"Μη βάζεις την ομόνοια πάνω από την αλήθεια."

 Η φράση αυτή ανήκει στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. 

Στον Άγιο εκείνο που ξεσήκωσε όλη τη Κωνσταντινούπολη επειδή η Αυτοκράτειρα θέλησε να κλέψει το χωράφι μιας χήρας. 

Που ανάγκασε τον αυτοκρατορικό σύμβουλο Ευτρόπιο να ζητήσει καταφύγιο στην Εκκλησία που τόσο πολεμούσε για να μη πέσει στα χέρια του πλήθους. 

Που ξήλωσε δεκάδες ή και περισσότερους ιερείς και αρχιερείς που ήταν ανάξιοι της ιερωσύνης. 

Που στηλίτευσε τους κληρικούς που ζούσαν πολυτελή βίο και ζητούσαν εγκράτεια και πτωχεία από τον λαό. 

Στον Άγιο εκείνο που επέμενε και προσπάθησε να οργανώσει, όπως μας λέει ο Ολιβιέ Κλεμάν, ένα πολιτικό σύστημα βασισμένο στην ισότητα.

 Εκείνος που δεν έκανε βήμα πίσω στην πίστη του αλλά και δε φοβήθηκε να προχωρήσει στη συγγραφή μιας νέας ακολουθίας της Θείας Λειτουργίας.

Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού λένε πολλοί και πολλές φορές δεν έχουν άδικο. Και η Εκκλησία δεν είναι λίγες φορές που έχει λειτουργήσει έτσι. Ως καταπραϋντικό. Ως αναισθητικό. Και πώς αλλιώς να γίνει αυτό όταν τόσοι κληρικοί απλά ζητάμε μια θέση με σίγουρο μισθό ή -ακόμα χειρότερα- αξιώματα για να ικανοποιήσουμε τη ματαιοδοξία μας; Τι ποιμαντικό έργο να παράγουμε; Ειδικά όταν τον μισθό αλλά και τα αξιώματα μας τα παρέχει το κράτος;

Βέβαια και την εποχή του Αγίου Ιωάννη, μπορεί να μην υπήρχε η μισθοδοσία αλλά οι σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας δεν ήταν λιγότερο σφιχτές απ' ό,τι σήμερα. Και -κάτι που συχνά πολλοί δε γνωρίζουν- το Κράτος επενέβαινε εντονότερα και συχνότερα στις εκκλησιαστικές υποθέσεις. Δεν είναι και λίγες οι φορές που τις δημιουργούσε κιόλας...

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος όμως δεν έγινε χορηγός οπίου. Δε δίστασε να τα βάλει με άδικους αξιωματούχους και άρπαγες πλούσιους(μάλιστα τον κατηγόρησαν πως τα έβαζε συνέχεια με τους πλούσιους). Δεν χάιδεψε τα αυτιά ανάξιων ιερέων και δε χορηγούσε οφίκκια και θρόνους για να τους έχει ικανοποιημένους. Και όλα αυτά, όχι από κάποιον "κομμουνιστικό" οίστρο. Όχι.

 Όλα αυτά ήταν απλά, η επέκταση της πίστης του. Μιας πίστης που δεν έμενε σε διηγήσεις για θαύματα και εγκώμια αγίων. Αλλά προχωρούσε στην ουσία. Στην εφαρμογή της πίστης στην καθημερινότητα. Στην αγωνία να πραγματωθεί το θέλημα του Θεού και επί της γης.

Αυτή είναι η Εκκλησία. Και τότε μόνο είναι Εκκλησία, όταν επιχειρεί αυτά που επιχείρησε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Αλλιώς μένει ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός, με μανδύα πνευματικότητας. Όμως ο μανδύας αυτός κάποια στιγμή πέφτει. Ελπίζω ότι θα τον αφήσουμε κάποια στιγμή και θα ντυθούμε, κλήρος και λαός, με τα ρούχα που αρμόζουν σε μια Εκκλησία.

tragoudiglarou