τα air-tractor

 Μας απόμεινε κι η αφή -όσοι δεν κάψαμε τα χέρια μας-να βγάζουμε τις στάχτες απ' τα μάτια......κι όσοι τα κάψαμε το κρύβουμε,μη τα δουν και μας διώξουν από τη φωτιά......μη μείνει κενό και περάσει η φωτιά......άλλαξε ο τρόπος που λειτουργούμε!

Κυριακή ΙΓ’ Ματθαίου-«Ἀδελφοί γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστῃ, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε»

Κήρυγμα επί του Αποστολικού αναγνώσματος (Α’ Κορινθ. ιστ’ 13-24)
«Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ’ ὑμῶν»

  Αγαπητοί μου αδελφοί, το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα αποτελεί τμήμα του επιλόγου της Α’ προς Κορινθίους επιστολής του Απ. Παύλου. Τους διαβιβάζει τους χαιρετισμούς του, των συνεργατών του και τους δίνει τις τελευταίες υποθήκες και με το ίδιο του το χέρι τον ασπασμό και τις ευχές του: «ὁ ἀσπασμός τῇ ἐμῇ χειρί Παύλου. Εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστόν, ἦτο ἀνάθεμα μαρὰν ἀθά. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ’ ὑμῶν». Αυτός ο ασπασμός γράφεται από μένα τον Παύλο με το ίδιο μου το χέρι.

  Φαίνεται αδελφοί ότι την επιστολή την έγραφε άλλο πρόσωπο ως γραφέας, ο Απ. Παύλος απλώς την υπαγόρευε. Όμως τα ακροτελεύτια της επιστολής, οι ευχές και οι ασπασμοί γράφτηκαν από τον ίδιο.

  Οι αρχαιότερες μορφές επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων είναι οι επιστολές. Αποτελούν μνημεία ιστορικής κληρονομιάς της ανθρωπότητος. Πόσες και πόσες πληροφορίες αντλούμε για το παρελθόν και πόσο διδασκόμαστε από αυτές για το μέλλον. Χιλιάδες επιστολές διασώθηκαν μέσα στην ιστορική πορεία του κόσμου, χρήσιμες να μας διαφωτίζουν και να μας διδάσκουν. Τέτοιες επιστολές όπως γνωρίζουμε υπάρχουν και στην Αγία Γραφή. Στην Καινή Διαθήκη μάλιστα υπάρχουν είκοσι δύο επιστολές, εξ αυτών οι δεκατέσσερις είναι του Απ. Παύλου.

  Στο σημερινό αποστολικό κείμενο αδελφοί, παρατηρεί κανείς την αγάπη του Αποστόλου προς τα πνευματικά του παιδιά, την αγωνία του για την πνευματική τους πρόοδο αλλά και το ενδιαφέρον του για την σωτηρία τους. 

Παρασκευή 1 Σεπτεμβρίου 2023

Εθνομάρτυρας και Αγωνιστής του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού "ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΩΖΔΟΣ"


 Γεννήθηκε το 1902 στην Κοσοβίτσα. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και έτσι ανατράφηκε σε θρησκευτικό περιβάλλον, που του καλλιέργησε την αγάπη του για το Χριστό και την πατρίδα . Τελείωσε το σχολαρχείο στην Αθήνα και μετά το θάνατο του πατέρα του χειροτονήθηκε το 1942 ιερέας. 
 Υπηρέτησε με ζήλο στα χωριά Κοσοβίτσα, Σωφράτικα, Σελειό και Κλεισάρι. 
Η Μητρόπολη Αργυροκάστρου, αναγνωρίζοντας και επαινώντας το έργο του, του απένειμε τον τίτλο του Σταυροφόρου και τον όρισε ηγούμενο της μονής Αγίας Τριάδας Πέπελης, την οποία αναστήλωσε. 
Ο αγώνας και η αγωνία του για τη διατήρηση της ορθόδοξης πίστης, έστρεψε το αθεϊστικό καθεστώς εναντίον του.
 Κατηγορήθηκε, φυλακίστηκε στα Τίρανα για δέκα έξι μήνες και βασανίστηκε απάνθρωπα, δολοφονήθηκε από το αθεϊστικό καθεστώς του Χότζα στις 30-9-1964 σε άγνωστο μέχρι σήμερα τόπο. Aιωνία του η μνήμη!

...πνεύμα μιμητισμού...

 «Μιμητισμός σημαίνει να είσαι ό,τι είμαι. Να κάνεις ό,τι θέλω εγώ, να πιστεύεις σ’ ό,τι πιστεύω, να εκτελείς αυτό που σε διατάσσω. Να είσαι όργανό μου, καταδικασμένος σε συνεχή τύφλωση. Να εξαρτάσαι απόλυτα. Κι αφού η ίδια η ελληνική κοινωνία προωθεί αυτό το πνεύμα μιμητισμού, είναι φυσικό να δέχεται το ρόλο του κομπάρσου στο παγκόσμιο θέατρο».

Από το βιβλίο του Σαράντη Καργάκου «Προβληματισμοί. Ένας διάλογος με τους νέους»

Φιλία είναι αγάπη υγιούς ψυχής...(ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ)


  Φιλία είναι αγάπη υγιούς ψυχής προς ψυχή επίσης υγιή. Η φιλία ως απόρροια υγιούς ψυχής είναι ιερή, αγνή, ακέραιη, πιστή, σταθερή, ειλικρινής, θαρραλέα, αληθινή, αιώνια. Η φιλία είναι αρετή, γιατί θεμελιώνεται στο ήθος και την καλή διαγωγή της υγιούς ψυχής γι’ αυτό και μόνο με την αρετή συνάπτεται και αυτής γίνεται εραστής και αυτήν αγκαλιάζει, μένοντας μαζί της πάντοτε. Η φιλία σαν αρετή, έλκεται από το όμοιο και αναπαύεται με τις συγγενείς αρετές. Είναι σύνδεσμος δύο όμοιων ψυχών.

  Είναι πάθος συνετής ψυχής και συνδέει τους φίλους με σφοδρή αγάπη. Συνδέει δε με πόθο τους ανθρώπους που έχουν από τη φύση τους την τάση να διασπώνται. Η φιλία έχει σταθερό και ασυμβίβαστο ήθος. Είναι η φιλία ένα είδος ηθικής ευχαρίστησης, που κατευχαριστεί την ψυχή. Η φιλία υπομένει πάντα, συμπάσχουσα και συμπαραστεκόμενη. Ο Αριστοτέλης έχει πει: «Φιλία είναι μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα».

Το ποίημα που στέλνει ο Παλαμάς στον Δροσίνη...





Το πρώτο από τα δύο ποιήματα το γράφει ο Παλαμάς το 1925 και το στέλνει στον Δροσίνη μαζί με την ποιητική του συλλογή ''ΟΙ ΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΚΡΥΦΟΜΙΛΗΜΑΤΑ''.
Το δεύτερο το στέλνει, ως απάντηση, ο Δροσίνης στον Παλαμά.
(Από ανάρτηση του καθηγητή Παντελή Βουτουρή, μελετητή του Κ.Παλαμά και με πρόσφατη σχετικά την άρτια επιμέλεια στην έκδοση του έργου του.)

.Το πέρασμα στην Ερυθρά Θάλασσα και ο πνιγμός των στρατευμάτων του Φαραώ.13ος αιώνας


Ψαλτήριο....Το πέρασμα στην Ερυθρά Θάλασσα και ο πνιγμός των στρατευμάτων του Φαραώ
Χρονολόγηση: 13ος αιώνας
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας - Αγία Πετρούπολη

ΝΕΑ ΑΡΧΗ...



" Σήμερα, ἀρχή τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, εἶναι μιά εὐκαιρία νά βάλουμε μιά νέα ἀρχή.
Ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἄβυσσος, καί κάθε φορά πού βάζει ἀρχή, παραδίδει στόν Θεό ὅσο μέρος ἀπό τόν ἑαυτό του μπορεῖ νά ἐλέγξει κανείς.
Ποῦ νά ἐλέγξει τό ὅλο ὑποσυνείδητο καί τό ἀσυνείδητό του;
Βάζοντας ὅμως πάλι καί πάλι ἀρχή, τελικά ἀφοσιώνεται, παραδίδεται ὁ ὅλος ἄνθρωπος στά χέρια τοῦ Θεοῦ καί γίνεται ἁπλοῦς·
ὁπότε δέν ἔχει μετά βιώματα ὑποσυνειδήτου ἤ ἀσυνειδήτου, ἀλλά εἶναι ἀνοιχτός ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
Καί ἔτσι λαμπικαρισμένος καί ὁδηγούμενος ἀπό τόν Θεό, εἶναι πλήρης χάριτος Θεοῦ.
Ἐμεῖς θά καταλάβουμε ἄν ὄντως ἔχουμε βάλει ἤ ὄχι σωστή ἀρχή ἀπό τά ἀποτελέσματα:
ἄν προκόπτει ἡ ψυχή μας, ἄν νιώθουμε τήν ἀνάγκη ἀόκνως καί πρόθυμα νά βάζουμε συνεχῶς ἀρχή στή ζωή μας ἀνά πᾶσαν στιγμήν "

π. Συμεών Κραγιοπούλου

Όλες οι αντιδράσε, Κατερινα Καιτη Φαρμακη και 15 ακόμ

Καλό Σεπτέμβρη με Χαίντελ και Ιησού του Ναυή!

 
Ιησους του Ναυί", τοιχογραφία στη Μονή Οσίου Λουκά

Το ορατόριο είναι μεγάλης έκτασης λυρική μουσική σύνθεση για ορχήστρα, σόλο φωνές και χορωδία, η δομή του οποίου διαφέρει από την όπερα στο ότι δεν περιλαμβάνει σκηνική δράση. Συχνά αντλεί τα θέματά του από τη Βίβλο. Βασικός εκπρόσωπός του υπήρξε ο Φρειδερίκος Χαίντελ.

Ο Χαίντελ, ως βαθιά θρησκευόμενος επιζητούσε μέσα από τα ορατόριά του, όχι μόνο να ψυχαγωγήσει, μα κυρίως να βελτιώσει τη θρησκευτική αγωγή των ακροατών του.

Η σημερινή μουσική μου επιλογή είναι ένα από τα δημοφιλέστερα χορωδιακά του ορατορίου "Ιησούς του Ναυή", μιας και σήμερα 1η Σεπτεμβρίου η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του.

[Ο Ιησούς του Ναυή, ήταν ηγέτης του έθνους του Ισραήλ, ο οποίος διαδέχτηκε τον Μωυσή.Είναι εκείνος που οδήγησε το λαό στη γη της Επαγγελίας  αφού πέρασε τον Ιορδάνη και συνέτριψε τους αλλόφυλους στα τείχη της Ιεριχούς]. 

Στη βιβλική αυτή ιστορία του Ιησού του Ναυή βασίζεται το θαυμάσιο ορατόριο του Χαίντελ περιλαμβάνοντας στην πλοκή της και μια φανταστική ιστορία αγάπης μεταξύ μιας ισραηλίτισσας κι ενός νεαρού στρατιώτη.

Το ορατόριο ανήκει σε μια σειρά συνθέσεων με τις οποίες ο Χαίντελ ανέδειξε τον τύπο του "αγγλικού ορατορίου", παρουσιάζοντας θρησκευτικά θέματα στην Αγγλική  γλώσσα.
Ο ρόλος της χορωδίας είναι ενισχυμένος στο ορατόριο, με ενεργό δράση στη δραματικότητα της σύνθεσης, γι'αυτό επιλέγω να ακούσουμε το λαμπρό χορωδιακό του 3ου μέρους: "See the Conquering Hero Comes", όπου ο Ιησούς του Ναυή επευφημείται από το λαό του ως τρανός ηγέτης που τους οδήγησε στην "Υποσχόμενη Γη", ενώ ευχαριστούν τον Θεό για την ευημερία και την απελευθέρωσή τους.

Τόσο πολύ άρεσε αυτό το χορωδιακό μέρος και στον Χαίντελ και στο ακροατήριο, που ο συνθέτης το πρόσθεσε στο έτερο ορατόριό του "Ιούδας ο Μακκαβαίος".

Handel: Oratorio Joshua, "See, the Conquering Hero comes"      

                     
Ο Μπετόβεν πάνω στη μελωδία του χορωδιακού έγραψε μια σειρά θαυμάσιων παραλλαγών για τσέλο και πιάνο που τις ακούμε από την ταλαντούχα Jacqueline du Pré στο τσέλο και τον Daniel Barenboim στο πιάνο.
Οι 12 Παραλλαγές γράφτηκαν το 1796 στο Βερολίνο και αφιερώθηκαν στη σύζυγο του Πρίγκιπα Κάρολ Λιχνόβσκι, ενός των σημαντικότερων προστατών του συνθέτη.

Ludwig van Beethoven: "Variations for cello & piano in G major on Handel's :
"See, the Conqu'ring Hero comes" / Jacqueline du Pré-Daniel Barenboim :

Το μέρος αυτό στην ορχηστρική του εκδοχή παίχτηκε και στην μνημόσυνη πομπή του Ναυάρχου Νέλσονα το 1806.
Όπως αναφέρουν οι Times της εποχής:
"...η σωρός του ναυάρχου έφτασε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου υπό τον ήχο της μουσικής του Herr Handel"See the Conquering Hero Comes", που όμως αδυνατούσε να ακουστεί καθώς ο θρήνος του πλήθους υπερκάλυπτε τον ήχο των οργάνων..."

Χριστιανοί ἤ ἀχρίστιανοι;Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

 

πηγή

Δεν θα βρούμε πουθενά τον όρο «Ιεραποστολή» στην Κ.Δ. αλλά τον όρο «Μαρτυρία»

π. Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης

  “Ο όρος «Ιεραποστολή» δεν είναι Ορθόδοξος, απλά επειδή επικράτησε διεθνώς τον χρησιμοποιούμε. Αν ψάξουμε στην Αγία Γραφή δεν θα τον βρούμε πουθενά.
  Όμως τον όρο «Μαρτυρία» θα τον συναντήσουμε πολλές φορές στην Καινή Διαθήκη. 
 Το κήρυγμα του Ευαγγελίου δεν σημαίνει ωραιολογία για τον Κύριό μας αλλά αποτελεί συνεχή μαρτυρία και ομολογία για τον Χριστό. 
Ο Χριστιανός με όλη του την υπόσταση ομολογεί τον Χριστό Θεό με τον λόγο του και την σιωπή του, με το φέρσιμό του και το βάδισμά του και με τα έργα του γίνεται παράδειγμα προς μίμηση.
 Ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Είστε το φως».
 Φως προς παραδειγματισμό για τους ανθρώπους και αν χρειαστεί θα μαρτυρήσει για τον Χριστό και θα χύσει το αίμα του όπως έπραξαν εκατομμύρια Άγιοι Μάρτυρες”.

Πηγή: Στύλος Ορθοδοξίας, αρ. φύλλου 256, σελ. 20