Η Τραγωδία της Χίου ως Σύμπτωμα μιας Κυνικής Γεωπολιτικής Ατζέντας

  Η νέα τραγωδία στη Χίο, με τον άδικο χαμό γυναικών και μικρών παιδιών στα παγωμένα νερά, δεν είναι απλώς ένα «δυστύχημα». Είναι το αναπόφευκτο, αιματηρό αποτέλεσμα ενός συστήματος που έχει μετατρέψει την ανθρώπινη ζωή σε αναλώσιμο υλικό για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων γεωπολιτικών και ιδεολογικών στόχων.

  Αυτό που βιώνουμε δεν είναι μια αυθόρμητη μετακίνηση πληθυσμών, ούτε μια νόμιμη (και θεμιτή) πολιτική μετανάστευσης. Είναι μια οργανωμένη διαδικασία που προωθείται από συγκεκριμένες ελίτ. Ο απώτερος στόχος; Η μετατροπή των εθνικών κρατών από «Χώρες» —δηλαδή οντότητες με ιστορία, πολιτισμό, εθνική ταυτότητα και συλλογική συνείδηση— σε «Χώρους». Σε ουδέτερες ζώνες, δηλαδή, όπου πληθυσμοί μετακινούνται και αναμειγνύονται χωρίς συνεκτικό ιστό, με σκοπό την πλήρη απαλοιφή της εθνικής μνήμης και την αλλοίωση των χαρακτηριστικών που συγκροτούν τις κοινωνίες μας.

  Σε αυτή την τεράστια σκακιέρα, τα πρώτα και τραγικότερα θύματα είναι οι ίδιοι οι λαθρομετανάστες. Αντί να αντιμετωπίζονται ως ανθρώπινες υποστάσεις, εργαλειοποιούνται κυνικά ως «πολιορκητικοί κριοί» για την επίτευξη της αποδόμησης των συνόρων και των ταυτοτήτων. Το σύστημα δεν διστάζει πουθενά. Γυναίκες, μωρά και μικρά παιδιά στοιβάζονται σε σαπιοκάραβα και σπρώχνονται στο θάνατο, γιατί για τους σχεδιαστές αυτής της πολιτικής, η ανθρώπινη απώλεια είναι απλώς μια «παράπλευρη απώλεια» ή, ακόμα χειρότερα, ένα μέσο συναισθηματικού εκβιασμού της κοινής γνώμης.

  Δεν πρόκειται για μεμονωμένες αποφάσεις απελπισμένων ανθρώπων που ξύπνησαν ένα πρωί και αποφάσισαν να διασχίσουν το Αιγαίο. Μιλάμε για ένα πλήρως οργανωμένο δίκτυο διακίνησης, χρηματοδοτούμενο και κατευθυνόμενο, που υπόσχεται ψεύτικους παραδείσους ενώ στην πραγματικότητα οδηγεί σε υγρούς τάφους. Η βιομηχανία αυτή τρέφεται από την ανθρώπινη δυστυχία για να εξυπηρετήσει το δόγμα της παγκοσμιοποίησης: έναν κόσμο χωρίς ταυτότητα, γεμάτο όμως από φθηνά, μετακινούμενα και πλήρως εκμεταλλεύσιμα εργατικά χέρια. Στην πραγματικότητα, το σύστημα δεν διαφέρει και πολύ από τα σκλαβοπάζαρα μιας άλλης εποχής.

  Όσο αρνούμαστε να δούμε τη ρίζα του προβλήματος, όσο αρνούμαστε να κατονομάσουμε το σύστημα που «παράγει» αυτές τις τραγωδίες για να πετύχει την πολιτισμική και εθνική αλλοίωση, τόσο θα συνεχίζουμε να μετράμε νεκρούς στη Χίο, στη Λέσβο και σε κάθε γωνιά της Μεσογείου.

Η Συνενοχή της Πολιτικής και η Μόνη Πραγματική Λύση
 Σε αυτό το έγκλημα διαρκείας, το πολιτικό σύστημα της Ευρώπης δεν είναι απλός θεατής• είναι ο εκτελεστικός βραχίονας. Οι ηγεσίες της Γηραιάς Ηπείρου, υποταγμένες πλήρως στο αφήγημα της παγκοσμιοποιητικής ελίτ, υιοθέτησαν μια πολιτική που βαφτίζει την εθνική αυτοκτονία «ανθρωπισμό». Αποδέχτηκαν τον ρόλο του διαχειριστή στην αλλοίωση των κοινωνιών τους, κλείνοντας τα μάτια στην πραγματικότητα: ότι κάθε φορά που ανέχονται τη δράση των κυκλωμάτων, οπλίζουν το χέρι που πνίγει αθώους στο Αιγαίο.

 Ας είμαστε ξεκάθαροι, γιατί η συζήτηση έχει δηλητηριαστεί από ψεύτικα διλήμματα: Η λύση ΔΕΝ είναι τα pushbacks. Οι επαναπροωθήσεις στη θάλασσα δεν αποτελούν λύση, ούτε καν προσωρινή. Δεν χτυπούν τη ρίζα του κακού, απλώς μεταθέτουν το πρόβλημα λίγα μέτρα πιο πέρα, συχνά θέτοντας σε κίνδυνο ζωές και προσφέροντας άλλοθι στο ίδιο το σύστημα να κατηγορεί τα κράτη-μέλη αντί για τους εγκληματίες διακινητές. 

Η λύση, επίσης, δεν είναι ο θάνατος των μεταναστών, ούτε η εξαγορά «χωρών-φυλάκων» με δισεκατομμύρια για να κρατούν προσωρινά τις ροές, συντηρώντας (ή δημιουργώντας) ένα καθεστώς εκβιασμού. 

 Η πραγματική λύση απαιτεί πολιτική βούληση που σήμερα απουσιάζει. Απαιτεί την καθολική, αμείλικτη, ακόμη και βίαιη στρατιωτική πάταξη των οργανωμένων κυκλωμάτων διακίνησης ανθρώπινων ψυχών. Η Δύση οφείλει να αποσυρθεί άμεσα από συγκρούσεις που η ίδια υποδαυλίζει. Η στρατηγική της «εξαγωγής δημοκρατίας» και της σωτηρίας χωρών από «τυράννους», το μόνο που κατάφερε ήταν να μετατρέψει σταθερά κράτη σε ερείπια και χαώδεις ζώνες. Αυτή η πολιτική είναι που δημιουργεί τη «ζήτηση», γεννά απελπισμένους ανθρώπους και τροφοδοτεί τη μηχανή των διακινητών.

Δεν ξέρω αν κάποιος έχει σκεφτεί τα pushbacks ως λύση, κι αν έχουν δοθεί τέτοιες εντολές. Θέλω να ελπίζω πως όχι, αλλά οι ελπίδες πολλές φορές είναι ουτοπίες στην σημερινή δυστοπία. Αν έχει συμβεί αυτό, πρέπει τόσο οι ΕΝΤΟΛΕΙΣ όσο και οι ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΙ να γνωρίζουν πως διαπράττουν διεθνές έγκλημα, και θα πρέπει να σκεφτούν πως αν αλλάξει η πολιτική κατάσταση δεν αποκλείεται να βρεθούν κατηγορούμενοι για βαριά ποινικά εγκλήματα. Διότι κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος που θα θελήσει να διερευνήσει πλήρως και με απόλυτη διαφάνεια τέτοιου είδους γεγονότα. Αυτό δεν είναι ευσεβής πόθος, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ μιας συντεταγμένης πολιτείας δικαίου. Το οφείλει στα θύματα, το οφείλει σε εμάς, τους πολίτες της, το οφείλει στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια,.

 Konstantinos Farsalinos