Η γερόντισσα Μακρίνα με τους Αγίους Πορφύριο και Παϊσιο

Ή Γερόντισσα Μακρίνα ευλαβείτο πολύ καί δύο άλλους συγχρόνους μερισματούχους Γέροντες, τούς μακαριστούς π. Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη (1906- 1991) καί π. Παΐσιο 'Αγιορείτη (1924-1994). 

Τον π. Πορφύριο επισκέφτηκε τό 1984 στήν Αθήνα, μέ σκοπό να τού ζητήσει να «σταυρώση» τό χέρι της, όπου είχε πάθη κάταγμα, γιά να αποφυγή την επέμβαση, επικίνδυνη λόγω τού διαβήτου της. Εκείνος δεν έδωσε σημασία στο θέμα της υγείας της, μόνο της ζήτησε τά ονόματα των αδελφών της συνοδείας της. Καθώς ή Γερόντισσα τις κατονόμαζε, ό Γέρων Πορφύριος μέ τό διορατικό του χάρισμα της ανέλυε την ψυχή της κάθε μιας μοναχής. 

Τον χειμώνα τού 1986 συνοδευομένη από την Γερόντισσα Φεβρωνία της Ιεράς Μονής Τίμιου Προδρόμου Σερρών καί άλλες μοναχές, επισκέφτηκε τό 'Ιερό Ησυχαστήριο τού 'Αγίου Ίωάννου τού Προδρόμου στήν Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, γιά να πάρουν την ευχή τού Γέροντος Παϊσίου. 

Μόλις συναντήθηκαν, ή Γερόντισσα Μακρίνα έβαλε στρωτή μετάνοια στον Γέροντα Παΐσιο καί αμέσως καί εκείνος έκανε τό ίδιο. Ό Γέροντας δεν σηκωνόταν αν δεν προηγείτο ή Γερόντισσα. Είχαν πνευματική επικοινωνία καί ό καθένας αισθανόταν την πνευματική κατάσταση του άλλου. Ή ταπεινοφροσύνη του Γέροντος Παϊσίου φάνηκε εξ άλλου καί από τούς λόγους, τούς οποίους είπε λίγες στιγμές αργότερα αναφερόμενος στον Γέροντά μας, π. Έφραίμ: «Τί ήρθατε σε μένα, εσείς έχετε τον πρώτο λαχνό. Εγώ τί να σάς πω; Εσείς έχετε τις νουθεσίες από τον Γέροντά σας».

Από το βιβλίο «Λόγια καρδιάς,Γερόντισσσα Μακρίνα Βλασσοπούλου.1921-1995»

Εκδ.Ι.Μ.Παναγίας Οδηγητρίας Πορταριάς Βόλου 2013

πηγή

Κήρυγμα Κυριακή Ζακχαίου-«Πολλοί οι ''απολωλότες'',λίγοι οι Ζακχαίοι»

πρωτ.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Πόσο αισθανόμαστε στη ζωή μας ότι χρειάζεται να έχουμε έναν προσανατολισμό; Να έχουμε έναν στόχο ο οποίος να μην περιορίζεται στο σήμερα, στις ανάγκες της επιβίωσης ή στην εκπλήρωση των θελημάτων μας, αλλά να βλέπει τη ζωή συνολικά και στην προοπτική του παρόντος κόσμο και στην προοπτική της αιωνιότητας; 

 Ποια είναι για μας η σημασία της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας και ποια η σχέση Του με την ύπαρξή μας; Είναι εύκολο να δηλώνουμε ότι πιστεύουμε. Το δύσκολο είναι να κατανοούμε ότι επειδή πιστεύουμε μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι οι άνθρωποι είμαστε «απολωλότες». 

 Αυτό σημαίνει ότι χάνουμε τον προσανατολισμό μας να πορεύεται η ζωή μας με κέντρο της τον Θεό και την αγάπη, την ελπίδα που η πίστη δίνει, να γνωρίζουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού σε κάθε περίσταση και μάλιστα στις λεπτομέρειες της ζωής μας, στον τρόπο που σκεφτόμαστε, που μιλάμε, που πράττουμε, τόσο στη σχέση μας με Εκείνον και επομένως με τη ζωή της Εκκλησίας, όσο και στη σχέση μας με τους συνανθρώπους μας. 

Αντιθέτως, οι άνθρωποι αισθανόμαστε δυνατοί. Ακόμη κι αν καταλαβαίνουμε ότι σφάλλουμε, δεν είμαστε έτοιμοι να το παραδεχτούμε, αλλά ξεκινάμε από αυτούς που κατά τη γνώμη μας φταίνε, προκειμένου να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας και τα λάθη του. Έτσι το να ζήσουμε την κατάσταση του «απολωλότος» προϋποθέτει την επιλογή και την αρετή της ταπείνωσης. Έναν δρόμο που περνά μέσα από την θέαση της ζωής μας ως αποπροσανατολισμένης. Ότι προσπαθούμε να είμαστε οι μικροί θεοί του εαυτού και του κόσμου μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι το φως έρχεται από αλλού.

 Είναι χαρακτηριστική η ιστορία του Ζακχαίου που μας διασώζει το Ευαγγέλιο.

Ο Χριστός εισέρχεται στην Ιεριχώ. Στην αναγγελία της είδησης αυτής όλοι σπεύδουν να Τον συναντήσουν. Τον ακολουθούν σε μία πορεία στην οποία προστίθενται κι άλλοι.

Το μήλο του Παραδείσου- Γέροντας Τιμόθεος ο Ρώσος(+1848)

 

Είχαμε κάποτε στο Βαλαάμ (νησί της Ρωσίας με περίφημο κοινόβιο μοναστήρι) έναν καλόγερο πνευματικό μου αδελφό. που μου άνοιξε την καρδιά του και μου είπε ότι ως εκείνη την στιγμή προσευχόταν έχοντας αφιερώσει στην προσευχή όλη του την διάνοια και με την καρδιά να καίγεται από θεία φλόγα αγάπης και γινόταν άλλος άνθρωπος, άλλαζε ολοκληρωτικά συχνά βρισκόταν σε έκσταση και φαινόταν να΄ ναι μαζί μ΄ αυτούς που βρίσκονταν κιόλας στον Παράδεισο. 

 Έβλεπε πλήθη αγγέλων, αγίων και άλλων εκλεκτών του Θεού, έβλεπε δέντρα διάφορα με υπέροχους καρπούς, μα πιο πολύ απ΄ όλα τραβούσε την προσοχή του ένα και μοναδικό δέντρο, το πιο υπέροχο απ΄ όλα, που οι καρποί του μοιάζανε συνηθισμένα μήλα. Αυτό το δέντρο το εθαύμαζε ιδιαίτερα και δεν ήθελε να κουνήσει από κοντά του. 

Έρχεται λοιπόν και τον πλησιάζει ένα παλληκάρι με λαμπρή φορεσιά και χρυσό ζωνάρι κι τον ρωτάει :
- Τί στέκεσαι και θαυμάζεις εκεί ; Θέλεις να δοκιμάσεις ετούτα τα φρούτα ;
Ο μοναχός του απάντησε :
- Αν ήταν τούτο δυνατό, πολύ θα τόθελα.
Το παλληκάρι έκοψε ένα μήλο, του τόδωσε και τον πρόσταξε να το φάει. Όταν τόφαγε, τότε βρέθηκε ξαφνικά στο κελλί του να κάνει προσευχή. Και τόσο γλυκιά και νόστιμη έμεινε στο στόμα του η γεύση του μήλου που δεν μπορούσε να την περιγράψει με ανθρώπινα λόγια και τίποτα στον κόσμο δεν του φάνηκε αντάξιό της. Ό,τι είναι γλυκό και νόστιμο σ΄ αυτό τον κόσμο, είναι γλυκό και νόστιμο όταν το δοκιμάζεις, όταν δηλ. είναι ακόμα μέσα στο στόμα σου, ύστερα όμως το ξεχνάς. Όμως ο καρπός του Παραδείσου είναι αλλιώτικος. Πέρασαν δέκα χρόνια κι ακόμα υπάρχει στο στόμα του η γλύκα.
Μολονότι ο γέρων Τιμόθεος μιλούσε για κάποιον άλλο, υποθέτω πως αυτός ο ίδιος αξιώθηκε αυτή την αγγελική ζωή. Στον Άθωνα εγκαταβίωσε στο κελλί του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου στο Παλιομονάστηρο. Ετελειώθη στα 1848.

 "ΠΡΩΤΑΤΟΝ", ΜΑΪΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 1984, αριθ. 10, σελ. 55.

πηγή

Το εν Νικαία μέγιστο Θαύμα όπου ο Μέγας Βασίλειος δια προσευχής άνοιξε τις πύλες της Εκκλησίας και την παρέδωσε στους Ορθοδόξους

19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ- ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΘΑΥΜΑΤΟΣ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

 Όταν βασίλευε στην Κωνσταντινούπολη ο βασιλιάς Ουάλης, ήλθαν σ’ αυτόν οι αρειανόφρονες Επίσκοποι και Ιερείς της επαρχίας Νικαίας, αξιώνοντας να παραδώσει σ’ αυτούς τον Μητροπολιτικό Ναό για να ψάλλουν αυτοί εκεί και να εκδιώξουν τον Ορθόδοξο Αρχιερέα. Ο δε Ουάλης, ως ομόφρωνας τούτων, συμφώνησε. Ευθύς δε, απόστειλε στρατιώτες, εξεδίωξε τον Αρχιεπίσκοπο των Χριστιανών και όρισε να κατέχουν τον Ιερό Ναό οι Αρειανοί...

 Τούτο μαθαίνοντας οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Νικαίας έσπευσαν προς τον Άγιο, παρακαλώντας αυτόν να μεσιτεύσει στον βασιλέα για να μεταστρέψει την γνώμη του. 

Μεταβάς λοιπόν ο Άγιος Βασίλειος στην Κωνσταντινούπολη καί επισκεφθείς τον βασιλέα, είπε προς αυτόν: 

«Βασιλεύ, ο Προφήτης Δαβίδ λέγει. Τιμή βασιλέως κρίσιν αγαπά, ο δε σοφός Σολομών, κρίσις βασιλέως, δικαιοσύνη. Η βασιλεία σου, λοιπόν, για ποια αιτία, δίχως δικαία κρίση, εξεδίωξες τούς Ορθοδόξους από την πάτριο Εκκλησία των και παρέδωκες αυτήν στούς αιρετικούς Αρειανούς;» 

 Είπε ο βασιλεύς: «Πάλι εις ύβρεις επετράπης, Βασίλειε; Δεν αρμόζει εις σε να λέγεις τοιούτους λόγους». 

Αλλ' ο Άγιος απήντησε: «Διά το δίκαιον αρμόζει και να αποθάνω, ω βασιλεύ».  Τότε είπε ο βασιλεύς στον Άγιο: «Ύπαγε μόνος σου εις τήν Νίκαια και κρίνε με δικαιοσύνη και από τα δυο μέρη. Ιδέ όμως να μη πράξεις ό,τι θέλει ο λαός σου». Ο Άγιος απεκρίθη: «Δός μου εξουσία να κρίνω εγώ, βασιλεύ, και όταν ακούσεις, ότι εμερολήπτησα υπέρ των Χριστιανών, θανάτωσέ με».

  Λαβών λοιπόν παρά του βασιλέως την εξουσία ο Άγιος, απήλθε στη Νίκαια, όπου, αφού συνεκάλεσε όλους τούς Ορθοδόξους και τούς Αρειανούς, ομίλησε προς αυτούς για τούτων των λόγων:

«Ιδού, ήλθα, κατά την προσταγή του βασιλέως. Να πράξομε λοιπόν έτσι. Ας κλείσομε την Εκκλησία και ημείς οι Ορθόδοξοι και σεις οι Αρειανοί. Κατόπιν προσευχηθείτε εσείς πρώτον. Και εάν ανοίξει η Εκκλησία, κρατήσατε αυτήν. Εάν δε δεν ανοίξει, θέλομε προσευχηθεί ημείς, καί εάν διά της ιδικής μας δεήσεως ανοίξει, τότε να μείνει σε εμάς. Εάν δε μείνει κλειστή, να είναι ιδική σας».

Η κρίση αυτή του Αγίου άρεσε σε όλους ως δικαία καί εύλογος. Απελθόντες λοιπόν και οι Ορθόδοξοι και οι Αρειανοί έκλεισαν και σφράγισαν τις θύρες της Εκκλησίας. Μετά δε ταύτα, συναθροισθέντες οι Αρειανοί, επί τρεις ημέρες έψαλλαν δεήσεις και ικεσίες, για να ανοιχθεί η Εκκλησία. Όμως δεν εισήκουσε των παρακλήσεών των ο υπ' αυτών υβριζόμενος Χριστός. 

Είπε τότε σ’ αυτούς ο Άγιος: «Τώρα, ας προσευχηθούμε καί ημείς».
Προσκαλέσας τότε ο Άγιος τούς Ορθοδόξους Χριστιανούς,
μετέβη με αυτούς στο Ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Διομήδους, ο οποίος ήταν πλησίον της Μητροπολιτικής Εκκλησίας. Εκεί, αφού ετέλεσε αγρυπνία μετά παντός του πλήθους, την πρωΐα μετέβησαν άπαντες, ακολουθούντων και των Αρειανών, προ των θυρών της Μητροπολιτικής Εκκλησίας. Όταν ο Άγιος Βασίλειος εσφράγισε δια των χειρών του τρεις φορές τις θύρες της Εκκλησίας και είπε: «Ευλογητός ο Θεός των Χριστιανών εις τους αιώνας των αιώνων», ευθύς, ω του θαύματος! Εθραύσθησαν οι μοχλοί και οι θύρες ανοίχθηκαν. Τότε ο Άγιος εισελθών εντός της Εκκλησίας μετά παντός του πλήθους των Χριστιανών ετέλεσε την θεία Λειτουργία. Κατόπιν δε, αφού ηγίασε τον λαό, παρέδωκε αυτήν στους Ορθοδόξους Χριστιανούς. 

Ήταν δε τότε η δεκάτη ενάτη (19η) του μηνός Ιανουαρίου. Όχι δε μόνον οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ηυφράνθησαν κατά την ημέρα εκείνη, διότι επανέκτησαν την Εκκλησία τους, αλλά και πολλοί εκ των Αρειανών, ιδόντες το θαύμα του Αγίου, επέστρεψαν στην Ορθόδοξο πίστη, αναθεματίσαντες την αίρεση αυτών.

πηγή

Ο Άγιος Πέτρος ο μακάριος ο Τελώνης(+20 Ιανουαρίου)

Ο Άγιος Πέτρος είχε το αξίωμα του πατρικίου κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Ιουστινιανού (527 - 565) και ήταν διοικητής της Αφρικής. Δυστυχώς ήταν άνθρωπος άσπλαχνος, ανελεήμων, πλεονέκτης και φιλάργυρος. Κάποτε προσήλθε σε αυτόν ένας φτωχός, για να τον δοκιμάσει και του ζητούσε ελεημοσύνη. Τότε εκείνος άρπαξε έναν άρτο, από εκείνους που εκείνη την στιγμή του είχε φέρει ο αρτοποιός και σαν πέτρα τον πέταξε κατά του φτωχού ανθρώπου.

Με την χάρη του Θεού, κάποια στιγμή κράτησε στα χέρια του το Ιερό Ευαγγέλιο.

Ο γκρινιάρης,ο ιδιόρρυθμος,ο κακομοίρης απομακρύνει τους άλλους ανθρώπους από κοντά του

Αποσπάσματα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου

Ο γκρινιάρης, ο ιδιόρρυθμος, ο κακομοίρης, ο απαιτητικός απομακρύνει τους άλλους ανθρώπους από κοντά του. Ο άνθρωπος του Θεού είναι ο αληθινός άνθρωπος. Είναι ο ελεύθερος άνθρωπος. Είναι η χαρά και το καμάρι του κόσμου…Να είμαστε άνετοι και να μην ενοχλούμαστε από τίποτα. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε αυτή η κατάστασή μας μεταδίδεται και στους γύρω μας.
Η πνευματική μας κατάσταση, κρίνεται από το πόσο μας χαίρονται οι άνθρωποι που είναι γύρω μας, και από το πόσο τους αναπαύουμε, και τους κάνουμε να νιώθουν άνετα…

 Ο ταπεινός άνθρωπος γνωρίζει ότι όλα εξαρτώνται από το έλεος του Θεού, γι’ αυτό είναι ολόκληρος ένα άνοιγμα, μια αγκαλιά, ένα πανδοχείο. Οι άλλοι άνθρωποι το νιώθουν αυτό και θέλουν να βρίσκονται κοντά του. Πολύ συχνά πίσω από τις ασθένειες υπάρχει μια λάθος εσωτερική στάση του ανθρώπου. Η εγωιστική απομόνωση ενός ανθρώπου από τους άλλους συνήθως δηλώνει σοβαρό πνευματικό πρόβλημα.
Ταπεινός είναι αυτός που δεν έχει λογισμούς και αφήνεται στον Θεό. Γι’ αυτό είναι και αναπαυμένος…

Ο γκρινιάρης είναι ένας ανώριμος άνθρωπος, που δεν αναλαμβάνει την ευθύνη

Άγιος Θεοφάνης του Ριχλώβ(+5/18 Ιανουαρίου 1977)

  Ο μεγάλος αυτός σύγχρονος ασκητής (κατά κόσμον Ιωάννης Θεοδόσιος Μεντβεντιεβ) γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1881 στο χωριό Φεστοβέτς,στην περιοχή Τσερνιγκώβ(Ουκρανία).Οι ευλαβείς γονείς του ονομάζονταν Θεοδόσιος και Ευφημία.Όταν ήταν δύο ετών ο πατέρας του εκοιμήθη.Η μητέρα του, τον μεγάλωσε με φόβο Θεού.Απεφοίτησε τρεις τάξεις του σχολείου (zemstvα-σχολεία της εποχής όπου τα παιδιά φοιτούσαν τρεις τάξεις)

Μαζί με την μητέρα του πήγαιναν για προσκυνήματα:στην Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου και στον Άγ.Νικόλαο στο Ριχλόβ.Μια φορά μετά από ένα προσκύνημα ο νεαρός Ιωάννης αποφάσισε να μείνει στο μοναστήρι παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του.Ο μέλλοντας ασκητής μπήκε στο μοναστήρι την παραμονή του Γενεθλίου της Θεοτόκου,στις 7 Σεπτεμβρίου.Αργότερα γιόρταζε αυτήν την ημέρα με ξεχωριστή πνευματική χαρά...

Το πρώτο διακόνημά του ήταν να ξυπνάει την νύχτα τους μοναχούς.Με την ίδια αγάπη έκανε το διακόνημά του και στον φούρνο και στα μελίσσια κ.α.

Για να ενισχύσει την πίστη και την άσκηση του νεαρού ασκητή ο Θεός του έστειλε διάφορες ασθένειες αλλά και την θαυματουργική τους ίαση

Ο γέροντας διηγούνταν το εξής:«Στα 22 μου χρόνια αρρώστησα τόσο πολύ που ετοιμαζόμουν για τον θάνατο.Μου ετέλεσαν το μυστήριο του Ευχελαίου,εξομολογήθηκα,κοινώνησα,συγχωρήθηκα με τους αδελφούς και περίμενα το τέλος...Προσευχόμουν όμως στον Θεό να ζήσω τουλάχιστον έναν ακόμη χρόνο.Ξαφνικά άκουσα από ψηλά την γνωστή σ'εμένα φωνή του ηγούμενου Ισαακίου:''Εκεί είναι καλύτερα!''Εγώ τρεις φορές ζήτησα να ζήσω έναν ακόμη χρόνο,αλλά η φωνή επανέλαβε τρεις φορές:''Εκεί είναι καλύτερα!''

 Μετά από λίγο,απρόσμενα.μπήκε στο κελί ένας ιεροδιάκονος φέροντας το ωράριο όπως πριν την Θεία Κοινωνία,κατευθύνθηκε προς τις εικόνες και έψαλλε τρεις φορές ''Εις πολλά έτη''(σ.σ.ευχή που στους Σλάβους ψάλλεται και τραγουδιέται σε κληρικούς και λαϊκούς).Όταν τελείωσε έφυγε.Η πόρτα ήταν κλείστη .Μετά από λίγες ημέρες έγινα καλά.

Οι Πατέρες του Γενάρη

 Οι Πατέρες του Γενάρη είναι η απάντηση σ’ όσους ασκούν πολεμική στον Χριστό. Δεν απαντούν απλώς… Αποτελούν την απάντηση οι ίδιοι! Αν οι Πατέρες της Εκκλησίας έδιναν απλώς απαντήσεις, τότε θα λειτουργούσαν ως “φωτεινοί παντογνώστες” όπως αντίστοιχα λειτουργούν οι ιδεολογικοί πατέρες των διαφόρων πολιτικών παρατάξεων. Τι σημαίνει λοιπόν ότι “οι Πατέρες μας αποτελούν την απάντηση οι ίδιοι”;

Ας πάρουμε τον Συναξαριστή, το ιερό δηλαδή βιβλίο της Εκκλησίας, στο οποίο βρίσκονται οι Βίοι των Αγίων. Ας κοιτάξουμε τον τόμο του μήνα Ιανουαρίου.

 Ας προσέξουμε τους βίους των πολλών Πατέρων που γιορτάζει η Εκκλησία μας τούτο το μήνα. Κάνοντας αυτό, ας αντιπαραθέσουμε την -συχνότερα- επιφανειακή κριτική που ασκείται στην Εκκλησία. 

Τότε πρωτίστως θα καταλάβουμε ότι όποιος θέλει να ασκεί κριτική, πρέπει να κάνει αυτό που κάναμε κι εμείς, δηλαδή ν’ ανοίξει το βιβλίο. Αρκετοί αδελφοί μας πλέον αυτοπροσδιορίζονται ως “άθεοι”, χωρίς να έχουν διαβάσει ούτε μια σελίδα απ’ το Ευαγγέλιο, πόσο μάλλον απ’ τον Συναξαριστή!

Ανοίγοντας το ιερό αυτό βιβλίο, θα δούμε ότι οι Πατέρες μας είν’ άνθρωποι πρακτικοί: ό, τι πιστεύουνε, το ζούνε. Σήμερα -συχνότερα- ασκείται κριτική στο Πρόσωπο του Χριστού πίσω από την σιγουριά ενός υπολογιστή! Απ’ την άλλη, οι Πατέρες μας ξέρουν ότι για τον Χριστό θα πεινάσουν, θα διψάσουν, θα διωχθούν και θα χλευασθούν. Κι αυτό δεν το πιστεύουν θεωρητικά αλλά είναι η καθημερινότητά τους.

-Εξορίες, βάσανα, χλεύη;
-Και τι δεν έζησαν οι Πατέρες μας!

Όλα αυτά, όχι για μια θεωρία που απλώς ασπάζονταν αλλά για τον Χριστό που ζούσαν. Οι Πατέρες μας δεν κατέκτησαν απλώς μια γνώση κι ούτε αγωνίστηκαν απλώς για την διατήρησή της.

Οι Βίοι των Πατέρων του Γενάρη θυμιάζονται πρώτα απ’ όλα απ’ την Έρημο των οσίων ασκητών, της ταπείνωσης και της νήψης. Οι Πατέρες μας, αφού έγιναν μέτοχοι της κοσμικής παιδείας, δεν έμειναν επαναπαυμένοι σ’ αυτήν. Έζησαν στην Έρημο μαζί με τους ασκητές. Έμαθαν την πνευματική ζωή. Έκαναν ταξίδι μεγάλο στα μέσα τους… Πόθησαν τον Χριστό, όχι ως λαμπροί επιστήμονες αλλά ως ταπεινοί μοναχοί που ήσανε συνάμα κι επιστήμονες λαμπροί. Ας μη μας κάνει σήμερα λοιπόν εντύπωση που κάποιος νέος και συχνά επιστήμονας αποφασίζει να γίνει μοναχός…

Το δυσκολότερο πράγμα στην πνευματική ζωή είναι ν’ αποτάξει κανείς ό, τι του δομεί τον εγωισμό. Οι Πατέρες μας πρώτα γίνανε πανεπιστήμονες κι έπειτα έβαλαν το ράσο. Κι είναι αλήθεια ότι η κοσμική γνώση μπορεί εύκολα να κάνει τον άνθρωπο εγωιστή. Το οχυρό κραταιό, μα οι Πατέρες μας ήσανε πνευματικοί και το γκρέμισαν. Οι Πατέρες μιμήθηκαν τον Χριστό και προσμέτρησαν τους εαυτούς τους αναμεταξύ των ελαχίστων αδελφών. Δε πίστεψαν με λόγια, αλλά με πράξη ακούραστη. Δεν είπαν ψέματα ποτέ, υπεύθυνοι για ό, τι τους χαρίτωσεν ο Θεός να ζήσουν, μ’ αγιασμένη κι έμπρακτη υπευθυνότητα, καλούν σήμερα κι εμάς να ζήσουμε τον Χριστό μαζί τους.

Η Ζωή είναι η απάντηση σ’ αυτούς που κρίνουν κι αποφεύγουν τον Χριστό: η Ζωή του Χριστού, η Ζωή των Αποστόλων, η Ζωή των Πατέρων, η Ζωή της Εκκλησίας. Οι Πατέρες μας δεν είναι απλώς κάποιες φωνές απ’ το παρελθόν. Οι Πατέρες μας είναι συμπανηγυριστές στην Θεία Λειτουργία που τελείται στην ενορία του καθενός. Στη Θεία Λειτουργία που τελούνταν πάντα και θα τελείται στους αιώνες των αιώνων. Γι’ αυτό λοιπόν στην Εκκλησία, μεγάλοι και φωτισμένοι Πατέρες δεν έπαψαν ποτέ στ’ αλήθεια να υπάρχουν. Κι οι Πατέρες μας είναι η απάντηση γιατί είναι ζωντανοί.

Ιάσων Ιερομ.

πηγή

Τα φανερά και τα κρύφια αμαρτήματα(Αγ.Μακάριος ο Αιγύπτιος)

Ἡ ψυχή, που  θέλει να μείνει παρθένος και να ἐνωθεί με το Θεό, δεν πρέπει ν' ἀπομακρύνεται μόνον ἀπό φανερά ἁμαρτήματα, ὅπως ἡ πορνεία, ὁ φόνος, ἡ κλοπή, η γαστριμαργία, η κατάκριση, το ψευδος, η φυλαργυρία, η πλεονεξία, και τα ὅμοια, ἀλλά πολύ περισσότερο από τα ἀφανή και κρύφια. 

Δηλαδή ἀπό την ἐπιθυμία, κενοδοξία, ἀνθρωπαρέσκεια, ὑποκρισία, φιλαρχία, δολιότητα, κακοήθεια, μῖσος, ἀπιστία, φθόνο, φιλαυτία, ὑπερηφάνεια και τα ὅμοια.

 Κατά τη Γραφή, τα ἐσωτερικά αὐτά ἁμαρτήματα εἶναι ἴσα με τα ἐξωτερικά. Γιατί λέει «Ὁ Κύριος διασκόρπισε ὀστᾶ ἀνθρωπαρέσκων», και «Ὁ Κύριος ἀποστρέφεται τον αἱμοχαρή και δόλιο ἄνθρωπο», δείχνοντας μ' αὐτό, ὅτι τη δολιότητα ὁ Κύριος την ἀποστρέφεται ἴσα με το φόνο.

 Ἐπίσης λέει «γι' ἀνθρώπους, που μιλοῦν εἰρηνικά στους ἄλλους, μέσα τους ὅμως σχεδιάζουν κακά». Και πάλι• «Μέσα στην καρδιά σας συλλογίζεστε πῶς νὰ διαπράξετε ἀνομίες στὴ ζωή». 

Και «ἀλλοίμονό σας, ὅταν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σᾶς ἐπαινούν», ὅταν δηλαδή ἐπιδιώκετε ν' ἀκοῦτε καλά για τον έαυτό σας ἀπό τους ἀνθρώπους και κρέμεστε ἀπό τη γνώμη και τους ἐπαίνους τους. Ἐπειδή, πῶς εἶναι δυνατό να διαφύγετε την προσοχή τῶν ἀνθρώπων για πάντα, ὅταν κάνετε το καλό; 

Ἄλλωστε και ὁ ἴδιος ὁ Κύριος λέει: «Ἔτσι να λάμψει το φῶς σας μπροστά στους ἀνθρώπους». Και προσθέτει:«Να ἐπιδιώκετε να πράττετε το καλό για τη δόξα τοῦ Θεοῦ και ὄχι τη δική σας, οὔτε να ἐπιθυμεῖτε ἀνθρώπινους ἐπαίνους». Γιατί «πώς μπορεῖτε να ἔχετε πίστη, ἀφοῦ ἐπιζητεῖτε ὁ ἕνας τον ἔπαινο τοῦ ἄλλου και ὄχι τη δόξα τοῦ Θεοῦ.».

 Και ὁ Ἀπόστολος μᾶς παραγγέλλει: «Εἴτε τρώτε, εἴτε πίνετε, εἴτε ό,τιδήποτε κάνετε, ὅλα να τα κάνετε για τη δόξα τοῦ Θεοῦ.» 

Και ο Θεολόγος Ἰωάννης κατατάσσει το μῖσος μαζί με το φόνο, λέγοντας: «Αὐτός που μισεῖ τον ἀδελφό του εἶναι ἀνθρωποκτόνος».

πηγή

Το θαύμα του Αγίου Νικολάου σ'έναν Λιβανέζο

Για ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου Νικολάου μας μιλάει ο εφημέριος του Ι.Ν.Αγ.Γεωργίου Βουκουρεστίου π.Αιμίλιος Κεραμιζάρου.Στον ιερό αυτό ναό βρίσκεται το δεξί χέρι του Αγ.Νικολάου.(Δεξί χέρι του Αγ.Νικολάου στο Βουκουρέστι)

 Πρόκειται για έναν Λιβανέζο,τον Αμπντέλ Νασέρ,ένα μουσουλμάνο που εγκαταστάθηκε στην Ρουμανία πριν από δεκατέσσερα χρόνια,παντρεύτηκε την Γαβριέλα και απέκτησαν οκτώ παιδιά.

Διηγείται ο π.Αιμίλιος:
«Μια μέρα ήλθε σ'εμένα ο Αμπντέλ και μου είπε πως είδε στον ύπνο του ένα Σταυρό μέσα σε εκτυφλωτικό φως και με παρακάλεσε να του πω τι σημαίνει αυτό.Του είπα ότι πρέπει να βαπτιστεί.Αφού έγινε η κατήχηση ο Αμπντέλ βαπτίστηκε και πήρε το όνομα Νικόλαος»

Μετά την βάπτιση,μία μεγάλη δοκιμασία περίμενε τον Νικόλαο και την οικογένειά του.Ο Λιβανέζος είχε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα.Οι γιατροί του έδωσαν λίγες ελπίδες επιβίωσης.

«Μετά το ατύχημα,οι γιατροί μου είπαν ότι  ο Νικόλαος έχει λίγες ελπίδες για να ζήσει.Είχε υποστεί κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις,ενώ θραύσματα από το κρανιακό οστό είχαν μπει στον εγκέφαλό του.
Οι γιατροί μου είπαν ότι αν παρ'έλπίδα επιζήσει θα είναι πολύ δύσκολη η κατάστασή του και θα έχει επιπλέον απώλεια μνήμης...Αυτός τότε βρισκόνταν σε κώμα.Μαζί με τον συνεφημέριό μου τελέσαμε Παράκληση δίπλα στο χέρι του Αγίου Νικολάου.Μετά από μισή ώρα μου τηλεφώνησε η κόρη του,η Σάρα.Φώναζε...Εγώ φοβήθηκα.Πίστευα πως θα μου ανήγγειλε τον θάνατό του.Εκείνη όμως φώναζε από χαρά:ο πατέρας της είχε ξυπνήσει,ήταν απολύτως καλά και δεν είχε απώλεια μνήμης.
 Την επόμενη μέρα πήγα να τον επισκεφτώ στο νοσοκομείο ''Άγιος Παντελεήμων''και μου είπε:
''Πάτερ,είδα τον Άγιο Νικόλαο!Δεν ήταν όνειρο,ήταν πραγματικότητα!Ήλθε και έβαλε το χέρι του στο κεφάλι μου λέγοντάς μου:
''Έχεις οκτώ παιδιά και έχεις μεγάλη ευθύνη απέναντί τους''.

Αυτή είναι η μαρτυρία του την οποία εγώ σας καταθέτω,είπε ο π.Αιμίλιος στην συνεντεύξή του στο ραδιόφωνο του Ρουμανικού Πατριαρχείου''Ράδιο Τρίνιτας''

π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot

Το απόρρητο της Εξομολόγησης

Κάποιοι δυσκολεύονται νά προσέλθουν στό πανίερο Μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως μέ τήν σκέψη ὅτι ὑπάρχει πιθανότητα ὁ Πνευματικός νά κοινοποιήσει τήν ἐξομολόγησή τους. Αὐτό βεβαίως εἶναι ἕνα ἀκόμη δαιμονικό τέχνασμα πού σκοπό ἔχει νά τούς κρατήσει μακρυά ἀπό τό Μυστήριο καί τή λύτρωση πού παρέχει.«Τό Μυστήριο εἶναι «ἀπόρρητο». Δέν ἔχει δικαίωμα οὔτε ὁ Πνευματικός ν'άνακοινώσει τίποτε ἀπ'όσα ἀκοῦσε στήν Ἐξομολόγηση, οὔτε ἄλλος κανείς νά ζητήσῃ ἤ ν" ἀπαιτήσῃ πληροφορίες» .

Τό ἀπόρρητο τῆς Ἐξομολογήσεως, ἀναγνωρίζεται καί ἀπό τόν νόμο.
«Σύμφωνα μέ τόν κώδικα τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου 983 πάρ.1: «τό ἀπόρρητο τοῦ ἐξομολογητηρίου εἶναι ἀπαραβίαστο, ἑπομένως εἶναι ἀπόλυτα ἀπαγορευτικό γιά ἕναν Ἐξομολόγο νά παραδώσει μέ ὁποιονδήποτε τρόπο ἕνα μετανοήσαντα μέ λόγια ἤ ὁποιαδήποτε συμπεριφορά καί γιά κανένα λόγο». Οἱ ἱερεῖς ὀφείλουν νά μήν ἀποκαλύπτουν ὅ,τι ἔχουν μάθει κατά τή διάρκεια μίας Ἐξομολογήσεως σέ κανένα, ἀκόμα καί ἄν ἀπειλεῖται ἡ ἴδια τους ἡ ζωή ἤ ἡ ζωή ἄλλων (ἐδῶ ἔγκειται καί ἡ μοναδικότητα τοῦ Ἀπορρήτου του Ἐξομολογητηρίου… Γιά ἕναν Πνευματικό, ἡ παραβίαση τοῦ ἀπορρήτου θά τόν ὁδηγοῦσε αὐτόματα σέ μοιραία καταδίκη καί ἀφορισμό, ἀποδοθέντα ἐκ τῆς Ἱερᾶς Ἐπισκοπῆς (κώδ. τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, 1388 παρ.1)» .

Ὁ Πνευματικός μας εἶναι ἀνθρωπίνως ὁ ἰατρός-θεραπευτής τῆς ψυχῆς μας. Ἀπαιτεῖται λοιπόν νά τόν περιβάλλουμε μέ τήν ἀνάλογη ἐμπιστοσύνη.

Λείψανο Αγ.Αθανασίου πατριάρχη Κων/Πόλεως και Προφήτου Ζαχαρία στην Βενετία

Τό Λείψανο του Αγ. Ἀθανασίου Α’ μεταφέθηκε στή Βενετία από τήν Κωνσταντινούπολη τό 1455, μετά τήν Αλωση τῆς Πόλεως από τούς Τούρκους (1453), από τόν Βενετό πλοιοκτήτη Δομήνικο Zottarello, ως λείψανο του Αγ. Ἀθανασίου του Μεγάλου αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας καί ως τέτοιο τιμάται μέχρι σήμερα από τούς Βενετούς. 

Τό 1705 η Κάρα του Λειψάνου καταστράφηκε από πυρκαγιά καί αντικαταστάθηκε από επιχρυσωμένη κεφαλή. Τό 1807 τό Λείψανο μεταφέρθηκε στον ναό τοῦ Αγ. Προφήτου Ζαχαρία, όπου καί σήμερα φυλάσσεται μαζί με το λείψανο του Αγίου Ζαχαρία (wikipedia),του πατέρα του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.(καθ.Αντ.Μάρκου)

Στις φωτογραφίες τα λείψανα των δύο Αγίων.

proskynitis.blogspot.

 

Ο Βασίλειος στο μοναστήρι του μάρτυρα Διομήδη. Η πρόοδος με την θεία εύνοια.

O μάρτυρας Διομήδης, ο ηγούμενος και ο Βασίλειος, εκ βυζαντινού χειρογράφου , Χρονογραφία Ιωάννου Σκυλίτση, Εθνική Βιβλιοθήκη Μαδρίτης.

«Έτσι λοιπόν αναχωρεί από τη Μακεδονία ο Βασίλειος και φθάνει στην Βασιλεύουσα επιτέλους. Περπάτησε αρκετά και βρέθηκε στις πύλες τις Χρυσές της Βασιλεύουσας και εισήλθε την ώρα που εσουρούπωνε.

 Στο μοναστήρι του μάρτυρος Διομήδους κοντά στου προαυλίου τα βάθρα μπροστά από την πύλη, κατάκοπος ξάπλωσε να αναπαυθεί, πέφτοντας χωρίς καθόλου να προσέξει και όπως έτυχε.

  Στις πρώτες ώρες της νυκτός ο μάρτυρας Διομήδης παρουσιάζεται στον ηγούμενο της μονής την ώρα που κοιμόταν και τον διατάζει να εξέλθει στον πυλώνα και έναν Βασίλειο με το όνομά του να καλέσει. Ύστερα αυτό που θα απαντήσει, όταν ακούσει το όνομά του, στο μοναστήρι μέσα να οδηγήσει και με φροντίδα να δεχθεί, γιατί είναι αυτός από Θεού προορισμένος να γίνει βασιλιάς και τη μονή πολύ να βοηθήσει.

 Και ο ηγούμενος θεώρησε σαν φαντασίας πλάσμα αυτό που είδε και πάλι αποκοιμήθηκε,χωρίς να κάμει τίποτα από όσα του ζητήθηκαν.

 Όμως για δεύτερη φορά είδε τα ίδια πάλι. Αλλά επειδή ήταν νωθρός και υπναράς δεν πήγε τίποτα να πεί, γι’ αυτό Τρίτη φορά βλέπει τον μάρτυρα να τον διατάζει πιά όχι με τρόπο ήσυχο και πράο, αλλά πολύ σφοδρά με απειλές και να του φαίνεται πως το μαστίγιο θα σηκώσει , αν γρήγορα δεν εκτελέσει τα λεγόμενα.

 Τότε λοιπόν γεμάτος φόβο ξύπνησε,τον όκνο αποτίναξε και στον πυλώνα πήγε σύμφωνα με το θείο πρόσταγμα και φώναξε «Βασίλειε». Κι αυτός ευθύς « εγώ είμαι»,είπε,«κύριε. Ποια είναι η προσταγή για με τον δούλο σου;» 

Και αφού μέσα στο μοναστήρι τον οδήγησε, περιποιήσεις του προσέφερε όσες έπρεπε κι ευγενικά τον φιλοξένησε. Έπειτα,αφού την εχεμύθειά του εξασφάλισε και εγγυήσεις έλαβε,ώστε το μυστικό να μην κοινολογήσει σε κανέναν, αλλά κρυφό να το φυλάξει, την προφητεία του μάρτυρος φανέρωσε και τον παρακαλούσε με θερμότητα να μην ξεχάσει, όταν όλα τελειώσουν,ούτε τον ίδιο τον ηγούμενο ούτε το μοναστήρι .» 

Και όταν ο Βασίλειος προέβαλλε την άρνηση, ότι το πράγμα ξεπερνάει τις δυνάμεις του, και από τον ηγούμενο επίμονα ζητούσε να τον συστήσει ως υπηρέτη σε ένα από τους επισήμους,προσφέρθηκε σε αυτό το θέμα ευχαρίστως ο ηγούμενος.

 Και επειδή συχνά στο μοναστήρι αυτό πήγαινε ο Θεόφιλος, που ήταν συγγενής του βασιλέως Μιχαήλ και του καίσαρος Βάρδα,- αυτός που τον φώναζαν χαϊδευτικά Θεοφιλίτζη, γιατί ήτανε μικρόσωμος-, σε αυτόν τον άνθρωπο τον Βασίλειο συνέστησε. Εξάλλου αυτός επιθυμούσε πάντα να αποκτά γενναίους και διαλεχτούς για την ανδρεία τους υπηρέτες.

Όσους αυτός ως υπηρέτες προσελάμβανε, ευθύς μεταξωτά ρούχα τους έδινε και με στολές λαμπρές τους εκοσμούσε. Σε αυτούς συγκαταλέχθηκε ο Βασίλειος και επειδή φαινόταν ότι πολύ υπερέχει από τους άλλους σε δύναμη του σώματος και στην ανδρεία της ψυχής, τον κάνει πρωτοστράτωρα. Και αυτός μέρα με την μέρα επροόδευε, ο δε Θεόφιλος πολύ τον αγαπούσε,γιατί ήταν άξιος θαυμασμού για τα προσωπικά του προτερήματα. Ήταν στα αλήθεια δυνατός στα χέρια και θαρραλέος στην ψυχή, γρήγορος και επιτήδειος στις διαταγές που έπαιρνε.»

''Χρονογραφία Ιωάννης Σκυλίτσης, Βασίλειος ο Μακεδών'', εκδόσεις ΜΙΛΗΤΟΣ

πηγή

Σχολιασμός στόν λόγο Περί Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Μ. Ἀθανασίου

ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΣΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Γιατί ὁ Χριστός Ἐνηνθρώπησε, Ἔπαθε καί Ἀνέστη;

Πρίν ἀπό λίγο μόλις καιρό ἡ Ἐκκλησία μας πανηγύρισε τή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ σέ λίγο καιρό ἑτοιμάζεται νά πανηγυρίσει τή Σταύρωση καί τήν Ἀνάσταση. Ἔχουμε ποτέ σκεφτεῖ, ὅμως, τί νόημα ἔχουν γιά ἐμᾶς ὅλα αὐτά τά γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ; Γιατί, δηλαδή, ἔπρεπε ὁ Θεός νά γίνει ἄνθρωπος καί ἔπειτα ὁ Θεάνθρωπος νά πεθάνει καί νά ἀναστηθεῖ; Τί τέλος πάντων ὠφελούμαστε ἐμεῖς ἀπό τά γεγονότα αὐτά; Τό σίγουρο πάντως εἶναι ὅτι ὅλα αὐτά δέν ἔγιναν τυχαῖα ἀλλά ἀνήκουν στό σχέδιο τῆς Θείας Οἰκονομίας, στό σχέδιο, δηλαδή, τοῦ Θεοῦ γιά νά λυτρώσει τόν ἄνθρωπο. Ὅλα ἔγιναν μέ κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Τίποτε δέν ἔγινε ἁπλῶς γιά νά μᾶς συγκινήσει, τίποτα δέν ἔγινε γιά νά μᾶς ἐντυπωσιάσει, τίποτα δέν ἔγινε τυχαῖα. Γιατί, λοιπόν ἔγιναν;

Μιά πολύ ὡραία καί κατατοπιστική ἀπάντηση σέ ὅλα τά παραπάνω ἐρωτήματα, μᾶς δίνει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος στό ὑπέροχο ἔργο του "περί ἐνανθρωπήσεως". Ἄς προσπαθήσουμε, λοιπόν, νά πάρουμε ἐπιγραμματικά τίς ἀπαντήσεις πού θέλουμε.

Εἴπαμε παραπάνω ὅτι ὅλα ἔγιναν προκειμένου ὁ Θεός νά λυτρώσει τόν ἄνθρωπο. Ἀπό τί νά λυτρώσει τόν ἄνθρωπο; Ποιό ἦταν τό πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου; Τό μοναδικό πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου ἦταν ὁ θάνατος.

ΝΗΠΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ - Ερμηνεία στους Οσίους Πατέρες Αντώνιο, Αυγουστίνο και Μακάριο

ΝΗΠΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ - Ερμηνεία στους Οσίους Πατέρες Αντώνιο, Αυγουστίνο και Μακάριο 

ΑΡΧΙΜ. ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ

  Στο παρόν βιβλίο σχολιάζεται μέρος των κανόνων του Μεγάλου Αντωνίου, όλο σχεδόν το μοναστηριακό Τυπικό και ο κανόνας του αγίου Αυγουστίνου, και μέρος του κανόνος του αγίου Μακαρίου.
 Ο γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης με πατερικό φρόνημα επανέρχεται σε αυτό που δίδαξαν οι πατέρες και έζησε η Εκκλησία για πολλούς αιώνες στο Βυζάντιο.
 Ερμηνεύει τους κανόνες που αναφέρονται στη ζωή των μοναχών, τους λεγόμενους Ασκητικούς, με βαθύτατο θεολογικό και πνευματικό αισθητήριο. Ο σεβαστός Γέροντας κινείται με δυναμισμό και εσχατολογική προοπτική για να περιγράψει πολύ ζωντανά ότι αυτό που κατέθεσαν οι διδάσκαλοι του μοναχισμού ως κανόνες περιέχει αλήθεια και κυρίως καθορίζει τα όρια της πνευματικής ζωής.

Αγιος Αντώνιος: Συμβουλές για το ήθος των ανθρώπων σε 170 κεφάλαια

1. Οι άνθρωποι λέγονται λογικοί καταχρηστικά. Δεν είναι λογικοί εκείνοι που έμαθαν τους λόγους και τα βιβλία των αρχαίων σοφών, αλλά όσοι έχουν λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό. και έτσι αποφεύγουν τα κακά και ψυχοβλαβή, μελετούν όμως σοβαρά τα καλά και ψυχωφελή και τα πράττουν με μεγάλη ευχαριστία προς το Θεό. Μόνο αυτοί πρέπει αληθινά να λέγονται λογικοί άνθρωποι.

2. Ο αληθινά λογικός άνθρωπος μια μόνο φροντίδα έχει, να υπακούει και να είναι αρεστός στο Θεό, τον Κύριο των όλων, και σε τούτο και μόνο να ασκεί την ψυχή του, πως να γίνει αρεστός στο Θεό, ευχαριστώντας Τον για την μεγάλη και εξαιρετική πρόνοιά Του και την κυβέρνηση όλου του κόσμου, όποια κι αν είναι η θέση του στη ζωή. Γιατί είναι παράλογο, να ευχαριστούμε τους γιατρούς όταν
μας δίνουν τα πικρά και αηδιαστικά φάρμακα για χάρη της υγείας του σώματός μας, να είμαστε όμως αχάριστοι στο Θεό για όσα φαίνονται σ’ εμάς δυσάρεστα και να μην αναγνωρίζομε ότι τα πάντα γίνονται όπως πρέπει και προς το συμφέρον μας σύμφωνα με την πρόνοιά Του. Γιατί η αναγνώριση αυτή και η πίστη στο Θεό είναι η σωτηρία και η τελειότητα της ψυχής.

3. Η εγκράτεια, η ανεξικακία, η σωφροσύνη, η εγκαρτέρηση, η υπομονή και οι παρόμοιες μέγιστες και ενάρετες δυνάμεις μας δόθηκαν από το Θεό και είναι αντίθετες και αντιστέκονται και μας βοηθούν στις αντίστοιχες προς αυτές κακίες. Αν γυμνάζομε αυτές τις δυνάμεις και τις έχομε πάντοτε πρόχειρες, τότε νομίζομε ότι δεν μας συμβαίνει πια τίποτε δύσκολο ή θλιβερό ή αβάσταχτο. γιατί σκεφτόμαστε ότι όλα είναι ανθρώπινα και τα νικούν οι αρετές που έχομε. Αυτά δεν τα έχουν υπόψη τους οι ανόητοι άνθρωποι. Ούτε σκέφτονται ότι τα πάντα γίνονται σωστά και όπως πρέπει για το συμφέρον μας, για να λάμψουν οι αρετές μας και να στεφανωθούμε από το Θεό.

4. Την απόκτηση των χρημάτων και το πλούσιο ξόδεμά τους να τα θεωρείς μόνο σαν φαντασία που δεν κρατά παρά λίγο καιρό, και ξέροντας ότι η ενάρετη και θεάρεστη ζωή διαφέρει από τον πλούτο. Όταν το μελετάς αυτό σταθερά, ούτε θα αναστενάξεις, ούτε θα κραυγάσεις, ούτε θα κατηγορήσεις κανένα, αλλά θα ευχαριστείς το Θεό για όλες τις ευεργεσίες που σου δίνει, βλέποντας ότι οι χειρότεροι από σένα στηρίζονται στα λόγια και στα χρήματα. Γιατί η επιθυμία, η δόξα και η άγνοια είναι τα πιο κακά πάθη της ψυχής.

Έρχεται καιρός που οι άνθρωποι θα τρελαθούν...(Μεγ.Αντώνιος)

Μέγας Αντώνιος-Οι Πρώτοι Πειρασμοί

Ο διάβολος όμως, που βλέπει την μεγάλη πρόοδο του Αντωνίου, στην αγιωσύνη, ταράζεται και στεναχωριέται. Βάζει αμέσως σε ενέργεια τις παγίδες του και τα φοβερά του σχέδια.
- Μηχανεύομαι τόσα σχέδια, μικρέ μου, του ψιθυρίζει ο μιαρώτατος, και δεν θα μπορέσης να μου γλυτώσης!

Έπειτα αρχίζει τον φοβερό πόλεμο, για να λυγίση τον Αντώνιο, από την αρχή και να τον γκρεμίση. Θέλει να του σκοτίσει το νου, να του μουδιάσει τη σκέψι και ύστερα να τον νεκρώση από το δεσμό του με την πίστι του Χριστού.

Τον χτυπάει λοιπόν, πρώτα με τα πλούτη και τις ανέσεις:
- Είσαι κουτός, του λέγει μέσα στην σκέψη του. Άφησες τόσα πλούτη και ήρθες εδώ στην ερημιά να πεθάνης από την πείνα και από το κρύο! Δεν βλέπεις την δυστυχία, που σε πνίγει; Ένα στρώμα δεν έχεις να κοιμηθείς. Ζεστασιά δεν υπάρχει πουθενά. Δεν είναι για σένα ο τόπος αυτός. Θα πεθάνης και είναι αμαρτία. Έπειτα μην ξεχνάς· έχεις και αδελφή! Πώς την άφησες μόνη της; Είναι σωστό αυτό; Τι ευτυχισμένος είσαι τώρα εδώ, σε μιά υγρή σπηλιά! Όλοι οι άλλοι, που ζούνε στον κόσμο, θα χαθούνε και συ μόνο θα σωθής; Είναι άραγε σωστό αυτό που κάνεις;

Όλες αυτές τις σκέψεις τις βάζει στον νού του Αντωνίου ο Σατανάς και περιμένει με αγωνία το αποτέλεσμα. Τι θα γίνει; Θα τις δεχθή; Θα σταματήση την άσκηση και θα γυρίσει στον κόσμο; Θα υποκύψη ή οχι;

Αλλά στις δύσκολες αυτές στιγμές του πειρασμού ο Άγιος δεν λυγίζει. Προσεύχεται πολύ. Παρακαλεί από τα βάθη της καρδιάς του τον Θεό να τον βοηθήση. Η προσευχή του, η νηστεία του και η θέλησις του, νικούν τον διάβολο και τον τρέπουν σε φυγή.

Δεν πρόκειται όμως, να ησυχάση. Ο διάβολος βάζει μπροστά νέο σχέδιο, πιό τολμηρό αυτή τη φορά. Τον πολεμάει με τη σάρκα. Εκμεταλλεύεται γι' αυτό ο άθλιος, την νεότητα του.

Παρουσιάζει στην φαντασία του αισχρά θεάματα. Μεταμορφώνεται ο τρισάθλιος σε γυναίκα και προσπαθεί εκεί στην ερημιά, να τον σκανδαλίση και να τον νικήση. Αγωνίζεται μέρα νύχτα να τον γκρεμίση. Του παρουσιάζει κέντρα διασκεδάσεων και αισχρές σκηνές. Κάνει οτι μπορεί, για να επιτύχει τους δόλιους σκοπούς του.

Ο Άγιος, όμως , συνεχώς προσεύχεται. Μένει ξάγρυπνος και παρακαλεί τον Θεό με θερμά δάκρυα να του δώσει δύναμη ν' αντέξη σ' αυτή την άγρια επίθεσι των πειρασμών του διαβόλου. Για να επιτύχη μέχρι τέλους, δεν τρώγει εντελως τίποτε. Κόβει και το ελάχιστο ξερό ψωμί, που έτρωγε κάθε βράδυ, και μένει μέρες ολόκληρες νηστικός.

Ο δαίμονας βλέπει τότε, οτι τα σκοτεινά του σχέδια πάνε χαμένα και πεφτει σε μεγάλη στεναχώρια. Δεν εγκαταλείπει όμως τον αγώνα.

- Να το δόλωμα! λέγει ο μιαρώτατος: Η υπερηφάνεια. Τώρα είναι η ώρα να τον κάμω να υπερηφανευθή.

Παρουσιάζεται, λοιπόν, ο δαίμονας στον Άγιο με μορφή μαύρου παιδιού και του λέγει:

- Αχ! Αντώνιε. Πολλούς επλάνεψα, πολλούς έβαλα κάτω και τους ενίκησα, αλλά εσένα κουράστηκα να πολεμώ! Νομίζω, πως δεν θα επιτύχω. Είσαι δυνατός. Σε παραδέχομαι.
- Και ποιός είσαι εσύ; τον ρώτησε ο Μ. Αντώνιος.
- Εγώ είμαι το πνεύμα της πορνείας και γαργαλίζω τους νέους στην πράξι αυτή.

Ο Άγιος δεν υπερηφανεύεται, όπως περίμενε ο σατανάς. Δεν είπε από μέσα του " Είμαι μεγάλος εγώ!" "Μπράβο μου, τα κατάφερα να νικήσω ακόμη και τον διάβολο", αλλά δόξασε το όνομα του Κυρίου που του έδωσε τη δύναμη να νικήση και είπε στον σατανά, ξανά τα λόγια του Ευαγγελίου:
- Ύπαγε οπίσω μου σατανά. Δεν σε φοβάμαι.

Απόσπασμα από τον βίο του Αγίου Αντωνίου-Οι Πρώτοι Πειρασμοί

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ!!

Όποτε έρχεται στο νου μου ο Μ. Αντώνιος, τον συνδυάζω με τον ήρεμο
και σοβαρό άνθρωπο.Ψαγμένος.Γι’ αυτό χωρίς θόρυβο και ντόρο.

Ο αναπαυμένος ασκητής,χωρίς φιλοδοξίες και άγχη.
Αυτός που ζει το εδώ και τώρα,που κάνει την προσευχή του ταπεινά,και ξέρει εμπειρικά αυτά που λέει.
Και γι’ αυτό, λέει λίγα.Διότι αρκεί η μορφή του,ώστε να σου εξηγήσει κι αυτά που δεν λέγονται.
Αναπνέει βαθιά το Θεό,ενώ η καρδιά του χτυπά σχεδόν ¨συνειδητά¨,ήρεμα κι αργά.
Είναι χαρούμενος.Και πεθαίνει μεγάλος,105 ετών, επειδή τρώει λιτά.Κι ό, τι τρώει τον πιάνει,
αφού δεν τρώει με νεύρα,αλλά με δοξολογία κι ευγνωμοσύνη στο Θεό.
Μορφή μεγάλη ο άγιος Αντώνιος.Ο Μέγας.

π.Ανδρέας Κονάνος

''ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ'' Ένας πρακτικός οδηγός στην προσευχή του Ιησού Χριστού

Από τον πρόλογο του βιβλίου

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

Ένας πρακτικός οδηγός στην προσευχή του Ιησού Χριστού

Γεωργίου Χ. Κάτσου

 "Οι μεγάλες Δυνάμεις του Πλανήτη μας ετοιμάζονται πάλι για νέους πολέμους! Ο άνθρωπος βάλλεται πανταχόθεν. Και το αμείλικτο ερώτημα είναι: «Πού πάμε! Τί κάνουμε!»; Κανείς δεν νοιάζεται. Ο κοσμικός άνθρωπος ζει για το «χρήμα». Κι έτσι βιώνει την παρούσα οικονομική κρίση ως προσωπικό αδιέξοδο. 

Η Εκκλησία μας όμως διδάσκει ότι η κρίση δεν είναι στην πραγματικότητα υλική αλλά μόνο πνευματική – υλικά είναι τα συμπτώματα της ψυχικής νόσου, της έλλειψης Θεού. Χρειαζόμαστε Θεό-Χριστό και όχι χρυσό (χρήμα). Αλλά πολλοί δεν σκέπτονται τον Χριστό, γιατί η προσευχή, που ειναι πνευματική παραγωγή, έχει κόπο! Έτσι το σύγχρονο σύνθημα των πολλών είναι: «Λίγη δουλειά, πολλά λεφτά και περισσότερη άνεση». 

Αυτά σκεπτόμενος αποφάσισα να εκδώσω αυτή τη μικρή μελέτη-πόνημα για την Ευχούλα. Αν μπει έστω και σε λίγες οικογένειες, εάν κάποιοι άνθρωποι θελήσουν να μάθουν την σύντομη και ταπεινή αυτή προσευχή, τηρώντες και τις Εντολές του Θεού και όχι μόνον λέγοντας το «Κύριε ελέησον», τότε θα ακούγεται μέσα στο σπιτικό τους το Άγιο Όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και η δύναμη του Ονόματος του Κυρίου θα καταστρέφει το πνεύμα της εχθρότητας μεταξύ όλων των μελών της οικογένειας και στο σπιτικό θα βασιλεύει η ειρήνη, η χαρά, η αληθινή πρόοδος."

Ο κυρ-Αντωνάκης ο Νησώτης και ο κυρ Καντακουζνός

Από το βιβλίο ''Βίβλος Γενέσεως''Ιστορίες απλές σαν τίποτα.

Γραμμένες από το Φώτη Ν. Κόντογλου

Ο κυρ Αντωνάκης ο Νησώτης

Ὁ κυρ-Ἀντωνάκης ἤτανε νοικοκύρης καλός, μὰ ἡ τύχη του ἔγραφε νὰ πάρει μιὰ γυναῖκα ἀνάποδη καὶ γλωσσού. Ὅσο ἤτανε ἐκεῖνος σιγομίλητος σὰν πνευματικός, τόσο ἡ κυρία του ἤτανε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Χρόνια μαλώνανε, κι ὅσο ἔκανε ὑπομονὴ ὁ κυρ-Ἀντωνάκης, τόσο σκύλιαζε κείνη ἡ Δαλιδά, ὅπως τὴν ἔλεγε.

Σὰν εἶδε κι ἀπόειδε, σοφίστηκε τοῦτο τὸ σύστημα: Παράγγειλε σ’ ἕναν μαραγγὸ ἕνα ἀναλόγιο μ’ ἕνα συρτάρι, καὶ τό ’βαλε μέσα στὴν κάμαρή του. Ἀγόρασε κ’ ἕνα τεφτέρι σὰν Τετραβάγγελο καὶ τὸ κλείδωσε μέσα στὸ συρτάρι. Κι ὅποτε ἄρχιζε νὰ φωνάζει ἡ γυναῖκα του, δὲ μιλοῦσε ὁλότελα, μόνο ἔβαζε τὸ δάχτυλό του στὸ στόμα του κ’ ἔλεγε: «Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου». Καὶ παρευθὺς κλειδωνότανε στὸν ὀντά του, ἔβγαζε τὸ τεφτέρι, τ’ ἄνοιγε ἀπάνου στ’ ἀναλόγιο, κ’ ἔπιανε κ’ ἔγραφε, ἔγραφε, ἴσαμε ποὺ σκοτείνιαζε. Ὕστερα τὸ ξανακλείδωνε στὸ συρτάρι καὶ πάγαινε στὸν καφενέ.

Ἄραγες τί νά ’γραφε;

 Ο κυρ Κατακουζνός

«ΕΠΙ ΤΙΝΑ επιβλέψω, αλλά επί τον πράον και ησύχιον και τρέμοντα μου τους λόγους;».

            Τέτοιος ένας πράος και ησύχιος ήτανε ο μπάρμπα Κατακουζνός. Ρωμιοράφτης ήτανε το ζαναάτι του, «ειρηνικόν επάγγελμα» όπως έλεγε ο ίδιος. Τους λέγανε ρωμηοραφτάδες, επειδής ράβανε ρούχα ρωμέικα, δηλαδή σαλβάρια, σταυρωτές, γούνες με γιρμισούτια και με χάρτζα, ψιλοδουλειά πολλή. Οι ραφτάδες πάλι που ράβανε στενά, φράγκικα, λεγόντανε φραγκοραφτάδες. Οι ρωμιοραφτάδες ήτανε ντυμένοι με σαλβάρια, κι ήτανε γνωστικοί, ταπεινοί, χριστιανοί, λιγόλογοι και σιγομίλητοι σαν πνεματικοί, νιοι και γέροι. Τα μαγαζιά τους, είχανε καπάντζες, κι ήτανε καθαρά, νοικοκυρεμένα, και συχνάζανε σε δαύτα ανθρώποι θρήσκοι και ήσυχοι, που περνούσανε δίπλα σου δίχως να τους καταλάβεις. Μπροστά στην καπάντζα είχανε σοφάδες και ράβανε καθισμένοι σταυροπόδι, με βγαλμένα τα παπούτσια, με τα τσουράπια. Μ’ έναν λόγο, ήτανε αληθινά «ειρηνικόν επάγγελμα», όπως το ’λεγε ο μπάρμπα Κατακουζνός.

            Σαν τον ήλιο έλαμπε το πρόσωπό του. Περπατούσε σκυφτός με τα χέρια του σταυρωμένα, σ’ ένα σχήμα που φανέρωνε την πραότητα. Γεροντάκι αδύνατο, «καρδία συντετριμμένη και τεταπεινωμένη», με φτωχικά ρούχα καθαρότατα, πάντα κουμπωμένος, μ’ ένα στενό ζουνάρι στη μέση του. Τα καλάμια των ποδαριών του ήτανε ψιλά όπως του πουλιού. Περπατούσε σκυφτός και μαζεμένος, σα φοβισμένος κι ανετριχιασμένος, και κοιτούσε στη γης, και μουρμούριζε ολοένα ρητά αγιασμένα και λόγια από το Ψαλτήρι.

            Καθότανε σ’ ένα παλιό σπίτι στον απάνω μαχαλά, στον άγιο Βασίλη. Έψελνε την Κυριακή σε μια μικρή εκκλησιά παράμερη.

            Αν λάχαινε να πάγει σ’ ένα μέρος και λέγανε λόγια φωναχτά και θυμωμένα, έφευγε δίχως να τον καταλάβει κανένας. Ειρηνοποιός, βλογημένος άνθρωπος.

            Μια φορά έβρεξε, και κάποιος τον ρώτηξε «Μπάρμπα Στυλιανέ, είναι καλή η βροχή για να γεννήματα;» και κείνος τ’ αποκρίθηκε «Τωόντις, παιδί μου, είναι πολύ ωφέλιμη, δόξα σοι ο Θεός. Ειρηνικός υετός!»

            Τη μεγάλη Τρίτη έψελνε με κατάνυξη το τροπάρι της Κασσιανής «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή». Την τελευταία φορά που το ’ψαλε, άμα απόλυσε η εκκλησιά και βγήκανε έξω, ο μπάρμπα Κατακουζνός τράβηξε στο σπίτι του μαζί μ’ έναν φίλο του γέρο θεοφοβούμενο, και κείνος του ’πε «Κυρ Στέλιο, εύγε! Φέτος το ’ψαλες εξαίσια». Ο μπάρμπα Κατακουζνός δάκρυσε και του απάντησε: «Ας είναι δοξασμένο το όνομα του Κυρίου που μας αξίωσε και φέτος να το ψάλλουμε. Κατανυκτικά το είπαμε. Μερικοί εδάκρυσαν».

            Ο καημένος ο μπάρμπα Κατακουζνός. Θεός σχωρέσ’ τον.

            Ψυχές αγιασμένες, που σας λερώνουνε τ’ αμαρτωλά τα χείλια μας! Ω ταπείνωση, που στόλιζες το γένος μας σε καιρούς βασανισμένους! Πώς μίσεψες από μας κι ασκημίσαμε, και γενήκαμε δαιμονόψυχοι, εγωιστές, κι αδιάντροποι, στολισμένοι με τη μαύρη στολή του Σατανά!

            Άνθρωπε άμυαλε, τι τρέχεις σαν τρελός ξοπίσω από ίσκιους; Ζήσε με απλότητα. Γίνε σα μέρμηγκας μπροστά στο Θεό και τότες θα νοιώσεις τη θερμή αγκαλιά που θα σε ζεστάνει.

 πηγή

Ζέστανε την Αθήνα η πυρά της δάδας του Κανάρη.

Έντονη συγκίνηση και υπερηφάνεια σκόρπισε στην ψαριανή παροικία το μνημόσυνο στον Κων. Κανάρη που τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Χίου την Κυριακή στο παρεκκλήσιο των Αγίων Αποστόλων στην Κυψέλη.

«Αν ζούσε σήμερα ο στολοκαύτης θα ήταν δακρυσμένος γιατί έχουμε βγάλει το Χριστό από τον εθνικό μας βίο», ανέφερε ο κ. Μάρκος. Με άξονα το ποίημα του Αρ. Βαλαωρίτη για τον ψαριανό πυρπολητή ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι όποτε το Έθνος ακούμπησε στο Χριστό μεγαλούργησε, ενώ αντίθετα όποτε απομακρύνθηκε βρέθηκε σε κυκεώνα δεινών.

Η Θεία Λειτουργία ήταν πρωτοβουλία της Αδελφότητας Ψαριανών και τελέστηκε στο παρεκκλήσι που κτίστηκε με δαπάνες του Κων. Κανάρη και της γυναίκας του το 1873, στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Λέγεται μάλιστα ότι, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, ο ψαριανός μπουρλοτιέρης βοήθησε και ο ίδιος στο χτίσιμο του.

Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας και Αγίων Αποστόλων. Η εκκλησία κτίστηκε από τον Ναύαρχο Κωνσταντίνο Κανάρη, δίπλα σχεδόν από την κατοικία, επί της οδού Κυψέλης.

Στην θέση αυτή βρίσκεται το στασίδι του μεγάλου μπουρλοτιέρη(πηγή).

Στη Θεία Λειτουργία παρέστησαν ο βουλευτής Ν. Μηταράκης, ο δήμαρχος Ψαρών Κ. Βρατσάνος, ο πρόεδρος του ΣΦΟ Γ. Δανιήλ αλλά και οι δυο διατελέσαντες Ταξίαρχοι στην 96 ΑΔΤΕ, κ.κ. Ζερβάκης και Παπαπροκοπίου.
Με την ολοκλήρωση της ακολούθησε ξενάγηση στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στην παλαιά Βουλή από τον ίδιο το Σεβασμιώτατο, όπου, μεταξύ άλλων, φυλάσσεται σε υδρία η καρδιά του Κων. Κανάρη

πηγή/αντιγραφή

Η αγία μεγαλόσχημη μοναχή Ραχήλ(+26 Σεπτεμβρίου 1928)

Η μεγαλόσχημη μοναχή Ραχήλ (κατά κόσμον Μαρία Korotkov) γεννήθηκε σε μια πλούσια οικογένεια εμπόρων στην πόλη της επαρχίας Dorogobuzh Σμολένσκ.

 Στα 14 της,μαζί με μία παρέα 6 φίλων,πήγαν για ένα καλοκαιρινό προσκύνημα στην Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου,στον τάφο του Αγίου Θεοδοσίου.Μόλις είδαν το τεράστιο πλήθος των προσκυνητών πίστεψαν πως θα καταφέρουν να προσκυνήσουν.Μετακίνουμενοι μέσα στο πλήθος σαν να τους έπαιρνε ένα κύμα βρέθηκαν μπροστά στον τάφο του Αγίου Θεοδοσίου.Η Μαρία προσευχόνταν θερμά,εκφράζοντας την επιθυμία της να γίνει μοναχή.Δίπλα στο λείψανο του Αγίου στεκόνταν ένας σεβάσμιος και ευγενικός μοναχός ο οποίος της τράβηξε την προσοχή.Φαινόνταν σαν να είχε διαβάσει την σκέψη της και της είπε ότι ο Θεός είχε εισακούσει τις προσευχές της και πως θα εκπληρώνονταν η επιθυμία της.Επίσης της είπε ότι εκείνος βρίσκεται πάντα εκεί.Έμεινε στην Λαύρα με τους φίλους της για 12 ακόμη ημέρες όμως δεν μπόρεσε να ξαναδεί τον μοναχό εκείνο.Κατά την επιστροφή της στο σπίτι,ένας δια Χριστόν σαλός πλησίασε την Μαρία και φώναξε:«Μίλησες με τον ίδιο τον Άγιο Θεοδόσιο και ότι αυτό είναι ένα άγιο κορίτσι»

Μετά από λίγο καιρό πέθανε η μητέρα της.Στα 16 της χρόνια η Μαρία είχε δεχθεί πολλές προτάσεις γάμου τις οποίες με διάφορες προφάσεις αρνιόνταν
 Όταν ήταν 17 ετών η Αγία Ραχήλ τραυμάτισε το μάτι της ενώ μαγείρευε μανιτάρια.Καθώς ο πόνος δεν υποχωρούσε έθεσε την ελπίδα της στην Παναγία και ζήτησε από τον πατέρα της την άδεια να πάει στο μοναστήρι του Μποροντίνο να προσευχηθεί στο λείψανο του Αγίου Γερασίμου και στην θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.Πράγματι ταξίδεψε στο μοναστήρι και προσευχήθηκε θερμά.Κατά την διάρκεια της Παρακλήσεως προς τον Άγιο Γεράσιμο,ένας μοναχός άλειψε με λάδι από το καντήλι του Αγίου το μάτι της.Ο πονός εξαφανίστηκε και θεραπεύτηκε εντελώς.Τότε άκουσε μία εσωτερική φωνή να της υπενθυμίζει ότι είχε κάνει μία υπόσχεση.

 Στα 18 της χρόνια θέλησαν να την παντρέψουν με έναν πλούσιο έμπορο.Ζήτησε άδεια από τον πατέρα της να πάει στο μοναστήρι της Αναλήψεως για να προσευχηθεί στην εικόνα της Παναγίας του Σμόλενσκ για αυτόν τον γάμο.Φτάνοντας εκεί ζήτησε από την ηγουμένη να την πάρει ως δόκιμη.Επίσης της ζήτησε να γράψει ένα γράμμα στον πατέρα της και να του εξηγήσει την κατάσταση.Ο πατέρας της έδωσε την συγκατάθεσή του.
Η Αγία Ραχήλ τελούσε με ζήλο το διακόνημά της.Οι άλλες μοναχές την ζήλευαν.Εκείνη τα αντιμετώπιζε όλα με υπομονή και αγάπη.Μία φορά που είχε  διακόνημα στην κουζίνα οι άλλες αδελφές την παραπλάνησαν σχετικά με τον αριθμό των μερίδων που έπρεπε να ετοιμάσει.

Περί ελεημοσύνης( Άγιος Νεκτάριος)

Ο Ἅγιος Νεκτάριος μιλώντας για την ἐλεημοσύνη αναφέρει: «Ἡ ελεημοσύνη εἶναι πράξη ἀγαθῆς προαιρέσεως. Ἡ ελεημοσύνη είναι υπαγόρευση αγαθής καρδίας, που αγαπάει τον πλησίον της. Ἡ ελεημοσύνη είναι δικαιοσύνη, που αποδίδει τα οφειλόμενα σε όσους τα έχουν ανάγκη.

Γιατί όποιος έχει λάβει τα αγαθά από τον Θεό, γίνεται διαχειριστής και οἰκονόμος αυτών. Ἡ ελεημοσύνη είναι εντολή του Θεού, της οποίας την εκπλήρωση ζητάει ο Θεός περισσότερο από θυσίες κι ὁλοκαυτώματα.

Στα ἔργα της ελεημοσύνης υπάγονται κι όσα γίνονται χάρη της πνευματικής και ηθικής μορφώσεως και αναπτύξεως του πλησίον. Ἡ ἐλεημοσύνη θα καλύψει πλήθος αμαρτιών και θα σώσει ἀπό τον θάνατο»

Αγ.Νεκταρίου Κεφαλά -Άπαντα τόμ. Ε΄σελ. 362.

Στο αρχαίο μοναστήρι του Οσίου Παύλου του Θηβαίου

Ο Αγίο Παύλος ο Θηβαίος ανηκε σε πλούσια οικογένεια της Κάτω Θηβαίδας της Αιγύπτου. 

Όταν ο Δέκιος (249-251) κήρυξε τον τρομερό διωγμό κατά των χριστιανών, ο Παύλος, μόλις 15 χρονών, χάνει τους γονείς του. Με εσωτερική παρακίνηση του Άγιου Πνεύματος (κατ' άλλους φοβούμενος μη παραδοθεί στους διώκτες των χριστιανών από τον έπ' αδελφή γαμπρό του, που του ζητούσε την περιουσία) φεύγει και ζητά καταφυγή σωτηρίας στην έρημο.

Εκεί, μέσα στην ησυχία της φύσης, βρήκε καιρό για συστηματική μελέτη και προσευχή. Προχωρώντας πάντοτε πιο βαθιά, συν τω χρόνω ξεπέρασε τον φόβο του κι αντί να φοβάται τους διώκτες, έφτασε να επιθυμεί τη μοναχική ζωή.

 Όταν πέρασε ο διωγμός του Δεκίου και επανήλθε η γαλήνη, ο Παύλος εξακολουθεί να μένει στην έρημο και, μάλιστα, αποφασίζει να μείνει μόνιμα. Προσεγγίζει λοιπόν κάποιο σπήλαιο, το βαθύτερο στην έρημο, στο οποίο πέρασε με ειρήνη όλον τον χρόνο της ζωής του, που υπήρξε μακρύς, και εξεδήμησε προς τον Κύριο με αταραξία παθών.

Εδώ ιδρύθηκε ένα μοναστήρι (wikipedia) που μέχρι σήμερα τιμάται στο όνομα του Οσίου Παύλου του Θηβαίου.

Οι μουσουλμάνοι βεδουίνοι το ονομάζουν Deir Anba Bula,και ευλαβούνται πολύ αυτό το μέρος .Όταν αρρωστήσουν τα παιδιά  τους,οι καμήλες τους και τα άλογά τους,εδώ τα φέρνουν.Δεν φεύγουν ποτέ απαρηγόρητοι.

 Σήμερα το μοναστήρι ανήκει στους Κόπτες.Είναι όμως κοινός τόπος προσευχής των Ορθοδόξων,των Κοπτών και των Μουσουλμάνων.Η παλαιότερη από τις τρεις εκκλησίες(οι άλλες δύο είναι αφιερώμενες στους Άγιο Μεκούριο και Αρχάγγελο Μιχαήλ) είναι χτισμένη στο σπήλαιο που ασκήτεψε ο Όσιος Παύλος.

Τα λείψανά του βρίσκονται σ'έναν μαρμάρινο τάφο στο κέντρο της εκκλησίας όπου τελούνται πολλά θαύματα ανεξάρτητα από την θρησκεία του καθενός.

Ο Όσιος πατήρ ημών Παύλος ο Θηβαίος(Υμνογραφική προσέγγιση)

 «Ο όσιος Παύλος ζούσε στα χρόνια των διωκτών του χριστιανισμού Δεκίου και Ουαλεριανού και καταγόταν από την Αίγυπτο της Κάτω Θηβαΐδος. Επειδή κατάλαβε ότι ο γαμπρός από την αδελφή του επρόκειτο να τον προδώσει, προκειμένου να κατάσχει το μερίδιο της περιουσίας του, απομακρύνθηκε και έφυγε στα όρη. Προχωρώντας πάντοτε πιο βαθιά, συν τω χρόνω ξεπέρασε τον φόβο του κι αντί να φοβάται τους διώκτες, έφτασε να επιθυμεί τη μοναχική ζωή. Προσεγγίζει λοιπόν κάποιο σπήλαιο, το βαθύτερο στην έρημο, στο οποίο πέρασε με ειρήνη όλον τον χρόνο της ζωής του, που υπήρξε μακρύς, και εξεδήμησε προς τον Κύριο με αταραξία παθών. Όπως λένε, ο μέγας Αντώνιος έφτασε σ’ αυτόν και θαύμασε τη δυσχέρεια του τόπου και το μήκος του χρόνου της άσκησής του και της αναχώρησής του. Διότι πρώτος αυτός από τους άλλους τόλμησε να προχωρήσει στα ενδότερα της ερήμου και παρέτεινε τον δρόμο της ασκήσεως μέχρι του εκατοστού δέκατου τρίτου έτους του. Τόσο πολύ έζησε, αφού από νεαρή ηλικία απομακρύνθηκε από τις φροντίδες του βίου».

Και μόνον το γεγονός ότι ο μέγας όσιος Αντώνιος θαύμασε την ασκητική διαγωγή του οσίου Παύλου και ότι ο μέγας θεολόγος και ποιητής της Εκκλησίας μας Ιωάννης ο Δαμασκηνός συνέθεσε τον κανόνα του, είναι αρκετό για να καταλάβουμε το ύψος και το μέγεθος της αγιότητας του σήμερα εορταζομένου οσίου. 

 Κατά τον άγιο υμνογράφο του μάλιστα, με θείο φωτισμό ο άγιος Αντώνιος έφτασε στα απόμακρα μέρη που ασκήτευε, προκειμένου και να παραδειγματιστεί βεβαίως ο ίδιος, αλλά και να τον καταστήσει φανερό στον κόσμο προς γενικότερη ωφέλεια. Διαφορετικά θα παρέμενε ένας μέγιστος άγιος, αγνοούμενος όμως υπό πάντων, πλην βεβαίως του ίδιου του Κυρίου. 

«Πρώτος την πανέρημον, Παύλε, κατέλαβες, υπέρ πάντα μονάζοντα, και βίου δι’ όλου ώφθης αγνοούμενος∙ όθεν Αντώνιος εύρεν επινεύσει σε θεία, ώσπερ θησαυρόν κεκρυμμένον, και τη οικουμένη εφανέρωσε» (Πρώτος προχώρησες στην πιο βαθιά έρημο, Παύλε, παραπάνω από κάθε μοναχό, και φάνηκες να αγνοείσαι σε όλη τη ζωή σου. Γι’ αυτό ο Αντώνιος σε βρήκε με θείο φωτισμό, σαν κρυμμένο θησαυρό, και σε φανέρωσε στην οικουμένη).

 Ο άγιος Δαμασκηνός δείχνει ότι η πρωτιά αυτή του οσίου Παύλου δεν ήταν κάτι αμελητέο. Αφενός την προβάλλει πολλές φορές, προφανώς διότι φανερώνει το μεγάλο ψυχικό σθένος του οσίου και την πυρωμένη αγάπη του προς τον Κύριο – «μόνον τον Θεόν εκ ψυχής αγαπήσας, την έρημον ως ένοικον πόλιν, Παύλε, κατέλαβες» (αγάπησες μόνο τον Θεό από την ψυχή σου και έτσι έφτασες στην έρημο, Παύλε, σαν πόλη που κατοικείται) - αφετέρου θεωρεί ότι με τον τρόπο αυτό έζησε ο όσιος αντίστοιχο βίο με τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο («Εζήλωσας Ιωάννην, θεόφρον, τον Πρόδρομον, εν ερήμω ασκήσας», δηλαδή: ζήλεψες, θεόφρον, τον Ιωάννη Πρόδρομο κι ασκήθηκες στην έρημο), και πιο πίσω με τον προφήτη Ηλία, αγίους που και αυτοί είχαν μία παρόμοια πρωτιά. 

 Η θαυμαστή μάλιστα διατροφή του οσίου με ουράνιο άρτο κεντρίζει ακόμη περισσότερο τον άγιο Δαμασκηνό για να τον παραλληλίσει με τον προφήτη Ηλία, που και αυτός διατρεφόταν στην έρημο από κοράκι («Τω ουρανίω άρτω διατραφείς, ως Ηλίας πάλαι διά κόρακος, την νοητήν εξέφυγες, Πάτερ, Ιεζάβελ, τη σκέπη Χριστού», δηλαδή: Τράφηκες με ουράνιο άρτο, όπως ο Ηλίας παλιά με κοράκι, και ξέφυγες τη νοητή Ιεζάβελ, Πάτερ, με τη βοήθεια του Χριστού).

Στην έρημο διέπρεψε στους ύμνους και τις νηστείες, στις προσευχές και τις αγρυπνίες, γι’ αυτό και κατασκήνωσε στον ίδιο τον Θεό. «Εν ύμνοις και νηστείαις, μακάριε, προσευχαίς και αγρυπνίαις διαπρέψας, όσιε, προς τον Θεόν κατεσκήνωσας». Διότι πράγματι, μόνον όποιος αφιερώσει χρόνο για τον Θεό και ασχοληθεί με Εκείνον, μπορεί και να Τον γνωρίσει, με την έννοια της αληθινής σχέσης μαζί Του. Όπως το έχει διατυπώσει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Δει σχολάσαι και γνώναι Θεόν».

 Η επιμονή αυτή στα του Θεού είναι εκείνο που κάνει τον πιστό να υπερβεί τα πάθη του και να ερημώσει τις όποιες κακίες του. Τα πάθη δεν φεύγουν εύκολα από την ψυχή του ανθρώπου. «Βαθιές ρυτίδες στην ψυχή» χαρακτηρίζονται από τους αββάδες του Γεροντικού. Πρέπει λοιπόν κανείς να επιμείνει. Αυτό διαπιστώνει και ο άγιος υμνογράφος για τον όσιο Παύλο: προχώρησε με χαρά στις άβατες ερήμους, φλογισμένος από τον έρωτα της στοργής του Κυρίου, γι’ αυτό και με την επιμονή των θεωριών του Θεού ερήμωσε τα ψεκτά πάθη του, ζώντας πια σαν άγγελος: «χαίρων κατέλαβες αβάτους ερήμους, έρωτι πυρούμενος της του Κυρίου στοργής∙ όθεν ερημώσας τα πάθη τη επιμονή των κρειττόνων, άγγελος καθάπερ επεβίωσας».

π.Γεωργίου Δορμπαράκη

πηγή