Γράφει ο Γιώργος ΓΑΛΑΤΣΗΣ - Αύγουστος 2024
Τόν Δημητρό, τόν γέννησε η μάνα του παραμονές του Αη Δημήτρη μέσα στο χωράφι. Ήταν το πέμπτο παιδί της οικογένειας. Δόθηκε σε συγγενείς σάν ψυχοπαιδι σέ ένα άτεκνο ζευγάρι σέ ένα διπλανό χωριό. Εκεί μεγαλωσε και ανδρώθηκε με πολύ αγάπη. Εργαζόταν από το πρωί στα χωράφια και τό βράδυ στο στάβλο. Άξιος και εργατικός άνθρωπος. Είχε αποκτήσει τρία παιδιά. Αγώνας καθημερινά. Είχε όμως ένα μεγάλο μα και συνάμα θανάσιμο αμάρτημα. Αυτό της βλασφημίας. Η σύζυγος του μα και οι συγχωριανοί του πού του είχαν θάρρος, τόν μάλωναν συνεχώς. Όμως αυτός σέ στιγμές αλλοφροσύνης δεν κρατούσε το στόμα του κλειστό. Μήν τυχόν και βρισκοσουν κοντά του, θεέ μου φυλλατε... Μία φορά, πήγε στο βουνό για νά κόψει ξύλα και νά τά μεταφέρει σπίτι με τό άλογο του τόν Αράπη. Περνώντας από μια απότομη πλαγιά, γλυστρισαν μαζί με τό άλογο - πού ήταν φορτωμένο - και βρέθηκαν κάτω στα γκρεμνια σώοι και αβλαβείς. Θαρρείς ένα αόρατο χέρι τούς κράτησε και δεν σκοτώθηκαν. Στο σημείο πού έπεσαν, λιγάκι πιο πάνω, υπήρχε μικρό ξωκλήσι στην Χάρη του Άγιου Δημητρίου. Το είχαν χτίσει κάποιος χωρικός πρίν από 40 χρόνια, όταν στην προσπάθεια του κι αυτός νά φέρει ξύλα, είχε ένα παρόμοιο περιστατικό. Είχε έναν ελαιώνα κάτω στον κάμπο. Με τίς ελιές πού καλλιεργούσε , έστελνε με την γυναίκα του, έναν τενεκέ λάδι για την εικόνα τού Αγίου Δημητρίου στην Χάρη του για την θαυμαστή διάσωση.
