Ας αρχίσουμε από κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα. Τη νηστεία. Τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή πριν από το Πάσχα, τις σαράντα ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα. Αυτή την παράξενη χαρά του ανθρώπου που αποφασίζει, για λίγο, να μην υπακούει σε καθετί που επιθυμεί.
Όσοι τρέχετε μαραθώνιο γνωρίζετε κάτι από αυτή την εμπειρία. Δεν ξεκινά κανείς σαράντα δύο χιλιόμετρα για να βασανίσει το σώμα του. Προετοιμάζεται, μαθαίνει τον ρυθμό του, γνωρίζει τις αντοχές του, κάποτε δυσκολεύεται, κάποτε χαίρεται. Και κυρίως γνωρίζει προς τα πού κατευθύνεται.
Η νηστεία, βέβαια, δεν είναι αθλητικό κατόρθωμα. Ούτε διαγωνισμός εγκράτειας. Είναι μια άσκηση ελευθερίας, ένας τρόπος να ξαναβρούμε τη σχέση μας με τον Θεό, τον άλλον άνθρωπο, ακόμη και με το ίδιο μας το σώμα.
Από τις 15 Νοεμβρίου έως τις 24 Δεκεμβρίου η Εκκλησία μάς προσκαλεί σε αυτή τη σαρανταήμερη πορεία. Η 14η Νοεμβρίου είναι η παραμονή της ενάρξεως, η τελευταία ημέρα πριν από τη νηστεία.
Και το ψάρι;
Το Τυπικό του Αγίου Σάββα, στην αυστηρότερη μοναστηριακή του τάξη, προβλέπει κατάλυση ψαριού κυρίως τα Σάββατα και τις Κυριακές της πρώτης περιόδου, καθώς και σε ορισμένες μεγάλες εορτές, όπως τα Εισόδια της Θεοτόκου. Τις καθημερινές η νηστεία είναι αυστηρότερη, ενώ κατά τις τελευταίες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα περιορίζονται και οι καταλύσεις. Οι επιμέρους διατάξεις εξαρτώνται από την ημέρα και την εορτή.
Στην ελληνική ενοριακή παράδοση έχει επικρατήσει ευρύτερη κατάλυση ψαριού μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, με εξαίρεση τις Τετάρτες και τις Παρασκευές και με ειδικές προβλέψεις για τις εορτές.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, για δύο διαφορετικές Εκκλησίες ούτε για δύο διαφορετικές πίστεις. Πρόκειται για διαφορετικές εφαρμογές μιας κοινής ασκητικής παραδόσεως, με διάκριση και πνευματική καθοδήγηση.
Θα ήταν, ωστόσο, κρίμα να εξαντλήσουμε σαράντα ημέρες προετοιμασίας σε μια συζήτηση για το πότε επιτρέπεται το ψάρι.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή νηστεία δεν περιορίζεται στην αποχή από τις τροφές, αλλά απαιτεί απομάκρυνση από το κακό. Να νηστεύει και η γλώσσα από την κατάκριση. Τα μάτια από την περιφρόνηση. Τα χέρια από την αδικία. Η καρδιά από εκείνη τη σκληρότητα που κάποτε τη συγχέουμε με την ευσέβεια.
Αγαπώ αυτή την περίοδο γιατί δεν μας καλεί να γίνουμε δυστυχισμένοι για να ευχαριστήσουμε τον Θεό. Μας καλεί να ελαφρύνουμε. Να αφήσουμε λίγο χώρο στο τραπέζι, στον χρόνο, στις συνήθειές μας, ώστε να χωρέσει κάποιος άλλος.
Και όταν έρθει η ημέρα των Χριστουγέννων, να μην έχουμε απλώς συμπληρώσει σαράντα ημέρες διατροφικών περιορισμών. Να έχουμε διανύσει έστω μια μικρή απόσταση από τον παλαιό μας εαυτό.
Καλή αρχή σε όσους θα ξεκινήσουν αυτόν τον όμορφο αγώνα. Με χαρά, με μέτρο, χωρίς επίδειξη, χωρίς να μετράμε τι τρώει ο διπλανός μας.
Στη Βηθλεέμ δεν φτάνει πρώτος όποιος νήστεψε αυστηρότερα. Φτάνει όποιος έμαθε, στον δρόμο, να αγαπά περισσότερο

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου