ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Σάββατο 18 Μαΐου 2019

«Αυτό δεν είναι αρκετό, δεν θα σωθούν αυτοί οι άνθρωποι με τα καλά τους έργα»;(Αγ.Λουκάς Κριμαίας)

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
  Μεταξύ των ανθρώπων που ζουν γύρω μας υπάρχουν και αυτοί που δεν πιστεύουν στον Θεό και όμως κάνουν πολλά καλά έργα. 
Συχνά ακούω την έξης ερώτηση” «Αυτό δεν είναι αρκετό, δεν θα σωθούν αυτοί οι άνθρωποι με τα καλά τους έργα»;
Πρέπει οπωσδήποτε να δώσω την απάντηση. Όχι, δεν θα σωθούν μόνο με τα καλά έργα. 
Γιατί δεν θά σωθούν; Γιατί έτσι είπε ό Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός, όταν «επηρώτησε… νομικός, πειράζων αυτόν και λέγων” διδάσκαλε, ποια εντολή μεγάλη εν τω νόμω; ό δέ Ιησούς εφη αύτώ αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου., ,αυτή εστί πρώτη και μεγάλη εντολή, δευτέρα δε όμοια αύτη’ αγαπήσεις τον πλησίον σου ώς σεαυτόν» (Μτ. 22, 35-39).

Άγιος Λουκάς αρχιεπίσκοπος Κριμαίας ο Ιατρός

Κυριακή του Παραλύτου-Η χαρά της καινούργιας αρχής είναι πέρα από κάθε τυπολατρία

“Ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ: σάββατόν ἐστίν. Οὐκ ἔξεστίν σοι ἆραι τόν κράβαττον” (Ἰωάν. 5, 10)

“Έλεγαν οι Ιουδαίοι άρχοντες στον θεραπευμένο: Είναι Σάββατο, και δεν επιτρέπεται να σηκώνεις το κρεβάτι σου”
Αποτέλεσμα εικόνας για PARALITICUL INGER
  Πόσες φορές στην ζωή μας δεν βλέπουμε την πραγματική σημασία των γεγονότων που ζούμε, αλλά επιμένουμε σε λεπτομέρειες οι οποίες κρύβουν την ουσία; Ένα “ναι μεν, αλλά” κυριαρχεί στην σκέψη μας, καθώς η ψυχή μας κυριαρχείται από το σαράκι του φθόνου για τον άλλο, για τα επιτεύγματά του, για την πρόοδό του, για τα θαυμαστά σημεία που επιτελεί.

  Ο φθόνος έρχεται ως συνέπεια ελλείμματος ψυχικής γενναιότητας, φόβου ότι οι επιτυχίες του άλλου θα μειώσουν την σημασία της δικής μας παρουσίας στην ζωή, θέαση του κόσμου στην προοπτική της εξουσίας και της κυριαρχίας, είναι πάθος το οποίο άλλοτε εμφανίζεται φανερά, άλλοτε λανθάνει στον λόγο, την σκέψη, την καρδιά, την απόφασή μας να μην αναγνωρίσουμε την αξία του άλλου. Ο φθόνος οδηγεί σε παραστρατήματα. Ο φθόνος όμως κάνει και την ζωή μας μίζερη. Της στερεί την χαρά, διότι τα όποια επιτεύγματα των άλλων δεν θα έπρεπε να είναι τίποτε άλλο παρά αφορμή χαράς για μας, καθώς ο πλησίον μας είναι ο αδελφός μας!

  Οι Ιουδαίοι, όταν είδαν τον Χριστό να θεραπεύει έναν επί τριάντα και οκτώ έτη παράλυτο, δεν χάρηκαν με το θαύμα, αλλά εστίασαν σε μία λεπτομέρεια εντελώς ανούσια τόσο για τον θεραπευτή όσο και για τον θεραπευμένο. Η ημέρα που έγινε το θαύμα ήταν το Σάββατο, στο οποίο δεν επιτρεπόταν η εργασία. Έτσι το ότι ο πρώην παράλυτος πήρε στους ώμους του το κρεβάτι του, τον τόπο της ουσιαστικής ταφής του, και το μετέφερε ως σημείο του θαύματος, θεωρήθηκε από τους Ιουδαίους παράβαση της τυπολατρίας του μωσαϊκού νόμου. “Ναι μεν, αλλά”, για το θαύμα. Δεν μπορούσαν να αμφισβητήσουν το γεγονός, απέρριψαν όμως την θεϊκή καταγωγή του θεραπευτή και βρήκαν ευκαιρία να επιτιμήσουν τον θεραπευμένο. 
Ένας ψύχραιμος παρατηρητής θα επεσήμανε την μικρότητα. Θα τους έλεγε ότι δεν επιτρέπεται να φθονούν με τόσο αρρωστημένο τρόπο τον νικητή του θανάτου που ανέστησε τόσο από τον πνευματικό όσο και από τον κοινωνικό θάνατο της μοναξιάς, καθώς και από την σωματική έλλειψη έναν ταλαιπωρημένο άνθρωπο. Ένας ψύχραιμος παρατηρητής θα τόνιζε στον θεραπευμένο ότι η χαρά

Στέλνω, ξαναστέλνω τὸ δαίμονα ἐναντίον της, μὰ τίποτα.Γυρίζει ὀπίσω ἄπρακτος.(Πραγματικό γεγονός)

Αποτέλεσμα εικόνας για old woman orthodox church 
Στὸ χωριὸ Μονολίθι Ἰωαννίνων, ζοῦσε γύρω στὰ 1960 μιὰ οἰκογένεια εὐλογημένη, η κυρὰ Σταυρούλα Μάνθου μὲ τὸν ἄντρα καὶ τὰ δυὸ παιδιά τους. Ὁλημερὶς στὰ χωράφια μὲ τὰ φουντωμένα καλαμπόκια καὶ τὰ καταπράσινα τριφύλλια, πότιζε, σκάλιζε, φρόντιζε τὰ ζωντανά τους.
 Μὰ οἱ Κυριακὲς καὶ οἱ μεγάλες σχόλες ἦταν γι’ αὐτὴν μέρες ξέχωρες, εὐλογημένες. Ἑτοίμαζε τὸ καλοζυμωμένο της πρόσφορο, ἔγραφε τὰ ὀνόματα γιὰ ζωντανοὺς καὶ πεθαμένους δικούς της, τὸ τύλιγε εὐλαβικὰ στὴν ἄσπρη ὑφαντὴ πετσέτα μὲ τὸ κοφτὸ ἀνεβατὸ καὶ τὶς δαντέλες, ἔκανε τὸ σταυρό της καὶ χαράματα ξεκίναγε γιὰ τὴν ἐκκλησία. Ἔπαιρνε τὸ μονοπάτι μὲ τὴν ἀπότομη κατηφοριά, μίας ὥρας δρόμο ἀπὸ τοῦ Ἄϊ Γιώργη τὸ συνοικισμό, γιὰ τὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδας. Ἄνοιξη καὶ χειμώνα, μὲ τὶς νεροποντὲς καὶ τοὺς ἀγέρηδες, δυσκόλευαν πολὺ τὰ πράγματα στὴ λασπωμένη κατηφόρα. Καὶ στὸ γυρισμὸ λαχάνιαζε στὸν κοφτὸ ἀνήφορο. Μὰ ἡ κυρὰ Σταυρούλα τ’ ἀψηφοῦσε ὅλα. Γοργοχτυποῦσε ἀπὸ λαχτάρα ἡ καρδιά της. Νὰ λειτουργηθεῖ, νὰ πάρει μέσα της τὸν ἀφέντη Χριστὸ μὲ τὴν ἁγία Κοινωνία! Κι ἦταν καὶ ἄλλες μέρες γιορτινές, ποὺ ἡ ἴδια μὲ λειτουργίες, «ἄνοιγε» κοντινά τους ἐξωκκλήσια.

 Ἐκεῖνα τὰ χρόνια στὸ χωριὸ τῆς Ἄρτας Κάτω Γρεκικὸ ζοῦσε ὁ ξακουστὸς μάγος Γεώργιος Τριαντάφυλλος, γνωστὸς γιὰ τὸ διαβολικό του ἔργο ὄχι μόνο στὰ γειτονικὰ Τζουμερκοχώρια, ἀλλὰ καὶ στὴν κοντινὴ Μακεδονία, ἀκόμη καὶ στὴν Ἰταλία.

Εἶχε προμηθευτεῖ τὰ σχετικὰ βιβλία μὲ τὶς προσευχὲς καὶ ἐπικλήσεις τῶν δαιμόνων καὶ ἦταν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος σὲ ὅλη τὴν περιοχή.
 Στὸ σπίτι τῆς Κυρὰ Σταυρούλας ὅλα κυλοῦσαν ἥσυχα. Βασίλευε γλυκιὰ εἰρήνη καὶ ἀγάπη ζηλευτή. Κάποτε ὅμως οἱ συγγενεῖς τοῦ ἀνδρὸς της πῆραν μία ἀπόφαση γιὰ ἕνα θέμα γενικότερο στὸ σόι τους. Μὰ ἡ κυρὰ Σταυρούλα δὲν συμφωνοῦσε καὶ μὲ τὸν τρόπο της τὸν καλὸ ἔλεγε. Δὲν ἦταν συμφέρον γιὰ τὸ σπίτι της. Ἐκεῖνοι ἐπέμεναν, τὸ ἴδιο καὶ ἡ κυρὰ Σταυρούλα. Κι ἐκεῖνοι γιὰ νὰ πετύχουν τὸν παράνομο σκοπό τους, ξεκίνησαν μία καὶ δυὸ γιὰ τὸν Τριαντάφυλλο.
-Θὰ τὴν κανονίσουμε μεῖς. Ἀκοῦς ἐκεῖ, ἔλεγαν πεισματωμένοι.
Τοὺς ἄκουσε ὁ μάγος μὲ προσοχή.
-Μὴν ἀνησυχεῖτε καθόλου. Θὰ γίνει ὅπως τὸ θέλετε καὶ μὲ τὸ παραπάνω. Θὰ τὴν δέσω

Παρασκευή 17 Μαΐου 2019

Γνωρίζεις την Αγία Τούμπα;

Αποτέλεσμα εικόνας για τούμπες

Διαμαρτυρήθηκε ένας πρώην ποδοσφαιριστής Αγιονορείτης Καλόγηρος καθώς ήταν μουντζουρωμένος από τα γράσα μία χαλασμένης γεννήτριας που επισκεύαζε.

-Αστα αδελφέ,πάθαμε λούμπα(εξαπάτηση).Μας την πούλησαν για καλή και αυτή βγήκε σκάρτη.Μα από πού βαστάς εσύ;
-Είμαι από την Τούμπα Θεσσαλονίκης.
-Μήπως είσαι και ΠΑΟΚΤΖΗΣ ;
-Ναι.
-Γνωρίζεις τάχατες τι σημαίνει Θεολογικά το ΠΑΟΚ ;
-Όχι
-Σημαίνει «ΠΑράδεισος, Όχι Κόλαση .»
-Ααα δεν το ήξερα.
Και αφού είσαι από την Τούμπα, την γνωρίζεις την Αγία Τούμπα; .
-…όχι.
-Σου αποφαίνονται συνέχεια οι άλλοι: «τι τα θες καϋμένε; Θεούσος θε’να γίνεις; νηστείες, εγκράτεις, αγρυπνίες, εξομολογήσεις , ταπείνωση και με το Σταυρό στο χέρι…όσα σου λένε οι παπάδες είναι ψέμματα και παραμύθια…γλέντα εκεί την ζωή σου όσο προλαβαίνεις.
Όταν όμως τελειώσουν τα δίφραγκα και έρθει η στιγμή να μας καλέσει ο Θεός για την αιώνια ζωή τότε θα δούμε μετά θλιβερής εκπλήξεως πως όλα θα έρθουν τούμπα.
Τότε θα καταλάβουμε πως όλος ο βίος μας ήταν ένα λάθος και μία απάτη. Ό,τι θεωρούσαμε ως βόλεμα στη ζωή αυτή θα γίνει χαντάκωμα και γκρεμός.Μα τότε είναι πια αργά, «εκ της απομακρύνσεως από του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται».
 Γι'αυτό να έχουμε μετάνοια βαθιά και εξομολόγηση συνεχή, διότι και ο άνθρωπος μοιάζει με αυτό το μαραφέτι που όλο χαλνά και θέλει επισκευή αδιάκοπη από τον Χριστό.
Είθε λοιπόν ,σαν έρθει η στιγμή, ο Θεός να μας έχει τότε στην σωστή πλευρά αυτής της τούμπας για να γλυτώσουμε απ’την αιωνία λούμπα.
π.Διονύσιος Ταμπάκης

Πέμπτη 16 Μαΐου 2019

...των Ελλήνων το φως...

Η εικόνα ίσως περιέχει: εσωτερικός χώρος
Μα πάντα των Ελλήνων το φως παραμένει, 
εκείνη η χαραγματιά του Σταυρού, 
απο λαμπάδα Αναστάσεως αναμμένη...

Κύριε, βρέξον εις την καρδίαν μου την δρόσον της χάριτός σου.

Η εικόνα ίσως περιέχει: δέντρο, ουρανός, φυτό, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση και νερό
Τοπίο μαγευτικό από την Ιεριχώ,στις γάργαρες πηγές του Προφήτου Ελισσαίου.
Ένα ονειρεμένο μέρος μέσα στη σκόνη, στην έρημο και στη ξηρασία,
σαν τις άνυδρες ψυχές μας,που τις αναζωογονεί ο Χριστός!
ΑΓΙΑ ΓΗ - ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ.

π.Ιγνάτιος Καζάκος
φωτο: Samih Castro Mukarker

Ο Οικουμενισμός κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Σχετική εικόνα

Μαρτυρία Δημήτριου Τσελεγγίδη 

Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. στον τομέα Δογματικής

  Στη συνέχεια, θα πω κάτι, το οποίο έχει να κάνει με προσωπική κατάθεση. Συνδεόμουνα επί δεκαετίες με τον π. Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, του οποίου το ήθος και το φρόνημα είναι εγνωσμένα.Είναι εγνωσμένο, επίσης, ότι είχε κι αυτός «πνευματική τηλεόραση».Όσον αφορά εμένα, πολλές φορές πήγαινα με την πρόθεση, να θέσω κάποια ερωτήματα πολύ συγκεκριμένα, με μία αξιολογική σειρά, και χρησιμοποιώντας το δικό μου λεξιλόγιο.
Και όταν πήγαινα κοντά του, χωρίς να του θέσω καν την ερώτηση, μου απαντούσε με αυτήν τη διαδοχή των ερωτημάτων που είχα και με το λεξιλόγιό μου. Το λέω, ως προσωπική πείρα. Δεν αποτελεί κάτι καινοφανές. Αυτό συνέβαινε και με πολλούς άλλους.

Κάποτε, λοιπόν, νεαρός τότε καθηγητής στη Θεολογική, μιλάμε τώρα πριν από τριάντα χρόνια, του είπα το εξής:
Επειδή και στη Θεολογική Σχολή, ιδιαίτερα τής Θεσσαλονίκης, το κλίμα του Οικουμενισμού ανθεί, είχα κάποια έντονα προβλήματα καί ερωτήματα, επειδή έβλεπα να εκπροσωπείται από σεβαστούς, κατά τα άλλα,καθηγητές.
Φυσικά, τόσο η συνείδησή μου όσο και οι γνώσεις μου αντιδρούσαν μεν,ήθελα όμως, πέρα από την επιστημονική μου θέση, να έχω και την χαρισματικήαπάντηση, πράγμα το οποίο έκανα και σε πάρα πολλά άλλα θέματα.
Τον ρώτησα, λοιπόν, επί του συγκεκριμένου, μήπως μπορεί να μου πεί τι πράγμα είναι ο Οικουμενισμός. Μου απήντησε απερίφραστα και χωρίς καμμία δυσκολία:

«Αυτήν την ερώτηση, παιδί μου, μου την έχει κάνει κι ένας ακόμη νωρίτερα από σένα. Εγώ, εδώ πέρα επάνω, βρίσκομαι σαράντα χρόνια στα βράχια.
Έχω ξεχάσει και τα ελληνικά μου»- σημειωτέον τελείωσε σχολαρχείο – «αλλά μ’ αυτό το θέμα δεν έχω ασχοληθεί.
Γι’ αυτό, επειδή έπρεπε να το απαντήσω, αφού δέχτηκα ερώτημα και δεν είχα καμία γνώμη πάνω στο θέμα, πήγα στο κελλί μου και προσευχήθηκα και ρώτησα τον Χριστό να με πληροφορήσει τι είναι ο Οικουμενισμός.
Πήρα την απάντησή του, η οποία είναι, ότι ο Οικουμενισμός έχει πνεύμα πονηρίας και κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα».
Και τον ρώτησα, πως ακριβώς πιστοποιήθηκε αυτό.
 Μου απάντησε, πως «μετά την προσευχή γέμισε το κελλί μου από αφόρητη δυσωδία, η οποία μου έφερνε ασφυξία στην ψυχή, δεν μπορούσα να αναπνεύσω

...η σοφία του κόσμου εκείνου ήταν μια ολοφάνερη μωρία και πνευματική τύφλωση

 Αυτή την αλήθεια υπογραμμίζει στις Επιστολές του κι ο απόστολος Παύλος, τονίζοντας ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα των ημερών του -εθνικός και ιουδαϊκός κόσμος- βρίσκονταν κάτω από την «οργήν του Θεού»(Ρωμ. α'18).
  Διότι αυτά που έπρεπε να οδηγούν στο Θεό- οι φυσικές δυνάμεις, ο ουρανός, ο ήλιος, η σελήνη, τα αστέρια, τα ζώα, τα έργα της Τέχνης και του Πνεύματος, οι άρχοντες, ο αυτοκράτορας- θεοποιήθηκαν. Κι οι λογικοί άνθρωποι γονάτισαν και τα λάτρευσαν! Τα Ελευσίνια Μυστήρια με τις απαίσιες αισθησιακές τελετές τους και τις αναίσχυντες παρελάσεις τους· οι αιγυπτιακοί ναοί με τα αποκρουστικά κυνοκέφαλα και ψαροκέφαλα τέρατα τους· η χθόνια θεά της Μ.Ασίας με τους εκατό μαστούς· οι στήλες στη Συρία με τις ανήθικες παραστάσεις· η θεοποίηση και τα ιερά μνημεία του Άπιος, όλα αυτά βεβαιώνουν πως η σοφία του κόσμου εκείνου ήταν μια ολοφάνερη μωρία και πνευματική τύφλωση.

Νικ.Π.Βασιλειάδη, Νεοειδωλολατρία, το σύγχρονο προσωπείο του Αντιχρίστου. Εκδ., "Ο Σωτήρ" Αθήναι 2014, σελ.135-136

Τετάρτη 15 Μαΐου 2019

Πώς είναι δυνατόν να απορρίπτεις ένα Μυστήριο και κάποιο άλλο να το αποδέχεσαι;


  Διαπιστώνω για άλλη μια φορά την φοβερή έλλειψη ορθόδοξων κριτηρίων από τους "πιστούς χριστιανούς" που χαρακτηρίζουν έναν κληρικό που αμνηστεύει τις προγαμιαίες σχέσεις ή αφήνει υπονοούμενα ότι "δεν έγινε και τίποτα" εάν ζεις σαρκικά και άσωτα ή προβάλει ως ακραίο τον κανόνα ακοινωνησίας σε ανάλογες περιπτώσεις, ως προοδευτικό και άξιο, ενώ τον πνευματικό που τηρεί τα παραδεδομένα των Θεοφόρων Αγίων Πατέρων μας, που λέγει την αλήθεια στον πιστούς όσο σκληρή κι αν είναι, που δεν κάνει εκπτώσεις χάριν της ανθρωπαρέσκειας, να χαρακτηρίζεται κληρικός με παρωπίδες, οπισθοδρομικός, συντηρητικός και χριστοταλιμπάν.
Είναι πραγματικά λυπηρό οι χριστιανοί να αναπαύονται σε λόγους που νοθεύουν την Αλήθεια.

 Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι όταν κατ'επιλογήν μας και επαναλαμβανόμενα αυτονομούμαστε από τον τρόπο της Εκκλησίας δεν μας φταίει ο πνευματικός μας που μας λέγει ότι δεν θα κοινωνήσουμε. Η Εκκλησία αγκαλιάζει όλη την ζωή του ανθρώπου. Όταν εμείς αυτονομούμαστε από το Σώμα της Εκκλησίας, με την πράξη μας να επιλέξουμε μία σαρκική σχέση εκτός γάμου, τότε ο πνευματικός μας απλά μας λέγει απλά αυτό που έχει γίνει και μας δείχνει τον δρόμο της επιστροφής μας.
 Με άλλα λόγια, το να μην κοινωνήσει ο χριστιανός δεν αποτελεί τιμωρία, αλλά φανέρωση αυτού που ήδη έχει συμβεί μέσα του. Το να μην κοινωνήσεις δεν είναι επιλογή του πνευματικού σου αλλά δική σου επιλογή.
Δεν θέλεις να συμμετάσχεις στο Μυστήριο του Γάμου αλλά θέλεις να συμμετάσχεις στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας;
Πώς είναι δυνατόν να απορρίπτεις ένα Μυστήριο και κάποιο άλλο να το αποδέχεσαι;
 Το να έρχονται λοιπόν τώρα κάποιοι κληρικοί και να αμνηστεύουν όχι μόνο τα σαρκικά αμαρτήματα (αλλά κυρίως αυτά) διότι αυτά είναι που "καίνε" τους νέους, στο βωμό των like και της διατήρησης ενός "προοδευτικού-σύγχρονου" προφίλ κληρικού είναι αισχρό και απίστευτα δαιμονικό.

 Άκου νέε μου: ναι! Θα ζοριστείς, ναι! Πρέπει να ασκηθείς, ναι! Πρέπει να εγκρατευτείς, να ζεις με παρθενία, να ζεις όπως σε καλεί να ζεις ο Χριστός. Εάν δεν θέλεις (μη μου λες ότι δεν μπορείς) είναι δικαίωμά σου. Όμως μην μου λες ότι θέλεις και τον Χριστό. Μάλλον δεν έχεις καταλάβει τι είναι η Θεία Κοινωνία.

Άκου νέα μου: η Εκκλησία έχει την Αλήθεια. Η Αλήθεια λοιπόν δεν αλλάζει, διότι

Κάθετι που σε αποσπά και χωρίζει από την προσευχή, να την αφήνεις έξω από την πόρτα της εκκλησίας

 Θεόφιλος μοναχός Λαυριώτης (1885 - 1975)

«Η προσευχή με την υπακοή, πρέπει σαν αδελφές να είναι ενωμένες, όπως είναι οι φτερούγες στα πουλιά, για να μπορεί ο άνθρωπος να έχει πνευματική προκοπή και να πετάει με το νού του από τα γήινα στα ουράνια. 
 Όταν μπαίνεις στην εκκλησία για να προσευχηθείς, θα πρέπει κάθε έννοια, κάθε φροντίδα και μέριμνα, που σε αποσπά και χωρίζει από την προσευχή, να την αφήνεις έξω από την πόρτα της εκκλησίας, αν θέλεις να δέχεται ο Θεός την προσευχή και την ψαλμωδία σου και να έχεις μισθό αιώνιο».

Τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ σατανᾶς τήν μισεῖ


Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΙΚΗ ΚΑΤΑ ΔΙΑΒΟΛΟΥ
 'Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι θά κατακριθοῦμε, ἀπό τόν κενό τάφο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τόν κενό τάφο τῆς Παναγίας μας. 
 Οἱ ἄλλοι (ἑτερόδοξοι), θά κατακριθοῦνε ἀπό τόν γεμάτο τάφο τῶν ἀρχηγῶν τους. Ἐμεῖς θά κατακριθοῦμε, γιατί δέν πιστεύουμε στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί οἱ ἄλλοι θά κατακριθοῦν, γιατί πιστεύουν σέ πεθαμένους ἀνθρώπους. 
Τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ σατανᾶς τήν μισεῖ. Γι΄ αὐτό καί ὅταν πεῖς, Χριστός Ἀνέστη, σέ ἕναν αἱρετικό, τό μόνο πού δέν θά σοῦ πεῖ εἶναι, Ἀληθῶς Ἀνέστη!''

ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Το Μνημείο για τη Γενοκτονία των Αρμενίων

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Μια ηλικιωμένη καθαρίζει εθελοντικά το Μνημείο για τη Γενοκτονία των Αρμενίων στο Τσιτσερνακαμπέρντ.

 Η τοποθεσία του είναι πάνω σε λόφο που βρίσκεται στο Γερεβάν, πρωτεύουσα της Αρμενίας. Οι 12 λίθινες πλάκες κυκλικά τοποθετημένες και λιγογερμένες προς τα εμπρός, αντιπροσωπεύουν τις 12 επαρχίες της Δυτικής Αρμενίας οι οποίες τώρα αποτελούν τουρκικό έδαφος.

Τρίτη 14 Μαΐου 2019

Κατεβάστε το σποτ που φτηναίνει την πατρίδα

 Î‘ποτέλεσμα εικόνας για ΠΑΤΡΙΔΑ

 Ένα ολόκληρο προεκλογικό σπότ με τον πρωθυπουργό να προσβάλει βάναυσα την έννοια της πατρίδας προβάλλεται από προχτές και δεν ιδρώνει κανενός το αυτί. Απόδειξη ότι η εκπαιδευτική αποδόμηση της πατρίδας στη συνείδηση των Ελλήνων πέτυχε το στόχο της. Έχει κάνει τους Έλληνες κάτοικους χώρου και όχι χώρας. Τέτοιους, που κανείς δε μοιάζει να προσβάλλεται από τις νέες αμορφωσιές του πρωθυπουργού για τον τόπο.

 Στο σπότ που παίζεται διαρκώς στην τηλεόραση με τίτλο ΠΑΤΡΙΔΑ, ο πρωθυπουργός που δεν έχει ιδέα από πατρίδα το αποδεικνύει κι όλας με τις θολοδιεθνιστικές αρλουμπολογίες του. Και μας περιγράφει με στόμφο και επιθετικότητα:

 «Πατρίδα δεν είναι οι κραυγές των πατριδοκάπηλων. Πατρίδα είναι οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτήν την πατρίδα. Πατρίδα είναι κι εκεί που οι πολλοί μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια. Πατρίδα είναι εκεί όπου οι εργαζόμενοι έχουν δικαιώματα, όχι εκεί που ξεζουμίζονται με 12ωρα και 300 ευρώ. Πατρίδα είναι εκεί όπου Υγεία και Παιδεία είναι καθολικό δικαίωμα, όχι εκεί που είναι προνόμιο των λίγων. Εκεί όπου η νέα γενιά έχει προοπτική, που μπορεί να ονειρεύεται μία καλύτερη ζωή. Πατρίδα είναι εκεί όπου το μέλλον της μπορεί να το ορίζει ο ίδιος ο λαός, όχι εκεί που βασιλεύει το ψέμα, η προπαγάνδα, η οικογενειοκρατία. Γι’ αυτήν την πατρίδα εμείς θα δώσουμε τη μάχη».
 Για όποιον δεν κατάλαβε, το κήρυγμα του πρωθυπουργού είναι ακριβώς πάνω στην Τρίτη Διεθνή. Όπου «εμείς δεν έχουμε πατρίδα, ούτε αγίους με σπαθιά, μόν’ έχουμε τα δυό μας χέρια που μας ζουν απ’ τη δουλειά». Και επειδή δεν έχουμε πατρίδα παρά το μόνο ιδανικό μας είναι η δουλειά, και να περνάμε καλά, όπου υπάρχει ευημερία και δουλειά είναι πατρίδα μας. Αυτό λέει στο λαό ο πρωθυπουργός της χώρας, που του ζητάει να τον ψηφίσει!

 Επειδή όμως πατρίδα δεν είναι μόνο η ευημερία, όπως τη θέλει το σπότ με τη φραγκοφανιάδικη δήθεν μαρξιστική αμορφωσιά κι αυτού και του διαφημιστή του, δεν υπάρχει λαός στον κόσμο που να θεωρεί πατρίδα του όπου περνάει καλά! Γιατί, πατρίδα δεν είναι «να περνάμε καλά και να’ χουμε», όπως το θέλει η άψυχη ιδεοληψία του πρωθυπουργού και του σιναφιού του. Η πατρίδα δεν είναι για τα εύκολα. Η πατρίδα είναι εδώ. Πάντα. Και δεν είναι μόνο οι άνθρωποι. Είναι η μόνιμη μάνα και γυναίκα μας. Για τα εύκολα και για τα δύσκολα. Μέχρι να κλείσουμε τα μάτια στο χώμα της ή στον αέρα της ή «στα ξένα». Στα ξένα, λέμε. Δε λέμε «σε άλλη πατρίδα». Κι ας καλοπερνάμε στην άλλη χώρα.
Επειδή Πατρίδα είναι ο τόπος σου ακόμα κι όταν δε ζεις εκεί με αξιοπρέπεια. 
Όπως σχεδόν όλοι οι Έλληνες πριν από 100 και 200 χρόνια. Κι όμως, πολέμησαν γι αυτήν. Έτσι την έχτισαν.
  Είναι ο τόπος σου ακόμα κι αν δεν έχεις δικαιώματα, κι αν ξεζουμίζεσαι με 12ωρα για 300 ευρώ. Όπως σχεδόν όλοι οι εργάτες και οι χωριάτες μέχρι και πριν από χρόνια. Κι όμως, πολέμησαν γι αυτά και γι αυτήν. Έτσι την έχτισαν.
  Είναι ο τόπος σου ακόμα κι αν η υγεία και η παιδεία είναι όνειρο και ζητούμενο. Όπως σχεδόν όλοι οι Έλληνες πριν από πολλά χρόνια. Κι όμως πολέμησαν γι αυτά και γι αυτήν. Έτσι την έχτισαν.
 Είναι ο τόπος σου ακόμα κι αν παλεύεις σκληρά για το μέλλον σου. Πατρίδα είναι ο τόπος σου ακόμα κι αν ξενιτεύεσαι για να ζήσεις ή να προκόψεις. Όπως εκατομμύρια Έλληνες που σπάρθηκαν στις 5 Ηπείρους μετά τον πόλεμο. Κι όμως, με το όνειρό της ζουν. Αυτήν υπερασπίζονται. Αυτήν κουβαλάνε μέσα τους.

Πατρίδα είναι ο τόπος σου ακόμα κι αν το μέλλον το ορίζει ο σουλτάνος, ο Ενετός ή ο Γερμανός, ο Ιταλός ο Βούλγαρος. Γιατί αν δεν ήταν δεν θα ξεσηκωνόντουσαν ποτέ το ’21, το ’12- ‘13, το ’40- ’45 οι πατριώτες Έλληνες. Δεν θα ήταν πατρίδα τους. Έτσι την έχτισαν.
 Γιατί πατρίδα είναι οι άνθρωποι, αλλά δεν είναι μόνο οι άνθρωποι. Επειδή ο τόπος κάνει τους ανθρώπους κι όχι οι άνθρωποι τον τόπο. Πατρίδα είναι το χώμα, ο ουρανός κι η θάλασσα, οι μυρωδιές της γης και του αέρα, οι πέτρες και

«Ταπείνωσε την σάρκα, για να ἔχεις γλυκό Παράδεισο»(Συζητώντας με τον γέροντα Τύχωνα τον Ρώσο

Η συνάντηση του ηγουμένου της Δοχειαρίου με τον παπα-Τύχωνα τον Ρώσο

 Ορισμένοι ἄνθρωποι εἶναι μόνον νὰ τοὺς βλέπουμε, ἀλλὰ να μὴν τοὺς ἀκοῦμε. Καὶ ἄλλοι μόνον νὰ τοὺς ἀκοῦμε, ἀλλὰ νὰ μὴν τοὺς βλέπουμε. Σπάνιοι αὐτοὶ ποὺ συνδυάζουν καὶ τὰ δυό: καὶ νὰ τοὺς βλέπουμε καὶ νὰ τοὺς ἀκοῦμε. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν ὁ μακαριστὸς Γέροντας Τύχων ὁ Ῥῶσος.
 Ἦταν σχετικὰ ὑψίκορμος ἄνδρας, μὲ μακριὰ γενειάδα, ποὺ τὴν εἶχε πάντοτε δεμένη κόμπο, γιὰ νὰ εἶναι πιὸ ἄνετος στὴν διακονία, καὶ δασιὰ φρύδια, ποὺ τοῦ σκέπαζαν τὸ ἥμισυ τῶν μεγάλων του ὀφθαλμῶν.
Στὶς ἀρχὲς Ἰουλίου τοῦ 1967 ἔνας ταπεινὸς λευΐτης μᾶς ὡδήγησε στὴν Καλύβα τοῦ Γέροντος Τύχωνος. Ἦταν τὸ Κελλί του ἀληθινὸ ἀσκητήριο, κρυμμένο μέσα στὰ ἀδιαπέραστα δάση καὶ φυλλώματα τοῦ κατάσκιου Ἁγίου Ὄρους. Προσιτὸ μόνο σ’ αὐτοὺς ποὺ γνώριζαν. Ἤτανε στὴν κυριολεξία Καλύβα ἀπέριττη, ποὺ ἔδειχνε περισσότερο ἐρειπωμένη παρὰ κατοικημένη.

 Κρούσαμε τὴν θύρα βαστάζοντας τὴν ἀναπνοή μας. 
«Τί λογῆς ἀσκητὴς εἶναι αὐτός, ποὺ ἔπρεπε νὰ διανύσουμε τόσο δρόμο, γιὰ νὰ πάρουμε τὴν εὐχή του;» Ἄνοιξε ἡ πόρτα καὶ φάνηκε μία μεγαλοπρεπὴς μορφὴ τῶν παλαιῶν καιρῶν. Μᾶς ὑποδέχθηκε μέσα σὲ χίλια «δόξα τῷ Θεῷ», χωρὶς νὰ φανῆ ἐνοχλημένος, ποὺ τοῦ χαλάσαμε τὴν ἡσυχία ἢ τοῦ διακόψαμε τὴν προσευχή. Μᾶς ὡδήγησε στὴν μικρή του ἐκκλησία ψάλλοντας τὸ«Ἄξιόν Ἐστι». Φόρεσε τὸ τριμμένο του καὶ ὄχι ἰδιαίτερα καθαρὸ πετραχήλι. Ἔκανε δέηση ζητώντας τὰ ὀνόματά μας νὰ τὰ μνημονεύσει. Δεσποτικῆς ὑποδοχῆς ἀξιωθήκαμε! Ἀλλά, ὅλα αὐτὰ ἁπλᾶ καὶ ἀπροσποίητα, ὄπως ὑπαγορεύει ἡ ἀληθινὴ ἁγιότητα. Τέτοια πανέμορφη ὑποδοχὴ μὲ ἀπέραντη ἀγαπητικὴ διάθεση δὲν ξαναγνώρισα στὸ πέρασμα τῆς βιοτῆς μου. Τίποτα δὲν σκέπτεσαι αὐτὴν στιγμή. Μόνον μένεις μὲ ἀνοιχτὸ τὸ στόμα.
 Μετά, μᾶς οδήγησε ἔξω ἀπὸ τὴν κέλλα του, στὸ ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι. Ἐκεῖ ὑπῆρχε μικρὴ πέτρινη σκάλα. Καθίσαμε. Πήραμε θέση ἀκροατοῦ καὶ ὁ Γέροντας ὄρθιος ἐφθέγγετο τῶν Πατέρων τοὺς λόγους. Δὲν προτιμοῦσε δικές του διηγήσεις, ἀποκαλύψεις καὶ ὁράματα. Ὁ λόγος του ἤτανε καθαρὰ πατερικός, εὐαγγελικός· θύμιζε παχωμιανὴ διδασκαλία. Προτιμοῦσε τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, τὸν ὁποῖο διάβαζε καὶ μελετοῦσε στὰ Καρούλια 17 χρόνια, ὅπως ἔλεγε. Μάλιστα ἐλυπεῖτο ποὺ δὲν εἶχε ἀνθρώπους νὰ τοὺς μεταδώσει αὐτὰ ποὺ πραγματικὰ ἐνστερνίσθηκε καὶ ἀφομοίωσε σὰν στερεὰ τροφή. Κάποιος ἀπὸ μᾶς τοῦ ζήτησε διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου. Ὁ προσγειωμένος στὴν πραγματικότητα Γέροντας ἀπήντησε εὐγενικά:
-Ἐσεῖς στὸν κόσμο τὴν χρυσοστομικὴ διδασκαλία νὰ χρησιμοποιῆτε. Ὁ Ὅσιος Ἐφραὶμ εἶναι γιὰ μᾶς τοὺς μοναχούς.
Ὁ Γέροντας Τύχωνας εἶχε τὴν μεγίστη τῶν ἀρετῶν, τὴν διάκριση. Ἔλεγε:
-Δὲν θὰ βάλω τὸ ἴδιο φορτίο στὸν ἵππο καὶ στὸ γαϊδουράκι· θὰ τὸ ξεκάνω γρήγορα.

Δευτέρα 13 Μαΐου 2019

Και να θυμάσαι ότι το timing του Θεού είναι τέλειο(Εις μνήμη γέροντος Αιμιλιανού)

 Î‘ποτέλεσμα εικόνας για αιμιλιανος γεροντας
Ο Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης που εκοιμήθη πρόσφατα είχε 23 χρόνια άρρωστος. Όχι κατά συνηθισμένο τρόπο, αλλά, όπως ανθρωπίνως θα λέγαμε, ούτε ζωντανός (με την έννοια ότι δεν επικοινωνούσε καθόλου) αλλά ούτε και νεκρός.
 Η βουλή του Θεού και οι φροντίδες των μοναζουσών στην Ορμύλια όπου βρισκόταν όλα αυτά τα χρόνια του έδωσαν αυτή την παράταση ζωής, που σίγουρα αποτελεί μια ιατρική εξαίρεση. Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από τότε που τον είδα στη μονή για ένα επεισόδιο πνευμονίας: σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να προβλέψω την μακρά αυτή επιβίωση. Κάποια πράγματα δεν επιδέχονται επιστημονικές εξηγήσεις.

Κι αν μας έρθει ο λογισμός να αναζητήσουμε το ‘γιατί’ και το νόημα μιας τέτοιας ‘εμπειρίας’, ας ανατρέξουμε στο παρακάτω σύντομο κείμενο που κατά συγκυρίαν βρήκα απροσδόκητα χθες βράδυ στο Διαδίκτυο:
«Ο Ιωσήφ περίμενε 13 χρόνια.
Ο Δαβίδ περίμενε 15 χρόνια.
Ο Αβραάμ περίμενε 25 χρόνια.
Ο Μωυσής περίμενε 40 χρόνια.
Ο Χριστός περίμενε 30 χρόνια.
Αν ο Θεός σε κάνει να περιμένεις, έχεις πολύ καλή συντροφιά!
Αυτό που γίνεσαι ενώ περιμένεις είναι ίσως εξίσου σημαντικό με αυτό που περιμένεις.
Και να θυμάσαι ότι το timing του Θεού είναι τέλειο».



Από το μπλογκ του γιατρού antonispapagiannis