Ρώτησε δε ο Πιλάτος:"Τί εστίν η αλήθεια;"
Είναι μια κορυφαία, ανατριχιαστική στιγμή δραματουργίας στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη.
Κι ενώ ο Πιλάτος ερωτά, δεν περιμένει απάντηση! Γυρνάει την πλάτη στην Αλήθεια και συνεχίζει τη διαδικασία απευθυνόμενος προς τους Ιουδαίους λέγοντας:
εγώ ουδεμίαν ευρίσκω εν αυτώ αιτίαν!
Και λες τώρα, "τί έγινε;"Να λοιπόν, τι έγινε:
Ρώτησε η εξουσία την Αλήθεια, ποια είναι η αλήθεια και αμέσως μετά της στρέφει την πλάτη, απαξιώνοντας την απόκρισή της και δηλώνει πως είναι αθώα, λέγοντας την αλήθεια!
Η εξουσία γνωρίζει την αλήθεια, αλλά δεν την αποδέχεται!
Ρώτησε, αλλά δεν άκουσε. Την ξέρει, αλλά κάνει το ακριβώς αντίθετο και Την παραδίδει στον όχλο.
Λέει στην Αλήθεια, "μπορώ να σε απολύσω ή να σε σταυρώσω".
Κι ενώ γνωρίζει την αλήθεια κι έχει τον έλεγχο της απόφασης, φοβάται να πάρει απόφαση.
Ο Μάξιμος ο Ομολογητής δίνει μια εξαιρετική θεολογική απάντηση, η οποία στα δικά μου μάτια όμως, είναι και βαθιά πολιτική:
Λέει λοιπόν, "η αλήθεια απαιτεί μεταμόρφωση ζωής".
Άρα ο Πιλάτος (η εξουσία) είχε δύο επιλογές: είτε να κάνει όπως έκανε και να φύγει, παραμένοντας ο ίδιος είτε να μείνει, να ακούσει, αλλά να αλλάξει!
Το πρόβλημα με την αλήθεια δεν είναι αν τη γνωρίζεις, το πρόβλημα είναι αν την αποδέχεσαι. Φοβάσαι να αλλάξεις. Άρα ο φόβος σε αποστρέφει από αυτήν.
Η εξουσία φοβάται την αλήθεια.
Τί έπρεπε να αλλάξει δηλαδή ο Πιλάτος;Μα, να αφήσει την εξουσία!
Η εξουσία είναι η δύναμη του ελέγχου, αυτή η δύναμη του δημιουργεί το άγχος της πίεσης, φοβάται και αποφασίζει να ισχυροποιήσει την εξουσία του, δίδοντας τον λόγο στο όχλο, διότι έτσι, με περισσότερη εξουσία, πιστεύει ότι θα πάψει να φοβάται.
Δηλαδή, προσπαθεί να γιατρευτεί με την αιτία της αρρώστιας!
Τί του λέει η Αλήθεια; Πάψε να φοβάσαι για να ελευθερωθείς.
Αν θες κι εσύ να την αποδεχθείς, αντίθετα με τον Πιλάτο, παραιτήσου από τον "έλεγχο" των παθών. Πρέπει να ελευθερωθείς από τον φόβο και για να ελευθερωθείς από τον φόβο πρέπει να ταπεινωθείς αποτάσσοντας το πάθος, το πάθος της υπερηφάνειας. (Είπαμε, τα λέμε στη νύφη για να τ' ακούει η πεθερά).
Να λοιπόν, για ποιον επιπλέον λόγο πιστεύω στη Δημοκρατία. Και να ακόμη ένας λόγος, όπου διαπιστώνει κανείς, για ποιον λόγο η χριστιανική θεολογία είναι δημοκρατική παιδεία.
Στη Δημοκρατία, στην αληθινή Δημοκρατία (μιας και μιλάμε για αλήθεια), δεν υπάρχει εξουσία. Ο πολιτικός ελέγχεται, δεν ελέγχει. Η συλλογικότητα εξουσιάζει.
Ο Πιλάτος τελικά δε γλύτωσε από αυτό που φοβόταν.
Καθαιρέθηκε, του ξήλωσε τα γαλόνια ο Τιβέριος και πέθανε χωρίς εξουσία.
Από τέτοιες κορυφώσεις δραματουργίας είναι γεμάτο το Ευαγγέλιο. Είναι κάποια σημεία πραγματικά ανατριχιαστικά, τα οποία διεγείρουν τις εγκεφαλικές συνάψεις και λες τώρα, "τί γίνεται;"
Γιατί ο Ιούδας δε σήκωσε το χέρι να Τον δείξει, αλλά Τον φίλησε;
Ποιο είναι το πρόσωπο του Πέτρου, όταν περνάει ο Χριστός από δίπλα του ραπισμένος και συναντιούνται τα βλέμματά τους, ακριβώς τη στιγμή που Τον προδίδει και λέει "δεν Τον ξέρω", υπό το λάλισμα του πετεινού;
Ακόμη και η στιγμή που αγγαρεύουν τον Σίμωνα να σηκώσει τον Σταυρό, είναι κορυφαία στιγμή δραματουργίας. Ένας τυχαίος, από το πλήθος, τον τραβούν με το ζόρι και του δίδουν να σύρει τον Σταυρό. Μη φανταστείτε κάναν Σταυρό όπως τον βλέπουμε στην εκκλησία, με ξύλο λείο που πέρασε από γυαλόχαρτο. Ακατέργαστος κορμός δέντρου ήταν με εξοχές και ακίδες.
Γέλασα, όταν το άκουσα σήμερα στο Ευαγγέλιο, για να πω την αμαρτία μου, λέω ΄'ρε τον φουκαρά".
Η Σταύρωση λοιπόν , δεν είναι ένα Spektakel ή ένα event που το παρακολουθείς. Όχι, συμμετέχεις. Ο Σταυρός αγαπητέ, είναι κοινή εμπειρία Θεού και ανθρώπου. Άπαξ και εξορίστηκες, επέλεξες την αγωνία και τον δικό σου Σταυρό. Θες, δε θες, το περιμένεις δεν το περιμένεις, κάποια στιγμή στη ζωή θα κληθείς να τον σηκώσεις.Και θα πεις κι ένα τραγούδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου