Τόλμη για αναζήτηση(π.Βαρνάβας)

π.Βαρνάβας 24-4-17 

Τόλμη για αναζήτηση

...το καταλάβεις πρώτον, όταν ο νούς είναι γεμάτος απο πολύ πόθο για τον Θεό! Και εδώ είναι το παράδοξο,οτί μπορώ να ποθώ και κάτι που δεν είδα.Όπως αν είσαι και ιδιαίτερα ερωτιάρης,θέλεις σύντροφο χωρίς να την έχεις δεί...

πηγή

Σύρε να πεις Χριστός Ανέστη

  Λαμπροφορά η ψυχή . Άμετρη η ευσπλαχνία Του . Από τα σκοτάδια της φυλακής του Άδου , ο Φωτοδότης μας πέρασε στο ανέσπερο Φως . Και από την πικρή σκλαβιά του νοητού Φαραώ,στην ελευθερία της γης της επαγγελίας. 

Σωσμός από τα κατώτατα της γης . Λύτρωση από τις αιώνιες αλυσίδες,από τα δεσμά του παμφάγου θανάτου. 

 Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί , Ιερότατο Πάσχα Κυρίου , καινόν άμωμον, τερπνόν! Απ τον θάνατο στη ζωή ! Από την γη στον Ουρανό ! Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν επινίκιον άδοντας ! Όσοι χθες συμπορεύθησαν στο Εκούσιον Πάθος με εκούσιο πόθο , όσοι συνετάφησαν αφού πρώτα συσταυρώθηκαν,σήμερα συνεγείρονται και γίνονται Θεόπτες,ζουν στο απρόσιτο Φως το Αναστάσιμο. Θα δουν τον Χριστόν Εξαστράπτοντα , γλυκά να τους λέει το Χαίρετε ! 

 Θα αισθανθούν την καθολική τούτη χαρά,να απλώνεται παντού,στα εν Χριστώ έμψυχα και σε όλα ανεξαιρέτως τα άψυχα και άλογα.Ουρανός και γη ευφραίνονται !Ορατός και αόρατος κόσμος συνεορτάζει ! Μια η αιτία ! Η μοναδική τούτης της ευφροσύνης , τούτης της πίστης , της μόνης αληθινής και αιώνιας : Χριστός γαρ εγήγερται! Μεθύσι νέο , καινό , σαν το πιοτό που έσταξε από της αφθαρσίας την πηγή , το κενό μνημείο του Αναστημένου Ναζαρηνού ,

Μνήμη Υπνου...

Μνήμη Υπνου...

Να κοιμηθώ πεθύμησα

να αποκτήσω μνήμη πρώτη του Υπνου.

Στο κοιμητήριο με κάλεσαν 

των αιώνων οι κεκοιμημένοι.

Πιστοί στο ραντεβού εκεί στο Κίεβο.

Ξενάγηση κάτω στις σπηλιές

κεί πού 'ναι τα κρεβάτια τους τ' αναστάσιμα,

τ' άφθαρτα σωματά τους.

Δέν ξέρω άν αυτοί ή εγώ κοιμόμουνα,

μα ξέρω πως ζωή μου δίνανε

απο την ΖΩΗ Του,

που γέμιζε της Έαρος το ανάσασμα

τ' άνθισμα της γής, το Φώς τ' απρόσιτο.

Έν τοις μνήμασι Ζωήν να χαρίζεται

τότε και τώρα.

Στήν καρποφορία ,

στον τρύγο του Αίματος αμπέλου,

στον θέρο του Σώματος σταριού.

 χείρ Αναστάση αμαρτωλού...ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΟΣΚΡΕΣΕ!!

.facebook

Πίστη και γνώση...

ΤΗΣ ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ

Ο Einstein έλεγε ότι η επιστήμη χωρίς θρησκεία είναι κουτσή κι η θρησκεία χωρίς επιστήμη είναι τυφλή. Και να που η σημερινή μέρα (σπάνια και μοναδική), τιμάει μαζί πίστη και γνώση, βεβαιότητα και αμφιβολία. Δύο άνθρωποι τόσο αντίθετοι έφτασαν στον ίδιο προορισμό- στην Αγιότητα- ακολουθώντας διαφορετικούς δρόμους και σήμερα - σα να θέλει να μας πει κάτι το Σύμπαν- έφερε τους δύο αυτούς ανθρώπους μαζί στη μνήμη και στην καρδιά μας: Γεώργιος και Θωμάς- η βεβαιότητα της πίστης που δε θέλει αποδείξεις για να είναι, και η αμφιβολία της απιστίας που θέλει απτές αποδείξεις για να πεισθεί.

 

Ποιος από τους δύο είχε δίκιο; Ποιος δρόμος είναι ο ορθότερος; Οι της καρδιάς θα υπερασπιστούν τον πρώτο, αυτόν της σίγουρης, ακλόνητης πίστης στο πιο απρόσιτο Ιδανικό... θα πουν πως χωρίς πίστη, η σχέση του ανθρώπου με τον Ουρανό κλονίζεται, ότι η πίστη σε κάνει ορμητικό και ατρόμητο, η πίστη σε κάνει γνώστη...

Οι της λογικής θα υπερασπισθούν το δεύτερο μονοπάτι, αυτό της ανήσυχης απιστίας, αυτής που ζητά αδιάκοπα λεπτομέρειες για να κάνει το απρόσιτο Ιδανικό απτό και οικείο... εκείνοι θα πουν ότι χωρίς γνώση ο Ουρανός απομακρύνεται, ότι η γνώση, η επιστήμη (<επί+ ίσταμαι = γνωρίζω καλά), σε κάνει δυνατό και συνετό, η γνώση σε κάνει πιστό...

Ποια από τις δύο απόψεις είναι η ορθή; Και τελικά τι έχει ανάγκη ο άνθρωπος στην πορεία του προς την πνευματική του ολοκλήρωση;

Οι ιστορίες των δύο αγίων που γιορτάζουν σήμερα φανερώνουν ότι για τον άνθρωπο που θέλει να ξεφύγει από τα στεγανά της ύλης, δεν υπάρχει μοναχά ένας δρόμος, γιατί η πνευματική ολοκλήρωση δεν περνά μέσα από την ακύρωση αυτού που είμαστε: μπορείς ελεύθερα να είσαι πλάσμα της πίστης ή πλάσμα της επιστήμης και ως τέτοιος να εξελιχθείς σε άνθρωπο του πνεύματος... όλοι οι δρόμοι είναι δεκτοί γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι δεκτοί στην προσωπική τους αλήθεια. 

Βασική προϋπόθεση, κοινή στους δύο δρόμους η ταπεινή επιθυμία: να θέλεις να ανέβεις σε μια κορφή με όποιο μέσο διαθέτεις ως άνθρωπος- πίστη ή επιστήμη, βεβαιότητα ή αμφιβολία, καρδιά ή λογική... όλα δεκτά, όλα χρήσιμα, όλα αποτελεσματικά για τον άνθρωπο που θέλει: ο πιστός μπορεί να συντρίψει τέρατα και ο γνώστης μπορεί να αγγίξει την Ανάσταση... η πίστη νικάει το απόλυτο Κακό μα η γνώση ψηλαφεί το απόλυτο Καλό... μη βιαστείς να διαλέξεις μεγαλύτερη υπηρεσία: αν δε νικηθεί το Κακό, το Καλό δεν πλησιάζει... και αν το Καλό δε γίνει οικείο, κανείς δε μπορεί να νικήσει το Κακό... Χρειαζόμαστε και τις δυο δυνάμεις, όπως χρειαζόμαστε δύο πόδια διαφορετικά για να νικήσουμε τη στασιμότητα: πίστη χωρίς φανατισμούς και γνώση χωρίς υπεροψία...
Χρόνια πολλά στους πιστούς Γιώργηδες που τα βάζουν με δράκους για όλους μας...
Χρόνια πολλά και στους άπιστους Θωμάδες που αμφισβητούν την Ανάσταση, για να μας κάνουν να ελπίζουμε σ' αυτήν..

πηγή

Ο ένας από τους τρεις Οροφύλακες του Αγίου Όρους

Ο ένας από τους τρεις Οροφύλακες του Αγίου Όρους

Σκήτη Αγ.Ανδρέα Αγίου Όρους πατέρας Εφραίμ

πηγή

«Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν»

Είναι πάντα κοντά μας ο Θεός !
Πόσες φορές! Πόσες φορές τα μαύρα σύννεφα της λύπης σκοτεινιάζουν τον ορίζοντα της ψυχής μας! Πόσες φορές το πρόσωπο σκυθρωπάζει και τα δάκρυα του πόνου καυτά κυλούν από τα μάτια μας! Πάλι δύσκολα τα πράγματα. Πάλι στενά όλα. Τίποτε δεν πάει καλά. Δεν μας βοηθούν οι δικοί μας. Μας ξέχασε και ο Θεός! Και καλά κάνει. Τέτοιοι που είμαστε, τέτοια μας πρέπουν…

Είμαστε αδύνατοι οι άνθρωποι και όταν παρουσιασθεί κάποια δοκιμασία, τέτοιες μαύρες σκέψεις αρχίζουν να βασανίζουν το νου και να ταλαιπωρούν την ψυχή μας. Εύκολα τα χάνουμε τότε και απογοητευόμαστε. Είναι και ο ανυποχώρητος εχθρός μας, ο διάβολος, που πάντοτε εκμεταλλεύεται τέτοιες περιστάσεις και ρίχνει τα βέλη του τα “πεπυρωμένα”, παρουσιάζει τα πράγματα πολύ χειρότερα απ’ ότι είναι, απελπίζει την ψυχή και ζαλίζει το νου με την ιδέα ότι ο Θεός μας ξέχασε, δεν υπάρχει Θεός για μας.

Μήπως όμως πολλές φορές παθαίνουμε ό,τι και οι δύο μαθητές του Κυρίου, που το απόγευμα της ημέρας της Αναστάσεως οδοιπορούσαν από τα Ιεροσόλυμα προς ένα χωριό, σε απόσταση περίπου δύο ωρών, με το όνομα Εμμαούς; (βλ. Λουκ. κδ’ 13-35).

Είχαν ζήσει όλα τα γεγονότα που συγκλόνισαν τα Ιεροσόλυμα εκείνες τις ημέρες, τις δίκες του Κυρίου ενώπιον των αρχιερέων και του Πιλάτου, τα φρικτά παθήματα, τη σταύρωση και την ταφή του. Κάποιες παράξενες ειδήσεις που άρχισαν να κυκλοφορούν τελευταία, ότι ο Χριστός ζει, δεν τις υπολόγισαν πολύ, δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ήταν αληθινές. Ήταν απογοητευμένοι από την έκβαση των γεγονότων, είχαν χάσει τις ελπίδες τους και οι ψυχές τους είχαν βυθισθεί σε πέλαγος θλίψεως.

Ρωσικό νεομαρτυρολόγιο.

Από το 1917 έως το 1987 χιλιάδες χιλιάδων άνθρωποι στη Σοβιετική Ρωσία έχασαν τη ζωή τους για την πίστη τους. Στις 23-1-1918 το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτροπών της Κυβερνήσεως των Μπολσεβίκων δημοσίευσε το “Διάταγμα για τον χωρισμό του κράτους και της εκπαιδεύσεως από την εκκλησία”. Με το διάταγμα αυτό η εκκλησία περιορίστηκε σκληρά. Στις 8-5-1918 το συμβούλιο αυτό οργάνωσε μόνιμο τομέα διώξεως της εκκλησίας. Πρόκειται για τον τομέα Η’, γνωστό για τις πολλές εκκαθαρίσεις του. Σκοπός του ήταν η εξάλειψη κάθε μορφής θρησκευτικής ζωής και δραστηριότητας στη χώρα.

Η μονή Οδηγητρίας Ufim “γκρεμίστηκε και ο ναός συλήθηκε. Οι κρατικοί εντεταλμένοι κατέστρεψαν τα τείχη και έσπασαν τα παράθυρα, οι εικόνες κομματιάστηκα ή αλείφθηκαν με κόπρανα. Ένας από τους δράστες αυτής της βεβήλωσης πήρε στο σπίτι του την Αγία Τράπεζα, για να τη χρησιμοποιήσει ως τραπέζι κουζίνας...”. Στην περίφημη Λαύρα του Κιέβου εγκαταστάθηκε στρατιωτικό απόσπασμα. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας οπλισμένοι στρατιώτες, φέροντας κράνος και καπνίζοντας, εισέβαλαν στους ναούς και βιαιοπραγούσαν κατά των μοναχών.

Τον μητροπολίτη Κιέβου Βλαδίμηρο πέντε μεθυσμένοι κομμουνιστές τον εκτέλεσαν, κλέβοντάς του τον σταυρό και το εγκόλπιό του. Πρόκειται για τον πρώτο νεομάρτυρα της κομμουνιστικής θηριωδίας. Ακολούθησε η δολοφονία του μητροπολίτη Tobolski Ερμογένη, του πρεσβυτέρου Πέτρου Karelin, του αρχιεπισκόπου Perm Ανδρονίκου, της τσαρικής οικογένειας και πολλών άλλων.

Αγιοκατάταξη του Μητροπολίτη Λακεδαιμονίας και Εθνομάρτυρος Ανανία Λαμπάρδη,

Κατά τη διάρκεια της Ακολουθίας της Αναστάσεως, στον Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελιστρίας Σπάρτης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης  κ. Ευστάθιος θέλοντας να επιτείνει το χαρμόσυνο κλίμα ανακοίνωσε την Αγιοκατάταξη του Μητροπολίτη Λακεδαιμονίας και Εθνομάρτυρος Ανανία Λαμπάρδη, ύστερα από ομόφωνη απόφαση της Συνοδικής Επιτροπής επί των Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων και την προ ολίγων ημερών έγκριση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Πλέον απομένει η έγκριση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Είχαν προηγηθεί μακρόχρονες και επίπονες προσπάθειες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ.κ. Ευσταθίου, για την ανεύρεση όλων των σχετικών ιστορικών στοιχείων και την απαραίτητη τεκμηρίωσή τους. Ο σεπτός Ποιμενάρχης μας γνωστοποίησε ότι η μνήμη του Αγίου θα τιμάται στις 15 Απριλίου, ημερομηνία του μαρτυρίου του, και ότι όταν θα επικυρωθεί η Αγιοκατάταξη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα γίνουν τα δέοντα, ώστε η τοπική κοινωνία να συμμετέχει και να χαρεί για το σπουδαίο και τιμητικό αυτό γεγονός.

Ο ιερομάρτυρας Ανανίας Λαμπάρδης γεννήθηκε στις αρχές του ΙΗ” αιώνα στη Δημητσάνα Αρκαδίας λαμβάνοντας το κατά κόσμον όνομα Αναστάσιος. Ο πατέρας του ήταν ο προύχοντας Στασινός της Άκοβας και η μητέρα του από την ισχυρή οικογένεια Λαμπάρδη ή Λαμπαρδόπουλου της Δημητσάνας. Ο Ανανίας

Τοιχογραφία Madonna della Bruna

Τοιχογραφία
Madonna della Bruna
Χρονολόγηση: περίπου 1270
Καλλιτέχνης: "Maestro della Bruna," ίσως Rinaldo da Taranto
Στον Καθεδρικό Ναό της S. Maria della Bruna, Ματέρα, Ιταλία

Σε κανέναν από αυτούς δεν διάβασα: ''έλθετε προς εμέ πάντες οι κοπιώντες

Έχω διαβάσει στον Πλάτωνα και στον Κικέρωνα ρήσεις που ήταν σοφές και ωραίες. Αλλά σε κανέναν από αυτούς δεν διάβασα: ''έλθετε προς εμέ πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς''.

Ιερός Αυγουστίνος.

Μακεδονομάχος Δήμος Ευαγγέλου

Σπάνια φωτογραφία του 1960 όπου δείχνει τον Μακεδονομάχο Δήμο Ευαγγέλου πλέον σε ηλικία 77 ετών από το χωριό Ασπρόγεια (Στρέμενο) του Ν.Φλώρινας.
 Ο εν λόγω Μακεδονομάχος ήταν δίπλα στον Παύλο Μελά όταν τραυματίστηκε θανάσιμα, και ήταν αυτός που του έπλυνε την πληγή και έκατσε δίπλα του μέχρι να επέλθει ο θάνατός του, μάλιστα ο Παύλος Μελάς τον αποκαλούσε ‘’Χελιδόνι της Άνοιξης’’ (μόνιμο έκθεμα Βλαχογιάννειου μουσείου).

facebook

Χωρίς την Ανάσταση, όλα θα ήταν μάταια και θα είχαν καταρρεύσει

Λόγω της ύψιστης σημασίας που έχει η Ανάσταση του Χριστού, πολεμήθηκε όσο κανένα άλλο γεγονός. Αλλά για τον ίδιο λόγο και αποδεικνύεται η ιστορικότητά της, όσο κανένα άλλο γεγονός της παγκοσμίου ιστορίας. Η επαλήθευση των προφητειών και των προρρήσεων του ίδιου του Χριστού, ο άδειος τάφος με τα οθόνια αδιατάρακτα, οι μαρτυρίες των μυροφόρων γυναικών, οι μαρτυρίες των μαθητών που υπήρξαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες του τάφου, του αγγέλου και των εμφανίσεων του Αναστάντος, η μετάνοια των ανθρώπων, η ίδρυση της εκκλησίας, καθιστούν το γεγονός αναντίλεκτο.

Γελοίος υπήρξε ο ισχυρισμός των σταυρωτών του Χριστού ότι οι μαθηταί έκλεψαν το σώμα και διέδωσαν ψευδώς ότι αναστήθηκε. Ένα γεγονός λαμπρότερο από τον ήλιο δεν μπορούσε να επισκιαστεί από τον κονιορτό των ψευδολογιών που εξαπέλυσε το ηττημένο ιουδαϊκό ιερατείο.

Σειρά ερωτημάτων αποδεικνύει τη γελοιότητα του ισχυρισμού:
Αν το σώμα του Χριστού το έκλεψαν οι μαθηταί του, σύμφωνα με τη συκοφαντική δυσφήμηση των αρχιερέων, γιατί δεν το έκλεψαν προτού εγκατασταθεί φρουρά στον τάφο; Και πώς τόλμησαν οι μαθηταί να πλησιάσουν τον τάφο, για να κλέψουν το σώμα, αφού τρομοκρατήθηκαν και διασκορπίστηκαν ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα, πριν ακόμη εκπνεύσει ο Ιησούς πάνω στο σταυρό;

Και πώς είδαν τους «κλέφτες» οι φύλακες, αφού εκοιμώντο; Οι κοιμώμενοι βλέπουν; Γνωρίζουμε ότι συχνά βλέπουν βέβαια, αλλ’ αυτά που βλέπουν είναι όνειρα. Πώς μπορούν να λογαριαστούν για μάρτυρες οι κοιμώμενοι φύλακες; Και πώς κοιμήθηκαν όλοι οι φρουροί, όντας στρατιώτες του αυστηροτέρου στρατού του κόσμου, του ρωμαϊκού, που προέβλεπε θάνατο στον κοιμώμενο φρουρό; Και πώς δεν ξύπνησαν από το θόρυβο της αποκυλίσεως του τεραστίου λίθου, που έκλεινε την είσοδο του τάφου; Πώς δεν ξύπνησε κανένας; Τόσο βαθιά εκοιμώντο όλοι;

Και πώς οι μαθηταί, όταν μπήκαν στον τάφο για να κλέψουν το σώμα του Χριστού, δεν άρπαξαν το σώμα, όπως ήταν τυλιγμένο με τα οθόνια, και δεν έφυγαν αμέσως, πριν ξυπνήσουν οι φρουροί και τους συλλάβουν; Γιατί χρονοτρίβησαν προκειμένου να βγάλουν τα οθόνια; Και τι νόημα είχε να βγάλουν τα οθόνια; Και πως δεν διαταράχτηκε το σχήμα των οθονίων, αλλά παρέμειναν ατόφια στο σχήμα του σώματος του Χριστού; Και πώς ξεκόλλησαν το σώμα από τα οθόνια που είχαν κρυσταλλώσει και είχαν γίνει ένα πράγμα με τη σάρκα; Και γιατί πήραν το σώμα γυμνό;

Και γιατί οι Ρωμαίοι στρατιώτες δεν καταδίωξαν και δεν συνέλαβαν τους «κλέφτες» και δεν πήραν το σώμα του νεκρού πίσω και δεν το παρέδωσαν στους Ιουδαίους για να το περιφέρουν μέσα στην Ιερουσαλήμ, για να δουν οι άνθρωποι ότι δεν αναστήθηκε, αλλά εκλάπη; Και γιατί δεν τιμωρήθηκαν οι μαθηταί για την κλοπή και οι φύλακες για την αμέλειά τους και τον ύπνο τους σε ώρα υπηρεσίας;

Οι φύλακες, αν τελικά εκοιμώντο και οι μαθηταί βρήκαν τον τάφο αφύλακτο και

«Ευλογημένε,λένε το Χριστός Ανέστη!»

Ήταν άνοιξη,ο Άγιος Παΐσιος άκουγε τα πουλιά έξω να κελαϊδάνε και με ρωτάει:
 «Τί λένε,τώρα,τα πουλάκια;»
«Που να ξέρω Γέροντα;»του λέω...
«Ευλογημένε,λένε το Χριστός Ανέστη!»

 Ἀρχιμ. Ἀρσενίου Κατερέλου

facebook

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΑΠΛΑ…

Πόσο πνευματικό το να ρωτάς το παιδί σου
πόσα γκολ έβαλε στο σχολείο, και να περνάς ώρα μαζί του.

Να σου λέει η γυναίκα σου πώς πέρασε η μέρα της,
και να την κοιτάς με μάτια ζεστά.

Να ακούς τον άντρα σου να σου εξηγεί τον καυγά που είχε
μ’ έναν σπασίκλα στο δρόμο,
και να απαντάς ¨τι λες, αγάπη μου!¨

Να πίνεις καφέ σε μια καφετέρια με αγαπημένη παρέα,

και θέα τον ήλιο που σβήνει.

Να κάνεις την προσευχή σου μυστικά,χωρίς να ζαλίζεις κανέναν
με άκυρα κηρύγματα,ξύλινη γλώσσα,
πιέσεις κι ενοχές.

Βλέπεις το Χριστό πουθενά σ’ όλα αυτά;

Είδες τι καλά κρύβεται;…

π.Ανδρέας Κονάνος

Ο Ναός του Χριστού Φιλανθρώπου στην Πόλη

1. Το κομνήνειο καθίδρυμα
1.1. Ίδρυση και κτήτορας

Η ανδρική μονή του Χριστού Φιλανθρώπου ιδρύθηκε στα τέλη του 11ου ή στις αρχές του 12ου αιώνα. Η ίδρυση αποδίδεται στην αυτοκράτειρα Ειρήνη Δούκαινα, με τη συμμετοχή κατά πάσα πιθανότητα του συζύγου της Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Η παράλληλη ίδρυση του άλλου καθιδρύματος της Ειρήνης, της Παναγίας Κεχαριτωμένης (επρόκειτο για γυναικεία μονή), και η εγγύτητα των δύο μονών –οι οποίες χωρίζονταν από έναν τοίχο– έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για τα δύο μέρη μιας κοινής αυτοκρατορικής χορηγίας. Το τυπικό της μονής του Χριστού Φιλανθρώπου δεν έχει διασωθεί, αντίθετα από το τυπικό της Παναγίας Κεχαριτωμένης, στο οποίο περιλαμβάνονται και ορισμένες λεπτομέρειες για την ανδρική μονή: Η ύδρευση των δύο μονών ήταν κοινή· το μοναστήρι του Χριστού Φιλανθρώπου περιλάμβανε μεταξύ άλλων έναν κήπο· το τυπικό της μονής είχε γίνει σε τρία αντίγραφα, όπως και το τυπικό της Κεχαριτωμένης, εκ των οποίων ένα φυλασσόταν στο αρχείο της Αγίας Σοφίας, ένα στην ίδια τη μονή και το τρίτο το κρατούσε ο ηγούμενος.1

Τα στοιχεία για τη μονή του Χριστού Φιλανθρώπου είναι λιγοστά, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι πρόκειται για αυτοκρατορικό καθίδρυμα. Η χρονολογία ανέγερσής της μπορεί μόνο μερικώς να προσδιοριστεί: το 1107 γίνεται μνεία στον ηγούμενο της μονής Φιλανθρώπου Σωφρόνιο2 και εικάζεται ότι η ανέγερση της μονής άρχισε μετά το 1095 και την απόσυρση της βασιλομήτορος Άννας Δαλασσηνής από την πολιτική ζωή στη μονή του Χριστού Παντεπόπτη, την οποία η ίδια είχε ιδρύσει. Θεωρείται επίσης σχεδόν βέβαιο ότι κατασκευάστηκε ταυτόχρονα με τη γυναικεία μονή της αυτοκράτειρας Ειρήνης Δούκαινας, της οποίας το πρώτο τυπικό χρονολογείται στην περίοδο 1108-1111. Πολύ αργότερα, στις αρχές του 13ου αιώνα, ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης σημειώνει ότι τάφηκε στη μονή του Χριστού Φιλανθρώπου ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός, τον οποίο αναφέρει ως ιδρυτή της.3 Ένας ηγούμενος της μονής στα τέλη του 12ου αιώνα ήταν φίλος του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ευσταθίου, κάτι το οποίο, συγχρόνως με το γεγονός ότι τον ηγούμενο τον τοποθετούσε ο αυτοκράτορας, δείχνει τη σημασία της μονής στην Κωνσταντινούπολη.

Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση...

.."Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του μᾶς πέρασε ἀπέναντι ἀπό ἕνα χάος, ἀπό μία ἄβυσσο, πού ἦταν ἀδύνατο νά τήν περάσει ὁ ἄνθρωπος μόνος. Αἰῶνες περίμενε ὁ κόσμος αὐτό τό Πάσχα, αὐτό τό πέρασμα.Μίλαγε μέ ἐνθουσιασμό καί βεβαιότητα. 

Συγκινήθηκε.Σιώπησε…καί συνέχισε :

- Τώρα δέν ὑπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, Ἅδης. Τώρα ὃλα εἶναι χαρά, χάρις στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας. Ἀναστήθηκε μαζί Του ἡ ἀνθρώπινη φύση. Τώρα μποροῦμε κι ἐμεῖς νά ἀναστηθοῦμε, νά ζήσουμε αἰώνια κοντά Του.Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση.. "

Άγιος Πορφύριος 

πηγή

«Ἀναστάσεως ἡμέρα καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει»

«Ἀναστάσεως ἡμέρα καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει»

Ἁγίου Ἀμφιλοχίου, Ἐπισκόπου Ἰκονίου

Ἡμέρα χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης σήμερα, ἀγαπητοί. Ἡμέρα ἀγαλλιάσεως καὶ σωτηρίας, ἡμέρα φωτισμοῦ καὶ ἁγιασμοῦ, ἡμέρα εἰρήνης καὶ καταλλαγῆς· ἡμέρα ἀναπλάσεως καὶ ἀνακαινισμοῦ τῶν ψυχῶν μας, ἡμέρα πραγματικὰ μεγάλη καὶ θαυμαστή, ἡμέρα ἐπιφανής.

 Αὐτὴ τὴν ἡμέρα μᾶς συνανέστησε ὁ Χριστός μας, ἐμᾶς ποὺ εἴχαμε πέσει στὴν ἁμαρτία. Αὐτὴ τὴν ἡμέρα μᾶς συνεζωοποίησε ὁ Χριστός, ἐμᾶς ποὺ εἴχαμε νεκρωθεῖ ἀπὸ τὰ παραπτώματά μας.

 Αὐτὴ τὴν ἡμέρα μᾶς ἄνοιξε τὸν Παράδεισο, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὸ ξύλο τῆς Ζωῆς. Δηλαδή, τὸ Τίμιο καὶ ζωοποιὸ σῶμα του καὶ αἷμα του, διὰ τοῦ ὁποίου ἐξαγνιζόμεθα καὶ ἁγιαζόμεθα καὶ φωτιζόμεθα καὶ ἀνακαινιζόμεθα…

Διότι ὁ Χριστὸς ἔδωσε τὸν ἑαυτὸ του λύτρο γιὰ ὅλους μας καὶ μᾶς ὁδήγησε ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ ζωή, ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς, ἀπὸ τὴν δουλεία στὴν ἐλευθερία, ἀπὸ τὴν ἔχθρα στὴ γνήσια φιλία.Μᾶς ἐξαγόρασε ὁ Χριστός μας ἀπὸ τὴν κατάρα καὶ τὴν ἁμαρτία, ἀφοῦ ἔγινε γιὰ μᾶς κατάρα, κι ἔτσι μποροῦμε νὰ ἀπολαύσουμε τὴν υἱοθεσία, γιὰ νὰ μὴν εἴμεθα πλέον δοῦλοι, ἀλλὰ ἐλεύθεροι, νὰ μὴν εἴμεθα ἐμπαθεῖς, ἀλλὰ ἀπαθεῖς, νὰ μὴν εἴμεθα φιλοκόσμοι, ἀλλὰ φιλόθεοι. Νὰ μὴν πορευόμεθα σαρκικὰ ἀλλὰ πνευματικά.

Ὁ Χριστός μας, ἀγαπητοί, μᾶς ἐδόξασε «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ». Ἐμεῖς τί θὰ ἀνταποδώσουμε στὸν Κύριό μας γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα μᾶς χάρισε; Τί θὰ τοῦ προσφέρουμε ἴσο πρὸς τὴν ὑπερβάλλουσα δωρεά του καὶ τὴ χάρη του;…
Ἂς τὸν εὐχαριστήσουμε, ἀγαπητοί, καὶ ἂς προσπέσουμε στὸν Κύριό μας. Ἂς τὸν προσκυνήσουμε καὶ ἂς τοῦ προσφέρουμε μὲ σεβασμὸ καὶ εὐλάβεια τὰ μύρα (τῆς ἀγάπης μας) καὶ τοὺς ὕμνους μας ὡς δῶρα. Διότι εἶναι φιλάνθρωπος καὶ φιλάγαθος ὁ Δεσπότης μας καὶ δέχεται τὰ πάντα, ἔστω κι ἂν εἶναι μικρὰ καὶ εὐτελῆ, αὐτὰ ποὺ τοῦ προσφέρουμε.

Ἂς ἀγαπήσουμε κι ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, Αὐτὸν ποὺ μᾶς ἀγάπησε κατὰ χάρη, …ἂς πορευθοῦμε συμφώνως μὲ τὶς ἅγιες ἐντολές του.

Ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε σαρκικὸ καὶ πνευματικὸ μολυσμό. Ἂς προσφέρουμε στὸ Θεὸ πράξεις ἀγαθές, ὅπως τὴν πίστη, τὴν ἐλπίδα, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ὑπομονή. Ἂς τοῦ προσφέρουμε τὸ συντριμμὸ τῆς καρδίας μας, τὴ δωρεὰ τῆς κατανύξεως, τὴν καθαρότητα τῆς συνειδήσεως, τὴν νέκρωση τῶν παθῶν, τῆς ἀκαθαρσίας, τῆς κακῆς ἐπιθυμίας καὶ τῆς πλεονεξίας.

Ἂς δουλεύσουμε στὸν Κύριο μὲ σύνεση καὶ εὐστάθεια, μὲ καρτερία καὶ ὑπομονή. Ἂς ἐνστερνιστοῦμε τὸ φίλτρο τῆς ἀγάπης τοῦ Ἀναστάντος Θεοῦ καὶ Σωτήρα μας. Ἂς ψάλλουμε στὸ Θεὸ μᾶς ἄσμα καινό.

Ἂς κροτήσουμε δυνατὰ τὰ χέρια μας κι ἂς φωνάξουμε στὸ Θεὸ μὲ φωνὴ ἀγαλλιάσεως. Διότι ὁ Κύριός μας εἶναι μέγας καὶ τῆς μεγαλοσύνης του δὲν ὑπάρχει τέλος. Μέγας εἶναι ὁ Κύριος καὶ μεγάλη ἡ δύναμή του. Κατάργησε καὶ καταπάτησε τὸν ἀλαζόνα καὶ ὑπερήφανο ἐχθρό μας, τὸν διάβολο, καὶ μὲ τὴν Ἀνάστασή του πάτησε τὸ θάνατο καὶ μᾶς ἀνέστησε ὅλους καὶ μᾶς δώρισε τὴν αἰώνια ζωή. Γι’ αὐτὸ ἂς ἀπολαύσουμε ὅλοι, ἀγαπητοί, τῶν ἀγαθῶν χαρισμάτων αὐτῆς τῆς καλῆς πανηγύρεως. Ἂς εἰσέλθουμε χαίροντες στὴ χαρὰ τοῦ Κυρίου μας…

Ἄρχοντες καὶ ἀρχόμενοι, πρεσβύτεροι καὶ νεώτεροι, πλούσιοι καὶ φτωχοί, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, δοῦλοι καὶ ἐλεύθεροι, δοξάσατε καὶ μεγαλύνατε τὸν Κύριο καὶ Θεό μας σήμερα, κατὰ τὴν λαμπρὴ αὐτὴ ἡμέρα καὶ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεώς του…
Διότι, ἀνέστη Χριστὸς καὶ ἀπὸ τὴ φθορὰ λυτρωθήκαμε.
Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ἀπὸ τὴν κατάρα σωθήκαμε.
Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ἐμεῖς συναναστηθήκαμε.
Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ἐμεῖς ζωοποιηθήκαμε.

Ἀνέστη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν καὶ ἀπαρχὴ τῆς ἀναστάσεως τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο.
Σ’ Αὐτὸν τὸν Ἀναστημένο Χριστὸ ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη, καὶ ἡ προσκύνηση καὶ ἡ μεγαλοσύνη τώρα καὶ πάντοτε καὶ εἰς τοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

πηγή

Μήνυμα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας για το Άγιον Πάσχα 2017

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ

ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ κ.κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2017

Ἀγαπητοί μου πατέρες και ἀδελφοί, παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,

«Εὐφρανθῶμεν ἐνθέως, ὅτι ἀνέστη Χριστός ὡς παντοδύναμος»! (ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός).

Τό μέγα ζητούμενο στήν ζωή μας εἶναι ἡ χαρά! Ἀγωνιζόμαστε νά τήν ζήσουμε μέ τά οἰκεῖα πρόσωπά μας, μέ τήν δημιουργικότητά μας, μέ τίς ἐπιτυχίες μας! Πολλές φορές εἴμαστε ἕτοιμοι νά καταβάλουμε ὁποιοδήποτε τίμημα χρειαστεῖ, ἀρκεῖ νά εἴμαστε εὐχαριστημένοι! Νά καταπατήσουμε ἀξίες, νά μήν λογαριάσουμε πρόσωπα, νά χάσουμε τήν ταυτότητά μας! Σύνθημά μας εἶναι τό «νά περνᾶμε καλά»! Ἀκόμη καί στήν σχέση μας μέ τόν Θεό αὐτό ζητοῦμε. Ἡ παρουσία μας στήν Ἐκκλησία, ἡ συμμετοχή μας στά μεγάλα γεγονότα τῶν ἑορτῶν τῆς πίστεώς μας γίνεται ἕνα εὐχάριστο διάλειμμα ἀπό τό πρόγραμμα τῆς ὑπόλοιπης ζωῆς μας, τό ὁποῖο ὅμως, ἄν καί προσφέρει χαρά, δέν ἔχει συνέχεια! Κι αὐτό συμβαίνει διότι ἀφετηρία μας εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ἡ ζωή, ὁ ἑαυτός μας καί ὄχι ἡ σχέση μας μέ τόν Θεό! Καί ὅ,τι εἶναι ἀνθρώπινο, κοσμικό, ἐπίγειο νικιέται ἀπό τήν δύναμη τοῦ θανάτου!

«Εὐφρανθῶμεν ἐνθέως, ὅτι ἀνέστη Χριστός ὡς παντοδύναμος»! Ὑπάρχει

«Γλυκεῖα Πασχαλιά! Ἡ μήτηρ τῆς χαρᾶς!

«Γλυκεῖα Πασχαλιά! Ἡ μήτηρ τῆς χαρᾶς! Γλυκεῖα μήτηρ, τῆς Πασχαλιᾶς ἡ ἐνσάρκωσις!.

Ἀλλ᾽ ὁ Χριστὸς ὑπεσχέθη νὰ πίῃ μὲ τοὺς ἐκλεκτούς του καινὸν τὸ γέννημα τῆς ἀμπέλου ἐν τῇ βασιλεία τοῦ Πατρός Του, καὶ οἱ ὑμνωδοὶ ἔψαλλαν: «Ὦ Πάσχα τὸ ἱερώτατον, Χριστέ, δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς Βασιλείας Σου!».

Ἔτσι κλείνει τὸ διήγημα «Παιδική Πασχαλιὰ» ὁ ἀοίδιμος Παπαδιαμάντης γιὰ νὰ ρίξει σταγόνα παρηγοριᾶς στὰ ὀρφανὰ ἀπὸ μητέρα παιδιά. Ὅπως ἡ Πασχαλιὰ εἶναι ἡ μητέρα τῆς χαρᾶς, ὅμοια καὶ ἡ μητέρα εἶναι τῆς Πασχαλιᾶς ἡ ἐνσάρκωση. Τὶ σκέψη, ἀλήθεια, βαθειὰ ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ μιὰ ζωὴ τὸν βασάνισαν ὁ θάνατος καἱ ἡ φτώχεια; Καὶ ὅμως αὐτὴ τὴ ζωὴ τὴν πέρασε ἄκαμπτος καὶ ἀπροσκύνητος. Φτωχὸς ἀπὸ χρήματα ἀλλὰ πλούσιος σὲ αἰσθήματα. Μπορεῖ νὰ προσκυνοῦσε τὶς εἰκόνες ἁγίων, 
ἀλλὰ δὲν προσκύνησε ποτὲ ἄνθρωπο. Ἄς τὸν θυμόμαστε τουλάχιστον τοῦτες τὶς ἄγιες μέρες.

πηγή

ΘΑΝΑΤΟΝ ΘΑΝΑΤΩ, ΣΥ ΘΑΝΑΤΟΙΣ ΘΕΕ ΜΟΥ!

Λάμπρου Κ. Σκόντζου

Θεολόγου - Καθηγητού

 Το γεγονός του θανάτου αποτελεί την πιο συγκλονιστική και συνάμα την πιο φοβερή κατάσταση στην ανθρώπινη φύση. Μέσα από την μελέτη της παγκόσμιας ανθρωπολογίας  διαπιστώνουμε  ότι η αγωνία  του θανάτου  είναι από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας το μόνιμο και το πιο επώδυνο άγχος του ανθρώπου. Η επί γης ζωή  του  είναι  μια  συνεχής  και ανελέητη  μάχη  κατά  του θανάτου, την  οποία  οι ειδικοί  ονοματίζουν  ως  «ένστικτο αυτοσυντηρήσεως».  Το  πρώτο πράγμα  που προμηνάει  η  γέννησή μας  είναι  ο αναπόφευκτος θάνατός  μας!  Η γέννηση  και ο θάνατος   είναι   οι δυο σταθερές   της   υπάρξεώς   μας. Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα, έστω και αν δεν επιθυμούμε, για λόγους  ψυχολογικούς, να την παραδεχτούμε. Ο θάνατος, ο «έσχατος εχθρός» (Α΄Κορ.15,26) με τα προμηνύματά του είναι  το  υφάδι  της  ανθρώπινης  κακοδαιμονίας  και  του  ατέλειωτου δράματος, διότι αυτός είναι το αναπόφευκτο της ζωής!

 Ενώ  για  την  θύραθεν  διανόηση  το  πικρό  γεγονός  του  θανάτου  είναι  ένα ανεξήγητο μυστήριο, για την χριστιανική μας πίστη το πρόβλημα έχει την εξήγησή του. Ο θάνατος υπήρξε το τραγικό αποτέλεσμα της εισόδου του κακού στον κόσμο και την ανθρώπινη φύση. Είναι η νομοτελειακή κατάληξη του αυτονομημένου από το Θεό ανθρώπου. Είναι το προϊόν της εθελούσιας αποκοπής του από την πηγή της ζωής, όπως η αποκοπή του λαμπτήρα από την πηγή της ηλεκτρικής ενέργειας.

Φυσικά  ο  άνθρωπος  δεν  πλάστηκε  φύσει  θνητός,  αλλά  δυνάμει  αθάνατος.  Η έννοια  της  θνητότητας  και  της  φθοράς  είναι ασυμβίβαστη  με  τις  έννοιες  της αιωνιότητας του Θεού. Η υπέρτατη ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου μπορούσε να καθορίσει  την μελλοντική  του  κατάσταση.  Δυστυχώς  προτίμησε  τη  θνητότητα. Έτσι μετά από την μοιραία πτώση κανένας θνητός δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή τη φοβερή κατάληξη. Προορισμός του σώματος είναι το υγρό χώμα της γης και της ψυχής ο παμφάγος και τυραννικός άδης. Εκεί «κατέρχονται» όλοι οι ζώντες, χωρίς καμιά   διάκριση   (Ησ.38,18.   Ιεζ.3114),   εκεί   όπου   βασιλεύει αιώνιο   σκοτάδι (Ψαλμ.87,7), όπου «έσται κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ.13,42), όπου «ο σκώληξ ου τελευτά και το πυρ ου σβέννυται» (Μαρκ.9,43), κάτω   στα έγκατα της γης (Δευτ.32,22, πέρα από την άβυσσο (Ιώβ 26,5). Οι τρομακτικές αυτές παραστατικές εικόνες ίσως και να μην αποδίδουν απόλυτα τη φρίκη του Άδη!

ΠΟΤΕ ΠΡΙΝ...

Ποτέ πριν δεν ακούστηκαν οι θείες καμπάνες να χτυπούν

γι' αυτούς που λείπουν.

Ποτέ πριν δεν άναψαν οι γιορτινές λαμπάδες της Λαμπρής,

γι' αυτούς που για πάντα λείπουν.

Ποτέ πριν, σαν απόψε, δεν κατεπόθη ο θάνατος εις νείκος,

γι' αυτούς που λείπουν, αποδημητές, στη χώρα του πολέμου!

Ποτέ πριν!.. Αυτοί την αρμονία δίνουν στις καμπάνες.

Ανάβουν τις λαμπάδες της Λαμπρής. Νικούν το θάνατο

με την αιωνιότητά τους!

Κάθονται στο τραπέζι του δείπνου μας, θλιμμένοι,

σαν ανάμνηση από τόσα χώματα πλημμυρισμένα.

Ωραίοι σαν το θαύμα του Ευαγγελίου.

Σα μια κραυγή χαράς

Χριστός Ανέστη!

Κι αυτές οι θείες καμπάνες

είναι τα λόγια τους.

Κι αυτές οι κόκκινες λαμπάδες

είναι το βλέμμα τους.

Κι αυτή η λεπτή κλωστή στα δάχτυλά τους

είναι η ζωή μας. Όλοι, νεκροί και ζωντανοί,

γύρω στο γιορτινό τραπέζι της Λαμπρής. Στην

κεφαλή του τραπεζιού ο

Αναστάς Χριστός!

Ιάσων Δεπούντης

πηγή

Xριστός Ανέστη στα ελληνικά από τους μαρτυρικούς ορθοδόξους του Χαλεπίου

2017 .Xριστός Ανέστη στα ελληνικά από τους μαρτυρικούς ρωμηούς της αρχαιότερης συνεχούς πόλης στη Γη.Στον μητροπολιτικό ναό του Προφήτη Ηλία στο Χαλέπι ψάλλεται και φέτος η Ανάσταση του Σωτήρος Χριστού, χάρις στην βοήθεια της Ορθόδοξης Ρωσσίας και παρά την προδοσία της Ελλάδας που συντάχθηκε ανοιχτά με τους σταυρωτές του Χριστού αλλά και του συριακού λαού.

πηγή

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - Η απάντηση στην αγωνία του κόσμου!

Να είναι όλα μαύρα
κι εσύ να θες να βρεις μια λευκή τελείτσα
να κολλήσεις εκεί το βλέμμα σου
να τη διαστείλεις
να γίνουν όλα λευκά, φωτεινά
να χαθεί η σκοτεινιά, το μαύρο, το μαύρο...

Νά 'χουν όλα μια γεύση πικρή,
το φαρμάκι να στυφιάζει το είναι σου
κι εσύ ν' αναζητάς εναγώνια
μια σταλίτσα, έναν κόκκο γλύκας
να τον κρατήσεις στο στόμα σου για πάντα,
να γλυκάνει το φαρμάκι, η πίκρα, η πίκρα...

Νά 'ναι όλα του κόσμου τούτου
πονεμένα κι αδύναμα,
φορτωμένα με θλίψη κι απόγνωση,
κι εσύ να γυρεύεις να βρεις μιαν αχτίδα,
να σηκώνεις τα μάτια ψηλά
να ποθείς εναγώνια
τη χαρά, την ελπίδα.

Τι κι αν περίσσεψε γύρω μας η σκοτεινιά κι η μαυρίλα...
Τι κι αν ο πόνος κι η πίκρα βρόχια ρίχνουν, τις ψυχές μας να πνίξουν...
ΑΝΑΣΤΑΣΗ σήμερα! Όλα με άχρονο Φως πλημμυρίζουν!
ΑΝΑΣΤΑΣΗ σήμερα! Γλυκύτατο καινό κρασί απ' την Πηγή της αφθαρσίας ξεπηδάει!
ΑΝΑΣΤΑΣΗ σήμερα! Κι οι ψυχές μας αγάλλονται στηριγμένες ακλόνητα στης ελπίδας την Άγκυρα!

"Ὢ θείας, ὢ φίλης, ὢ γλυκυτάτης σου φωνῆς·
μεθ' ἡμῶν ἀψευδῶς γάρ, ἐπηγγείλω ἔσεσθαι,
μέχρι τερμάτων αἰῶνος Χριστέ,
ἣν οἱ πιστοί, ἄγκυραν ἐλπίδος,
κατέχοντες ἀγαλλόμεθα."

«Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν,
οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον,
ἀλλ' ἀφθαρσίας πηγήν,
ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ,
ἐν ᾧ στερεούμεθα».

"Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός,
οὐρανός τε και γῆ, και τα καταχθόνια·
ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις,
την Ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέωται."

πηγή

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΠΑΣΧΑ

Γρηγόριος Ξενόπουλος

Aυτές τις ημέρες ξαναγυρίζω πάντα στα παιδικά μου χρόνια.Kαι θυμάμαι τις θαυμάσιες εκείνες γιορτές που χαιρόμουν στην πατρίδα μου,όταν ήμουν μικρό αμέριμνο παιδί κι είχα τους καλούς μου γονείς να με φροντίζουν και να μ’ οδηγούν σε όλα.
Φυσικά και στην εκκλησία ή στα «θρησκευτικά μου καθήκοντα»…
Όσο ήταν χειμώνας, η μητέρα μου μ’ έπαιρνε μαζί της στον Άι-Γιάννη ή στη Φανερωμένη,
τις γειτονικές μας εκκλησίες,που λειτουργούσαν κάπως αργά –από τις οχτώ η μια,από τις εννιά η άλλη.
Mα όταν έμπαινε η άνοιξη,που μπορούσα να ξυπνώ και να βγαίνω πιο πρωί,ο πατέρας μου μ’ έπαιρνε στην Eπισκοπιανή ή στον Άγιο Xαράλαμπο,εξοχικές εκκλησίτσες αυτές,σ’ ένα ωραίο παραθαλάσσιο προάστιο,που λειτουργούσαν από τις επτά.
Mετά τη λειτουργία, κάναμε κι έναν ωραίο περίπατο στους Kήπουςκαι γυρίζαμε λιγάκι κουρασμένοι μα πολύ ευχαριστημένοι κι οι δυο.

Ω, ήταν τόσο όμορφα! H άνοιξη είχε στολισμένες τις πρασινάδες με μαργαρίτες άσπρες και κίτρινες, με ολοκόκκινες παπαρούνες και μ’ άλλα γαλάζια ή μαβιά αγριολούλουδα. Tι πολύχρωμο το χαλί που απλωνόταν στα χωράφια! Tο έβλεπα κι από την ανοιχτή πόρτα της εκκλησιάς, καθώς άκουγα τα ψαλσίματα, τις ευχές και τα ευαγγέλια. 
Tα ευαγγέλια προπάντων μ’ άρεσαν πολύ. Eίναι τόσο ποιητικά αυτά που λένε πριν και μετά το Πάσχα. 

Όχι αδερφέ δε με ενοχλείς...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ

Δε με ενοχλεί που ονόμασες τη γιορτή που οργάνωσες τη Μεγάλη Παρασκευή "φανερό Δείπνο"... γιατί εμένα η καρδιά μου συνεχίζει να αναζητά το Μυστικό...
Δε με ενοχλεί που επέλεξες τη δική μου Μεγάλη Παρασκευή για να τσικνίσεις... έχω τσικνίσει πριν από σένα και ξέρω τη χαρά και θα χαρώ να χαίρεσαι...
Δε με προσβάλλεις αδερφέ, αλήθεια σου λέω, δε με προσβάλλεις: νομίζω μάλιστα ότι με τιμάς, με μια τιμή βαρύτερη από όσο αξίζω: αν στ' αλήθεια αισθάνεσαι την ανάγκη να γιορτάσεις απλά για να με ειρωνευτείς, θα πει πως σε απασχολώ κι ας μην το θέλω... και το ότι απασχολώ τη σκέψη σου, είναι όσο να πεις τιμή... έστω κι αν δεν το θέλω... Σ' ευχαριστώ για τη σκέψη σου, όπως κι αν την εκφράζεις... Σ' ευχαριστώ και γιατί επιβεβαιώνεις τις Γραφές μου: τώρα καταλαβαίνω ότι τελικά ο δικός μου Θεός αποτελεί όντως διαχρονικά "σημείο αντιλεγόμενο"... και είσαι εσύ που μου το εξήγησες...

Δε με στενοχωρεί να τρως τούτη την Παρασκευή, αν δεν τη θεωρείς Μεγάλη. Δεν είναι κακό...

 Η Μεγάλη Παρασκευή είναι πένθιμη για όσους πιστεύουν ότι σ' εκείνο το Σταυρό ξεψύχησε Θεός... μα για όσους δεν παραδέχονται τούτη την ιστορία, είναι απλά μια Παρασκευή... οπότε σε με στενοχωρεί που έκανες πάρτι μια τέτοια βραδιά... με στενοχωρεί όμως που δεν το ευχαριστήθηκες ρε αδερφέ!

Ο σουλτάνος Σαλαντίν ενώπιον του Αγίου Φωτός (1192 μ.Χ.)

α. Το χρονικό του Άγγλου σταυροφόρου Ριχάρδου

Το Χρονικό του Ριχάρδου (ITINERARIUM PEREGRINORUM RICARDI) αποτελείται από έξι συνολικά βιβλία και διασώζεται σε εννιά χειρόγραφα. Ο Γερμανός καθηγητής HANS MAYERέχει εκφράσει την άποψη ότι το αρχικό χρονικό του Ριχάρδου είχε γραφτεί από έναν άγνωστο Άγγλο στρατιωτικό ιερέα ο οποίος συμμετείχε στην Γ' Σταυροφορία. Ο Ριχάρδος διαβεβαιώνει πως συμμετείχε στη Σταυροφορία και ότι πολλά από τα γεγονότα που περιγράφει τα έχει βιώσει ο ίδιος.

 Σχετικά με την τελετή του Μεγάλου Σαββάτου του 1192, ο Άγγλος χρονογράφος αναφέρει τα εξής:

 «Την παραμονή του Πάσχα, ο Σαλαντίν, συνοδευόμενος από την ακολουθία του, μετέβη στον σεβάσμιο Τάφο του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ. Εκεί πήγε με σκοπό να ανακαλύψει την αλήθεια σχετικά με την ουράνια φωτιά η οποία κατ’ εξακολούθηση κατέρχεται διά της θεϊκής δυνάμεως κάθε χρόνο εκείνη την ημέρα και ανάβει μια κανδήλα. Για κάποιο χρονικό διάστημα ο Σαλαντίν και άλλοι Τούρκοι παρακολουθούσαν προσεκτικά την ευλάβεια πολλών αλυσοδεμένων χριστιανών αιχμαλώτων, καθώς εκλιπαρούσαν για το έλεος του Θεού με δάκρυα. Ξαφνικά, μπροστά στα μάτια τους, η θεϊκή φωτιά κατήλθε και άναψε την κανδήλα. Αμέσως άρχισε να καίει απαστράπτουσα. Όταν όλοι οι παριστάμενοι το είδαν αυτό, συγκινήθηκαν πολύ.

 Οι χριστιανοί χάρηκαν και δόξαζαν τη μεγαλοσύνη του Θεού με δυνατή φωνή, ενώ οι μουσουλμάνοι, έκπληκτοι από ένα τόσο φανερό θαύμα, αρνούνταν αυτό που είχαν αντικρίσει και ισχυρίζονταν πως η φωτιά ήταν μια πανούργα απάτη επινοημένη για να τους ξεγελάσει. Θέλοντας να βεβαιωθεί για το ζήτημα, ο Σαλαντίν, διέταξε να σβήσουν την κανδήλα η οποία είχε ανάψει διά της θεϊκής δυνάμεως. Όμως, όταν αυτή έσβησε, αμέσως ξανάναψε με θεϊκή παρέμβαση. Ο άπιστος διέταξε να τη σβήσουν για δεύτερη φορά και αυτή για δεύτερη φορά άναψε και πάλι. Την έσβησε και τρίτη φορά, και για τρίτη φορά ξανάναψε.

Ω μεγάλη δύναμη του Θεού! Τι μπορεί να αντισταθεί στο ανίκητο; Καμία διαβούλευση δεν χρησιμεύει ενάντια στον Κύριο. Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στο θέλημά του. Ο σουλτάνος ήταν κατάπληκτος και οδυνηρά συγκινημένος από το θέαμα αυτού του θαύματος και από την πίστη και την αφοσίωση των χριστιανών. Εμπνευσμένος από ένα προφητικό πνεύμα, δήλωσε με σθένος: “Χωρίς αμφιβολία, ή σύντομα θα χάσω τη ζωή μου, ή θα χάσω την κυριότητα της πόλης”. Ο οιωνός δεν τον εξαπάτησε, διότι ο Σαλαντίν απεβίωσε κατά τη διάρκεια της επόμενης Σαρακοστής».

Οι λεπτομέρειες με τις οποίες περιγράφει το θαύμα ο Ριχάρδος είναι εντυπωσιακές. Πριν όμως αξιολογήσουμε τη συγκεκριμένη διήγηση, ας εξετάσουμε και τη μαρτυρία του Γάλλου Αμβρόσιου για το ίδιο γεγονός.

Από το βιβλίο του Χάρη Κ.Σκαρλακίδη ''Άγιον Φως.Το θαύμα του φωτός της Αναστάσεως στον τάφο του Χριστού

πηγή

Ο Αρμένιος ιστορικός Ματθαίος σχετικά με το Μεγ.Σάββατο του έτους 1101 και το θαύμα του Αγίου Φωτός

Ο Αρμένιος ιστορικός και ιερέας Ματθαίος, γεννημένος στην Έδεσσα της Συρίας στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα, υπήρξε συγγραφέας μιας χρονογραφίας που θεωρείται μεγάλης αξίας για τη μεσαιωνική ιστορία της Μέσης Ανατολής. Σχετικά με το Μεγάλο Σάββατο του 1101, αναφέρει τα εξής:

«Το έτος 1101 ένα φοβερό και θαυμαστό σημάδι εμφανίστηκε στην ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ. Το φως, το οποίο συνήθως άναβε στον άγιο Τάφο του Χριστού του Θεού μας, δεν εμφανίστηκε και δεν άναψε το Μεγάλο Σάββατο. Οι κανδήλες δεν είχαν ανάψει, μέχρι που ήρθε η Κυριακή, και τότε ανεφλέγησαν κατά την ενάτη ώρα εκείνης της ημέρας.

 Όλοι οι χριστιανοί έμειναν κατάπληκτοι απ’ αυτό το φαινόμενο. Τώρα, όλο αυτό συνέβη επειδή το έθνος των Φράγκων παρεξέκλινε στο μονοπάτι του κακού... Ακόμη χειρότερα, διόρισαν γυναίκες να υπηρετούν στον άγιο Τάφο του Χριστού και σε όλα τα μοναστήρια της Ιερουσαλήμ. Όλα αυτά ήταν πολύ μεγάλες αμαρτίες ενώπιον του Κυρίου. Αυτοί οι Φράγκοι έφτασαν στο σημείο να εξορίσουν τους Αρμένιους, τους Έλληνες, τους Σύρους και τους Γεωργιανούς απ’ όλα τα μοναστήρια. 

Τώρα, όταν οι Φράγκοι είδαν αυτόν τον φοβερό οιωνό ο οποίος ήταν ένα σημάδι [θεϊκής] αποδοκιμασίας προς το έθνος τους, απομάκρυναν τις γυναίκες που υπηρετούσαν στα μοναστήρια της Ιερουσαλήμ και αποκατέστησαν όλα τα έθνη στα αντίστοιχα μοναστήρια τους. Μετά απ’ αυτό, τα πέντε έθνη των χριστιανών άρχισαν με πίστη να προσεύχονται, και ο Θεός εισάκουσε τις προσευχές τους. Έτσι, λοιπόν, την Κυριακή του Πάσχα, η κανδήλα πάνω από τον άγιο Τάφο του Κυρίου άναψε. Κανείς δεν είχε δει ποτέ να συμβαίνει αυτό στο παρελθόν, διότι το φως του αγίου Τάφου άρχιζε πάντοτε να ανάβει το Σάββατο, την ενδεκάτη ώρα της ημέρας.

Από το βιβλίο του Χάρη Κ.Σκαρλακίδη ''Άγιον Φως.Το θαύμα του φωτός της Αναστάσεως στον τάφο του Χριστού

πηγή

ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ ΤΗ Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑ...

π.Ανδρέας Κονάνος

Ξέρεις γιατί μερικές φορές δεν νιώθεις πολλά, παρόλο που είναι Μ. Εβδομάδα;
Είναι επειδή  νομίζεις  ότι όλα αυτά γίνονται  μ' ένα κουμπάκι που πατάμε αυτές τις μέρες.
Αποσπασματικά.
Φτιαχτά.
Ψεύτικα.
Με σφίξιμο και πίεση.

Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Για να νιώσεις την αγάπη του Χριστού, τη θυσία και ταπείνωσή Του, είναι απαραίτητο να είσαι όλο το χρόνο συντονισμένος μαζί Του.

Η Μ. Εβδομάδα είναι η κορύφωση μιας ήδη υπάρχουσας σχέσης που χτίζεται κάθε μέρα, λίγο λίγο.

Η αγάπη,
η συγχώρεση,
η αγνή καρδιά,
η ειλικρίνεια,
η απλότητα,
η προσευχή,
η κατάνυξη,
η ομορφιά της ψυχής,
η πίστη,
το φιλότιμο,

δεν είναι περιστασιακές καταστάσεις και πυροτεχνήματα, μα καθημερινό βίωμα
και ¨ένδυμα¨ ψυχής.

(Η όλη υπόθεση θυμίζει κάτι θείες απ' το χωριό, που απ' τις δουλειές του σπιτιού και τον κήπο,
ξαφνικά βρίσκονται καλεσμένες σε γάμο στη Μητρόπολη, και πάνε κομμωτήριο, φτιάχνονται και βάφονται, ενώ από μέσα τους ακούνε μια φωνή να λέει
¨δεν το 'χω, ρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε!¨

Θα μου πεις, υπάρχουν και πολλές  που με αφορμή έναν τέτοιο γάμο, ενθουσιάζονται,
και το παίρνουν απόφαση κι αλλάζουν γενικώς στυλ και προτιμήσεις!

Μακάρι! Ωραίο είναι κι αυτό.Μακάρι η φετινή Μ. Εβδομάδα, να γίνει αφορμή για μια ουσιαστική αλλαγή, ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή.)

πηγή

Γιατί κάποιοι χριστιανοί εκκλησιάζονται μόνο την Μ. Εβδομάδα; Αρκεί αυτό;

Οι ημέρες της τεσσαρακοστής περνούν. Νηστεία, προσευχή, προσοχή, επιμονή, ιερές ακολουθίες. Όλα συνάδουν ώστε να βγεις μετά από σαράντα ημέρες πιο καθαρός, πιο ιερός, πιο άνθρωπος. Εσύ προσπαθείς. Κάποιες φορές πέφτεις, δεν αντέχεις να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων, δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις στις προσδοκίες Του και όμως πάλι σηκώνεσαι. Σηκώνεσαι πιάνοντας γερά το πετραχήλι του πνευματικού σου. Σηκώνεσαι καθώς παραδέχεσαι την ανεπάρκειά σου, τα λάθη σου, την πτώση σου.

Καθώς σηκώνεσαι από κάθε πτώση διαπιστώνεις ότι το να σηκωθείς τελικά δεν ήταν δύσκολο. Δύσκολο σου παρουσιαζόταν όταν είχες πέσει. Τώρα που είσαι πάλι όρθιος βλέπεις πίσω και αηδιάζεις με την δειλία σου, βλέπεις πίσω και νιώθεις την ευσπλαχνία του Θεού που σε σήκωσε, που δεν σε άφησε κάτω, που σου έδωσε το χέρι του, σε φώτισε και δεν έμεινες κάτω στην αμαρτία, στη απογοήτευση, στην μωρία του εγωισμού.
Μία νεκρός και μία αναστημένος, πορεύεσαι όλη σου την ζωή, κυρίως αυτήν όμως την περίοδο της τεσσαρακοστής που η συνείδηση λεπτύνει, που η προσπάθεια μεγαλώνει, που η αγωνία σου για την ύπαρξή σου γιγαντώνεται.
Η σαράντα ημέρες όμως τελειώνουν και αυτές τις ημέρες της κατάνυξης, της μετάνοιας, της προετοιμασίας σου τις διαδέχεται μία εβδομάδα. Η Μεγάλη Εβδομάδα.
Μεγάλη Εβδομάδα διότι σε αυτήν την εβδομάδα πραγματώνονται μεγάλα γεγονότα. Γεγονότα που άλλαξαν τον κόσμο, που άλλαξαν την ιστορία, που αλλάζουν και εσένα.

Η πίστη η αυθεντική στη θεότητα του Χριστού δείχνει τον Θεό… εκεί που Αυτός δεν φαίνεται

 Στην Εκκλησία δοξάζεται ο σταυρωμένος, προκρίνεται ο τελευταίος (Λουκ. ιγ’ 30), πείθει ο μη προμελετών, αλλά αυτός που του δίδεται στόμα και σοφία (Λουκ. κα’ 14), ζει ο νεκρωμένος (Ιω. ια’ 26). 

 Οι οφθαλμοί διανοίγονται και το μυστήριο φανερώνεται, όταν ο Κύριος γίνεται «άφαντος» (Λουκ. κδ’ 31), η χαρά των μαθητών πληρούται όταν ο Χριστός αναλαμβάνεται, χωρίζεται (Λουκ. κδ’ 52), ο θάνατος συντρίβεται όταν ο Θεάνθρωπος σταυρώνεται (Εβρ. β’. 14), η ζωή αποκτά αξία όταν χάνεται (Μάρκ. η’ 35), ο άνθρωπος μακαρίζεται όταν πεθαίνει (μακαρία η οδός…), οδηγείται κανείς εις «πάσαν την αλήθειαν» (Ιω. ιστ’ 13) από το Άγιο Πνεύμα που δεν ενσαρκώνεται.

Ο Χριστός δοξάζεται στη Βηθλεέμ όταν κενώνεται, στον Ιορδάνη όταν ταπεινώνεται, στο Θαβώρ όταν μεταμορφώνεται, στο Όρος των Ελαιών όταν αναλαμβάνεται, στον Γολγοθά όταν θυσιάζεται, στον τάφο όταν ανασταίνεται. Τότε αποκαλείται ο βασιλεύς της δόξης. Όλα αυτά ανατρέπουν τη συνήθη λογική. Την συντρίβουν. Αναδεικνύουν όμως το μεγαλείο του μυστικού ανθρώπου. Αυτό που κρύβει ο καθένας μέσα του, έστω κι αν το αγνοεί. Αυτό που καλείται να αναδείξει.

Η Εκκλησία είναι Εκκλησία της Αναστάσεως γιατί ξέρει να προτρέπει τους πιστούς να εισέρχονται δια της στενής πύλης, να βαδίζουν την τεθλιμμένη οδό (Ματθ. ζ’ 14), να ακολουθούν τον Κύριο αίροντες τον σταυρό τους (Ματθ. ιστ. 24), να ζουν συσταυρωμένοι με τον Χριστό (Γαλ. Β’ 20), να βλέπουν τη ζωή μέσα από τον θάνατο και να διακρίνουν τη σωτηρία μέσα από τον πόνο.

Προβάλλοντας τα παθήματά μας πάνω στον σταυρό του Κυρίου «εν ώ παθών έκτεινε τα πάθη», και τον θάνατο πάνω στον τάφο Του, τον οποίο μετέβαλε σε θρόνο Του, μπορούμε να ζούμε τα μεγάλα αποτελέσματα της πίστεως στον Νικητή του θανάτου: «ο πιστεύων εις εμέ ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος» (Ιω. ζ’ 28), « ο πιστεύων εις εμέ τα έργα α εγώ ποιώ κακείνος ποιήσει και μείζονα τούτων ποιήσει» (Ιω. ιδ΄12) και «ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται και πας ο ζών και πιστεύων εις εμέ ού μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιω. ια’ 26).

Η πίστη, η αυθεντική, αθώα, παιδική πίστη στη θεότητα του Χριστού δείχνει τον Θεό… εκεί που Αυτός δεν φαίνεται.

Από το βιβλίο ''Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός''

του μητροπολίτου Μεσογαίας και Λυρεωτικής κ.κ.Νικολάου