Την ίδια στιγμή, η Εκκλησία μιλά για αγάπη αλλά αυτό που φτάνει μέχρι τον άνθρωπο δεν είναι όλο το βάθος αυτής της λέξης. Όχι γιατί η Εκκλησία δεν έχει τον λόγο και την αλήθεια αλλά γιατί εμείς δεν κατορθώνουμε πάντοτε να τα μεταφέρουμε με τρόπο που να ενεργοποιεί, που να πυροδοτεί την καρδιά. Έτσι, η αγάπη ακούγεται σαν κάτι που πρέπει να κάνεις, σαν μία στάση ζωής που οφείλεις να κρατήσεις κι όχι σαν αληθινή ζωή που γεννιέται μέσα σου και σε κινεί.
Και κάπου εκεί δημιουργείται ένα ρήγμα που δεν είναι απλώς θέμα λέξεων αλλά υπαρξιακό θέμα για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ακούει «αγάπη» και σκέφτεται καθήκον, ενώ όταν λέει «έρωτας» εννοεί κίνηση, ένταση, ζωή. Δεν καταλαβαίνει ότι στην πραγματικότητα μιλά για την ίδια δύναμη, η οποία είτε μένει περιορισμένη στον εαυτό μας, είτε ανοίγεται και γίνεται κοινωνία με τους άλλους.
Γιατί η καρδιά δεν ζητά απλώς να αισθανθεί, ζητά να ενωθεί, να βγει από τη μοναξιά της, να πάψει να είναι κλεισμένη στον εαυτό της. Κι αυτό που ονομάζει έρωτα, είναι η πιο δυνατή φανέρωση αυτής της υπαρκτής ανάγκης.
Όταν όμως αυτή η κίνηση μείνει κλεισμένη μέσα στην ανθρώπινη ανάγκη, αρχίζει σιγά σιγά ν' αλλοιώνεται. Στην αρχή είναι άνοιγμα, χαρά, προσφορά, είναι εκείνη η αίσθηση ότι βγήκες απ' τον εαυτό σου και συνάντησες έναν άλλον. Κι έπειτα, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, εισχωρεί μέσα σου κάτι σκοτεινό. Μπαίνει ο φόβος. Φόβος μη χαθεί, φόβος μην αλλάξει, φόβος μη φύγει. Και τότε, αθόρυβα, η κίνηση αυτή αλλάζει κατεύθυνση. Απ' το «θέλω να είμαι μαζί σου», περνά στο «θέλω να σε κρατήσω». Από την ελευθερία, περνά στον έλεγχο. Από την κοινωνία, περνά στην κατοχή. Και εκεί, αρχίζει η φθορά. Όχι επειδή έπαψε ο έρωτας αλλά επειδή φορτώθηκε με βάρος που δεν του αναλογούσε. Ζητήθηκε απ' αυτόν να καλύψει το κενό του ανθρώπου, να δώσει ασφάλεια, να νικήσει τον φόβο, να εγγυηθεί ότι τίποτα δεν θα χαθεί. Δυστυχώς όμως αυτό, δεν μπορεί να το κάνει κανένας άνθρωπος..!
Και τότε, αναπόφευκτα, γεννιέται μέσα μας εκείνο το παράπονο που αισθανόμαστε σαν βράχο στο στήθος: «Έδωσα και δεν πήρα πίσω». Στην πραγματικότητα όμως, δεν είναι ότι δεν πήρες. Είναι ότι περίμενες να βρεις κάτι που δεν μπορεί να δοθεί ολοκληρωτικά από έναν άνθρωπο. Γιατί η καρδιά του ανθρώπου, ακόμη κι όταν δεν το αντιλαμβάνεται, ζητά κάτι που δεν τελειώνει, που δεν φθείρεται, που δεν εξαρτάται από τις μεταβολές της ζωής. Ζητά το πλήρες, το απόλυτο, το αναλλοίωτο. Κι όταν ζητά αυτό το πλήρες από έναν άνθρωπο, εκείνον τον άνθρωπο τον βαραίνει, τον πιέζει. Τον κάνει να ασφυκτιά. Και τελικά τον χάνει, όχι γιατί ο άλλος δεν αγάπησε αλλά γιατί του ζητήθηκε να γίνει κάτι που δεν είναι και που δεν μπορεί να γίνει..!
Νομίζω πως σήμερα δεν διψάμε απλώς για έναν άνθρωπο, διψάμε για μια σχέση που ν' αντέχει, που να μη διαλύεται, που να μη φοβάται το τέλος. Και γι' αυτό ο έρωτας, όπως τον ζούμε, έχει μέσα του πάντα μια σκιά, μια αγωνία, ένα «κι αν χαθεί;». Γιατί στηρίζεται σε κάτι που μπορεί ανά πάσα στιγμή ν' αλλάξει. Κι όσο περισσότερο προσπαθείς να το κρατήσεις, τόσο περισσότερο φοβάσαι ότι θα το χάσεις. Έτσι ο έρωτας, αντί να σ' ελευθερώνει, σε κλείνει μέσα σε μια διαρκή αγωνία..!
Κι όμως, αυτό που ζητά η καρδιά δεν είναι να κρατήσει, είναι να δοθεί. Ν' αγαπήσει χωρίς να φοβάται ότι θα χαθεί, να ενωθεί χωρίς να «καταπιεί», να πλησιάσει χωρίς να καταργήσει την ελευθερία του άλλου. Κι αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο σημείο, γιατί ο άνθρωπος θέλει και τα δύο μαζί: Ν' αγαπήσει και να είναι ασφαλής. Να δοθεί και να μην κινδυνεύσει. Ν' ανοιχτεί και να μην πληγωθεί. Κι όταν αυτό δεν γίνεται, κλείνεται. Και τότε κατηγορεί τον έρωτα, ενώ στην πραγματικότητα φοβήθηκε να τον ζήσει μέχρι τέλους..
Η Εκκλησία τι λέει; Δεν έρχεται να στερήσει τον έρωτα, έρχεται να τον σώσει από την παραμόρφωση που τον κάνει να πονά. Να τον βγάλει από την ανάγκη και να τον οδηγήσει στην ελευθερία. Να τον περάσει από το «θέλω να σε έχω» στο «θέλω να σου δοθώ». Κι αυτό δεν είναι εύκολο, γιατί σημαίνει ότι παύεις να χρησιμοποιείς τον άλλον για να γεμίσεις το κενό σου και αρχίζεις να τον βλέπεις ως πρόσωπο που αξίζει να αγαπηθεί χωρίς όρους.
Και πώς το κάνει αυτό συγκεκριμένο, πώς του δίνει μορφή και δεν μένει απλώς μια ιδέα; Μα στη φανέρωση Του ίδιου Του Θεού! Ο Θεός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια αγάπης, ούτε μια ηθική αρχή που στέκεται απέναντι στον άνθρωπο και τον κρίνει. Είναι ο ζωντανός Θεός! Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, Ένας κατά την ουσία, Τριαδικός κατά τα Πρόσωπα. Μυστήριο ζωής που δεν χωρά στη σκέψη κι όμως έρχεται και μας αποκαλύπτεται! Κι αυτός ο Θεός, δεν μένει κλεισμένος στον εαυτό Του! Δεν παραμένει κάτι μακρινό, απρόσιτο, μια έννοια που απλώς τη φανταζόμαστε. Φανερώνεται, προσφέρεται, μας ενδύεται, καλεί τον άνθρωπο σε σχέση μαζί Του! Δεν ζητά απλώς να Τον καταλάβεις, σε καλεί να Τον συναντήσεις!
Κι αυτή η συνάντηση δεν είναι λόγια, δεν είναι ιδέες και φιλοσοφίες. Είναι γεγονός: Ο Θεός μπαίνει μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, γίνεται άνθρωπος, πεινά, διψά, κουράζεται, κλαίει, πονά, δεν στέκεται έξω από τον πόνο μας αλλά μπαίνει μέσα του, σταυρώνεται και παραμένει. Δεν αποσύρεται ακόμη κι όταν ο άνθρωπος Τον αρνείται, δεν κρατά τίποτα για τον εαυτό Του. Δίνεται μέχρι τέλους! Αυτή η κίνηση Του Θεού προς τον άνθρωπο, αυτή η ζωή που προσφέρεται χωρίς να επιβάλλεται, αυτή η παρουσία που περιμένει ελεύθερα να τη δεχτείς, είναι το πιο ασφαλές παράδειγμα για να μάθεις πραγματικά ν' αγαπάς. Ο Θεός, δεν σε δεσμεύει, σου ανοίγει χώρο. Δεν σε κρατά με τη βία, σε αφήνει να Τον πλησιάσεις ελεύθερα.
Αν αυτό το πράγμα το νιώσεις στον πυρήνα του, θα καταλαβαίνεις τι σημαίνει πραγματικά ν' αγαπάς. Δεν είναι ότι δεν θα πονάς αλλά θα μάθεις να μη φεύγεις όταν πονάς. Δεν είναι ότι δεν θα φοβάσαι αλλά θα μάθεις να μην αφήνεις τον φόβο να σε κάνει να θες να κρατήσεις τον άλλον. Δεν θα εξασφαλίζεις αλλά θα μάθεις να εμπιστεύεσαι. Ν' αφήνεις τον άλλον να υπάρχει, χωρίς να τον φυλακίζεις μέσα στη δική σου ανάγκη. Γιατί ο σεβασμός στην ελευθερία του άλλου είναι το πιο καθαρό σημάδι ότι αγαπάς πραγματικά. Όταν αγαπάς, δεν κρατάς, δεν δεσμεύεις, δεν εκβιάζεις. Δεν φοβάσαι τόσο πολύ ώστε να πνίγεις τον άλλον.
Σκέφτομαι λοιπόν και το μοιράζομαι μαζί σας: Μήπως, τελικά, δεν χάσαμε τον έρωτα αλλά τον δρόμο του; Μήπως τον μπλέξαμε με τον φόβο, με την ανασφάλεια, με την ανάγκη να κρατηθούμε και μετά τον κατηγορήσαμε ότι μας καίει και μας καταστρέφει; Ο έρωτας δεν είναι το πρόβλημα. Είναι η αρχή. Είναι η φωνή μέσα στον άνθρωπο που λέει ότι δεν του φτάνει ο εαυτός του. Κι αυτή η φωνή, αν την ακούσεις σωστά, δεν σε οδηγεί σε απόγνωση. Σε οδηγεί σε αναζήτηση!
Το ερώτημα δεν είναι αν θα ερωτευτείς, αν θα αγαπήσεις. Αυτό θα συμβεί αργά ή γρήγορα στη ζωή σου. Το ερώτημα είναι πού θα οδηγήσεις αυτό που νιώθεις. Αν θα το κρατήσεις μέσα στον φόβο μέχρι να γίνει βάρος ή αν θα το αφήσεις ν' ανοίξει, να επεκταθεί, να καθαρθεί, να γίνει σχέση που δεν φυλακίζει αλλά ελευθερώνει! Γιατί εκεί, σ' αυτήν τη λεπτή μετατόπιση, κρίνεται αν ο έρωτας θα σε κλείσει μέσα σου ή θα σε οδηγήσει σε μια ζωή κοινωνίας προσώπων, σε μια ζωή αληθινή..!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου