"Πόθος πρός Θεόν ολικώς τεταμένος"

 ...Τόσο τό κίνητρο, όσο καί ή ίδια ή νηστεία ώς πρακτική ένέργεια καί έκφραση τού ανθρώπου στή σχέση του μέ τό Θεό πρέπει νά είναι "πόθος πρός Θεόν ολικώς τεταμένος". 

 Τότε παρά τόν κόπο καί τή δυσκολία πού συνεπάγεται ή εφαρμογή της, λόγω τής "παλαιότητος" καί τής "χοϊκότητος" τού "έν ημίν" παλαιού Αδάμ, θά είναι ή νηστεία "φαιδρά" καί "εύχαρις" εργασία, καθότι σύμφωνη μέ τό ευαγγελικό "αλείψαί σου τήν κεφαλήν καί τό πρόσωπόν σου νίψαι" (Ματθ.στ΄17), νηστεία δηλαδή μέ βάθος εσωτερικό, χωρίς ίχνος κανένα εξωτερικού καταναγκασμού, ή σκοτεινών κινήτρων, όπως ή ανθρωπαρέσκεια. 

 Άν θέλουμε νά ζούμε σωστά μέσα στό πνεύμα τής ορθόδοξης πνευματικότητας, χρωστούμε νά αναθεωρούμε από καιρό σέ καιρό καί αυτή τή σημαντική πρακτική έκφραση τής πνευματικότητας, τή νηστεία, ώστε νά τήν απαλλάσσουμε από στοιχεία ξένα γι΄αυτήν, πού τή νοθεύουν. Νηστεύοντας άς έχουμε όλο τόν πόθο στραμμένο στόν Κύριο τής αγάπης μας. 

Άς αποτελεί δηλαδή ή νηστεία μας τή σωματική έκφραση τού θείου πόθου, αφού καί τό σώμα μας καλείται από τώρα νά μετάσχει στό υπερφυές πανηγύρι τής θέωσης τής φύσης μας.

(Από τό βιβλίο τού π. Ευσεβίου Βίττη, "ΕΠΙΨΑΥΣΕΙΣ ΑΚΡΩ ΔΑΚΤΥΛΩ")