Οἴμοι θεῖον Τέκνον,οἴμοι τό φῶς τοῦ Κόσμου

ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ ΒΛΕΠΟΥΣΑ κρεμάμενον Χριστέ, σὲ τὸν πάντων Κτίστην καὶ Θεόν, ἡ σὲ ἀσπόρως τεκοῦσα, ἐβόα, πικρῶς: Υἱέ μου, ποῦ τὸ κάλλος ἔδυ τῆς μορφῆς σου; 

Οὐ φέρω καθορᾶν σε, ἀδίκως σταυρούμενον, σπεῦσον οὖν ἀνάστηθι, ὅπως ἴδω κἀγώ, σοῦ τὴν ἐκ νεκρῶν, τριήμερον ἐξανάστασιν.

Οἴμοι θεῖον Τέκνον,οἴμοι τὸ φῶς τοῦ Κόσμου, τὶ ἔδυς ἐξ ὀφθαλμῶν μου, ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ; ὅθεν αἱ στρατιαὶ τῶν Ἀσωμάτων, τρόμῳ συνείχοντο λέγουσαι. Ἀκατάληπτε Κύριε δόξα σοι.