Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον (Ματθ. 25, 46)
Καὶ αὐτοὶ θὰ μεταβοῦν στήν αἰώνια κόλαση, οἱ δὲ δίκαιοι στήν αἰώνια ζωή».
Η παράδοσή μας λέει ότι ο θάνατος είναι συνέπεια της απόφασής μας να διαχειριστούμε τη ζωή μας αυτεξούσια, χωρίς σχέση με τον Θεό, αλλά απόπειρα να εξουσιάσουμε τα πάντα και τον συνάνθρωπο και την κτίση. Το κακό τότε θα ήταν αθάνατο. Και ο Θεός δίνει τον θάνατο όχι ως τιμωρία, αλλά ως όριο για να μπορεί ο άνθρωπος να απελευθερωθεί από τα δεσμά του κακού.
Στην πραγματικότητα θάνατος είναι ο πνευματικός της ύπαρξης. Του εγωκεντρισμού. Της αυτοθέωσης. Ο σωματικός θάνατος είναι ένα επεισόδιο στη ζωή μας, που θα έρθει, αλλά δεν θα μας νικήσει. Το σώμα μας θα τον υποστεί. Το πνεύμα μας, η ψυχή μας θα συνεχίσει ως γρηγορούσα συνείδηση να κοινωνεί ή να παραμένει ακοινώνητη. Να αγαπά και να χαίρεται σε μία άλλη διάσταση, χωρίς φθορά και κακό και λύπη, ανερμήνευτη και ιδωμένη στην προοπτική της σχέσης με τον Χριστό. Ή ως μία κατάσταση στην οποία τα πνευματικά μάτια θα είναι κλειστά και το μόνο που θα υπάρχει είναι ο θυμός γιατί ο Θεός αγαπά, υπάρχει, μας δίνεται, ενώ εμείς θέλουμε να είμαστε θεοί. Η κόλασή μας. Ο Θεός και οι άλλοι. Κι αυτό θα είναι μια αιωνιότητα, διότι πλαστήκαμε ελεύθεροι. Και η ελευθερία είναι δώρο πικρό, μα αναφαίρετο.
Στο ευαγγέλιο της Κυριακής των Απόκρεω ο Χριστός μάς υπενθυμίζει την τελική κρίση. Την οριστική κατάργηση της δύναμης του κακού, της δύναμης του θανάτου. Την ανάσταση των σωμάτων και την επανένωσή τους με τις ψυχές. Την χαρά της αγάπης, που είναι το μόνο κριτήριο για να αναγνωρίσουμε τον Χριστό. Την συνειδητή επιλογή των όσων θα συμπορευθούν με τον διάβολο και τους δαίμονες στην κόλαση να αρνηθούν την αγάπη. Η ελευθερία και η θέλησή μας σ’ αυτή τη ζωή που δεν είναι μάταιη, αλλά μας δόθηκε για να αγαπούμε και να μοιραζόμαστε, ακόμη και τα ελάχιστα, θα είναι η βάση της αιωνιότητας. Η ευθύνη προσωπική.
Ζούμε σε μια εποχή στην οποία η αγάπη δεν είναι προτεραιότητα. Η αγάπη είναι αυτό που είμαι να το μοιράζομαι, με σεβασμό σε ό,τι ο άλλος μπορεί να αντέξει. Αυτό που δεν είμαι να προσπαθώ να το κατακτήσω, με τη βοήθεια του Θεού. Σήμερα «να είσαι ο εαυτός σου» είναι ό,τι ακούμε ως πρόταση. Καλός ή κακός εαυτός δεν έχει σημασία. Αρκεί να είσαι εσύ, το εγώ σου καλά. Αυτός ο δρόμος είναι σχοινοβασία κόλασης, διότι η αποθέωση του εγώ γίνεται αυτοθέωση.
Στο ευαγγέλιο της Κυριακής των Απόκρεω ο Χριστός μάς υπενθυμίζει την τελική κρίση. Την οριστική κατάργηση της δύναμης του κακού, της δύναμης του θανάτου. Την ανάσταση των σωμάτων και την επανένωσή τους με τις ψυχές. Την χαρά της αγάπης, που είναι το μόνο κριτήριο για να αναγνωρίσουμε τον Χριστό. Την συνειδητή επιλογή των όσων θα συμπορευθούν με τον διάβολο και τους δαίμονες στην κόλαση να αρνηθούν την αγάπη. Η ελευθερία και η θέλησή μας σ’ αυτή τη ζωή που δεν είναι μάταιη, αλλά μας δόθηκε για να αγαπούμε και να μοιραζόμαστε, ακόμη και τα ελάχιστα, θα είναι η βάση της αιωνιότητας. Η ευθύνη προσωπική.
Ζούμε σε μια εποχή στην οποία η αγάπη δεν είναι προτεραιότητα. Η αγάπη είναι αυτό που είμαι να το μοιράζομαι, με σεβασμό σε ό,τι ο άλλος μπορεί να αντέξει. Αυτό που δεν είμαι να προσπαθώ να το κατακτήσω, με τη βοήθεια του Θεού. Σήμερα «να είσαι ο εαυτός σου» είναι ό,τι ακούμε ως πρόταση. Καλός ή κακός εαυτός δεν έχει σημασία. Αρκεί να είσαι εσύ, το εγώ σου καλά. Αυτός ο δρόμος είναι σχοινοβασία κόλασης, διότι η αποθέωση του εγώ γίνεται αυτοθέωση.
Ο μετανεωτερικός πολιτισμός που διαγράφει τον Θεό ως κριτήριο και ως κέντρο της ζωής και της ύπαρξης, που δεν θέλει τον άνθρωπο να είναι σχεσιακό ον αλλά εξουσιαστικό, βάζει τις βάσεις για έναν κόσμο ταραγμένο, για έναν άνθρωπο που δεν σέβεται, αλλά ζητά να τον σέβονται, μία ύπαρξη που δεν πιστεύει, δεν ελπίζει, δεν προσδοκά ανάσταση, αλλά ακολουθεί το μηδέν. Πώς να δεχτεί αυτός ο άνθρωπος την μεταθανάτια κόλαση, αφού δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι τη ζει ήδη στη ζωή αυτή; Πώς να αντισταθεί στο κακό, όταν αυτό τον ευχαριστεί;
Δύσκολος ο δρόμος. Στην Εκκλησία χρειάζεται να ξαναβρούμε την αγάπη ως κέντρο της ύπαρξής μας, να ξανοιχτούμε, να προσευχηθούμε, να δώσουμε χρόνο, να κοινωνήσουμε, να συγχωρήσουμε. Για να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τον Χριστό και να νικήσουμε κάθε κόλαση, είτε πάθους, είτε απόγνωσης, είτε απιστίας, είτε διάρρηξης σχέσεων, είτε εξουσιαστικότητας. Και ο Χριστός θα συνεχίσει να μας εμφανίζεται στο πρόσωπο του κάθε πλησίον, του ελαχίστου, για να βρούμε μαζί τον Παράδεισο.
Δύσκολος ο δρόμος. Στην Εκκλησία χρειάζεται να ξαναβρούμε την αγάπη ως κέντρο της ύπαρξής μας, να ξανοιχτούμε, να προσευχηθούμε, να δώσουμε χρόνο, να κοινωνήσουμε, να συγχωρήσουμε. Για να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τον Χριστό και να νικήσουμε κάθε κόλαση, είτε πάθους, είτε απόγνωσης, είτε απιστίας, είτε διάρρηξης σχέσεων, είτε εξουσιαστικότητας. Και ο Χριστός θα συνεχίσει να μας εμφανίζεται στο πρόσωπο του κάθε πλησίον, του ελαχίστου, για να βρούμε μαζί τον Παράδεισο.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου