Τα τελευταία χρόνια ''φοριέται’' πολύ η αντίληψη ενός Θεού που συγχωρεί τα πάντα χωρίς καμία προϋπόθεση

Ή αμαρτία είναι αμαρτία (κάτι που θα πρέπει να αποφεύγεται δηλαδή) λόγω των κακών, γι’αυτόν που την πράττει, συνεπειών. Αν δεν είχε τέτοιες συνέπειες δεν θα’ταν αμαρτία. Δεν θα’ταν κάτι προς αποφυγήν.

Αν λοιπόν θεωρήσουμε πως επειδή ο Θεός είναι πανάγαθος συγχωρεί την αμαρτία ανεξαρτήτως του αν προηγείται μετάνοια ή όχι, τότε… ακυρώνουμε την σημασία της έννοιας της αμαρτίας. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι σαν να λέμε πως δεν υπάρχει αμαρτία, πως ό,τι και αν πράξουμε είναι καλό και επιτρεπτό. Στην ουσία πρόκειται για κατάλυση της διάκρισης μεταξύ του ‘καλού’ και του ‘κακού’.

 Μια τέτοια αντίληψη πραγμάτων παρ’ότι μπορεί να εμφανίζεται με αμφίεση χριστιανικότητας (με το επιχείρημα ότι ο Θεός είναι αγάπη και όλα τα συγχωρεί, ακόμη και αν δεν υπάρχει μεταμέλεια και μετάνοια) κρύβει πίσω της αθεϊα. Διότι, απλούστατα, αν ο Θεός είναι κάποιος που φέρεται με τον ίδιο τρόπο στον αδικούντα και τον αδικούμενο, τότε είναι άδικος και δεν μπορεί να πρόκειται για τον Θεό της Βίβλου.

Τα τελευταία χρόνια ‘φοριέται’ πολύ, στις σύγχρονες λεγόμενες κοινωνίες μας (αυτές της Δύσης, περιλαμβανομένης και της χώρας μας) αυτή η αντίληψη, ενός Θεού που συγχωρεί τα πάντα χωρίς καμία προϋπόθεση. Και βρίσκει μεγάλη απήχηση. Συλλέγει πολλά ‘like’.

Ο τζιτζιφιογκοποιημένος άνθρωπος των κοινωνιών μας θέλει, βλέπετε, να μπορεί να πράττει κάθε παραλογισμό και ασχήμια, χωρίς να τον απασχολεί ο φόβος των πιθανών συνεπειών (που ενδέχεται να τον βρουν από κάποιον Θεό... που ενδέχεται και να υπάρχει). Με άλλα λόγια: Και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα ολόκληρη. Καλή λύση!

Έλα όμως που παραείναι βολική μια τέτοια λύση για να’ναι αληθινή. Και είναι πολύ, πάρα πολύ, επικίνδυνη (γι’αυτόν που την εγκολπώνεται ως ιδέα).
Παιχνίδι με την αμαρτία δεν γίνεται. Καλά το’λεγε ο μύστης εκείνος της ντόπιας εδώ σ’εμάς αρχαιότητας, ο Ηράκλειτος : Προέχει να σβήνεις την ύβρη, περισσότερο απ’ότι την πυρκαγιά.

Dimitri Lalushi