Ανθρώπων και σκύλων...

Του Κωνσταντίνου Μπλάθρα

[.....]Ο φόβος –αυτό ειδικά απευθύνεται στους επιδημιολόγους και τον πρύτανή των– από πότε έγινε καλός σύμβουλος των ανθρώπων, αγαθός σύμμαχος της κοινωνικής ζωής; Εγώ ήξερα ότι ο φόβος θολώνει την κρίση του ανθρώπου, αίρει –προ πάντων αυτό την ελευθερία τού να σκέφτεται και να λειτουργεί ως άνθρωπος και τον κάνει να μοιάζει «τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις», όπως λέει η Γραφή. Αν, άρα, παγιωθεί –να μια από τις παραμόνιμες συνέπειες της προπαγάνδας του ιού– στην κοινωνία, μέσω του φόβου, πως ο άλλος, ο γείτονας, ο συνάδελφος, ο συνάνθρωπος είναι κίνδυνος και η συναναστροφή είναι περίπου «έγκλημα κατά της ανθρωπότητος», ο ιός θα έχει μεν πάρει από τη ζωή εκατοντάδες ή χιλιάδες συμπολίτες μας αλλά θα έχει αφήσει πίσω του μερικά εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια τρομαγμένων. Από τί τάχα;

  Αν κάτι, εκτός της θεϊκής ελευθερίας, ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα είναι πως μόνον αυτός έχει συνείδηση πως θα πεθάνει. Αν ο θάνατος όμως σταματούσε τη ζωή, τότε θα έπρεπε μετά από έναν πόλεμο, από έναν σεισμό, από μια πανδημία η γη να ερημώνονταν και να σταματούσε κάθε ζωή πάνω στον πλανήτη. Κι όμως, εγώ που δεν είμαι επιστήμων κι έχω ως φαίνεται μια δόση
ψεκασμού, βλέπω αυτό να μην συμβαίνει. Τί τρέχει συνεπώς και η ανθρωπότητα κέρωσε από τον κορωνοϊό; Πώς είναι δυνατόν, για να μην πεθάνουμε, λέει, να μας ζητούν να σταματήσουμε να ζούμε; Βγάζεις άκρη, γιατρέ μου;

 Επίλογος: Από το παράθυρό μου βλέπω καθημερινά, ζώντας δεύτερη καραντίνα σε ένα χρόνο, ανθρώπους να τραβάνε με λουρί τον σκύλο τους ή σκύλους να σέρνουν τον άνθρωπό τους. Αυτή, λέω, είναι συμπεριφορά «ορθή», δεν βάζει σε κίνδυνο την ανθρωπότητα, είναι μια πράξη «ανθρωπισμού». Μπορεί να είναι φωτογραφία του μέλλοντος, λέω. Ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου; Όχι πια! Ο άνθρωπος είναι φίλος του σκύλου, ο άνθρωπος έχει τώρα για μόνον οικείο του τον σκύλο «βοηθόν κατ’ αυτόν». Κι όπως λένε ότι συμβαίνει, τα κατοικίδια μοιάζουν πάντα στα αφεντικά τους. Ανθρώπων και σκύλων η ομοιότης είναι το
μέλλον μας, σκέφτομαι. Ώσπου να μας πετάξουν στο δρόμο μ’ ένα κομμάτι ψωμί και μια κλωτσιά στα πλευρά, λέω.
Μα με τί σ’ έχουν ψεκάσει, χριστιανέ μου; Ανθρώπους και κτήνη σώζοις, Κύριε!

Χριστιανική - 12.11.2020

Η συνέχεια ΕΔΩ

Έφυγαν οι γέροντες και μείναμε ορφανοί;

Βλέπετε οι σύγχρονοι Γέροντες, ο π. Πορφύριος, ο π. Παίσιος, ο π.Γεράσιμος, ο π. Ιάκωβος, κοιμήθηκαν σχεδόν κοντά ο ένας στον άλλον και σκεπτόμενος αυτό ο κ. Εμμανουηλίδης(Αρεοπαγίτης επί τιμή) στο γραφείο του με παράπονο μου είπε μια μέρα:

«Τι θα γίνει τώρα; Έφυγε ο π. Πορφύριος, έφυγε ο π. Παίσιος, έφυγε και ο π. Ιάκωβος που ήταν πιο προσιτός σε μας, γιατί τον βλέπαμε πιο συχνά και εξομολογούμεθα στο πετραχήλι του, τι θα γίνει τώρα, μείναμε ορφανοί;».

Και παρουσιάζεται ο Γέροντας Ιάκωβος ολοζώντανος, όπως ο ίδιος το δηλώνει και λέγει:
«Αχ κύριε Μανώλη μου είσαι και Αρεοπαγίτης, είσαι και λίγο κουτός. Εγώ όταν ήμουνα στη γη μαζί σας και ερχόσασταν και θέτατε τα διάφορα αιτήματά σας, παρακαλούσα τον Όσιο Δαυίδ γι’ αυτά και έβαζα άλλον μεσίτη για τα αιτήματά σας. Τα ’λεγα στο αυτί του Οσίου κι εκείνος άνοιγε γραμμή με τον Χριστό. Τώρα έχετε απευθείας μεσίτη. Κοιτάξτε οι μπαταρίες να είναι συνδεδεμένες να μην έχουν διακοπή στις συνδέσεις και πάντοτε θα έχετε ανοιχτή γραμμή».

Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ, Καθηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Δαυίδ

πηγή

« Όσιε μου Ιάκωβε,γνωρίζεις τα χάλια μου,γνωρίζω την αγάπη σου, βοήθα με σε παρακαλώ!»

  Αύριο η μνήμη του Οσίου Ιακώβου του Τσαλίκη…..Τι λέξεις μπορείς να βάλεις
δίπλα στον Όσιο Ιάκωβο;Πώς να περιγράψεις την προσωπικότητα του;
Κάθε επίθετο το κατακαίει η ταπείνωση του.Επίγειος άγγελος… Ουράνιος άνθρωπος…
  Μεγάλη ευλογία για την γη της Εύβοιας.Μεγάλη ευλογία για την Εκκλησία μας.
Όσοι τον γνώρισαν μαρτυρούν αυτή την πνευματική διαφάνεια,την κατάσταση που σαν σε τζάμι θωρείς κι αγρικάς τον ίδιο τον Θεό…..
Ο πνευματικός που είχα πριν χρόνια τον είχε πνευματικό και εξομολογητικά στο καταθέτω,κείνα που μου έλεγε για τον γέροντα τα ψηλαφούσα και εγώ στον ίδιο
και αυτό μου ήταν μεγάλη παρηγοριά.
Πόσες ψυχές δεν ανέπαυσε με το πετραχειλάκι του ο Όσιος;
Πόσες ψυχές δεν ξεδίψασε και δεν ξεδιψάει με την προσευχή του.
  Όπως έλεγε και ένας παππούλης όμως τα χαρίσματα των Αγίων(που μας θαμπώνουν και μας ελκύουν)ανθίζουν πάνω σε παθήματα.Λίγοι γνώριζαν τις μάχες, τους αγώνες
που έδινε νύχτα και ημέρα με τον πειρασμό(διάβολο).
Η ζωή των Αγίων,η ζωή ανθρώπων σαν και εσένα και εμένα(με πάθη μα και με αρετές)γίνεται το επώδυνο ζύγι για την πορεία της δική μας ζωής……
Μα και η πηγή για να πάρεις κουράγιο,να πεις ‘’έχει ο Θεός’’,να βγει έμπονα
από την ψυχούλα σου η προσευχή:
« Όσιε μου Ιάκωβε,γνωρίζεις τα χάλια μου,γνωρίζω την αγάπη σου,
βοήθα με σε παρακαλώ!»

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΔΕΞΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Στις 21 Νοεμβρίου, εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, πανηγυρίζει ο ιερός ναός της Παναγίας Δεξιάς στη Θεσσαλονίκη.

 Ο ναός θεμελιώθηκε το 1956 στη θέση του βυζαντινού ναού του Αγίου Υπατίου. Στο ναό του Αγίου Υπατίου, άγνωστο το πώς και το πότε, προσφέρθηκε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Ελεούσης, πιστό αντίγραφο της ομώνυμης εικόνας του Κύκκου της Κύπρου, την οποία η παράδοση θέλει να την έχει ιστορήσει (αγιογραφήσει) ο Άγιος Ευαγγελιστής Λουκάς. 

Η προφορική παράδοση λέει πως η ονομασία «Δεξιά» οφείλεται στο ότι η Θεοτόκος εικονίζεται Δεξιοκρατούσα, φέρει δηλαδή τον Ιησού στο δεξί της χέρι, ενώ η πιο συνηθισμένη αγιογράφησή της είναι να φέρει το θείο Βρέφος στο αριστερό της χέρι. Η Παναγία Δεξιά στη συνείδηση των Θεσσαλονικέων είναι η Μάνα Παναγιά, μεσίτρια και διασώζουσα, φωτοδόχος λαμπάδα!

Κυριακή Θ΄ Λουκά-«Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καί μή εἰς Θεόν πλουτῶν»

 

 Η παραβολή του Κυρίου, που ακούσαμε στο σημερνό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, ίσως είναι η πιο επίκαιρη στη σύγχρονη πραγματικότητα.  Ένας άνθρωπος που είχε μεγάλη σοδειά από αγροτικά προϊόντα, προβληματίζεται μονολογώντας: «τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τούς καρπούς μου». Δεν περνάει καθόλου από το μυαλό του ότι όλα είναι δώρα του Θεού και ότι αυτός είναι διαχειριστής και οικονόμος τους, ούτε και ότι θα πρέπει να διαχειριστεί τα πλούτη του σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Η μόνη σκέψη του είναι πως θα διασφαλίσει τα έσοδά του. Δεν τον απασχολεί ότι υπάρχουν γύρω του φτωχοί άνθρωποι που δεν έχουν να φάνε, και ξεχνάει πως θα μπορούσε εύκολα να βοηθήσει κάποιους. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στον εαυτό του, «τί ποιήσω… ποῦ συνάξω τούς καρπούς μου;». Και βρίσκει την πιο συμφέρουσα, κατά την κρίση του, λύση. «Τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τάς ἀποθήκας καί μείζονας οἰκοδομήσω». Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα οικοδομήσω μεγαλύτερες.

 Αφού με τη σκέψη του δίνει λύση στο πρόβλημα που τον απασχολεί, ηρεμεί. Είναι ευχαριστημένος και κάνει σχέδια μακροχρόνιας καλοπέρασης, «καί ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου». Νομίζει ότι η επάρκεια των υλικών αγαθών θα του προσφέρει για πολλά χρόνια απολαύσεις και ευτυχία. Δεν έχει συνειδητοποιήσει πως το μέλλον είναι άγνωστο, και ότι όλα βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Γι’ αυτόν, η ασφάλειά του είναι τα υλικά αγαθά. Είναι ο θεός του, που θα του προσφέρει ευτυχία και άνεση «εις έτη πολλά».

Μέσα σ’ αυτή την ονειροπόλησή του, ακούγεται η φωνή του Θεού, «ἄφρων, ταύτῃ τῇ νυκτί τήν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπό σοῦ· ἃ δέ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;». Ο πλούσιος χαρακτηρίζεται σαν «άφρων», ανόητος δηλαδή. Στην Αγία Γραφή άφρων είναι

Σήμερα, με την Είσοδο της Θεοτόκου στο Ναό, προετοιμάζεται η Σωτηρία του Ανθρώπου!

 Σήμερα, 21 Νοεμβρίου, την Είσοδο της Θεοτόκου στο Ναό του Σολομώντος εορτάζουμε!
 Σήμερα, στο πρόσωπο της τρίχρονης παιδούλας, της Μαρίας, η όλη Ανθρώπινη Φύση καταργεί το επιτίμιο της εξορίας του Αδάμ από τον Παράδεισο!
 Σήμερα, η Ανθρώπινη Φύση ως νήπιο επιστρέφει στο εργαστήριο της Σωτηρίας, στο Ναό, όπου το Άγιο Πνεύμα, μέσα στο Ιερό του Ναού θα τρέφει με συνεργούς τα Αρχαγγελικά Τάγματα, τη συνείδηση της μικρής Μαρίας, με τον Λόγο του Ουρανίου Πατρός, ώστε να γίνει μια μέρα δεκτική του Λόγου του Ευαγγελισμού και να γίνει Θεοτόκος και Μητέρα του Θεού και ως Θεοτόκος να γίνει Παναγία, δηλαδή η Μητέρα της Αγιότητας όλων των Αγίων!
Η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού, τιμώντας την Ημέρα αυτή, της πλέκει το εγκώμιο με το απολυτίκιο:

«Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού, τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αυτή και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν, Χαίρε της οικονομίας του Κτίστου η εκπλήρωσις!»
«Τρανώς δείκνυται» στο Ναό η τρίχρονη Μαρία, δηλαδή με πόθο αφιέρωσης και Δύναμη Αγίου Πνεύματος παρουσιάζεται στο Ναό από τους γονείς της η Παρθένος!
Η «Δύναμις» που ψέλνουμε στον Τρισάγιο Ύμνο είναι η δυναμική Παρουσία του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία και στη Βασιλεία των Ουρανών!
Είναι η δυναμική παρουσία του Αγίου Πνεύματος που ζει μέσα στην τρίχρονη

Τα "Εισόδια" και οι 4 "Είσοδοι" της Θεοτόκου.

 Ἡ λέξη «εἴσοδος» δηλώνει τό ὅτι εἰσέρχεται κάποιος κάπου, δηλώνει μετάβαση κάποιου σέ κάποιο τόπο ἤ σέ κάποια ἄλλη κατάσταση.Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ἡ Θεοτόκος στήν ζωή της εἶχε τέσσερις σημαντικές εἰσόδους.

  Πρώτη εἴσοδος τῆς Θεοτόκου εἶναι ἡ εἴσοδός της στήν ζωή.
 Ἀρχίζει μέ τό γεγονός τῆς συλλήψεώς της καί ὁλοκληρώνεται μέ τήν γέννησή της.
Εἶναι δέ, ἡ εἴσοδος αὐτή τῆς Παρθένου ἀποτέλεσμα προσευχῆς.
Διότι μέ τήν προσευχή τῶν γονέων της, τοῦ Ἰωακείμ καί τῆς Ἄννης λύθηκε ἡ ἀτεκνία καί γεννήθηκε η Αειπάρθενος.

  Δεύτερη εἴσοδος τῆς Παναγίας εἶναι τα εισόδια, που εορτάζομε σήμερα.
 Σέ ἡλικία μόλις τριῶν ἐτῶν οἱ γονεῖς της, τήν ὁδήγησαν στόν Ναό.
Στήν πορεία της πρός τόν Ναό τήν συνόδευαν πολλές νεαρές κοπέλλες ἀνύπανδρες, οἱ ὁποῖες κρατοῦσαν λαμπάδες ἀναμμένες.
Τήν παρέλαβε ὁ Ἀρχιερέας Ζαχαρίας, ὁ πατέρας τοῦ Τιμίου Προδρόμου.
Ὁ Ζαχαρίας μέ ἀποκάλυψη Θεοῦ τήν εἰσήγαγε στόν πιό Ἱερό χῶρο τοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν «τά Ἅγια τῶν Ἁγίων». Στόν τόπο, αὐτόν ἔμπαινε μόνο ὁ Ἀρχιερεύς μία φορά τόν χρόνο.
Ὁ Ἠλίας Μηνιάτης, ἕνας ἐκκλησιαστικός λόγιος ἄνδρας μιλώντας γιά τον τρόπο, που συντελέστηκαν τα Εἰσόδια γράφει: 

«βλέπω ἐδῶ νὰ προπορεύονται λαμπαδηφόροι παρθένοι, οἱ ὁποῖες πανηγυρίζουν χαρούμενες τὴν ἀειπάρθενο.
Καὶ στὴν ἄλλη πλευρά ἀστραπόμορφες ἀγγελικές ταξιαρχίες νὰ χορεύουν καὶ νὰ ὑμνολογοῦν τὴν ἐν σώματι καθαρώτερη καὶ ἀπό τοὺς Ἀσώματους Ἀγγέλους.
Ὁ μεγάλος Ἀρχιερεύς ἁπλώνει τὰ εὐλαβικά χέρια του καὶ κινούμενος ἀπό Θεία ἔμπνευση εἰσάγει στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τὴν ἔμψυχη κιβωτό τοῦ ἁγιάσματος.
Καὶ κατά τὸν ἴδιο καιρό ὁ προαιώνιος Πατήρ ἀνοίγει τοὺς μακαρίους κόλπους καὶ δέχεται ἐκ δεξιῶν τοῦ θρόνου τῆς θείας μεγαλειότητος τοῦ Υἱοῦ Του τὴν προορισθεῖσα

Ο σκληρός αδελφός(Από τον βίο του Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη)

  

 Δύο χρόνια μετά τον θάνατο των γονιών τους, ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Κυριάκος, άγνωστο γιά ποιόν ακριβώς λόγο, άρχισε να του φέρεται πολύ σκληρά. Μόλις πέντε ετών, τον έστελνε να βόσκει τά πρόβατά του, με όσο κίνδυνο, κόπο και κακουχία συνεπαγόταν αυτό γιά ένα τόσο μικρό παιδί.

  Ας αναλογιστούμε μόνο ότι το μέσο υψόμετρο στήν Τσάλκα είναι 1600 μέτρα. Μάλιστα, επειδή το κλίμα είναι δριμύ, η Τσάλκα ονομάζεται και Γεωργιανή Σιβηρία.  Όταν ό Αθανάσιος (Οσιος Γεώργιος) επέστρεφε από τη βοσκή, δεν ήταν λίγες οι φορές που ο αδελφός του τον ξυλοφόρτωνε και τον έστελνε να κοιμηθεί στο σταύλο, χωρίς καμμία αιτία.

  Ή γιαγιά του στενοχωριόταν βαθύτατα για τη βάναυση συμπεριφορά του Κυριάκου πρός τόν Αθανάσιο και περισσότερο για τό ότι ο Κυριάκος δέν έδινε σημασία στις συμβουλές και τις παρακλήσεις της. 

 Ο Αθανάσιος όμως, αν και μικρός, υπέμενε τη δοκιμασία με θαυμαστή καρτερία. Συνάμα, αξιοποίησε την ησυχία στην ερημία των βουνών, μαθαίνοντας να γνωρίζει τόν Θεό μέσα από κάθε Του δημιούργημα και να προσεύχεται θερμά. Η προσευχή και η ψαλμωδία τόν συντρόφευαν στις μακρές ώρες της βοσκής και του γλύκαιναν τη θλίψη.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

πηγή

Η καθαρότητα της Παναγίας ορόσημο στην ανθρώπινη ζωή

Υπό Ιωάννου Αν. Γκιάφη Θεολόγου-Πολ. Επιστήμονος

«Ο καθαρώτατος ναός του Σωτήρος σήμερον εισάγεται εν τω οίκω Κυρίου» (εκ του κοντακίου της εορτής)

Η είσοδος μας σε ένα χώρο συνδυάζεται και με την ανάλογη προσαρμογή μας σε αυτόν. Άλλη η συμπεριφορά μας μέσα στην οικία μας και άλλη όταν βρισκόμαστε στον εργασιακό μας χώρο.

 Πρόκειται για δύο ξεχωριστά περιβάλλοντα, πόσο μάλλον ο «οίκος» του Θεού! Ξεχωριστή θέση στη ζωή των χριστιανών κατέχει η Εκκλησία, ο ναός, ο κατεξοχήν λατρευτικός χώρος του Αγίου Ονόματος Του. Υπάρχει άραγε ιερότερος χώρος από αυτόν της Αγίας μας Εκκλησίας; Και βέβαια όχι! Η ιστορία του γένους μας ουκ ολίγες φορές διασώζει περιστατικά μέσα από τα οποία διαφαίνεται η προάσπιση των ιερών και των οσίων από μέρους των χριστιανών. Σε περιόδους πολέμων οι χριστιανοί πλην των περιουσιών τους, πρωταρχικό τους μέλημα είχαν την διάσωση των ιερών ναών τους και δη των κειμηλίων τους. Όταν σκεπτόμαστε την Εκκλησία, πρέπει να μας διακατέχει ένα ιερό σφρίγος, διότι ο χώρος αυτός δεν είναι ανθρώπινος. Η Εκκλησία είναι ένας θεανθρώπινος οργανισμός αφού ως κεφαλή της έχει τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.

 Σε αυτόν τον «οίκο» του Θεού σήμερα εισάγεται η Κυρία Θεοτόκος, μόλις σε ηλικία τριών ετών. Με οδηγό μας το ‘‘Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου’’, μαθαίνουμε πως οι γονείς της Παναγίας μας, Ιωακείμ και Άννα, θέλησαν να αφιερώσουν το παιδί τους στο Θεό. Όταν η Μαριάμ συμπλήρωσε το τρίτο έτος της ηλικίας της, ένα έτος που δεν θα αποζητούσε πλέον τους γονείς της, ο Ιωακείμ και η Άννα οδήγησαν τα βήματά της στο ναό. Προπορευόμενων κάποιων παρθένων κοριτσιών, οι οποίες κρατούσαν στα χέρια τους αναμμένες λαμπάδες, εισήλθε η Μαρία στο ναό. Εκεί την υποδέχθηκε ο ιερέας. Την ασπάσθηκε, την ευλόγησε και έκανε την προφητεία πως αυτή η κόρη θα επαινείται από όλες τις γενεές γιατί από αυτήν θα προέλθει η λύτρωση του Ισραήλ. Το θαυμαστό είναι ότι η Παναγία μας δεν έμεινε στον κυρίως

Το...''κουτί του Διαβόλου!''

Όταν στον Άγιον Όρος έφεραν το ραδιόφωνο, οι μεγάλοι μοναχοί, που ήταν αποκομμένοι από τον κόσμο επί δεκαετίες, έμειναν κατάπληκτοι. Όταν μερικοί από τους απλούς μοναχούς είδαν πως όλοι γοητεύτηκαν από αυτό, αναφώνησαν:
– Είναι κουτί του Διαβόλου!
Οι άλλοι προσπάθησαν να το εξηγήσουν:
– Όχι δεν είναι. Είναι απλώς μια σύγχρονη εφεύρεση.
– Όχι, δεν μπορεί να είναι έτσι! – έλεγαν οι απλοί μοναχοί – πώς μπορούν όλα τα μουσικά όργανα που ακούμε να χωρέσουν σ’ αυτό το μικρό κουτί; Δεν μπορούν. Άρα, είναι κάποιο πράγμα του διαβόλου.
Κάποιοι από τους πατέρες ήταν τόσο σίγουροι γι’ αυτό, που όρισαν κιόλας κανόνα ότι όποιος ακούει αυτό το «κουτί του Διαβόλου» και δεν κλείνει τ’ αυτιά του, δεν μπορεί να κοινωνήσει.

   Παρ’ όλο που ο Γέροντας Ιωσήφ ο ησυχαστής ποτέ δεν είχε ακούσει για το ραδιόφωνο, ήταν οξυδερκής άνθρωπος και ήξερε ότι αυτό, μάλλον, είναι μια εφεύρεση των ανθρώπων. Σκεφτόταν ότι η απλοϊκότητα αυτών των ανθρώπων είναι αστεία! Όμως, για να κλείσει το θέμα, είπε στους άλλους:
– Κοιτάξτε. Εάν θέλουμε να μάθουμε αν είναι του Διαβόλου αυτό το κουτί, θα παρακαλέσουμε τον ιερέα να μας φέρει το Αρτοφόριο και να το βάλει πάνω στο κουτί. Αν το κουτί είναι του Διαβόλου, τότε αυτό θα εκραγεί, γιατί οι δαίμονες δεν μπορούν ν’ αντέξουν το πλησίασμα του Χριστού. Όμως, αν η μουσική συνεχίσει ν’ ακούγεται, θα καταλάβουμε ότι είναι μια απλή εφεύρεση.
Τελικά, ο ιερέας έφερε το Αρτοφόριο και το κουτί δεν εξεράγη. Τότε όλοι συμφώνησαν ότι το κουτί είναι μια απλή εφεύρεση και όλοι οι μοναχοί, που το άκουγαν, έλαβαν ξανά την άδεια να κοινωνήσουν....

πηγή

Τι να έχει στο νου της η γριά Αρμένισσα, βλέποντας τις στερνές εικόνες του τόπου της;

Τι να έχει στο νου της η γριά Αρμένισσα, βλέποντας τις στερνές εικόνες του τόπου της;

"Αφήνουμε για πάντα τον τόπο μας.
Φεύγουμε. Μακριά από την πατρίδα.
Εδώ γεννηθήκαμε, περπατήσαμε, αγαπήσαμε, ονειρευτήκαμε...
Κυνηγηθήκαμε γιε μου. Μας μίσησαν. Μας σκότωσαν. Η γη μας ποτίστηκε με το αίμα και τα δάκρυά μας.
Όπου και να βρεθούμε όμως, θα νιώθουμε πάντα πίσω μας τα βήματα του αμείλικτου διώκτη μας...
Πάντα θα είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας. Την πίστη μας.
Ποτέ δεν θα στερέψουν τα δάκρυά μας. Πάντα θα κλαίμε για τους ανθρώπους μας. Που αγαπήσαμε. Γιατί χωρίς αυτούς δεν υπάρχουμε. Είναι η ζωή μας. Η ψυχή μας.
Θα κλαίμε ακούραστα πάνω από τον τάφο του λαού μας. Ενός λαού όλο δύναμη, ελπίδα, χαρά... Έχει για φίλο του τον Θεό, τ’ αδέρφια και τους εχθρούς του.
Θα θυμόμαστε για πάντα τους αγγέλους μας. Κάθε τους λέξη. Κάθε τους βλέμμα. Κάθε τους χαμόγελο.
Θα ζουν στη σκέψη μας και στην καρδιά μας.
Και με την ευλογία τους θα πορευόμαστε.
Ο Θάνατος είν’ μικρός, μπροστά σην θύμηση και σην αγάπην..."
(Ήταν ο επίλογος από την επική σειρά του Μανούσου Μανουσάκη "Το Kόκκινο Ποτάμι...". Όταν είδα τη σειρά, πόνεσα... Όταν διάβασα και το βιβλίο, κυριολεκτικά μάζεψα τα κομμάτια μου!
Θυμήθηκα τα λόγια της ηρωίδας Ιφιγένειας, όταν εγκατέλειπε τον Πόντο...
Άραγε η γριά Αρμένισσα... Πόσο περισσότερο πόνο εκπέμπει με αυτό το βλέμμα;
Η γενοκτονία συνεχίζεται... Στα 2020.)

facebook

Τότε ο Κύριος με μια κίνηση «ὑγειονομικά απαράδεκτη» ομμάτωσε τον τυφλό!

 Κάθε φορὰ ποὺ γίνεται λόγος γιὰ σάλιο, κουταλάκια καὶ τὰ συναφή, ἀπὸ ὅσους ἔχουν στοχοποιήσει τὴν Θεία Κοινωνία, μοῦ ἔρχεται στὸ μυαλὸ τὸ θαῦμα τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ (κατὰ Ἰωάννην κεφάλαιον 9). 

Τότε ὁ Κύριος μὲ μία κίνηση «ὑγειονομικὰ ἀπαράδεκτη» ὁμμάτωσε τὸν τυφλό! Ἀνέμειξε τὸ σάλιο Του (ποὺ εἶναι μέσο διάδοσης ἰῶν καὶ βακτηρίων) μὲ χῶμα (ποὺ εἶναι πηγὴ ἑκατομμυρίων μικροβίων) καὶ «ἐπέχρισε» τὸν πηλὸ στὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ (βλεννογόνοι ἐπιπεφυκότα: σημεῖο εἰσόδου μικροβίων καὶ ἔναρξης μόλυνσης). Τὸ τί ἀκολούθησε τὸ γνωρίζουμε, ὅπως γνωρίζουμε ὅτι καμμία ἐπιστήμη δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἀναπαράξει. Ἁπλὰ ἂν γινόταν σήμερα, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς τότε φαρισαίους, στοὺς κατήγορους τοῦ Ἰησοῦ θὰ ἦταν καὶ κάποιοι στενοκέφαλοι λοιμωξιολόγοι. Εὔχομαι ἀπὸ καρδιᾶς, ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἀξιώσει νὰ βιώσουν τοῦ Μυστηρίου τὴν Δύναμην. Ὁ Κύριος εἶναι ἐκεῖ καὶ τοὺς προσκαλεῖ. Ποτὲ δὲν θὰ τοὺς ὑποχρεώσει.

Παῦλος μοναχὸς ἁγιορείτης

Βιολόγος, MD Μοριακῆς Βιολογίας καὶ Βιοϊατρικῆς

''Ει ονειδίζεσθε εν ονόματι Χριστού, μακάριοι, ότι το της δόξης και δυνάμεως και το του Θεού Πνεύμα εφ' υμάς αναπαύεται''

«Οι άνθρωποι της εποχής μας, μας αντιμετωπίζουν εμάς τους πιστούς, ως ''πτωχούς τω πνεύματι'', ως ανόητους. Δεν τους αρέσει η Ορθόδοξη πίστη μας. Γελούν κοροϊδευτικά, με ο,τιδήποτε εμείς θεωρούμε ιερό. Συχνά τυχαίνει να ακούμε από πιστούς, αναγκασμένους να ζουν εν μέσω ενός εχθρικού κόσμου, πόσο δύσκολο τους είναι, να υφίστανται τις διαρκείς κοροϊδίες, τους χλευασμούς. Τέτοια συμπεριφορά, θα πρέπει να την θεωρούμε τιμή για εμάς.

 (Α' Πέτρου 4,14). 

Αν γελούν μαζί μας, αν δεν μας αγαπούν, αυτό σημαίνει, ότι εμείς δεν είμαστε του κόσμου τούτου. Δεν πρέπει να οργιζόμαστε και να νοιώθουμε αμηχανία, με τέτοια συμπεριφορά"

Όσιος Νίκων της Όπτινα

+Τη K' του αυτού μηνός, μνήμη του οσίου πατρός ημών Κυπριανού του εν Καλαμιτζίω, του Ρηγίου της Καλαβρίας

 Γεννήθηκε στο Ρήγιο της Καλαβρίας μεταξύ του 1100 και 1120. Ήταν γιος ιατρού και ιατρός ο ίδιος. Νέος ακόμη, έλαβε το μοναχικό σχήμα στην ελληνική μονή του Σωτήρος στο Calomeno έξω από το Ρήγιο. Εκεί, έζησε με μεγάλη άσκηση μέχρι της εκλογής του σε ηγούμενο της μονής Αγίου Νικολάου di Calamizzi στο Ρήγιο.  Ανακαίνισε την εκκλησία και πλούτισε τη μονή με ιερά σκεύη και βιβλία.

  Η φήμη της αγιότητός του είχε υπερβεί την Καλαβρία και τη Σικελία. Πλήθος κόσμου προσέτρεχε κοντά του για πνευματική και σωματική ωφέλεια, ενώ πολλοί ήταν αυτοί που θεραπεύονταν από τον άγιο. Εκοιμήθη στις 20 Νοεμβρίου του 1190 και ετάφη στην εκκλησία της μονής του . 

Ο «Βίος» του γράφηκε αμέσως μετά το θάνατό του και το 1240 τον αντέγραψε ο μοναχός Λαυρέντιος του Calamizzi σε έναν κώδικα που βρίσκεται σήμερα στη Μονή του Σινά (n. 522 ff. 219-22). Η μονή του Calamizzi υπέφερε πολύ από τους Λατίνους- Νορμανδούς μέχρι το 1562 που καταστράφηκε σχεδόν τελείως. Το 1807 καταργήθηκε από τους Λατίνους. Η μονή βρισκόταν εκεί όπου σήμερα υπάρχει ο σιδηροδρομικός σταθμός του Ρηγίου, ενώ στο μουσείο του Ρηγίου σώζονται μερικές από τις κολώνες της μονής.

πηγή

Το φάρμακο το έχετε εσείς οι Ορθόδοξοι χριστιανοί στα χέρια σας και δεν το υπολογίζετε!

«Κατάθεση ψυχής» της Άννας Συνοδινού στο ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ(2016)

Απόσπασμα από τηλεοπτική εκπομπή της μεγάλης ηθοποιού και κορυφαίας τραγωδού Άννας Συνοδινού:

«Όταν με επεσκέφθη η επάρατος νόσος του καρκίνου,πήγα στο εξωτερικό σε εξειδικευμένο κέντρο. Οι πιθανότητες ιάσεως μηδαμινές. Τότε ένας κορυφαίος Εβραίος γιατρός μου είπε:«Το φάρμακο το έχετε εσείς οι Ορθόδοξοι χριστιανοί στα χέρια σας και δεν το υπολογίζετε! Είναι αυτό που τρώτε και πίνετε από ένα κοινό ποτήριο εκεί που κένετε την λατρεία σας. Σαν γιατρός έχω δει θαυμαστά πράγματα στους χριστιανούς ασθενείς μου από την χρήση αυτού του φαρμάκου»

Όταν επέστρεψα στην Ελ!λάδα,με ευλογία του πνευματικού μου(του νυν μητροπολίτου Ναυπάκτου,Ιεροθέου),κοινωνούσα τακτικότατα. Η νόσος περιορίστηκε εως ότου εξαφανίστηκε. Δεν μου έδιναν επιστημονικώς δέκα μήνες ζωής! Και όμως!Πέρασαν τριάντα χρόνια και ακόμη ζω! Δόξα τω Θεώ!

https://www.youtube.com/watch?v=dggPtq4meKg&feature=youtu.be&fbclid=IwAR15S3SbDTiUdNeqcFPvq1jM9uSmagb99-EvVm70P6rNZBw9EBpwd93-a84

Η μακαρία Σαλώμη η δια Χριστόν Σαλή και η αγιαστική σχέση με τον Άγιο Νεκτάριο

Η Σαλώμη φρόντιζε αρκετούς ναούς τής περιοχής.

Είχε όμως ώς πνευματικό της καταφύγιο τόν ναό τού Αγίου Νεκταρίου. Εκεί ζούσε έντονα τήν παρουσία τού Αγίου.
Μέ την απλότητά της καί την εύλάβειά της στόν Άγιο, ανέπτυξε μία προσωπική άγιοπνευματική κοινωνία. Έβλεπε συχνότατα τόν Άγιο, τόν συμβουλευόταν σε πνευματικά θέματα καί έπισκέπτονταν μαζί τά σπίτια φτωχών καί άσθενών.
Αυτό δέν είναι μοναδικό φαινόμενο της Σαλώμης, άλλά τό συναντούμε καί σέ άλλες άγιασμένες σύγχρονες μορφές, όπως αύτήν τής Όσιας Σοφίας, τής άσκήτριας τής Κλεισούρας.

  Άκατάληπτα καί παράδοξα μας φαίνονται τα βιώματα της μακαρίας Σαλώμης καί μας παραπέμπουν σέ άντίστοιχες βιωματικές καταστάσεις των Αγίων Πατέρων.

Τά παρακάτω περιστατικά μάς δείχνουν μέ πόσο μεγάλη άνεση καί φυσικότητα ζούσε τήν σχέσι της μέ τόν Άγιο Νεκτάριο.

 Ό Γέροντας Ιωακείμ μάς διηγείται κάποιες καταστάσεις που έζησε ό ίδιος: «Αν καί ήμασταν ξαδέλφια γιά άρκετά χρόνια δεν την είχα συναντήσει. Άκουγα, όμως, ότι ήταν θεοσεβούμενη καί με πολλά χαρίσματα.
Αποφάσισα, λοιπόν, νά συζητήσω μαζί της γιά νά έχω ό ίδιος δική μου άποψη.

«Κάποιον χειμώνα κατέβηκα στό Θέρμο καί βρήκα τήν Σαλώμη νά διακονή στόν ναό τής Παναγίας. Όταν τελείωσε τό άναμμα τών κανδηλιών, άνέβηκα μαζί της στό εξωκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου καί καθίσαμε έξω άπό τόν ναό καί τά λέγαμε... Μου άποκάλυψε γιά πρώτη φορά ότι βλέπει τόν Άγιο Νεκτάριο, ό όποιος την συμβούλευε τί πρέπει νά κάνη, πώς νά προσεύχεται καί γενικά τήν νουθετούσε.
»Σέ μιά άπό τίς πρώτες μου επισκέψεις είχα τήν επιθυμία νά δώ καί εγώ τόν Άγιο Νεκτάριο. Αφού μέ καλωσώρισε, μού είπε νά περάσω μέσα στό σπίτι της, τό οποίο είχε μόνον δύο κάμαρες. Στήν μία είχε άναμμένη φωτιά, γιατί ήταν χειμώνας καί είχε και ένα κρεβάτι. Μού λέει: 

-Εσύ θά κοιμηθής έδώ, έγώ θά κοιμηθώ σ’ αύτήν τήν κουρελού κάτω στό πάτωμα". Έτσι καί έγινε.
 Τό βράδυ σηκώθηκα νά κάνω τόν κανόνα μου καί επειδή είχε πολλή ζέστη καί φως, πήγα στό διπλανό δωμάτιο. Ένώ είχα άρχισει τόν κανόνα μου, ξαφνικά ακόυσα συνομιλία, μία άνδρική φωνή καί μία γυναικεία, αύτήν τής Σαλώμης. ''Πάγωσα" άκουγα πολύ καθαρά. Ήταν άραγε ό Άγιος Νεκτάριος;

Κάποιος κατέβαινε από την Πόλη των Αδάκρυτων Ανθρώπων στην Πόλη των Αγέλαστων Ανθρώπων

 Κάποιος κατέβαινε από την Πόλη των Αδάκρυτων Ανθρώπων στην Πόλη των Αγέλαστων Ανθρώπων.Έπεσε όμως σε χέρια ληστών, οι οποίοι, αφού τον ξεγύμνωσαν και τον καταπλήγωσαν, τον άφησαν μισοπεθαμένο κι έφυγαν.
Για κακή του τύχη εκείνη την μέρα απεργούσαν τα ασθενοφόρα και τα τρία πέριξ νοσοκομεία,παρόλο που είχαν εγκαινιασθεί επτά φορές το καθένα, δεν είχαν ολοκληρώσει ακόμα τις διαδικασίες προσλήψεως ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.

Κατά σύμπτωση όμως, από το δρόμο εκείνο περνούσε με το τζιπ του
ένας δραστήριος επιχειρηματίας, ο οποίος, μόλις είδε τον τραυματία, τηλεφώνησε χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση με το κινητό του στον επενδυτικό του σύμβουλο και αφού βεβαιώθηκε ότι τα διατιθέμενα δια φιλανθρωπικούς σκοπούς εισοδήματα εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημα, οργάνωσε στο πλησιέστερο πανδοχείο μια συνέντευξη Τύπου και εξήγγειλε ότι η εταιρεία του προσφέρει στο θύμα της ληστείας τα έξοδα νοσηλείας και εάν υποκύψει στα τραύματά του, τα έξοδα κηδείας με μόνο όρο, ότι στην πρώτη περίπτωση τα φλιτζανάκια του καφέ παρηγοριάς, θα φέρουν σε εμφανές μέρος το λογότυπο της εταιρείας.

Μετά από τον δραστήριο επιχειρηματία, πέρασε από το δρόμο εκείνο μια φιλεύσπλαχνη κυρία που μόλις είδε τον τραυματία έφριξε και σοκαρισμένη οργάνωσε κατεπειγόντως ένα γκαλά υπέρ των θυμάτων ληστειών
στο οποίο προσήλθε όλος ο καλός κόσμος.
 Οι τουαλέτες των κυριών οι οποίες παρευρέθησαν σχολιάστηκαν εγκωμιαστικά από τις εγκυρότερες κοσμικές στήλες και με τα έσοδα από τα εισιτήρια αγοράσθηκαν τρεις τόνοι επίδεσμοι, οι οποίοι απεστάλησαν στο ετοιμοθάνατο θύμα της ληστείας. Ο ταχυμεταφορέας όμως έκανε λάθος στη διεύθυνση και παρέδωσε τους επιδέσμους σε ένα γειτονικό ορνιθοτροφείο.

 Μετά από τον δραστήριο επιχειρηματία και τη φιλεύσπλαχνη κυρία,
πέρασε από τον δρόμο εκείνο ένας υπερήλιξ αμαρτωλός, ο οποίος σκέφτηκε ότι του παρουσιάζονταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να σωθεί η βεβαρημένη υπό αμαρτιών ψυχή του. Έτρεξε λοιπόν και πήρε από το σπίτι του
όσα ληγμένα τρόφιμα και όσα μεταχειρισμένα ιμάτια μπόρεσε να βρει, καθώς και ένα μπρελόκ που του είχε χαρίσει μια εξ αγχιστείας θεία του και του έδινε στα

ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙΑ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ & ΑΛΜΠΟΥΜ ΜΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙΑ

Μιχάλης Οικονόμου, Άγιος Ανδρέας.

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης - [Κι ήτανε τόσο η θάλασσα]

Κι ήτανε τόσο η θάλασσα βαθιά αποκοιμισμένη,

που ’βλεπες μες στα βάθη της ανάποδα χτισμένη
την όμορφην ακρογιαλιά, τα σπίτια, το ξωκλήσι.
τον πύργο τον απάτητο, τη μαρμαρένια βρύση.

 Μιχάλης Οικονόμου, Ξωκκλήσι

Τάκης Βαρβιτσιώτης - Όταν χιονίσει 

Στον Τάσο Γιανναρά 

Όταν χιονίσει είπε το πουλί

Κάθε φτερό μου θα υψωθεί / Ανάλαφρο στα ουράνια

Όταν χιονίσει είπε η αδελφή

Θ' ανοίξουμε τη θύρα / Στη χλωμή εποχή

Όταν χιονίσει είπε ο άνεμος

Θα φέρω κλωνάρι άστρα / Για τη θλιμμένη μου μνηστή

Όταν χιονίσει είπε η βροχή

Κάθε μου θύμηση θα γίνει / Κι ένας καθρέφτης για την πρώτη πρώτη αυγή

Όταν χιονίσει είπε το λουλούδι

Θα κλείσουμε τα μάτια μας για ν' ανοιχτούν

Καινούργια μάτια πιο βαθιά μέσα στη γη

Όταν χιονίσει αποκρίθηκε η σιωπή

Θα ψάλουμε στο ερημοκλήσι / Μια λειτουργία μυστική

Όταν χιονίσει αποκριθήκαν οι σταυροί

''Άλλο πράγμα είναι να πιστεύει κανείς στον Θεό και άλλο να Τον γνωρίζει''.

Ο Άγιος Σιλουανός έλεγε: «Άλλο πράγμα είναι να πιστεύει κανείς στον Θεό και άλλο να Τον γνωρίζει».

Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ, Βιογράφος του Αγίου Σιλουανού.

Η ησυχαστική πνευματικότητα στο έργο του Νικοδήμου του Αγιορείτη

 Η ησυχαστική πνευματικότητα στο έργο του Νικοδήμου του Αγιορείτη 

Διδακτορική Διατριβή του π. Αριστάρχου Γκρέκα

http://ikee.lib.auth.gr/record/268677/files/GRI-2015-14557.pdf

Το πρόσωπο του μπολσεβικισμού μέσα από τα μάτια ενός καλλιτέχνη

 Ο πίνακας ''Ο μπολσεβίκος'' ζωγραφίστηκε από έναν νεαρό 27 χρονο καλλιτέχνη David Jagger (1891-1958) το 1918 

 Εκείνη την εποχή, τα εγκλήματα του μπολσεβικισμού στη Ρωσία δεν ήταν ακόμη τόσο γνωστά στην Ευρώπη όπου ζούσε εκείνη την εποχή ο Τζάγκερ. Ο καλλιτέχνης όμως κατάφερε να μεταφέρει την ουσία τόσο της ′′ επαναστατικής ′′ διαμαρτυρίας όσο και του κακού πίσω από τον μπολσεβισμό.

 Η εικόνα του  επαναστάτη που απεικονίζεται στον πίνακα του Τζάγκερ είναι συλλογική. Καταφέρνει να αποτυπώσει τον επαγγελματία επαναστάτη ανάμεσα σε εκείνους που σφετερίστηκαν τη Ρωσία το 1917
 Το πρόσωπο του χαρακτήρα είναι το πρόσωπο του χάους, της καταστροφής και του θανάτου, το πρόσωπο του κακού. Προκαλεί την τρέλα του μπολσεβιισμού, ο οποίος περιβάλλεται από υποκριτικά συνθήματα περί ισότητας, αδελφοσύνης, κοινωνικής δικαιοσύνης κ.α.

Η ιστορία με το δηλητηριασμένο νάμα. Μία ιστορία από τον Ενδέκατο Αιώνα

Αρχιμ. Πορφυρίου, Καθηγουμένου Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βέροιας

Επειδή οι μέρες μας είναι πονηρές, ας ανατρέξουμε στο παρελθόν, γιά να έχουμε στην φαρέτρα μας το ανάλογο υλικό. Νά λοιπόν μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορία από τον Ενδέκατο Αιώνα.
Η ιστορία με το δηλητηριασμένο νάμα βρίσκεται στον Βίο του Οσίου Λαζάρου του Στυλίτη, στο Γαλήσιον Όρος, δίπλα στην Έφεσσο.

Κεφάλαιο 125. (ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΩΜΕΝΟ ΝΑΜΑ), σελίδες 191 κ. ε. στην έκδοσή μας.
Ἦταν μία γυναίκα, ἀπό ἕνα χωριό κοντά μας (κοντά στο Μοναστήρι δηλαδή), πού εἶχε ἱερέα σύζυγο.
Αὐτός τήν ἔδερνε καθημερινά, εἴτε εἶχε ἀφορμή εἴτε ἀναίτια, καί τήν χτυποῦσε καί τήν ἔβριζε.
Καί ἔτσι, ἡ γυναίκα μίσησε τόν ἄντρα της καί ἔψαχνε τρόπο νά μπορέση νά τόν χωρίση.
Ἔτσι ἦταν λοιπόν τά πράγματα καί αὐτή εἶχε δοθεῖ ὁλόψυχα σ' αὐτόν τόν σκοπό.
Τότε, τό λέει σέ μίαν ἄλλην γυναίκα. Καί αὐτή ἄρχισε νά τήν συμβουλεύη πονηρά, ὅπως συμβούλεψε παλαιά ὁ ὄφις καί τήν Εὔα, ἐναντίον τοῦ ἄντρα της.
Καί ὅσα τήν ἐσυμβούλεψε, ἦταν βδελυρά καί ἀνόσια.
«Ἄν θέλεις» τῆς λέει, «νά τά τελειώσης καλά τά πράγματα, νά ἀνακατέψης αἷμα δηλητηριασμένο στό κρασί καί νά τοῦ τό δώσης νά τό πιῆ. Καί μόλις τό πιῆ, θά χάση τά μυαλά του. Καί ἔτσι θά ἔχης καλή πρόφαση νά τόν χωρίσης, ἀφοῦ θά ἔχη τρελλαθῆ».
Καί πείθεται τό γύναιο στήν πονηρή αὐτή συμβουλάτισσα, γιατί τά γύναια εὔκολα τά καταφέρνεις νά ὁδηγηθοῦν στήν ἀπάτη καί γιατί τήν κέντριζε ἡ κακία νά πάη πρός τά ἐκεῖ καί γιατί ἔκρινε πώς στήν ἄλλην γυναίκα μποροῦσε νά ἔχη ἐμπιστοσύνη, ἀφοῦ ἦταν καί αὐτή ἀπό τό ἴδιο γένος, τό γυναικεῖο.
Καί μόλις δασκαλεύτηκε αὐτήν τήν μυσαρή πράξη, ἑτοίμασε τό πιοτό καί τό ἔβαλε στό κανάτι ὅπου φύλαγε συνήθως ὁ ἄντρας της τό νᾶμα. Καί ὕστερα, τό ἔκρυψε καί περίμενε κατάλληλον καιρό, πῶς θά μποροῦσε νά τόν ποτίση δηλητήριο.
Ἀλλά ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, πού πολλές φορές διορθώνη τά ἐναντίον μέ τά ἐναντίον, ἔφερε τά πράγματα ἀλλιῶς καί τώρα.
Ὅταν λοιπόν ὁ ἄντρας της ἦταν νά τελέσει τήν θεία λειτουργία, ἔψαξε τό κανάτι μέ τό νᾶμα.
Καί ἐπειδή δέν μποροῦσε νά τό βρῆ, ἔσκυψε ἀπό τό παράθυρο καί ρώτησε τήν

Θα φεύγει με πολλὴ χαρά και με ἀνακουφισμένη τη συνείδηση, και μόνο που θα βλέπει το σκήνωμα το Αγίου.''

..Μᾶς ἄφησε ὁ Θεὸς τὰ ἱερὰ Λείψανα τῶν Ἁγίων, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ ζῆλο ἐκείνων καὶ γιὰ νὰ μᾶς χαρίσει ἕνα λιμάνι καὶ μιὰ δυνατὴ παρηγοριὰ στὶς θλίψεις ποὺ συνέχεια μᾶς βρίσκουν. Γι᾿ αὐτὸ παρακαλῶ ὅλους σας, εἴτε εἶναι κάποιος λυπημένος, εἴτε ἄρρωστος ἢ ἀδικεῖται ἢ ἀντιμετωπίζει ὁποιαδήποτε ἄλλη θλίψη τῆς ζωῆς, ἢ βρίσκεται σὲ βάθος ἁμαρτιῶν, ἄς ἔρχεται ἐδῶ μὲ πίστη καὶ ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ ἀποβάλει, θὰ φεύγει μὲ πολλὴ χαρὰ καὶ μὲ ἀνακουφισμένη τὴ συνείδηση, καὶ μόνο ποὺ θὰ βλέπει τὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου.''

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

(PG 50, 595-596)

"Δεν πληγώνω μόνο εγώ αμέτρητες φορές το Θεό, κι εκείνος με πληγώνει!"

"Δεν πληγώνω μόνο εγώ αμέτρητες φορές το Θεό, κι εκείνος με πληγώνει!"

Ο π. Βασίλειος Χριστοδούλου, εφημέριος του Ι. Ν. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Καλλιθέας, θεολόγος και συγγραφέας του βιβλίου στην εκπομπή "Ραδιο-παραμυθία" και στη Σοφία Χατζή.

«Σε λάθος ώρα νυχτώνει: πάλη με το Θεό στο κενό του θανάτου» εκδ. Γρηγόρη.
Μιλά για την αφορμή που στάθηκε να γράψει αυτό το βιβλίο, τον απρόσμενο και αναπάντεχο χαμό ενός δεκάχρονου κοριτσιού, το οποίο αγαπούσαν πολύ στην ενορία, αλλά και γενικότερα για το σεισμό που προκαλεί η απώλεια στον ψυχισμό κάθε ανθρώπου και να ανασύρει ερωτήματα, τα οποία συχνά δεν θέλουμε να διαπραγματευτούμε μαζί τους.

«Πού είσαι εσύ ο Θεός της ευσπλαχνίας και του ελέους; Αυτό το ερώτημα κυριαρχούσε βασανιστικά μέσα μου (με όλους τους φθόγγους σε διάτορη κραυγή) καθώς περνούσα την πύλη του κοιμητηρίου (όπως ο Ιωνάς το στόμα του κήτους) βλέποντας εκατοντάδες ανθρώπους να το κατακλύζουν (νεκρούς καταποθέντας ήδη, αλλά και ζωντανούς σε αναμονή...).
Στάθμευσα το αυτοκίνητό μου και δυο κορίτσια, συμμαθήτριές της, βουβά κι απαρηγόρητα έκλαιγαν στην πλαϊνή της εκκλησίας θύρα. Άηχα όλα, παντού σιωπή. Μια στοιχειωμένη απουσία. Δεν είναι η σιωπή των νεκρών που βαραίνει· η σιωπή της απουσίας Σου είναι που μας τυραννά».

Αν είμαστε ειλικρινείς, θα ταυτιστούμε με τα πολλά ερωτήματα που θέτει το βιβλίο.
«Δεν πληγώνω μόνο εγώ αμέτρητες φορές το Θεό, κι εκείνος με πληγώνει, με πληγώνει με απώλειες και σιωπές, με αναπάντητες ικεσίες, με δυσβάσταχτες υπομονές και αναίτιες τραγωδίες.
Ίσως γιατί δεν ξέρω, ίσως γιατί δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω, να είναι που βρίσκομαι καθιστός σε όλες τις στάσεις του πόνου, της εγκατάλειψης και της απελπισίας.
Μεγαλώνουμε μέσα στην Εκκλησία και δίχως να το καταλάβουμε, έχουμε ήδη

Τους προσκυνούντας σην αγίαν εικόνα την αχειρότευκτον...

Τους προσκυνούντας σην αγίαν εικόνα την αχειρότευκτον, αγνή

 Θεοτόκε, εν τω πανσέπτω τάφω σου εν Γεθσημανή σκέπε και

 διάσωζε, των Ιεροσολύμων σέμνωμα, κακώσεων, ακηδίας, ραστώνης

 

και χαμαιζήλων άπαντας παθών, ίνα σε πόθω ψυχής μεγαλύνωμεν.

πηγή

Η στάση του Λιβανίου έναντι των Χριστιανών

 

Η στάση του Λιβανίου έναντι των Χριστιανών 

Διπλωματική εργασία

http://ikee.lib.auth.gr/record/134076/files/GRI-2014-12106.pdf

-Τί γίνεσθε, Γέροντα; -Γίνομαι, παιδί μου.

(+)Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Πορεία προς το επίγειο τέλος

[.....]Λίγες εβδομάδες πριν αναχωρήσει ο Γέροντας από τον κόσμο αυτό, ήταν καθισμένος στην καρέκλα με τους ορούς στα χέρια. Μπαίνει κάποιος επισκέπτης, του φιλάει το χέρι και τον ρωτά:
-Τί γίνεσθε, Γέροντα;
-Γίνομαι, παιδί μου.
Και επειδή ο επισκέπτης δεν κατάλαβε, συνέχισε:
-Ωριμάζω!
Και λίγες μέρες πριν κοιμηθεί, απευθυνόμενος σε παρευρισκόμενο πνευματικοπαίδι του, τόνισε:
-Να ξέρες, Δ., πόσο λειαίνει τον ακατέργαστο Επι­φάνιο όλη αυτή η ταλαιπωρία!

Οι πόνοι του ήσαν φρικτοί κατά το τέλος της επιγείου ζωής του. Γι’ αυτό είπε κάποτε:
- Αν νοιώθατε όπως εγώ τώρα έστω και για 2′, θα παρακαλούσατε τον Θεό να σας πάρει αμέσως! Και στρεφόμενος προς τον Κύριο: «Πτωχός και αλγών ειμί εγώ· η σωτηρία σου, ο Θεός, αντιλάβοιτό μου»(Ψαλ. ξη’ 30).
Τις τελευταίες εβδομάδες λόγω των φρικτών πόνων τις πέρασε ανάσκελα στο κρεβάτι. Δεν μπορούσε σε καμία άλλη θέση να ανακουφισθεί.
-Παρακάλεσα, μας είπε, τον Θεό να μου δώσει άλλη μία θέση. Εκείνος όμως δεν μου έδωσε. Ας είναι δοξασμένο το όνομα Του!

Του είπε κάποτε ένα πνευματικοπαίδι του-γιατρός που προσπαθούσε επί ώρα να του βρει φλέβα:
—Να με συγχωρείτε, Γέροντα, που σας πονώ, αλλά το κάνω για το καλό σας.
—Το καταλαβαίνω, παιδί μου. Εμένα να με συγχωρείς που σε παιδεύω. Να ξέρης ότι δεν στενοχωρούμαι για τις φλεβοκεντήσεις, αλλά επειδή στενοχωρείσαι εσύ που δεν βρίσκεις φλέβες.

Λίγο πριν από την κοίμησή του ρώτησε ένα πνευματι­κοπαίδι του:
—Παιδί μου, έχεις εξοικειωθεί με το ενδεχόμενο της αναχωρήσεως μου;
—Γέροντα, δεν ξέρω αν έχω εξοικειωθεί. Το μόνο το όποιο ξέρω είναι ότι η αγάπη σας

Ώ πωλητές του λόγου, ώ υποκριτές!

 Ώ πωλητές του λόγου, ώ υποκριτές, πόσο άνοστη έγινε η ζωή απ’ τη σοφία σας! Πόσο βαριά και ασφυκτική έγινε η ατμόσφαιρα από τη λιπαρή σοφία σας για όλα τα πνεύματα που έχουν συνηθίσει στον αιθέρα και στο φως! Δεν βλέπετε, πόσες τρυφερές ψυχές φεύγουν από τη ζωή, όπου εσείς κυριαρχήσατε; Άραγε δεν ακούτε τους ρόγχους των αυτόχειρων που πληθαίνουν όσο ποτέ, ώ δολοφόνοι, με το ελεεινό πρόσωπο, άραγε δεν ακούτε; Ή μόνο καμώνεστε ότι δεν τους ακούτε;

Ώ πωλητές του λόγου, ώ υποκριτές! Εάν είχατε οποιαδήποτε πεποίθηση μέσα σας και ξέρατε να τη σέβεστε, δεν θα μπορούσατε να μιλάτε για σεβασμό της πεποίθησης του καθενός, της κάθε πεποίθησης δηλαδή είτε είναι χρήσιμη είτε επιζήμια, είτε έξυπνη είτε ανόητη. Για σας οι διάφορες πεποιθήσεις είναι όπως και τα διαφορετικά κουστούμια των ανθρώπων. Ο άνθρωπος με το μαύρο κουστούμι δεν έχει λόγο να ξεσηκώνεται ενάντια στον πλησίον του με το λευκό κουστούμι. Έτσι νομίζετε εσείς πως είναι και με τις πεποιθήσεις, όπως και με τα κουστούμια, φαφλατάδες στατιστικολόγοι ξένων πεποιθήσεων. Όμως δεν είναι έτσι!
Το να σέβεσαι όλες τις πεποιθήσεις σημαίνει να εξισώνεις όλες τις πεποιθήσεις. Ώ εσείς, εξισωτές του άσπρου και του μαύρου, του στρογγυλού και του αιχμηρού, που μόνο την εξομοίωση των πάντων απολαμβάνετε, το ίσιωμα, την ισοπέδωση όλων!
Όταν οι νεκροθάφτες θάψουν το νεκρό στο χώμα, τότε λένε, ότι ο νεκρός άνθρωπος και το χώμα είναι ίσοι. Όμως εσείς λέτε και για τους ζωντανούς ανθρώπους ότι είναι ίσοι με τον πηλό, σεις οι νεκροθάφτες των Ζωντανών! Και για τις πεποιθήσεις από αίμα και νεύρα λέτε, ότι είναι ίσες με τις πεποιθήσεις από πηλό.

 Πώς είναι δυνατόν να γίνεται σεβαστό το ψέμα; Έτσι αναρωτιέται ο άνθρωπος

''ΕΙΛΙΚΡΙΝΙΣΜΟΣ" : Η ΣΥΧΡΟΝΗ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΛΑΤΡΕΙΑΣ

 

Αντώνης Σμυρναίος Αναπλ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

 Με αφορμή μια πρόσφατη έκρηξη ειλικρίνειας…
    Τις τελευταίες, μετανεωτερικές δεκαετίες ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η εξαιρετική αυτο-πλειοδοσία στην ειλικρίνεια και την αυθεντικότητα, την οποία συνεχώς καλλιεργούν και επαυξάνουν εκπρόσωποι του ποικίλου life-style, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί ή ιερωμένοι, ενταγμένοι αυτοβούλως και ευφροσύνως στη συνήθη εργολαβία του λόγου, τον εργαλειακό βιοπορισμό του (δια)κηρύττειν. 

 Τόση είναι η, ευκαίρως-ακαίρως, καταγγελία της ανειλικρίνειας των άλλων (πάντοτε…), ώστε οι παραπάνω μοιάζει να πιστεύουν ότι οι εποχές διακρίνονται σε εκείνες της ανειλικρίνειας, της υποκρισίας και του φαρισαϊσμού και σε εκείνες της βαθιάς, ανεπιτήδευτης και άσπιλης ειλικρίνειας. Τα διάσημα βεβαίως αυτής της τελευταίας απονέμονται από αυτούς αυτοδικαίως στη δική μας εποχή κι ακριβέστερα στο λόγο που εκπέμπουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, ακολουθώντας ενσυνείδητα την πάγια, γραμμική, Wiggish αντίληψη της ιστορίας, που θέλει να κυλά ταχύτατα και λυτρωτικά από τον πολυειδή πρωτογονισμό του παρελθόντος στη υπερ-ραφινάτη διαγωγή παρόντος και μέλλοντος.

 Το φαινόμενο έχει πάρει πλέον ιλιγγιώδεις διαστάσεις. Όλοι αυτοί, ως συντευξιαζόμενοι ή (ιερο)κήρυκες, διατείνονται πως δεν μπορούν πια να υποφέρουν την υποκρισία, τη διπλοπροσωπία και τον ιησουιτισμό του κοντινού ή μακρινού περιβάλλοντός τους, τα οποία αντιπαραβάλλουν στη διακηρυγμένη ή μόλις υποκρυπτόμενη ειλικρίνεια, ευθύτητα και τιμιότητα του εαυτού τους. Όταν μάλιστα ρωτιούνται ποιο πράγμα απεχθάνονται περισσότερο στη ζωή, έχουν έτοιμη την απάντηση: εξάπαντος την υποκρισία! Ίσως θα μπορούσαν να επιβιώσουν μισούμενοι ή λοιδορούμενοι, αλλά μηδέποτε υποκείμενοι στη «δολιότητα» των άλλων…
  Γιατί άραγε αυτή η σύγχρονη έκρηξη του «ειλικρινισμού»; Πού βρέθηκε και πώς συσσωρεύτηκε τόση δυναμική αν-υποκρισία στη διάφανη εποχή μας; Πώς γίνεται και οι διαθέσεις, οι προθέσεις και οι ενέργειες των ανθρώπων, των συγκεκριμένων βεβαίως ανθρώπων, να δείχνουν ότι αντανακλούν τόση καθαρότητα, τόση ανιδιοτέλεια, τόση διαύγεια, ιδιότητες συνοψισμένες κάτω από τη θελκτική προσηγορία της ειλικρίνειας; Τι κρύβεται κάτω από αυτή την τόσο διευρυμένη διαπόμπευση της υποκρισίας και του δόλου; Και πώς άραγε κατορθώνουν να ιχνηλατούν την υποκρισία σε όλους τους άλλους, παρεκτός του εαυτού τους; Ποιο είναι, τέλος, το μυστήριο της παρρησίας τους;
 Επιχειρώντας να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά, θα ξεκινήσουμε από τη μάλλον αναμφίβολη διαπίστωση ότι η καταναλωτική-διαφημιστική εποχή μας αποτελεί την κορύφωση ενός πνεύματος κερδομανούς εξαπάτησης προς όλους και όλα, από όλους και όλα. Τα προσωπεία αυτής της εποχής βρίθουν από ποικίλες, εντατικές και πολύμορφες «κατασκευές» εαυτών και αλλήλων, ένα παγκόσμιο φαινόμενο το οποίο ο Μπατάιγ θα συνοψίσει ευρηματικά στη φράση: «Η πρώτη ιδιότητα του υποκειμένου είναι να αυταπατάται». Σε ένα τέτοιο περιβάλλον νομιμοποιημένης πλέον αυτο- και ετερο-εξαπάτησης, όπου οι επικοινωνιακές επιστήμες αγκαλιά με την ψυχολογία συγκροτούν τα βασικά εργαλεία

Να ακούμε τον λόγο Του και αμέσως να προσπαθούμε να τον εφαρμόσουμε - Παύλος πατριάρχης Σερβίας(+15-11-2009)

Κατά Λουκάν ι΄ 38-42, ια΄ 27-28

Εγένετο δε εν τω πορεύεσθαι αυτούς και αυτός εισήλθεν εις κώμην τινά. γυνή δε τις ονόματι Μάρθα υπεδέξατο αυτόν εις τον οίκον αυτής. 39 και τήδε ην αδελφή καλουμένη Μαρία, η και παρακαθίσασα παρά τους πόδας του Ιησού ήκουε τον λόγον αυτού. 40 η δε Μάρθα περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν· επιστάσα δε είπε· Κύριε, ου μέλει σοι ότι η αδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονείν; ειπέ ούν αυτή ίνα μοι συναντιλάβηται. 41 αποκριθείς δε είπεν αυτή ο Ιησούς· Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· 42 ενός δε εστι χρεία· Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής.
(Λουκά ια΄) 27 Εγένετο δε εν τω λέγειν αυτόν ταύτα επάρασά τις γυνή φωνήν εκ του όχλου είπεν αυτώ· Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ούς εθήλασας. 28 αυτός δε είπε· Μενούνγε μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν.

  Ας διδαχθούμε από τα λόγια του Κυρίου στη Μάρθα. Είναι προφανές ότι ο Κύριος δεν απορρίπτει το καλωσόρισμα και την κατά το σώμα φιλοξενία και διακονία Του. Μέσα σε όλα αυτά, όμως, δεν πρέπει να μας διαφεύγουν και οι πνευματικές ανάγκες. Διότι επανειλημμένα είπε ότι ο άνθρωπος δεν τρέφεται μόνο με ψωμί, αλλά η ψυχή του δυναμώνει με τον λόγο του Θεού. Έχουμε σώμα και χρειαζόμαστε την υλική τροφή. Μα έχουμε και ψυχή, που κι αυτή έχει ανάγκη να τραφεί· τροφή της ψυχής είναι η διδασκαλία του Θεού. Τώρα καταλαβαίνουμε γιατί λέει ο Κύριος να μη νοιαζόμαστε και πολύ για το σώμα, αλλά πρωτίστως για την ψυχή μας!

 «Ενώ έλεγε αυτά ο Ιησούς, κάποια γυναίκα από το πλήθος έβγαλε μια δυνατή φωνή και Του είπε: «Χαρά στη μάνα που σε γέννησε και σε θήλασε!». 

Κι εκείνος είπε: «Πιο πολλή χαρά σ’ εκείνους που ακούν τον λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν».

 Διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, βλέπουμε ότι την οικειότητα που απολάμβανε η Παναγία μαζί Του μπορούμε να την κερδίσουμε κι εμείς, αν ακούμε και εφαρμόζουμε το θέλημα του Θεού. Μην πολυδίνουμε σημασία στον εαυτό μας, λες και είναι ο εκλεκτός του Θεού. Να ακούμε τον λόγο Του και αμέσως να προσπαθούμε να τον εφαρμόσουμε. Και το σημαντικότερο: να φυλαγόμαστε από τη ματαιοδοξία, την υπερηφάνεια που μας κρυφοψιθυρίζει ότι είμαστε οι εκλεκτοί του Θεού· γενικότερα να προσέχουμε την ξιπασιά· πόσο κομψά θα μιλήσουμε, πόσο εντυπωσιακό θα είναι το ντύσιμο μας, πως θα κάνουμε τους άλλους να μας επιδοκιμάσουν. Αν μας κερδίσουν αυτά, πάει η πίστη! 

«Πως όμως μπορείτε εσείς να πιστέψετε, αφού δέν αποζητάτε τον έπαινο του μοναδικού Θεού;» διερωτάται ο Ευαγγελιστής Ιωάννης (Ιωαν. 5:44). Συμπέρασμα: Όποιος δεν επιζητεί τη δόξα του Θεού και την ταπεινοφροσύνη, αλλά ειδωλοποιεί τον εαυτό του χάνει την πίστη. Ας το έχουμε όλοι κατά νου. Ο Θεός να σας ευλογεί!

Κήρυγμα κατά τη Θεία Λειτουργία στο πατριαρχικό παρεκκλήσι του Αγίου Συμεών του Μυροβλύτου, Βελιγράδι, 31-8-1995
Από το βιβλίο: «έτσι να λάμψει το φως!», Παύλου πατριάρχου Σερβίας, λόγοι ποιμαντικής παρηγοριάς, σελ. 161-3, εκδόσεις ‘’εν πλω’’ 2019

πηγή