Η Εικόνα της Παναγίας της Δημιοβίτισσας.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου Δήμιοβας, στην Μεσσηνία.

Κατά την παράδοση, η Εικόνα χτυπήθηκε με ξίφος από τον αδελφό του αυτοκράτορα Λέοντος του Ισαύρου και από την πληγή έτρεξε αίμα με το σημάδι από το χτύπημα και το ξεραμένο αίμα να φαίνονται ως και σήμερα.
 Επί της βασιλείας του Όθωνα έγινε χημική ανάλυση του αίματος από τον καθηγητή Ιατρικής και ιδιαίτερο φαρμακοποιό του Όθωνα,Ξάβερ Λάνδερερ, και όντως βρέθηκε ότι ήτανε αίμα.

Η Εικόνα θεωρείται έργο της εποχής της Εικονομαχίας, έχει τον εικονογραφικό τύπο της Γλυκοφιλούσας και φέρει την ονομασία «Ελπίς των Χριστιανών».
Ο Καλοκύρης την κατατάσσει στον τύπο της «Ελεούσης» και θεωρεί ότι είναι έργο τέλη του 16ου ή αρχών του 17ου αιώνα.
Ο Ξενογιάννης αντίθετα την αποδίδει στον τύπο της «Γλυκοφιλούσας», και την θεωρεί έργο πολύ προγενέστερο του 16ου αιώνα, χωρίς όμως να υποβάλλει κάποιο ορισμένο χρόνο.
Κατά το 1834 η Αντιβασιλεία του Γεώργιου Λουδοβίκου Φόν Μάουρερ διέλυσε τη Μονή Δήμιοβας, αφαιρώντας όλα τα ιερά σκεύη, ιερά άμφια, αναθήματα και αφιερώματα.

Η Λιτανευτική Κάθοδος της Εικόνας

Οι απεσταλμένοι υπάλληλοι του κράτους επιχείρησαν να αφαιρέσουν και τη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, αλλά οι κάτοικοι των Γιαννιτσάνικων (σημερινό Ελαιοχώρι) αγανάκτησαν, πήραν πίσω την εικόνα και την τοποθέτησαν ξανά στο ναό.
Το μοναστήρι γιορτάζει στις 15 Αυγούστου ενώ ιδιαιτερότητα έχει η λιτανευτική Κάθοδος της Εικόνας της Παναγίας Δημιοβίτισσας από το μοναστήρι της στον Ι. Ναό Γεννεσίου της Θεοτόκου Γιαννιτσανίκων (πρώην Κοινότητoς Φαρών).
Στις 3 Σεπτεμβρίου, κάθε χρόνο και στις 12 το μεσημέρι αρχίζει η καθοδική πορεία της εικόνας, που τη συνοδεύουν πολλοί χριστιανοί για να καταλήξει στις 5 το απόγευμα στον Ελαιώνα και να διανύσει απόσταση 13 χιλιομέτρων.
Στις 7 το απόγευμα γίνεται επίσημη υποδοχή από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας και στις αρχές του τόπου και μετά τη λιτάνευσή επί της οδού Λακωνικής εναποτίθεται στον Ιερό Ναό των Γιαννιτσανίκων, παραμένουσα για προσκύνημα μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου, οπότε μεταφέρεται πάλι λιτανευτικώς πρώτα στη Γιάννιτσα και την επομένη ημέρα, 14 Σεπτεμβρίου, στο μοναστήρι της.

Η πρώτη Κάθοδος της Εικόνας έγινε την άνοιξη του 1843 για να «λυτρωθεί» ο λαός του Θεού από τις μάστιγες των ασθενειών και των επιδημιών.

Διαβάστε απόσπασμα από την Έκδοση της Ιεράς Μονής, το 2012, η οποία έγινε με την επιμέλεια και μέριμνα του Αρχιμ. Νικολάου Οικονομίδη από τις

Μνήμη του Αγίου Φιλίππου του Πνευματοδιώκτου, του εν Αγύρα της Σικελίας.

Για τον άγιο Φίλιππο τον Αργύριο, όπως αναφέρεται στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο λαμβάνουμε πληροφορίες από το βίο του, γραμμένο τον 8ο αιώνα από κάποιο μοναχό Ευσέβιο της Μονής της Αγύρας της Σικελίας. 

 Εκεί, μαθαίνουμε πως ο άγιος γεννήθηκε στη Θράκη κατά τον 5ο αιώνα (επί αυτοκράτορος Αρκαδίου) και πήγε στη Ρώμη, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον τότε πάπα, ο οποίος τον έστειλε στη Σικελία ως ιεραπόστολο.

  Εκεί, ο Άγιος Φίλιππος έδιωξε τους δαίμονες που κατοικούσαν στο νησί και ιδιαίτερα πάνω στην Αίτνα και έκανε πάρα πολλά θαύματα. Πάνω στον τάφο του κτίσθηκε ναός και ελληνική μονή αφιερωμένη στη μνήμη του, η οποία υπήρχε ως το 1939. 

H μνήμη του τελείται στις 12 Μαΐου.

πηγή

Χαρά η πρώτη λέξη που θα βγει από τα χείλη Του τα πικραμένα!

Κυριακή των Μυροφόρων....
''Χαίρετε''! θα τους πει ο Αναστημένος μας Χριστός.

Χαρά η πρώτη λέξη που θα βγει από τα χείλη Του τα πικραμένα!
Μην ψάχνεις την χαρά εκεί που δεν συχνάζει από εκεί που δεν πηγάζει.....
Να θυμάσαι σπέρνεται στον Σταυρό κι ανθεί σε Τάφο κενό!

πηγή

Ἐσύ ἔχρισες τις ζωντανές ψυχές τους με το μύρο τῆς χαρᾶς.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐκφοβοῦντο γάρ» (Μάρκ. ιϛ´ 8).

Οι Μυροφόρες τα είχαν χάσει. Πού βρίσκονταν, στον ουρανό ή στη γη; Με ποιόν μιλούσαν; Τί άκουσαν; Τέτοια πράγματα ούτε στον ύπνο τους δεν τα βλέπουν οι άνθρωποι. Μα αυτό που βλέπουν και ακούν τώρα δεν είναι όνειρο, είναι αληθινό. Απ’ όλα όσα έγιναν, προκύπτει πως ζούσαν μια πραγματικότητα.

 Τί ευλογημένος είναι ο φόβος κι ο τρόμος που νιώθει ο άνθρωπος όταν βλέπει ανοιγμένους τους ουρανούς, όταν ακούει μια χαρούμενη φωνή από την αληθινή, αθάνατη και ποθεινή πατρίδα του! 

Δεν είναι μικρό πράγμα να δεις έναν αθάνατο άγγελο του Θεού, ούτε ν’ ακούσεις μια φωνή που βγαίνει από αθάνατα χείλη. Πιό εύκολα αντέχεις να δεις το πρόσωπο και ν’ ακούσεις τον ορυμαγδό ολόκληρου του φθαρτού σύμπαντος, παρά να δεις το πρόσωπο και ν’ ακούσεις τη φωνή κάποιου αθάνατου όντος που δημιουργήθηκε πριν από το σύμπαν, που το κάλλος του είναι ασύγκριτα ανώτερο από την ανοιξιάτικη αυγή. Όταν ο προφήτης Δανιήλ, ο άνθρωπος του Θεού, άκουσε τη φωνή του αγγέλου, μονολόγησε: «Ουχ υπελείφθη εν εμοί ισχύς, και η δόξα μου μετεστράφη εις διαφθοράν, και ουχ εκράτησα ισχύος… ήμην κατανενυγμένος, και το πρόσωπόν μου επί την γην» (Δανιήλ, ι’ 8,9).

 Πώς λοιπόν να μην τις πιάσει φόβος και τρόμος τις αδύναμες γυναίκες; Πώς να μη φύγουν γρήγορα από το μνημείο; Πώς θα μπορούσαν ν’ ανοίξουν το στόμα τους και να μιλήσουν; Με τί λόγια να πουν αυτά που είδαν; Κύριε, η δόξα Σου είναι ανέκφραστη!

«Οἱ Μυροφόρες κηρύττουν τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἑρμηνεία τῶν διαφορῶν τῶν τεσσάρων εὐαγγελιστῶν».

Θεοφάνους Κεραμέως

 Ἐπειδὴ σήμερα πρόκειται νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴ ζωοπάροχο ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἐλᾶτε νὰ δοῦμε —σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἠσαΐα— τὶς γυναῖκες πού ἔρχονται ἀπὸ τὸ θέαμα τοῦ κενοῦ τάφου τοῦ Χριστοῦ καὶ κηρύσσουν ὅσα ἔχουν δεῖ. Αὐτὲς εἶναι οἱ μυροφόρες γυναῖκες πού ἀκολουθοῦσαν τὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνή. Ὅταν πλέον ὁ φθόνος τῶν μισόθεων Ἰουδαίων καταλάγιασε καὶ αὐτὸς πού φθονοῦσαν ἀναπαυόταν σωματικῶς στὸν τάφο, τότε ἀκριβῶς ἐκεῖνος εἶχε ἀναστηθεῖ, ἀφοῦ μὲ τὴ θεϊκή του ἐξουσία ἀπογύμνωσε τὸν ἅδη.
«Οἱ διαφορετικές ἐπισκέψεις τῶν ἱερῶν γυναικῶν στὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ,

Ἑρμηνεία τῶν διαφορῶν τῶν τεσσάρων εὐαγγελιστῶν».

 «Τήν πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας,ἀπό τά βαθιὰ χαράματα, ἔρχονται (οἱ γυναῖκες) στὸν τάφο φέρνοντας τὰ ἀρώματα πού εἶχαν ἑτοιμάσει» (Λουκ.κδ’, 1-4). Εἶναι ἄλλη αὐτὴ ἡ ἐπίσκεψη τῶν ἱερῶν Γυναικῶν, ἡ ὁποία διαφέρει ἀπὸ ἐκεῖνες γιὰ τὶς ὁποῖες ἔγραψαν ὁ Ματθαῖος, ὁ Μάρκος καὶ ὁ Ἰωάννης, ὅπως μπορεῖ κάποιος νὰ συμπεράνει ἀπὸ τὸν χρόνο καὶ ἀπὸ τὸ πρόσωπο. Ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ὁ Ἰωάννης μᾶς ἀναφέρει ὅτι ἡ Μαγδαληνὴ ἦρθε μόνη στὸν τάφο τὸ πρωί, χωρὶς νὰ ἔχει μαζί της τὰ μῦρα, ἀλλὰ θέλοντας, ὅπως φαίνεται, νὰ αἰσθανθεῖ κάποια ἀνακούφιση ἀπὸ τὸ βάρος τῆς συμφορᾶς μὲ τὴ θέα τοῦ τάφου.
 Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ὁ Ματθαῖος ἀναφέρει ὅτι ἡ ἴδια ἡ Μαγδαληνὴ μαζὶ μὲ τὴ Μαρία τοῦ Ἰακώβου ἦρθαν στὸν τάφο πολὺ ἀργά τὴ νύχτα τοῦ Σαββάτου, χωρὶς νὰ πεῖ ὅτι εἶχαν μαζὶ τους ἀρώματα, ἀλλά μὲ τὸ σκοπὸ νὰ κοιτάξουντὸν τάφο. Διότι ἡ ψυχὴ νιώθει κάποια ἀνακούφιση ἀπὸ τὸ βάρος τῆς λύπης πού πλεονάζει, ὅταν βλέπει αὐτοῦ πού ποθεῖ τὸ τελευταῖο σημεῖο, τὸν τάφο. Ταυτόχρονα ἡ λύπη διαλύεται στὴ θέα τοῦ τάφου καὶ συνθλίβεται μὲ τὰ δάκρυα, ὅπως ἡ ὁμίχλη τοῦ νέφους.
 Σὲ ἀντίθεση ὁ Μάρκος καὶ ὁ Λουκᾶς ἀναφέρουν ὅτι οἱ γυναῖκες μετέφεραν μαζί τους ἀρώματα γιὰ τὴ σορό. Καὶ ὁ μὲν ἕνας (ὁ Μάρκος) συγκαταλέγει, μαζὶ μὲ τὶς Μαρίες, τὴ Σαλώμη, ὁ δὲ ἄλλος (ὁ Λουκᾶς) τὴν Ἰωάννα. Ἐπιπλέον, ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ὁ Ματθαῖος καὶ ὁ Μάρκος εἶπαν ὅτι αὐτὲς εἶδαν ἕναν ἄγγελο, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Ἰωάννη καὶ τὸ Λουκᾶ πού ἔχουν μιλήσει γιὰ δύο. Ἐκεῖνο ὅμως πού ἀξίζει νὰ ἐρευνηθεῖ εἶναι γιατί σὲ ἄλλες γυναῖκες παρουσιάζεται ἕνας ἄγγελος, σὲ ἄλλες ὅμως ἐμφανίζονται δύο ἄγγελοι; Ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ στὶς γυναῖκες πού νομίζουν ὅτι ὁ Κύριος βρίσκεται στὸν τάφο καὶ ἐπιπλέον τὸν λογαριάζουν νεκρό, ἕνας ἄγγελος φανερώνεται ὡς ἀγγελιαφόρος τῆς ἀναστάσεως. Ἀντίθετα ὅμως, στὶς γυναῖκες πού βρίσκονται σὲ ἀπορία καὶ νομίζουν ὅτι τὸ Δεσποτικὸ σῶμα ἔχει κλαπεῖ, παρουσιάζεται μιὰ δυάδα ἀγγέλων ἡ ὁποία ἀποδεικνύει ὅτι τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, πού φυλασσόταν ἀπὸ τόσους φύλακες, ἦταν ἀδύνατο νὰ κλαπεῖ.
 Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο στὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνὴ πού εἶπε στοὺς μαθητὲς ὅτι, «πῆραν τὸν Κύριο ἀπὸ τὸ μνημεῖο», τῆς παρουσιάστηκαν δύο λευκοντυμένοι (ἄγγελοι), ἀπομακρύνοντας τὴν ἀπὸ μιὰ τέτοια ὑποψία. Καὶ τώρα, ἐπειδὴ ὅταν μπῆκαν στὸ

Κυριακή Μυροφόρων-ΛΙΑΝ ΠΡΩΙ

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

“Καί λίαν πρωΐ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπί τό μνημεῖον ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου” (Μάρκ. 16, 2)

“Ήρθαν στο μνήμα πολύ πρωί τήν επομένη του Σαββάτου, μόλις ανέτειλε ο ήλιος”

  “Λίαν πρωΐ τῆς μιᾶς σαββάτων”. Η λαχτάρα της αγάπης δεν αφήνει περιθώριο για ύπνο. Ακόμη κι αν Αυτός που οι Μυροφόρες γυναίκες αγαπούνε είναι νεκρός, θαμμένος σε μνήμα λαξευμένο σε βράχο, με πέτρα θεόρατη να φυλά την είσοδό του, αυτές δεν μπορούν να σκεφτούν με βάση την λογική. Σκέψη και πράξη καθοδηγούνται μόνο από την αγάπη. 

 Η λογική τις οδηγεί να αγοράσουν τα αρώματα αμέσως μετά την ταφή, διότι γνωρίζουν ότι το Σάββατο είναι αργία. 

 Η λογική τις αποτρέπει από το να πάνε το Σάββατο στο μνημείο, για να μην προκαλέσουν την οργή των σταυρωτών. 

 Η αγάπη όμως τις κάνει μόλις ανατείλει ο ήλιος να έχουν ξεκινήσει ήδη για το μνημείο. 

 Η αγάπη τις κάνει να μην υπολογίζουν ότι υπάρχουν στρατιώτες. 

Να μην σκεφτούν ποιος θα μετακινήσει για χάρη τους την θύρα του μνημείου.

 Να μην σκεφτούν ότι εάν για τον Χριστό ισχύει ό,τι για όλους τους ανθρώπους, τα αρώματα είναι μάταια, διότι η αρχή της αποσύνθεσης δεν σταματά όσα αρώματα κι αν βάλει κάποιος στο νεκρό σώμα. 

 Να μην σκεφτούν τι θα έλεγαν οι σταυρωτές που θα πληροφορούνταν ότι τρεις γυναίκες επιμένουν να ακολουθούν έναν νεκρό, ηττημένο, απορριμένο, θαμμένο. Τον εχθρό του λαού που ο ίδιος ο λαός έχει θανατώσει, για να απαλλαγεί από την παρουσία Του. 

Να μην σκεφτούν ότι οι μαθητές Του έχουν κρυφτεί, διά τόν φοβον των Ιουδαίων, ότι δεν επιτρέπεται στις γυναίκες να έχουν καρδιά ανδρών. Η λαχτάρα να αγγίξουν τον κεκοιμημένο, τον αγαπημένο, τον οικείο τους κάνει την λογική να μην έχει πλέον καμία δύναμη επάνω τους.

 “Λίαν πρωΐ τῆς μιᾶς σαββάτων”. Ημέρα που η ζωή πρέπει να ξαναβρεί τους κανονικούς ρυθμούς της. Ημέρα στην οποία δεν χωράνε οι αναμνήσεις ως

Άγιος Μώκιος(+11 Μαΐου)

 Φως, μέσα στο ειδωλολατρικό σκοτάδι της Ρώμης, ήταν ο Ευφράτιος και η Ευσταθία (επί Διοκλητιανού 284 - 304 ). 
Οι ευσεβείς αυτοί γονείς μεταλαμπάδευσαν το φως αυτό του Ευαγγελίου και στο γιο τους Μώκιο.Γι’ αυτό από μικρή ακόμα ηλικία, ο Μώκιος είχε μεγάλο πόθο να υπηρετήσει την Εκκλησία. Και ο Θεός τον αξίωσε να εκπληρώσει τον Ιερό αυτό πόθο του.

Αφού σπούδασε με ιδιαίτερη επιμέλεια τα Ιερά γράμματα και καταρτίσθηκε όπως έπρεπε στη γνώση και μετάδοση των θρησκευτικών αληθειών, σε κατάλληλη ηλικία έγινε κληρικός. Αργότερα, οι άριστες υπηρεσίες του στην Εκκλησία τον ανέβασαν στο αξίωμα του επισκόπου Αμφιπόλεως (Θράκης). 
 Από τη θέση αυτή, ο Μώκιος εξαπέλυσε καυστικούς ελέγχους ενάντια στο ψέμα της ειδωλολατρίας. Επίσης, αγωνίστηκε πυρετωδώς να ενισχύσει την πίστη και την υπομονή των πιστών της επισκοπής του. Πάντα, βέβαια, με σκοπό «τον καταρτισμόν των αγίων εις έργον διακονίας, εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού» (Προς Εφεσίους, δ’ 12). 
Δηλαδή, με σκοπό να καταρτίζονται οι χριστιανοί και να επιτελείται το έργο της διακονίας, με το οποίο οικοδομείται το σώμα του Χρίστου.

Η έντονη, όμως, διακονική δράση του Μωκίου, προκάλεσε την οργή του ειδωλολάτρη έπαρχου Λαοδικίου, που τον βασάνισε με ποικίλους τρόπους. Αργότερα, άλλος έπαρχος, ο Μάξιμος, του έσχισε τις σάρκες και τον έριξε τροφή στα θηρία. Έβλεπε, όμως, ότι πάντα ο Μώκιος έβγαινε ζωντανός. Τότε, το έτος 288 τον έστειλε δέσμιο στο Βυζάντιο, όπου τον αποκεφάλισαν, και έτσι πήρε το στεφάνι του μαρτυρίου.
Αργότερα ο Μέγας Κωνσταντίνος ανήγειρε προς τιμήν του Αγίου Μωκίου μεγαλοπρεπή ναό, στον οποίο κατέθεσε και τα ιερά λείψανα αυτού. Στο ναό αυτόν γινόταν αυτοκρατορική προσέλευση κατά την Μεσοπεντηκοστή. Στο ναό, επίσης, φυλασσόταν το ιερό λείψανο του Αγίου Σαμψών του Ξενοδόχου.

"Χριστιανός σημαίνει ταξιδιώτης"

 Χριστιανός σημαίνει ταξιδιώτης υποστηρίζει στο ακόλουθο απόσπασμα ο Επίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Ware, όπου σημειώνει επίσης : 

 «Υπάρχει μόνο ένα μέσο για ν’ ανακαλύψουμε την αληθινή φύση του Χριστιανισμού. Πρέπει ν’ ανοίξουμε το βήμα σ’ αυτό το μονοπάτι, να συντονιστούμε σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής και μετά θ’ αρχίσουμε ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνοι μας».

 Ένας από τους φημισμένους Πατέρες της Ερήμου στην Αίγυπτο του 4ου αι., ο αγ. Σεραπίων ο Σινδωνίτης, ταξίδευε μια φορά για προσκύνημα στη Ρώμη. Εκεί του είπαν για μια περίφημη έγκλειστη, μια γυναίκα που ζούσε πάντα σ’ ένα μικρό δωμάτιο, χωρίς ποτέ να βγαίνει έξω. Δυσπιστώντας για τον τρόπο της ζωής της -γιατί ο ίδιος ήταν ένας μεγάλος περιπλανώμενος- ο Σεραπίων την επισκέφθηκε και τη ρώτησε: 

«Γιατί κάθεσαι εδώ;» κι εκείνη του απάντησε:

 «Δεν κάθομαι. Ταξιδεύω».
Δεν κάθομαι. Ταξιδεύω. Ο κάθε Χριστιανός θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτά τα λόγια για τον εαυτό του. Το να είσαι Χριστιανός σημαίνει να είσαι ταξιδιώτης. Η κατάστασή μας, λένε οι Έλληνες Πατέρες, είναι σαν κι’ αυτή του Ισραηλιτικού λαού μέσα στην έρημο του Σινά. Ζούμε σε σκηνές, όχι σε σπίτια γιατί πνευματικά είμαστε πάντα σε κίνηση.
 Ταξιδεύουμε μέσω του εσωτερικού χώρου της καρδιάς, σ’ ένα ταξίδι που δεν μετριέται με τις ώρες του ρολογιού μας ή με τις μέρες του ημερολογίου γιατί είναι ένα ταξίδι έξω απ’ το χρόνο και μέσα στην αιωνιότητα.

 Έν’ από τα’ αρχαιότερα ονόματα για τον Χριστιανισμό ήταν απλώς «η οδός». «Εγένετο δε κατά τον καιρόν εκείνον», λέγεται στις Πράξεις των Αποστόλων, «τάραχος ουκ ολίγος περί της οδού» (19,23)• ο Φήλιξ, ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Καισάρειας, αναφέρεται «ακριβέστερον ειδώς τα περί της οδού» 24,22). Είναι μια ονομασία που δίνει έμφαση στον πρακτικό χαρακτήρα της Χριστιανικής πίστης.
Ο Χριστιανισμός είναι κάτι περισσότερο από μια θεωρία για το σύμπαν, κάτι περισσότερο από διδασκαλίες γραμμένες στα χαρτιά• είναι ένα μονοπάτι που παίρνουμε ταξιδεύοντας -με τη βαθύτερη και ουσιαστικώτερη έννοια, η οδός της ζωής.
 Υπάρχει μόνο ένα μέσο για ν’ ανακαλύψουμε την αληθινή φύση του Χριστιανισμού. Πρέπει ν’ ανοίξουμε το βήμα σ’ αυτό το μονοπάτι, να συντονιστούμε σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής και μετά θ’ αρχίσουμε ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνοι μας. Όσο παραμένουμε έξω, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε σωστά. Βέβαια είναι ανάγκη να μας δοθούν οδηγίες πριν ξεκινήσουμε• είναι ανάγκη, να μας πουν ποιους δείκτες ν’ αναζητήσουμε, και πρέπει να έχουμε και συντρόφους.

Πράγματι, χωρίς καθοδήγηση από άλλους είναι σχεδόν αδύνατο ν’ αρχίσουμε το ταξίδι. Αλλά οδηγίες που έδωσαν άλλοι ποτέ δεν μπορούν να είναι υποκατάστατο για την άμεση, την προσωπική εμπειρία.
Ο καθένας καλείται να επαληθεύσει για τον εαυτό του ό,τι έχει διδαχθεί, ο καθένας χρειάζεται να ξαναζήσει την Παράδοση που έχει λάβει.

  «Το Σύμβολο της Πίστεως», είπε ο Μητροπολίτης Φιλάρετος της Μόσχας, «δεν σου ανήκει αν δε το έχεις ζήσει». Κανείς δεν μπορεί να ταξιδεύει μ’ όλη του την άνεση σ’ αυτό το ταξίδι που είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα. Κανείς δεν μπορεί να είναι Χριστιανός από δεύτερο χέρι. Ο Θεός έχει παιδιά, αλλά δεν έχει εγγόνια.

Επισκόπου Διοκλείας Κάλλιστου Ware,από το βιβλίο «Ο Ορθόδοξος Δρόμος»

πηγή

Τι θα πει ότι η Παναγία είναι αειπάρθενος;

 

Ο προφήτης Ησαΐας προφητεύει για τη μητέρα του Μεσσία και λέγει ότι θα είναι Παρθένος: «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί…» (7, 14). 

 Στον προφήτη Ιεζεκιήλ (44, 1-2) προφητεύεται η αειπαρθενία της Παναγίας με την εικόνα της «κεκλεισμένης πύλης», από την οποία διέρχεται μόνον ο Κύριος, χωρίς αυτή να ανοιχθεί.
Για το αειπάρθενο της Παναγίας στις αγιογραφίες της οι ζωγράφοι ζωγραφίζουν τρία αστέρια. Στο μέτωπο και στις δύο πλάτες. Τα τρία αστέρια συμβολίζουν
την αειπαρθενία της Μαριάμ πριν, κατά και μετά τη γέννηση του Χριστού.

 Η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει ότι η Παρθένος Μαριάμ είναι αειπάρθενος. Ήταν δηλαδή παρθένος πριν, κατά και μετά τη γέννηση του Μεσσία. Το Χριστό Τον γέννησε παρθένος γυναίκα, για να φανερωθεί ότι ο Χριστός δε θα είναι συνηθισμένος άνθρωπος, γεννημένος από ανθρώπινη θέληση, αλλά γεννημένος από το θέλημα του Θεού. 

 Στη γέννησή Του ο Χριστός γεννήθηκε με υπερφυσικό τρόπο, γιατί η Μαριάμ δεν πόνεσε, όπως η κάθε γυναίκα. Ο πόνος του τοκετού δεν υπήρχε στην Παναγία, γιατί η γέννηση του Χριστού ήταν εκτός της τιμωρίας των Πρωτοπλάστων. Μετά τη γέννηση του Χριστού η Παναγία αφιερώθηκε στο έργο της περίθαλψης του Χριστού και της προσευχής. Όλο το είναι της το κατέλαβε η αγάπη στον Υιό και Θεό της.

Από το βιβλίο «Νεανικές Αναζητήσεις - Α' Τόμος: Ζητήματα πίστεως» (σελ.92), Αρχ. Μαξίμου Παναγιώτου, Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου

Στους Αγίους Τόπους τα πάντα σε οδηγούν,σου μιλούν...! Είναι παντού ο Χριστός!

Eρώτηση προσκυνήτριας σε αγιοταφίτη:
-Πάτερ,είμαστε σίγουροι ότι εδώ στην Αγία Γη είναι όλα τα άγια μέρη αυθεντικά;Μήπως όλα αυτά τα δημιούργησαν κάποιοι για να βγάζουν χρήματα;Πως είμαστε σίγουροι ότι ο Πανάγιος Τάφος
είναι πράγματι του Χριστού;Σας μπήκε εσάς κάποια στιγμή η αμφιβολία;
-Παιδί μου,
Κι εγώ ήλθα προσκυνητής πριν από χρόνια,και μάλιστα μόνον για μιά βδομάδα και να φύγω,αλλά κόλλησα!Χωρίς να μου πει κανείς,να μου δείξει και εξηγήσει πολλά,ένιωθα να μιλάνε οι πέτρες!
Πρωτοπήγα στο Ναό της Αναστάσεως και χωρίς να ξέρω που πέφτει καν ο Πανάγιος Τάφος,με οδηγούσε η ευωδία και ένα χέρι αόρατο!Στο Γολγοθά πνίγηκα από το άρωμα και τη χάρη!
Στο Σαραντάριο Ορος νόμισα ότι ψεκάζουν με γαρύφαλλα και κανέλλες το βράχο όπου προσευχόταν ο Κύριος!
Στον Αββά άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη νόμιζα ότι θα δω την οσία Μαρία την Αιγυπτία χωρίς καν να ξέρω ότι πέρασε από κει!
Στον δε Αγιο Σάββα τον Ηγιασμένο ενώ χτυπήσαμε την θύρα της μονής να μας ανοίξει ο πορτάρης μοναχός,μόλις άνοιξε,...ζαλίστηκα από τα θυμιάματα χωρίς κανείς να έχει θυμιατίσει εκείνη την ώρα,και μάλιστα έξω στη πόρτα του μοναστηριού!
Στους Αγίους Τόπους χωρίς να σου δείξει ή ξεναγήσει κανείς νιώθεις να σε οδηγούν οι βράχοι,τα σκαλοπάτια,η σκόνη και μόνον!
Τα πάντα σε οδηγούν,σου μιλούν...!
Είναι παντού ο Χριστός!
Είναι πανταχού παρών!
Διώξε την ολιγοπιστία και την αμφιβολία!

π.Ιγνάτιος

Και εἶναι πάλι φυσικό όταν δεν πιστεύουμε στον Θεό οὔτε και στον ἄνθρωπο πιστεύουμε.

«Κύριε, πότε σὲ εἴδομεν;».Ποῦ καὶ πότε τὸν εἴδαμε τὸν Χριστό;
Ἐδῶ τώρα εἶναι, ποὺ ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή,γιὰ τὴ δευτέρα παρουσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦκαὶ γιὰ τὴν κρίση τοῦ κόσμου, παίρνει ἕνα ἀπροσμέτρητο βάθος καὶ μιὰ μέγιστη κοινωνικὴ σημασία.

Ὄχι μεγάλα λόγια καὶ θεωρίες,ἀλλὰ μικρὰ καὶ καθημερινὰ πράγματα.Ὄχι τάχα θυσίες καὶ θεαματικὲς πράξεις,ἀλλὰ ψωμὶ γιὰ τὸν νηστικὸ καὶ ροῦχο γιὰ τὸν γυμνὸ κι ἕνα ποτήρι νερὸ γιὰ τὸν διψασμένο.

Τὸ ἐλάχιστο, ποὺ μπορεῖ νὰ δώσει ὁ καθένας κι ὄχι μόνο τὸ μέγιστο,ποὺ μποροῦν καὶ πρέπει νὰ δώσουν οἱ λίγοι.
Ὅταν καταδικάζουμε τὴν κοινωνικὴ ἀδικία καὶ ἀνισότητα,καὶ δὲν ἔχομε ἄδικο, ξεχνᾶμε πὼς ἡ ἀναλογία τῆς εὐθύνης πέφτει σὲ ὅλους.

Καὶ συμβαίνει ὅσοι μόνο φωνάζουν γι’ αὐτὰ τὰ πράγματα, νὰ μὴν εἶναι πάντα οἱ πιὸ φτωχοὶ καὶ ἀδικημένοι.
Ἀλλὰ εἶναι φυσικό·ὅταν τὸ κοινωνικὸ κήρυγμα δὲν ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Θεό, καὶ σὰν ἐφαρμογὴ τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ γιὰ δικαιοσύνη καὶ ἀγάπη, τότε χάνεται,σὰν ἀόριστη καὶ θεωρητικὴ διδασκαλία,ἔξω ἀπὸ τὰ πρόσωπα καὶ τὰ πράγματα,ποὺ εἶναι ἡ ζωή.
Καὶ εἶναι πάλι φυσικὸ ὅταν δὲν πιστεύουμε στὸν Θεὸ οὔτε καὶ στὸν ἄνθρωπο πιστεύουμε.
Τότε δὲν εἶναι ὁ ἄνθρωπος,σὰν ἀδελφός μας καὶ ἀδελφὸς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ μᾶς πονάει, ἀλλὰ τὸ δόγμα καὶ ἡ θεωρητικὴ διδασκαλία τοῦ κάποιου κοινωνικοῦ συστήματος,στὸ ὁποῖο πιστεύουμε.

Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Σερβίων καὶ Κοζάνης κυροῦ Διονυσίου

Πειραϊκή ΕκκλησίαΤεῦχος 312

πηγή

Η μετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη και δεν χάνεις τίποτε, όταν την ασκείς».

«Ο Θεός περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να έρθει να σου φωτίσει την διάνοια, να σου χαρίσει όλο τον Παράδεισο. Αυτό που νοσταλγούσες ένα, δύο, τρία, πέντε, είκοσι, πενήντα χρόνια, θα το πάρεις σε μιά στιγμή! Η μετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη και δεν χάνεις τίποτε, όταν την ασκείς».

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης († 9 Μαΐου 2019)

Φωτογραφία: Στην Ι.Μ. Τσέλιε της Σερβίας με τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς.

πηγή

Ο γιος του ραβίνου που από προτεστάντης έγινε ιερέας της Ορθοδοξίας!

 Η συγκλονιστική ιστορία της ζωής του Εβραίου π. Τζέημς Μπερνστάϊν, που έπειτα από πολλές αναζητήσεις βρήκε τον δρόμο του Θεού και σήμερα είναι κληρικός στην Ενορία του Αγίου Παύλου, κοντά στο Σιάτλ.
H ζωή του π. Τζέημς Μπερνστάϊν, ενός ορθόδοξου κληρικού της Μητρόπολης Βορείου Αμερικής, του Πατριαρχείου Αντιοχείας, θα μπορούσε να αποτελεί χωρίς κανέναν ενδοιασμό ιδανικό σενάριο κινηματογραφικής ταινίας.
Ο ίδιος, μεγαλωμένος στην Αμερική και γαλουχημένος με τις εβραϊκές παραδόσεις, πέρασε από ατέλειωτα σκαμπανεβάσματα και πολλές διακυμάνσεις, ώστε, τελικά, βρήκε τις απαντήσειςσε όλα τα υπαρξιακά ερωτήματά του στην ορθόδοξη πίστη.

 Ο πατέρας του, ο Ισαάκ, γεννήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, συγκεκριμένα το 1909, στην Αγία Γη, στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, όπου και ανδρώθηκε ακολουθώντας την ιουδαϊκή θρησκεία. Μάλιστα, θέλησε να αφιερωθεί και να γίνει ραβίνος.

 Το 1941 και ενώ ήταν σε εξέλιξη ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο ραβίνος και η σύζυγός του, μαζί με τα παιδιά τους, αποφάσισαν να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Διάλεξαν το τελευταίο πλοίο, που είχε προορισμό την Αμερική, και ταξίδεψαν μέσω της Αιγύπτου και της νότιας οδού της Αφρικής, καθώς στη Μεσόγειο και στον Ατλαντικό Ωκεανό καιροφυλακτούσαν πολεμικά πλοία και υποβρύχια.

Ο Αρνολντ, όπως ήταν το όνομα του π. Τζέημς, πρωτοβλέπει το φως αυτού του κόσμου στις 6 Μαΐου 1946 στο Λάνσινγκ της Πολιτείας του Μίσιγκαν. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να είχε τελειώσει, αφήνοντας πίσω του εκατομμύρια νεκρούς και αναρίθμητα ανοιχτά τραύματα, ωστόσο η πίστη του πατέρα του Αρνολντ άρχισε να κλονίζεται εξαιτίας της τραγικής μεταχείρισης που υπέστησαν οι Εβραίοι από τον Χίτλερ.

ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΑΚΙΣΤΗΣ

Η οικογένεια μετακομίζει στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, σε μια μη εβραϊκή συνοικία. Παρά τις αντιξοότητες που έχει προκαλέσει ο πόλεμος, συνεχίζουν να πηγαίνουν στην εβραϊκή Συναγωγή. Ο νεαρός Αρνολντ διακρίνεται για το κοφτερό μυαλό του. Ασχολείται με το σκάκι, καταφέρνοντας να βγει πρωταθλητής σε όλη την Αμερική σε ηλικία μόλις 13 ετών.

Λίγα χρόνια αργότερα αναδεικνύεται πρώτος, τρεις στις τέσσερις χρονιές, σε πρωτάθλημα σκακιού που έγινε μεταξύ των λυκείων της Νέας Υόρκης. Εκείνη την περίοδο βιώνει μια κατάσταση που θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή του. Πέφτει στα χέρια του η Καινή Διαθήκη, την οποία διαβάζει και επηρεάζεται τόσο πολύ, ώστε επιθυμεί να μεταστραφεί στον προτεσταντισμό. 

 Πλέον, ως ευαγγελικός προτεστάντης, ζει το 1967, για έναν χρόνο, στην πατρίδα του πατέρα του, το Ισραήλ, στα σύνορα της Ιερουσαλήμ και της Βηθλεέμ, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Εξι Ημερών. Οταν τελειώνουν οι εχθροπραξίες, μετακομίζει στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, στην πατρογονική εστία της οικογένειάς του, μένοντας μαζί με Αραβες χριστιανούς. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, ο Αρνολντ αποφασίζει να σπουδάσει οικονομικά στο Queens College του City University of New York, από όπου και παίρνει το πτυχίο του το 1970.

 Η πορεία της ζωής τον βρίσκει, όχι πολύ αργότερα, στο Σαν Φρανσίσκο, όπου πήγε για να ιδρύσει μια νέα ευαγγελική προτεσταντική εκκλησία. Ακριβώς εκείνη την περίοδο ασχολήθηκε ενεργά με μια πνευματική κίνηση της εποχής, που ονομαζόταν Κίνημα του Ιησού. Παραμένοντας στην Πολιτεία της Καλιφόρνιας, έγινε κληρικός της Ευαγγελικής Προτεσταντικής Εκκλησίας το 1975, από την οποία αποχώρησε το 1981 μαζί με τη σύζυγό του και τα παιδιά τους, με σκοπό να βαπτιστούν ορθόδοξοι χριστιανοί.
Από τη δυτική ακτή των ΗΠΑ βρέθηκε και πάλι στην ανατολική πλευρά, στη μεγαλούπολη της Νέας Υόρκης, εκεί όπου μεγάλωσε. Πλέον, ήξερε ποιος ήταν και τι ήθελε να κάνει στο υπόλοιπο της ζωής του.

ΘΕΟΛΟΓΟΣ
Το 1985 αποφάσισε να φοιτήσει στο Ορθόδοξο Σεμινάριο του Αγίου Βλαδιμήρου, από όπου το 1989 έλαβε το μεταπτυχιακό του στη Θεολογία. Δεν ήταν όμως μόνον ο ίδιος που επέστρεψε στα θρανία για να εμπλουτίσει τις γνώσεις και την εμπειρία του. Η σύζυγός του Μάρθα συνέχισε τις σπουδές της, παίρνοντας και αυτή μεταπτυχιακό στη Νοσηλευτική, με την ειδικότητα της μαίας.
Ο Αμερικανοεβραίος ορθόδοξος θεολόγος δεν επιθυμούσε μόνο να βαπτιστεί ορθόδοξος χριστιανός, αλλά είχε και τη ζέση να γίνει λειτουργός του Υψίστου.

ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ
Ετσι, στις 10 Ιουλίου του 1988 χειροτονήθηκε ιερέας της Μητρόπολης Βορείου Αμερικής, του Πατριαρχείου Αντιοχείας, και διακόνησε επί τρία συναπτά έτη στην Ενορία του Αγίου Αντωνίου στο Νιου Τζέρσι.
Εναν χρόνο αργότερα ο π. Τζέημς βρέθηκε στην Πολιτεία της Ουάσινγκτον, κοντά στα σύνορα των ΗΠΑ με τον Καναδά, όπου έως σήμερα συνεχίζει να διακονεί ως ιερέας στην Ενορία του Αγίου Παύλου, κοντά στο Σιάτλ. Μάλιστα, με τη βαθιά εμπειρία του, τις παραινέσεις και τις νουθεσίες του συνέβαλε με πολύ ουσιαστικό τρόπο στη μεταστροφή μιας μεγάλης κοινότητας προτεσταντών στην Ορθοδοξία!

Ορθόδοξη Αλήθεια

dimokratianews

Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου σε ενοχλούν και δεν μπορείς να εύρεις την ειρήνη της ψυχής σου, θυμήσου τα εξής:

ΌΣΙΟΣ ΙΩΣΗΦ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

Σε κάποια μοναχή ο Όσιος είπε τα ακόλουθα: «Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου σε ενοχλούν και δεν μπορείς να εύρεις την ειρήνη της ψυχής σου, θυμήσου τα εξής:
1. Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου που θέλεις να διορθώσεις σε ενοχλούν, σε εκνευρίζουν και χάνεις την ειρήνη σου, τότε αμαρτάνει και εσύ. Η αμαρτία δεν διορθώνεται με την αμαρτία, αλλά με την ταπείνωση.
2. Ο ζήλος που θέλει να καταστρέψει όλα τα κακά είναι από μόνος του ένα μεγάλο κακό.
3. Μέσα στο μάτι σου υπάρχει ένα μεγάλο δοκάρι και εσύ προσέχεις το κάρφος στο μάτι του αδελφού σου.
4. Υπάρχουν ατέλειες που είναι αναπόφευκτες και άλλες που μπορεί να είναι ευεργετικές. Το καλό δοκιμάζεται από το κακό.
5. Το παράδειγμα της μακροθυμίας του Θεού πρέπει να χαλιναγωγήσει την ανυπομονησία μας, που μας στερεί την ειρήνη.
6. Το παράδειγμα του Ίδιου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας φανερώνει με πόση ταπείνωση και καρτερία πρέπει να υπομένουμε την ανθρώπινη αμαρτία. Αν δεν έχουμε κάποια θέση ευθύνης έναντι των άλλων, πρέπει να αντιμετωπίζουμε την αμαρτία τους με εμπάθεια.
7. Κάθε άνθρωπος καταδικάζει εκείνες τις αμαρτίες των άλλων, για τις οποίες κατηγορείται ο ίδιος.
8. Για τις πράξεις των άλλων δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να μας ηρεμεί περισσότερο όσο η σιωπή, η προσευχή και η αγάπη».
Διαβάστε και  Όσιος Ιωσήφ της Όπτινα(+9 Μαίου 1911)

«Καμία έκπληξη πλέον για τα βέβηλα τηλεσκευάσματα που κάθε χρόνο συκοφαντούν την πίστη μας λίγο πριν το Πάσχα»…

Του Νεκτάριου Δαπέργολα 
Διδάκτορα Βυζαντινής Ιστορίας

 Πέρασε το Πάσχα και βεβαίως για μια ακόμη χρονιά γίναμε αυτόπτες μάρτυρες της συνηθισμένης πλέον προσπάθειας να συκοφαντηθεί ο Χριστός μας, να σπιλωθούν η Παναγία και οι Απόστολοι, να αποδομηθεί το μέγα γεγονός της Αναστάσεως, να καθυβριστεί με κάθε δυνατό τρόπο η πίστη μας.

Ο λόγος για πλείστα τηλεοπτικά και κινηματογραφικά σκευάσματα, που:
α) είτε καταχωρούνται στο πεδίο της δήθεν καλλιτεχνικής δημιουργίας (όπως διάφορες ταινίες που παίζονται τη Μεγάλη Εβδομάδα και πού συνήθως περιέχουν μεγάλες πλάνες, αποδομητικές οπτικές γωνίες ή και απίστευτες βλασφημίες για το πρόσωπο του Χριστού και της Παναγίας, ενώ θυμίζω ότι και άλλες μαγαρισιές, σαν τον διαβόητο «Κώδικα ντα Βίντσι», πάλι λίγο πριν το Πάσχα είχαν κάποτε πρωτοεμφανιστεί),

β) είτε φέρουν τον μανδύα της επιστημονικής ανακάλυψης (όπως η προ ετών αθλιότητα με την - βάσει δήθεν ευρεθέντος DNA - αναπαράσταση ενός δύσμορφου προσώπου που τάχα ανήκε στον Χριστό ή όπως τα απερίγραπτα ντοκιμαντέρ περί «κατασκευής ενός Μεσσία», περί του πώς...φτιάχτηκε ο Χριστιανισμός, περί των…απογόνων του Ιησού κλπ.
Ελεεινά δηλαδή και χυδαία τηλεσκευάσματα που έχουν πάει τον όρο «βλασφημία» σε πρωτόγνωρα ύψη. Αυτά όλα πλημμυρίζουν τις μικρές οθόνες μας καθ’ όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα ή και ακόμη περισσότερο.

  Και επειδή υπάρχουν δυστυχώς ακόμη και σήμερα κάποιοι που δηλώνουν απορημένοι με όλα αυτά (πράγμα λογικό για όποιον βλέπει μόνο κάποια δέντρα, αλλά αγνοεί το δάσος), ας θεωρήσουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση: όχι δηλαδή ως τα νοσηρά αποκυήματα κάποιων διαταραγμένων ή πλανεμένων «ερευνητών» και καλλιτεχνικών «δημιουργών», αλλά απολύτως εντεταγμένα μέσα στον ευρύτερο χώρο που τα γεννά (ή για την ακρίβεια, τα εξεμεί). 
 Μόνον έτσι άλλωστε μπορούν και η υπερπροβολή και η μεγάλη τους συχνότητα να ερμηνευθούν, αλλά και το ίδιο τους το περιεχόμενο να αξίζει τελικά μιας αντιμετώπισης κατά τι πολυπλοκότερης από την απλή λύπη, την αγανάκτηση, την οργή ή και τον σαρκασμό μας.

  Εκείνο που οφείλουμε κατ’ αρχάς άπαντες να κατανοήσουμε είναι πως εδώ και πολύ καιρό διάγουμε πνευματικά (αλλά και πολιτικο-οικονομικά) τον σκοτεινότερο ίσως Μεσαίωνα που γνώρισε ποτέ η ανθρώπινη Ιστορία. 
 Όποιος ακόμη θέλει να πιστεύει ότι ζει σε φωτεινή περίοδο ελευθερίας, δημοκρατίας και πνευματικής προόδου, είναι απλούστατα - και λίαν επιεικώς - παντελώς ανόητος. 
  Αιρέσεις επί αιρέσεων και σέχτες επί σεχτών λυμαίνονται τον πλανήτη, ποδηγετώντας τη σκέψη των ατέλειωτων ανθρώπινων κοπαδιών που τις ακολουθούν, ο αποκρυφισμός και η μαγεία δεν κυριαρχούν απλώς σε δεύτερο πλάνο, αλλά διαφημίζονται πλέον συστηματικά και απροκάλυπτα ακόμη και μέσα από ταινίες αυτοφερόμενες ως παιδικές, ενώ πάνω απ’ όλα αυτά (και σε εμφανή σχέση μαζί τους) υπάρχει το γνωστό πανίσχυρο υπερκαπιταλιστικό-σιωνιστικό δίκτυο, που κατέχει απολύτως τον έλεγχο του πλούτου, της επιστήμης και της τεχνολογίας και κινεί τα νήματα όλων των παγκόσμιων πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων, επιδιώκοντας τη συγχώνευση των λαών της γης μέσα στον παγκοσμιοποιημένο χυλό της Νέας Τάξης. Επιδιώκοντας έναν Γενναίο, Νέο Κόσμο (για να θυμηθούμε και τον Άλντους Χάξλεϊ), ένα κόσμο ομογενοποιημένο οικονομικά (υπό τη μπότα της Παγκόσμιας Τράπεζας και μιας διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας), πολιτισμικά (υπό το προκάτ απόλυτο χάος της λεγόμενης Πολυπολιτισμικότητας) και θρησκευτικά (μέσα από τον συγκρητισμό και την προώθηση της Πανθρησκείας της Νέας Εποχής). Ένα κόσμο που δεν θα