Υπάρχουν εξαιρέσεις βέβαια αλλά είναι πολύ, πάρα πολύ, σπάνιες. Είναι οι περιπτώσεις των αγίων (ή όσων έχουν μπει στον δρόμο της αγιότητας). Αυτοί, μόνο, απέχουν από τον συρφετό αυτό της συμφοράς.
Ή γνωστή εκείνη Βιβλική έκφραση ‘ουδείς αναμάρτητος’ δεν σημαίνει, πρωτίστως, ‘κανείς δεν υπάρχει που να μην έχει αμαρτήσει’ αλλά σημαίνει ‘κανείς δεν υπάρχει που να μην ζει μέσα στην αμαρτία’. Σημαίνει πως η παραπάνω αναφερθείσα υποκρισία, αυτή του νά’σαι κατά συνθήκη καλός, είναι η κατάσταση που έχει εγκατασταθεί ως φυσιολογικότητα στον κόσμο μας. Είναι μια κατάσταση που έχει γίνει δεύτερη μας φύση (για να το πούμε κάνοντας χρήση και κάποιου όρου της Νηπτικής παράδοσης)[...]
Homo homini lupus έλεγαν οι Ρωμαίοι. Λύκοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Όλοι ανεξαιρέτως. Κάποιοι πιο ακατέργαστοι και κάποιοι πιο λουστραρισμένοι με το βερνίκι της δήθεν καλοσύνης και αρετής αλλά… εν τέλει όλοι αρπακτικά.
Το να αποδεχτεί να πιεί κανείς το τόσο πικρό, για το γόητρο του, αυτό ποτήρι της άκρας ειλικρινείας, το να παραδεχτεί ότι είναι υπηρέτης των ιδίων παθών με όλους τους άλλους, είναι ο μέγιστος των άθλων (και η απαρχή της γνήσιας Ευαγγελικής ταπεινοφροσύνης). Αλλά από εκεί, από το να κάνει κανείς ‘άσπρο πάτο’ το ποτήρι αυτό, ξεκινάει το πρώτο βήμα προς την υπαρξιακή πραγμάτωση, προς την αγιότητα. Προς το να πάψει κανείς να’ναι λύκος δηλαδή και να γίνει άνθρωπος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου