Η Μαθήτρια του Χριστού και η δική μας μαθητεία της σιωπής

 Μοναχή Παρακλήτη, Δρ. Θεολογίας, Ιερά Σκήτη Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής Λητής

Σήμερα εορτάζουμε και πάλι την μνήμη της ισαποστόλου και ενδόξου Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής. Εορτάζουμε την Μαθήτρια του Χριστού.

Ας σκεφτούμε και ας αναρωτηθούμε τι είναι η μαθητεία; Μπορεί καθένας από μας να μιλήσει θεωρητικά πώς φαντάζεται τη μαθητεία, μπορεί όμως να μιλήσει και μέσα από τα δικά του βιώματα κοντά σε κάποιον διδάσκαλο. Αν προσέξουμε πώς ήταν η αγία Μαρία Μαγδαληνή ως μαθήτρια θα παρατηρήσουμε ένα πολύ έντονο στοιχείο που μπορεί να είναι μία βάση για να ορίσουμε τι σημαίνει «μαθητεία».

Αυτό που συνεχώς βίωνε η αγία μας ήταν η αναζήτηση του προσώπου του διδασκάλου! Η αναζήτηση της διαπροσωπικής σχέσης μαζί Του, αναζήτηση της παρουσίας Του. Πώς να ησυχάσει αφού δεν βλέπει τον Χριστό στον τάφο Του; Δεν μπορούσε να ηρεμήσει μετά τη εξαφάνιση του σώματος του Χριστού από το μνήμα. Αυτή την αγάπη υμνεί ο προφήτης Δαβίδ στους ψαλμούς όταν λέει ότι η ανάπαυσή μου είναι σε σένα Κύριε και η παρηγοριά μου στο λόγο σου και από πολλά άλλα με τα οποία είναι γεμάτοι οι ψαλμοί.

  Η αληθινή αυτή μαθητεία είναι μία αλληλεπίδραση στην ανάπαυση, γιατί όπως λέει ο προφήτης στο «…ἐξελέξατο Κύριος τὴν Σιών, ᾑρετίσατο αὐτὴν εἰς κατοικίαν ἑαυτῷ· αὕτη ἡ κατάπαυσίς μου εἰς αἰῶνα αἰῶνος, ᾧδε κατοικήσω, ὅτι ᾑρετισάμην αὐτήν» (Ψαλμ. 131, 13-14). 

Αυτή είναι η ανάπαυση του Θεού, αναπαύεται σε μας και ο Θεός και κατοικεί η χάρη Του. Έτσι και για την αγία Μαγδαληνή η μόνη ανάπαυσή της ήταν το πρόσωπο του Χριστού. Και μάλλον αυτό ήταν αμφίδρομο, αφού ο Χριστός αναπαύεται σε αυτήν και την εμπιστεύεται ανταποκρινόμενος στην αγωνία της και εμφανιζόμενος για να της μιλήσει και να την ειρηνεύσει.

 Ήρθαν οι απόστολοι Ιωάννης και Πέτρος και έδωσαν την ίδια μαρτυρία, “ναι, λείπει το σώμα!», όμως όπως λέει η Γραφή η Μαρία δεν μπορούσε να μετακινηθεί από εκεί, είδε έναν άνδρα τον θεώρησε ως κηπουρό, τον ρωτάει: “είδες τον Κύριο μου; Εγώ θα πάω να Τον πάρω, μόνο να μου πεις πού είναι!” 

...Όθεν Αποστόλοις,Μαγδαληνή Μαρία,χαρᾶς εύηγγελίσω τα ευαγγέλια

 

...πως τα κατέχουνε, ευελπιστώ προσωρινώς...

...πως τα κατέχουνε, ευελπιστώ προσωρινώς...

Δέσποινα Αικατερίνης Ανδρέα Τενίζη

Μετά τη βάφτισή μου στο Άγιον Όρος, για μια ολόκληρη εβδομάδα, είχα την αίσθηση ότι βρίσκομαι στον Ουρανό(Η μεταστροφή ενός Αμερικάνου)

Ο πατήρ Ιωάννης Ντόουνι (John Lincoln Downie) γεννήθηκε το 1971 στην πόλη Μπίβερ Φόλς της Πενσιλβανίας των ΗΠΑ. Το 1992 τελείωσε εκεί τη Σχολή Βιολογίας και Φιλοσοφίας του Χριστιανικού Κολεγίου της Γενεύης. Επί δύο χρόνια έζησε στη Μονή Κουτλουμουσίου στο Άγιον Όρος (1999 – 2001), όπου βαφτίστηκε ορθόδοξος. Κατόπιν φοίτησε στη Σχολή Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου (2001 – 2006). Η μεταπτυχιακή διατριβή του ήταν πάνω στο θέμα «Νόημα κτιστών πραγμάτων κατά τον π. Ντουμίτρου Στανιλόαε». Στη συνέχεια πήρε το master του στην Βιβλική Θεολογία . Τώρα είναι ορθόδοξος ιερέας στη Ρουμανία. Η συνέντευξη μαζί του έλαβε χώρα πριν να χειροτονηθεί ιερέας.

– Κύριε Ντόουνι, τι μπορείτε να πείτε για τα παιδικά σας χρόνια και τη θρησκεία, στο πλαίσιο της οποίας μεγαλώσατε;

– Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα σε μια μικρή πόλη της Πενσιλβανίας. Γεννήθηκα σε οικογένεια που άνηκε στη Μεταρρυθμισμένη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Έτσι πήγαινα σε προτεσταντικό σχολείο. Τα παιδικά χρόνια μου ήταν σχεδόν ειδυλλιακά. Ήμασταν πέντε αδέλφια κι εγώ ήμουν ο πιο μικρός. Είχαμε πάρα πολύ καλές σχέσεις μεταξύ μας, ενώ είχαμε διαφορετικούς χαρακτήρες. Η οικογένειά μας ήταν μια απλή, ήσυχη, προτεσταντική οικογένεια.

Όταν ήμουν φοιτητής στο Κολέγιο, «επαναστάτησα». Και η «επανάστασή» μου δεν είχε κάτι το άσχημο. «Επαναστατούσα» εναντίον λεγόμενης «επιτυχίας», εναντίον του υλισμού, που διαπερνούσε ολόκληρη την Αμερική.

– Και πώς γνωρίσατε την Ορθοδοξία;

– Κάποιες φορές νιώθω ότι μπορώ να μιλάω για το πώς ανακάλυψα την Ορθοδοξία επί μία εβδομάδα, όμως θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος. Ο πατέρας μου, που ήταν άνθρωπος καλά ενημερωμένος και γενικώς με ευρύ πνεύμα, κατάλαβε πως ταλαντεύομαι, ως προς την επιλογή του δρόμου της ζωής μου. Έτσι, παρατήρησε ότι δείχνω ενδιαφέρον για τα έργα των Αγίων πατέρων της Εκκλησίας (του Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου, του Αγίου Ιγνατίου της Αντιοχείας) και για την «Ιστορία της Εκκλησίας» του Ευσεβίου Καισαρείας – βιβλία, τα οποία ο πατέρας, τυχαία, έφερε στο σπίτι.

Επίσης, μου έδωσε ένα βιβλίο για την Ορθόδοξη Εκκλησία, που γράφτηκε από έναν προτεστάντη. Το βιβλίο είχε τίτλο «Ανατολική Ορθοδοξία – δυτική προοπτική»[1], το οποίο μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον και ακριβές. Στο βιβλίο, μάλιστα, υπήρχαν μερικά λάθη στην ερμηνεία της Ορθοδοξίας, όμως, παρ’ όλα αυτά, μου προκάλεσε το ενδιαφέρον για ένα ορθόδοξο μοναστήρι, που είχαμε κοντά μας. Το μοναστήρι αυτό ιδρύθηκε από τον Ρουμάνο ιερέα Ρωμανό (Μπράγκα) [2] και την πριγκίπισσα Ιλεάνα της Ρουμανίας (μητέρα του Αλεξάνδρου) [3].

Πρώτη φορά μπήκα σε ορθόδοξο ναό και αμέσως ένιωσα απόλυτη γαλήνη

Πρώτη φορά μπήκα σε ορθόδοξο ναό και αμέσως ένιωσα την απόλυτη γαλήνη και την έλξη, που ενυπήρχαν εκεί. Από τότε άρχισα να σέβομαι την Ορθόδοξη Εκκλησία σε μεγάλο βαθμό και είδα, αν και όχι ξεκάθαρα από τότε, τη διαφορά, που υπήρχε μεταξύ της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας.

Η Ελευθερία της ψυχής...

 Η Ελευθερία της ψυχής... Η Ελευθερία του πνεύματος, σίγουρα είναι από τα πιο όμορφα και συγκλονιστικά αισθήματα που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος!
Μόνο έτσι οι μουσικές σε μεθάνε και γίνονται στα αυτιά σου φτερουγίσματα αποδημητικών άγριων πουλιών!
Μόνο έτσι τα μάτια γίνονται φλόγες και καίνε όλα τα άσχημα!
Μόνο έτσι η ζωή γίνεται το πιο ωραίο περιπετειώδες ταξίδι με μέσα σε απόκρημνα βουνά και σε όμορφα δάση, μέσα σε άγνωστα βαθιά πελάγη και σε γαλήνιες θάλασσες!
Είναι πολύ όμορφη η ζωή, όταν έχεις σιγουριά, ότι έχεις γνωρίσει τον Οδηγό σου!

πηγή

«Δε γίνεται σύννεφο χωρίς να πνεύσει λίγος άνεμος, και δε γεννιέται πάθος χωρίς λογισμό»

Αγίου Μάρκου του Ασκητού

Κυβερνητικό σχέδιο αντιμετώπισης κρίσεων..!

 

Εμφανίσθηκε πάλι η Αναμνηστική Πλάκα με τα Ονόματα των 6 Μοναχών Θυμάτων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ στη Μονή Αγίου Γεωργίου στον Φενεό.

Η φωτογραφία είναι από το μνημόσυνο της 17ης Ιουλίου 2022.

Για την απόκρυψη της Αναμνηστικής πλάκας όλον τον χρόνο και την παρουσίασή της μόνο την ημέρα του μνημοσύνου, έγραψα στο παρελθόν στον Μητροπολίτη Κορίνθου, αλλά δεν πηρα απάντηση. Καμία ενέργεια δεν έγινε και για το άλλο θέμα που έθιξα, την ύπαρξη οστών θυμάτων του σε καταβόθρα πλησίον του Σοφικού.
===========================
Μόντρεαλ, 28 Αυγούστου 2019
Προς τον Σεβασμιότατον Μητροπολίτη Κορίνθου κ.κ. Διονύσιον,

Σεβασμιότατε Μητροπολίτη Διονύσιε, την ευχή σας.

Είμαι ο Ιωάννης Κ. Μπουγάς, καθηγητής Στατιστικής και Ιστορικός συγγραφέας. Ένα από τα έργα μου είναι και το δίτομο «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ, «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-44». Επισυνάπτω φωτογραφία του Β ́ Τόμου ο οποίος καλύπτει γεγονότα της Αργολιδοκορινθίας όπως φαίνεται από τον υπότιτλο

   Σας γράφω για να φέρω εις γνώση σας, και να ζητήσω την παρέμβασή σας, σε δύο θέματα.Στο εφετεινό Μημόσυνο για τα θύματα των σφαγών στον Φενεό, ήμουν προσκαλεσμένος των συγγενών των θυμάτων και ομίλησα για το ιστορικό γεγονός (σας επισυνάπτω τη σύντομη ομιλία μου). 

 Όπως φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία που σας επισυνάπτω στην αυλή της Μονής υπήρχε μιά Αναμνηστική Πλάκα με τα ονόματα των 6 Μοναχών οι οποίοι εσφάγησαν το 1944, όταν η Μονή είχε μετατραπεί σε Στρατόπεδο Κρατουμένων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ και σε προθάλαμο σφαγών είτε στο προαύλιο της Μονής ή στην Τρύπα στο Κακοβούνι της Ντουρντουβάνας που τους μετέφεραν από τη Μονή. Στη διάρκεια της επίσκεψής μου εκεί, με έκπληξή μου δεν είδα καμία άλλη επιγραφή που να μνημονεύει το συνταρακτικό αυτό ιστορικό γεγονός. Όταν ερώτησα συγγενείς θυμάτων περι αυτού, για να βεβαιωθώ, με μεγαλύτερη έκπληξη άκουσα αυτό: «κ. Μπουγά, και αυτην την Αναμνηστική Πλάκα την παρουσιάζουν μόνο για το Μνημόσυνο. Μετά την αποσύρουν!». 

Ιστορίες του πολέμου και της εισβολής 1974

1974 Αύγουστος . Ο βρακοφόρος παππούλης κατάγεται από τις Μάντρες Αμμοχώστου και το όνομα του είναι ο Χριστόδουλος. Άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στο αντίσκηνο μακριά από το χωρίο του όπως τόσοι και τόσοι άλλοι πρόσφυγες. 

  Κατά την κατάληψη των Μανδρών Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα ο γιος του Γιώργος συνελήφθη και εκτελέστηκε μαζί με άλλους συγχωριανούς. 

Μια ιστορία κοινότυπη από της χιλιάδες που υπάρχουν στο Νησί. Γιατί κάποιοι ανεγκέφαλοι προδότες εδώ και στην Αθήνα, έτσι αποφάσισαν, πίνοντας coca cola όπως είπε και ο στρατηγός Φαίδων Γκιζικης. Κανείς δεν τιμωρήθηκε....

Αιωνία η μνήμη αυτών...

πηγή

“Τί ὡραία βροχή! Τί ὡραία βροχή! Πωπώ, βροχή! Πολλή βροχή!

  «Στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1990 ἡ χώρα μας ἐμαστίζετο ἀπό ἀνομβρία. Οἱ ἀρχές ἀνησυχοῦσαν γιά μεγάλη λειψυδρία, τά δέ μέσα ἐνημερώσεως εἶχαν προσθέσει, στά δελτία τῶν εἰδήσεων, καί δελτίο νεροῦ. Κάθε μέρα μᾶς ἔλεγαν ὅτι ἡ λίμνη τοῦ Μαραθῶνος εἶχε τόσα κυβικά μέτρα νεροῦ, τό ὁποῖο ἐπαρκοῦσε γιά τόσες ἡμέρες. Μᾶς συνιστοῦσαν δέ, νά μήν σπαταλοῦμε ἄσκοπα τό νερό καί νά λάβουμε διάφορα μέτρα, ὥστε νά περιορίσουμε τήν κατανάλωσή του.

Ὁ Ἅγιος Εὐμένιος Σαριδάκης τοῦ Λοιμωδῶν τοῦ Δήμου Ἁγ. Βαρβάρας (+1999) νοσηλευόταν τήν ἐποχή ἐκείνη στόν “Εὐαγγελισμό”, ἐπί τρεῖς μῆνες περίπου, βαρειά ἄρρωστος καί μέ προοπτική νά τοῦ κόψουν οἱ γιατροί τό πόδι. Ἀνήμερα τοῦ Μ. Σαββάτου, τό πρωΐ, μοῦ εἶπε νά τόν πάρω καί νά πᾶμε στή Μητρόπολη νά ἐκκλησιασθοῦμε, ἀφοῦ προηγουμένως εἴχαμε πάρει ἄδεια ἐξόδου ἀπ᾽ τό Νοσοκομεῖο.

Στή συνέχεια, πήγαμε κάι προσκυνήσαμε στήν Ἱ. Μονή Πεντέλης καί στόν Ἅγ. Παντελεήμονα, στήν Νέα Πεντέλη. Ἐπιστρέφοντας, μέ ρώτησε ἄν ἡ λίμνη τοῦ Μαραθῶνος εἶναι κοντά. Ἀφοῦ τοῦ ἀπάντησα καταφατικά, μοῦ λέει:

 “Μποροῦμε νά πᾶμε ἐκεῖ;”

  Ὅταν φθάσαμε, ὁ Παππούλης περπατοῦσε πάνω στό φράγμα καί σταύρωνε τή λίμνη κι ἔλεγε εὐχές πολλές καί διάφορες. Ἐγώ προσπαθοῦσα νά βρίσκωμαι ὅσο τό

Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού : Εδῶ Ἅγιος Ἄγγελος ξύπνησε τόν Προφήτη λέγοντάς του ‘’ἀνάστα, φάγε ὅτι μακρά ἀπό σοῦ ἡ ὁδός’’

Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού Ιεροσολύμων. Χριστούγεννα 2003 προ της Ιεράς Εικόνας του Προφήτου ο τότε Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ειρηναίος πλαισιούμενος από τον μακαριστό αρχιμανδρίτη Τίτο Χορτάτο, τον τότε Διάκονο π. Κύριλλο Πάρη και άλλους Αγιοταφίτες Πατέρες. 

 Σύμφωνα με το "τυπικό" ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων πηγαίνοντας στη Βηθλεέμ για την εορτή των Χριστουγέννων κάνει ολιγόωρη στάση στη Μονή του Προφήτη Ηλία που βρίσκεται σχεδόν στο μέσον της διαδρομής.

 Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού : Εδῶ Ἅγιος Ἄγγελος ξύπνησε τόν Προφήτη λέγοντάς του ‘’ἀνάστα, φάγε ὅτι μακρά ἀπό σοῦ ἡ ὁδός’’. 

 Ὁ προφήτης προσπαθοῦσε νά ξεφύγει τήν ὀργή τῆς εἰδωλολάτρισσας Ἰεζάβελ, μετά ἀπό τήν ἧττα-σφαγή τῶν Ἱερέων τῆς αἰσχύνης ἀπό τόν Προφήτη στό Καρμήλιον Ὄρος. 

 Ἐδῶ, πού βρίσκεται σήμερα τό ἑλληνορθόδοξο μοναστήρι τοῦ προφήτη Ἠλία, ὁ Προφήτης κοιμήθηκε καί ξύπνησε τρεῖς φορές ἀπό Ἅγιο Ἄγγελο. Ἔφαγε τήν τροφή πού τοῦ πρόσφερε ὁ Ἄγγελος καί μέ τήν δύναμη ἐκείνης τῆς τροφῆς περπάτησε σαράντα ἡμέρες καί έφτασε στό Σινᾶ. Κατοίκησε κρυβόμενος στό σπήλαιο, πού ὑπάρχει μέχρι σήμερα, κάτω ἀπό τήν Ἁγία Κορυφή.Στη συνέχεια πήγε στην περιοχή της σημερινής Μονής Χοζεβά όπου έμεινε σε σπήλαιο που υπάρχει μέχρι σήμερα.

πηγή

KYΠΡΟΣ 1974: "Την έγδυσαν, την έδεσαν πίσω από ένα τζιπ και την έσερναν για να μαρτυρήσει που έκρυβε τους στρατιώτες"

Στη μάχη της Λαπήθου στις 6 Αυγούστου 1974, 12 στρατιώτες αποκόπηκαν και έμειναν εγκλωβισμένοι πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Αυτούς τους στρατιώτες εντόπισε η 74χρονη τότε Κυρία Ευφροσύνη Προεστού. Τους έκρυψε σε μια μικρή σπηλιά δίπλα στο σπίτι της και τους φρόντιζε για έναν ολόκληρο μήνα κάτω από τα βλέμματα των πολυάριθμων Τούρκων που βρίσκονταν ήδη μέσα στη Λάπηθο. Οι Τούρκοι την υποψιάστηκαν και άρχισαν να την ανακρίνουν. Υπέστη φρικτά βασανιστήρια.

  Πέρα από τους άγριους ξυλοδαρμούς στο Κάστρο της Κερύνειας, τους τεχνητούς πνιγμούς στην θάλασσα, τα βάναυσα κτυπήματα με το κομμένο σχοινί της καμπάνας, το οποίο έκοψαν κι έδεσαν κόμπους για να είναι πιο επώδυνα τα πλήγματα, η πιο εξευτελιστική δοκιμασία που την υπέβαλαν, ήταν η βασανιστική διαπόμπεψη στους δρόμους της Λαπήθου: 

 Την έγδυσαν, την έδεσαν πίσω από ένα στρατιωτικό τζιπ και την έσερναν στην άσφαλτο μέχρι που το δέρμα της από τις πληγές έγινε κατακόκκινο από τα αίματα… Κι όμως η κυρά της Λαπήθου άντεξε. Της έβγαλαν τον σταυρό από το λαιμό και της ζητούσαν να τον φτύσει. Η αλύγιστη Κυρά δεν έσπασε και δεν αποκάλυψε ποτέ που έκρυβε τα παιδιά της. Παρά τον διασυρμό, δεν της πήραν ούτε μια λέξη από το στόμα της. ΔΕΝ ΠΡΟΔΩΣΕ !

Τήν αρρώστια τήν δική σου τήν ξέρεις;

-Γέροντα, συχνά βλέπω τά ελαττώματα τών άλλων καί τους κρίνω.
-Τήν αρρώστια τήν δική σου τήν ξέρεις;
-Όχι.
-Γι' αυτό ξέρεις τήν αρρώστια των άλλων.
Αν ήξερες τήν δική σου αρρώστια, δέν Θά ήξερες τήν αρρώστια τών άλλων. Δέν λέω νά μή συμμετέχης στον πόνο τους, ἀλλά νά μήν ἀσχολήσαι μέ τά σφάλματα τους.
Αν ό άνθρωπος δέν άσχολήται μέ τον εαυτό του, ό πειρασμός θά τοῦ άνοιξη δουλειά νά ἀσχολήται μέ τούς άλλους.
Αν όμως κάνει δουλειά στον εαυτό του, τότε γνωρίζει τον εαυτό του, γνωρίζει καί τον άλλον. Διαφορετικά, μέ τά λανθασμένα συμπεράσματα πού βγάζει από τον εαυτό του κρίνει λανθασμένα καί τούς άλλους.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου.

Ανήμερα της προδοσίας...

 Ανήμερα της προδοσίας της Αθήνας και της Λευκωσίας, της ευθύνης των δήθεν συμμάχων και της απόφασης της Άγκυρας για την εισβολή:
Η Κύπρος είναι ο Κίμων, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης, ο Ισαάκ και ο Σολωμού,
είναι η πολιτική του «πηγαίνετε για ύπνο κύριοι, άσκηση είναι και όχι εισβολή» και «η Κύπρος είναι μακριά»,
Είναι οι γυναίκες, οι νέοι, οι μαθητές, οι μοτοσικλετιστές και οι φοιτητές, ο Χανδρινός και το πλήρωμα του αρματαγωγού «Λέσβος»
Είναι αυτοί που «επέστρεψαν» στις πατρίδες τους λίγα μόνο οστά, οι έντιμοι αξιωματικοί και στρατιώτες, οι καταδρομείς και οι αεροπόροι που καταρρίφθηκαν από «φίλια πυρά».

Είναι ο Τύμβος της Μακεδονίτισσας, ο Μιχαηλίδης και ο Λιπέρτης, οι απαγχονισμένοι του 1821, ο Μάτσης του «ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα», ο Αυξεντίου και ο Παλληκαρίδης οι απαγχονισθέντες και τα φυλακισμένα μνήματα, ο Παπάσταυρος Παπαγαθαγγέλου, το Παγκύπριο Γυμνάσιο, οι γονείς των ηρώων του 1955, η Σαλαμίνα και ο Τεύκρος.
Είναι η Χαρίτα Μάντολες και η Ελένη Φωκά, ο Μόντης, ο Μηχανικός, ο Κατούντας και ο Κατσάνης, είναι οι αγνοούμενοι, οι μάνες και οι συγγενείς τους, οι πρόσφυγες, οι ήρωες των προδομένων Θερμοπυλών του 1974.
Είναι η Κύπρος που επιμένει για «την Ελλάδα θέλωμεν και ας τρώγωμεν πέτρες».

Κύπρος Ελεύθερη, Ελληνική!

http://malkidis.blogspot.com/2022/07/2022.html?m=

Η εικόνα της Αγίας Τριάδας του Ρουμπλιώβ στην Λαύρα της Αγίας Τριάδας του Αγίου Σέργιου

Η εικόνα της Αγίας Τριάδας του Ρουμπλιώβ μεταφέρθηκε για λίγες ημέρες από το Μουσείο Τετριακώβ της Μόσχας στην Λαύρα της Αγίας Τριάδας του Αγίου Σέργιου με την ευκαιρία του εορτασμού των 600 χρόνια από την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Σεργίου του Ραντόνεζ το 1422

Το σκήνωμα του Αγίου Σεργίου μπορεί  σήμερα να το προσκυνήσει κάποιος μέσα σε αυτόν τον ναό, που είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα και αποτελεί το παλαιότερο από όλα τα σωζόμενα σήμερα κτίσματα της Μονής. Οι μεγαλύτεροι αγιογράφοι της μεσαιωνικής Ρωσίας, οι Αντρέι Ρουμπλιόφ και Δανιήλ Τσιόρνι, κλήθηκαν να αγιογραφήσουν το καθολικό

* * * * * *

Τριάντα περίπου χρόνια είχαν περάσει από την κοίμηση του Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ (✞ 25 Σεπτεμβρίου 1392). Κοντά στη Λαύρα της Αγίας Τριάδος ζούσε ένας ενάρετος Χριστιανός, που ευλαβούνταν τον Όσιο Σέργιο και πήγαινε συχνά στον τάφο του για να προσευχηθεί.Μια νύχτα, καθώς κοιμόταν, ο Όσιος του εμφανίστηκε σε όνειρο και του είπε:- Πήγαινε και πες στον Ηγούμενο της Λαύρας, γιατί μ’ αφήνουν τόσον καιρό στον τάφο, ανάμεσα στα νερά;Ο άνθρωπος ξύπνησε φοβισμένος αλλά και χαρούμενος. Πρωί-πρωί πήγε στη Μονή και διηγήθηκε το όνειρό του στον Ηγούμενο Νίκωνα. Εκείνος αμέσως συγκάλεσε την Αδελφότητα σε σύναξη. Αποφάσισαν να ανακομίσουν το τίμιο Λείψανο του Οσίου. Την ημέρα της Ανακομιδής 5/18 Ιουλίου του 1422, πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε στη Λαύρα.
Ήρθε και ο Ηγεμόνας του Σβενιγκύροντ Γιούρι Ντιμίτριεβιτς, που αγαπούσε σαν πατέρα του τον Όσιο κι έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για τη Μονή. Μόλις άνοιξαν τον τάφο, μια εξαίσια ευωδία ξεχύθηκε ολόγυρα! Έκπληκτοι τότε όλοι είδαν ότι όχι μόνο το σώμα του Οσίου είχε διατηρηθεί άφθαρτο, αλλά και η ενδυμασία του είχε παραμείνει άθικτη. Με Ιερή αγαλλίαση δόξασαν τον Θεό, που είχε δώσει τόση Χάρη στον πιστό υπηρέτη Του. Στη συνέχεια τοποθέτησαν με ευλάβεια το Άγιο Λείψανο σε μια καινούργια Λάρνακα.
Από το βιβλίο: ''Όσιος Σέργιος του Ραντονέζ'', έκδοση Ι. Μ. Παρακλήτου.

«Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσουμε το εσωτερικό μας απ’ τα μπερδέματα και τα πάθη»

(Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου)

Γιατί στους εσχάτους χρόνους λέγουν οι πατέρες θα κυκλώνουν το θυσιαστήριο μουλάρια;

Ρώτησα τον μακαριστό π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο:

− Γιατί στους εσχάτους χρόνους λέγουν οι πατέρες θα κυκλώνουν το θυσιαστήριο μουλάρια;

− Τα μουλάρια −μου απήντησε− δεν γεννάνε. Έτσι και οι πνευματικοί ταγοί δεν θα γεννάνε πνευματικά παιδιά.Ωχ αποτισιά και ξεραίλα! Ανάστα Ιερεμία και κλάψε μαζί μας για τον χαμό της νέας Σιών…

Γρηγόριος ο Αρχιπελαγίτης

https://www.hristospanagia.gr/

Το μαρτύριο των θλίψεων...

  Οι άγιοι Μάρτυρες, αφού υπέφεραν πολλά βασανιστήρια και έδειξαν καρτερία μέχρι το θάνατο, έγιναν άξιοι για τα στεφάνια και τη δόξα· και όσο περισσότερα και σκληρότερα ήταν τα βάσανα που υπέφεραν, τόσο περισσότερη δόξα απέκτησαν και παρρησία ενώπιον του Θεού. 

 Κατά τον ίδιο τρόπο και οι ψυχές που παραδόθηκαν σε διάφορες θλίψεις (είτε αυτές προέρχονται εξωτερικά από ανθρώπους, είτε δημιουργούνται μέσα τους από άτοπους λογισμούς, είτε γεννιούνται από σωματικές ασθένειες), αν κρατήσουν ως το τέλος την υπομονή τους, θα αξιωθούν τα ίδια στεφάνια με τους Μάρτυρες και την ίδια παρρησία.

  Και τούτο επειδή το μαρτύριο των θλίψεων, που οι Μάρτυρες υπέμειναν από ανθρώπους, αυτοί το υπομένουν από τα πονηρά πνεύματα, τα οποία παρακίνησαν τότε τους βασανιστές των Μαρτύρων. Και όσο περισσότερες και αυτοί θλίψεις του εχθρού υπέμειναν, τόσο περισσότερη δόξα, όχι μόνον στο μέλλον θα απολαύσουν από το Θεό, αλλά και εδώ θα αξιωθούν την παρηγοριά του αγαθού Πνεύματος.

 Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

(Περί ελευθερίας του νου 150 κεφάλαια,Περί της πνευματικής τελειότητας)

Ποτέ μην κάνεις το κακό για ν’ αστειευτείς....

«Ποτέ μην κάνεις το κακό για ν’ αστειευτείς. Γιατί πολλές φορές συμβαίνει να κάνει κανείς στην αρχή αστεία το κακό, μετά όμως και χωρίς να το θέλει υποδουλώνεται σ’ αυτό» (Αββάς Δωρόθεος)

    Γελάμε με το κακό σήμερα ή διασκεδάζουμε με αυτό. Ταινίες και σειρές θρίλερ, με αίμα, βία, θάνατο, παραψυχολογικά φαινόμενα, δαιμονικές υπάρξεις, τέρατα καθιστούν την εικόνα του κακού ελκυστική. Το συνηθίζουμε. Δεν μας ενοχλεί. Το ίδιο συμβαίνει και με τα διαδικτυακά παιχνίδια. Το κακό, επειδή στην οθόνη έχουμε την αίσθηση ότι δεν είναι πραγματικό, δεν μας αγγίζει. Επειδή είναι εικονικό και δεν το ζούμε, δεν πειράζει να το απολαμβάνουμε. Άλλωστε ό,τι είναι ακραίο εξάπτει την περιέργειά μας. Και η βιομηχανία του θεάματος αυξάνει την ακρότητα, την σκληρότητα, την βία, ακριβώς για να προκαλέσει.

    Παλαιότερα, αυτό που σχηματικά φαινόταν ως καλό, στο τέλος επικρατούσε. Σήμερα, ακόμη και ο «καλός» ήρωας έχει πολλές σκοτεινές πλευρές μέσα του. Στο όνομα της δικαιοσύνης, όλα επιτρέπονται. Υπάρχει και η άποψη ότι το καλό δεν κάνει εντύπωση. Είναι ό,τι αναμένουμε και θέλουμε. Το κακό όμως μπορούμε να το αναλύσουμε, να το συζητήσουμε, να το φιλοσοφήσουμε, διότι, κατά βάθος, το φοβόμαστε. Πρέπει να δικαιολογήσουμε γιατί ο κόσμος δεν είναι όπως τον θέλουμε. Επομένως, ο μοναδικός τρόπος ερμηνείας του είναι η κυριαρχία του κακού. Μόνο που εμάς δεν μας αγγίζει. Είμαστε αποστασιοποιημένοι. Αγνοούμε, συνειδητά ή μη, ότι ο εφευρέτης του κακού είναι πρόσωπο. Είναι ο άγγελος που έκανε χρήση της ελευθερίας του στην προοπτική της προσωπικής αυτοθέωσης και της άρνησης του Θεού. Και θα υπάρχει μέχρι το τέλος του κόσμου, για να χωριστεί από αγγέλους και ανθρώπους, όπως τα ζιζάνια θα θεριστούν μαζί με τα στάχια.

    Στην ασκητική παράδοση της πίστης μας δίδεται και μια άλλη διάσταση του

Κάποτε, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, ο π. Βησσαρίων ανταμώθηκε με τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη....

Γράφει ο π Δαμασκηνός,Ηγούμενος Μονής Αγάθωνος

-Κάποτε, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, που βρίσκεται στη Σουρωτή, ο π. Βησσαρίων ανταμώθηκε με τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Παρότι ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε ο ένας τον άλλον, αλληλοπροσφωνήθηκαν με τα ονόματά τους. 

Κάποια στιγμή, στη μεταξύ τους συζήτηση, ο π. Παΐσιος είπε στον π. Βησσαρίωνα: «Σε ζηλεύω, πατέρα Βησσαρίωνα».

Όταν έφυγαν από το μοναστήρι, και πήραν τον δρόμο του γυρισμού, ο π. Βησσαρίων είπε στον οδηγό που τον μετέφερε:

 «Άκουσες, παιδί μου, τι είπε ο π. Παΐσιος; Με ζηλεύει, είπε. Εμένα ζηλεύει; τα ζηλέψει από μένα τον ταλαίπωρο Βησσαρίωνα;»
Αυτά μας τα διηγηθηκε κάποιο πνευματικό του παιδί, που ήταν ο οδηγός που τον μετεφερε.
Ο π. Παΐσιος είναι πλέον Άγιος της Εκκλησίας μας.

Παγκόσμιος άμβωνας έγινε το κελλί του αγίου Παϊσίου, αλλά και παγκόσμια φωνή έγινε, με το θαύμα της αφθαρσίας, και η βραχνή φωνή του ταπεινού Βησσαρίωνα.
 Εγώ, αδελφοί μου, δεν σας τα λέγω αυτά γιατί ανησυχώ για την αγιότητα του π. Βησσαρίωνα. Αυτή είναι δεδομένη από τον Θεό και, μάλιστα με τέτοιο τρόπο που κανένας, σώφρων άνθρωπος, δεν μπορεί να την αμφισβητήσει. Άγιος, και, μάλιστα ολόσωμος!

Don Quixote

To dream the impossible dream

Να ονειρεύεσαι όσα δεν μπορούν να γίνουν

To fight the unbeatable foe
Να πολεμάς τον αήττητο εχθρό

To bear with unbearable sorrow
Να βαστας με αβάσταχτη θλίψη

To run where the brave dare not go
Να τρέχεις εκεί που οι γενναίοι δεν τολμούν να πάνε.
To right the unrightable wrong

Να διορθώνεις το αδιόρθωτο λάθος

To love pure and chaste from afar
ν' αγαπάς αγνά και σεμνά απο μακριά

To try when your arms are too weary
Να προσπαθείς όταν τα χέρια σου είναι τόσο κουρασμένα

To reach the unreachable star

Να φθάσεις το άπιαστο αστέρι

Υπάρχει πολύ κακό στον κόσμο επειδή οι άνθρωποι έχουν χάσει τον σεβασμό τους για τον ουράνιο Πατέρα και τους γονείς τους

 "Υπάρχει πολύ κακό στον κόσμο επειδή οι άνθρωποι έχουν χάσει τον σεβασμό τους για τον ουράνιο Πατέρα και τους γονείς τους. Αυτό δεν το ήξερα όταν ήμουν νέος. Έχω μοιάσει στη μητέρα μου, όπως εξάλλου και πολλοί άνδρες, κι έτσι είμαι υπερβολικά ευαίσθητος.

Πίστευα ότι ο πατέρας μου έπρεπε να κάνει περισσότερα για τα παιδιά του. Εγώ ήμουν ο μεγαλύτερος γιος του. Γεννήθηκα το 1914. Αυτού του είδους οι λογισμοί κατέστρεψαν σχεδόν τη ζωή μου. Δεν έπρεπε να έχω τέτοιους λογισμούς για τον πατέρα μου. Αυτοί οι λογισμοί είχαν τόσο αρνητική επιρροή στη ζωή μου. Και το γεγονός ότι ήμουν ζωηρό παιδί δεν βοηθούσε καθόλου.

 Πρέπει να προσευχόμαστε στην Υπεραγία Θεοτόκο να μας δώσει τη δύναμη και τη θέληση να αγαπάμε τους γονείς μας, και τότε αυτές οι δυσκολίες θα εξαφανιστούν από τη ζωή μας. Ο Κύριος θα μας ανοίξει δρόμο και θα μας παράσχει ότι είναι καλύτερο για μας. Ο Κύριος είναι μεγάλος και είναι αγαθός. Θα συγχωρήσει όλες μας τις αμαρτίες. Πρέπει να αγαπάμε τους γονείς μας ανεξάρτητα του πώς είναι. Αν

«Δεν κερδίζεις τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη».

 Ένας φίλος δέχθηκε, όπως μου εκμυστηρεύθηκε, τη σκληρή συμπεριφορά εκ μέρους ανθρώπων αυστηρών αρχών, με αποτέλεσμα να εξουθενωθεί και να παρεξηγηθεί τελείως, ως προς τον χαρακτήρα του.

 Ο Γέροντας τον ανέπαυσε, διότι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, πραγματοποιώντας πετυχημένη ψυχική ακτινογραφία του.

  Του είπε: «Είσαι καλός, ευαίσθητος, ήσυχος είσαι πρόβατο του Θεού. Αλλά, όταν σε πάρουν με το άγριο, μαζεύεσαι, αντιδράς εσωτερικά, και τότε είναι που σε παρεξηγούν πολύ και δεν σε καταλαβαίνουν. 

  Όταν όμως σε πάρουν με το καλό, φανερώνεις από μέσα σου τέτοια καλά πράγματα, που κάνεις τους άλλους να ξαφνιάζονται. Οι άνθρωποι που σε παρεξήγησαν και σε πλήγωσαν δεν γνωρίζουν ούτε εκείνο τον παλιό μύθο, για τον άνεμο και τον ήλιο, που μάλωναν, ποιος είναι ο δυνατότερος κι έβαλαν στοίχημα, ότι όποιος βγάλει την κάπα του βοσκού, που εκείνη την ώρα ανηφόριζε το βουνό, θα είναι ο πιο δυνατός. Φύσηξε, ξαναφύσηξε ο άνεμος, αλλά ο βοσκός κρύωσε και τυλίχθηκε πιο σφιχτά στην κάπα του.Βγήκε τότε ο ήλιος απ’ τα σύννεφα, σκόρπισε γύρω καλοσύνη και θερμότητα, ζεστάθηκε ο βοσκός κι έβγαλε την κάπα του.

 Τότε ο ήλιος φώναξε στον άνεμο: «Είδες, ποιος απ’ τους δυο μας είναι ο δυνατότερος;» 

Και συμπέρανε ο π. Πορφύριος: «Δεν κερδίζεις τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη».

 ''Ανθολόγιο Συμβουλών'' Αγίου Πορφύριου Καυσοκαλυβίτου

Η εκκλησία είναι μια σκάλα που έχει δύο χρήσεις. Να ανεβαίνεις και να κατεβαίνεις,

Σου βάζει ο Ιατρός διατροφή την εκτελείς.Σου βάζει ο Πνευματικός νηστεία αγκομαχάς.
Σου δίνει χάπια ο Ιατρός τα παίρνεις με ευλάβεια.Σου βάζει κανόνες ο Πνευματικός τους ξεχνάς και τους παραμελείς.
Σου βάζει περισσότερες αρμοδιότητες στην δουλειά σου το αφεντικό και ανεβαίνεις ψυχολογικά.Σου βάζει περισσότερο εκκλησιασμό ο Πνευματικός και προβάλλεις δικαιολογίες ότι δεν μπορείς.
Αντιδράς στην αδικία και πέφτεις σε αντιδικία με τον αδερφό σου.Σου λέει ο Πνευματικός ότι έχεις άδικο και ψάχνεις να βρείς καινούργιο Πνευματικό.
Έχεις περισσότερα χρήματα και νιώθεις δικαιωμένος.Σου λέει ο Πνευματικός να κάνεις ελεημοσύνες και νιώθεις αδικημένος.
Ζητάς συγχώρεση από αυτούς που σε πληγώνουν.Σου λέει ο Πνευματικός να ζητήσεις συγνώμη από αυτούς που πληγώνεις και διστάζεις.
Απομνημονεύει το μυαλό σου τα λόγια από ένα όμορφο τραγούδι που σε εκφράζει.Σε βάζει ο Πνευματικός να αποστηθίσεις το Σύμβολο της Πίστεως και δεν μπορείς γιατί ίσως να μην σε εκφράζει.
Τελικά τι ζητούμε;Η εκκλησία είναι μια σκάλα που έχει δύο χρήσεις.Να ανεβαίνεις και να κατεβαίνεις,Όσο ανεβαίνεις πλησιάζεις Τον Θεό, όσο κατεβαίνεις απομακρύνεται η ψυχή από τον Θεό.Τα σκαλοπάτια που έχει η σκάλα είναι οι κόποι σου και οι Άγιοι που πρεσβεύουν δια μέσου της προσευχής σου και της προσευχής των άλλων για εσένα. ‘Αν εσύ μένεις χωρίς κόπο το σκαλοπάτι δεν είναι στερεό και μπορεί να πέσεις,Δεν φθάνει μόνο ο αγώνας τον άλλων για εμάς αλλά και ο δικός μας πρέπει να είναι με ευλάβεια, συνεχόμενος και δυνατός

πΣπυρίδων Παπασπυρος Παλάσκας

Πόσο έχουμε ξεμακρύνει από το φρόνημα της πρώτης εκκλησίας

  Πόσο έχουμε ξεμακρύνει από το φρόνημα της πρώτης εκκλησίας ! Όλα τα στριμώχνουμε στο μυαλό, στον τύπο και στο γράμμα και προκοπή δεν βλέπουμε.

 Χρειάζεται περισσότερη πίστη στα λόγια του Χριστού και των Αποστόλων, ακόμη κι αν όλα κράζουν "αδύνατο", "παρωχημένο", "ενάντια στην εποχή".

 Δεν γίνεται να δουλεύουμε δυο αφεντάδες, και το πνεύμα παναπεί του κόσμου και τον Χριστό.

π.Σπ.Χιόνης

A Sermon for the Feast of the Royal Martyrs of Russia

By Paul Gilbert

  This article was originally published on 17th July 2021, on the web site of the Holy Cross Monastery, a monastic community of the Russian Orthodox Church Outside Russia (ROCOR), situated in Wayne, West Virginia, USA. 

  I remember the first time I saw a portrait of Tsar Nicholas II in a church. As a recent American convert to Orthodoxy, it seemed strange to me, and something within me bristled. Not surprisingly, most Americans are uneasy with the concept of monarchy. Our nation was born in casting off the rule of a monarch and the founding a democratic republic. We have always defined ourselves in opposition to the antiquated ways and entrenched hierarchies of the Old World. And now, the Church sets before us the last living representatives of that order for our pious admiration and veneration.

  What are we to make of this as Americans? For us, the words “czar” and “autocrat” have the negative connotations of someone who wields power in an arbitrary or oppressive manner. They are practically synonymous with “tyrant” and “despot”. The voice of the inner cynic suggests that the canonization of the last Tsar and his family is just an expression of Russian chauvinism and reactionary nostalgia for a time when the Orthodox Church enjoyed the patronage of the State. 

Why should a repressive Russian tyrant command the affection and devotion of an American heart reared on the ideals of liberty and democracy? Perhaps your inner cynic has never had such thoughts, but mine has, and others like them—Were the Royal Martyrs really deserving of sainthood? They did not perform any miracles in their lifetime. Were they even truly martyrs? For unlike the martyrs of the early Church, they were not killed by state-sanctioned persecutors simply for confessing Christ; rather, they were killed precisely because they represented and embodied the very conjunction of State power and the Christian faith.

Το φως της Αγίας Σοφίας

 Σε αυτή την εικόνα από τον Άγιο Μάρκο της Βενετίας μπορούμε να πάρουμε μια πολύ μικρή ιδέα για το πως πραγματικά ήταν ο φωτισμός στο εσωτερικό της Αγίας Σοφίας. Ο Άγιος Μάρκος δημιουργήθηκε με πρότυπο τους Βυζαντινούς ναούς και εικάζεται ότι έμοιαζε αρκετά με τους Αγίους Αποστόλους, την δεύτερη σημαντικότερη εκκλησία του Βυζαντίου.

Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση και με την εμπειρία που έχει κάποιος που μπαίνει στη σημερινή Αγία Σοφία, η Βυζαντινή εκδοχή της ήταν γεμάτη φως που άστραφτε με τις χιλιάδες χρυσές ψηφίδες που κάλυπταν σχεδόν ολόκληρο το εσωτερικό του ναού.

Την εποχή του Βυζαντίου η Αγία Σοφία είχε περισσότερα παράθυρα για να μπαίνει περισσότερο φως και αυτό να αντανακλά στις χρυσές ψηφίδες δημιουργώντας ένα ανεπανάληπτο θέαμα στα μάτια ενός ανθρώπου της μεσαιωνικής εποχής.

Σήμερα δεν αντιλαμβάνεται κανείς πως ήταν το εσωτερικό καθώς και σκοτεινά είναι εντός του κτιρίου και έχουν αντικατασταθεί πολλά τμήματα χρυσών ψηφίδων με μπογιά.

Αν κανεις συνυπολογίσει και τα εκατοντάδες πολυκάνδηλα που κρέμονταν και παρήγαγαν και αυτά το δικό τους φως και τη δίκη τους σκιά συν τη φωνή από την πολυμελή χορωδία(και δεν μιλάμε για δυο τρία άτομα μόνο) το οπτικοακουστικό θέαμα δεν συγκρινόταν με τίποτε άλλο στην εποχή του.

πηγή

Κήρυγμα Κυριακής Αγ. Πατέρων της Δ’ Οικ. Συνόδου

«Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων»

  Και πάλι σήμερα, αδελφοί μου, η Αγία μας Εκκλησία προβάλλει τους Αγίους Πατέρες, τα φώτα εκείνα τα οποία έλαμψαν με την σοφία τους, την αγιότητά τους, τον αγώνα τους τον προσωπικό, για την κατάκτηση της βασιλείας του Θεού και την επικράτηση της αλήθειας, όταν μέσα στην Εκκλησία είχαν ορμίσει βαρείς λύκοι να κατασπαράξουν τα λογικά πρόβατα της ποίμνης του Χριστού, οι αιρετικοί.

  Τιμάμε τους θεοφόρους πατέρες της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου στην Χαλκηδόνα το 451 που συνήλθε για να καταδικάσει τον αιρεσιάρχη Ευτυχή και την αίρεση του μονοφυσιτισμού και νεστοριανισμού, διατυπώνοντας το Χριστολογικό δόγμα ότι ο Χριστός μας εν τω προσώπω Του έχει δύο φύσεις, την Θεία και την ανθρώπινη, ενωμένες «ασυγχύτως και αδιαιρέτως» έτσι ώστε ο Κύριος μας να είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, Θεάνθρωπος.
Και πάλιν και πάντα η Ορθόδοξη πίστη μας διατηρήθηκε και θα διατηρείται διότι ο Κύριός μας ανακηρύττει πατέρες και διδασκάλους και ποιμένες που θα οδηγούν το ποίμνιο στην σωτηρία και «εις νομάς χαρισμάτων».

Μεγάλο πράγμα η μοναχική ζωή, πολύ μεγάλο!

 

"Μεγάλο πράγμα η μοναχική ζωή, πολύ μεγάλο! Μεγάλη, υψηλή ζωή, θεία ζωή, ποιητική ζωή. Είναι μια ζωή εξαίσια. Η μοναχική ζωή είναι ζωή χαρισάμενη. Η χαρά του μοναχού είναι να μπει στην αγάπη του Θεού, στην Εκκλησία, στην Αγία Τριάδα, στον Χριστο. Ο μοναχός ενούται με τον Χριστό, σκιρτάει η καρδιά του, πληρούται χάριτος. Ο Χριστος είναι η χαρά του, είναι ενθουσιασμός, είναι ελπίδα, είναι αγάπη" 

("Περί του μοναχικού πολιτεύματος", Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι, έκδ. Ι. Μονή Χρυσοπηγής Χανίων).

«Πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο ζωντανό και τέλειο από τον Χριστό.

«Πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο ζωντανό και τέλειο από τον Χριστό. Και λέω στον εαυτό μου, με ζηλόφθονη αγάπη, όχι μόνο ότι δεν υπάρχει τίποτε, αλλʼότι δεν μπορεί να υπάρχει.
Επί πλέον, αν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός δεν ταυτίζεται με την αλήθεια κι ότι, στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι εκτός Χριστού, θα προτιμούσα τότε να παραμείνω με τον Χριστό, παρά να πάω με την αλήθεια»

(Φιόντορ Ντοστογιέφσκι)