Όταν λέμε ότι ο Επίσκοπος είναι εις τόπον και τύπον Χριστού...

 Όταν λέμε ότι ο Επίσκοπος είναι εις τόπον και τύπον Χριστού δεν εννοουμέ ότι είναι ένας μικρός Χριστός.
 Ο τόπος είναι η πρωτοκαθεδρία στην Θεία Ευχαριστία, εκεί είναι διάκονος του μυστηρίου που φανερώνει τον Χριστό.Μετά την Ανάληψή του ο Κύριος άφησε στον "τόπο του" στην καθέδρα του τραπεζιού της Ευχαριστίας να κάθεται κάποιος απόστολος και στη συνέχεια κάποιος Επίσκοπος.Ο τόπος αυτός διακονεί την φανέρωση του πραγματικού Χριστού μέσα στο μυστήριο του Σώματος και του Αίματος Του.
 Εις τύπον σημαίνει ότι καλείται με αυτό που κάνει και με αυτό που είναι να φανερώνει τον τρόπο του Χριστού που είναι η διαρκής κένωση διακονώντας τους άλλους.
 Αυτό εννοούσε και ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος με εκείνη την περίφημη φράση που πολλοί την έχουν κάνει σημαία και λένε ότι η Εκκλησία είναι Επισκοποκεντρική.Όχι η Εκκλησία είναι Χριστοκεντρική γιατί δεν μας σώζει άνθρωπος αλλά ο ίδιος ο Χριστός και είναι Χριστοκεντρική γιατί είναι Ευχαριστιοκεντρική.Τα άλλα που λέμε είναι προσκύνηση και λιβάνισμα ανθρώπων ...γιατί έχουμε ανάγκη να μας "σωζουν" άνθρωποι και όχι ο Κύριος!

π.Ελευθέριος Μπαλάκος

Το σωσίβιο της ψυχής

Διά της ευχής «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με» θα κερδίσεις το πάν. Διά της ευχής καθαρίζεται ο άνθρωπος, λαμπρύνεται, αγιάζεται.

 Η ευχή είναι το σωσίβιο της ψυχής και του σώματος. 

Η ευχή είναι η βάση της τελειότητας. Θα λεπτυνθείτε και θα πετάτε με την ευχή. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος σωτηρίας, καθαρισμού και αγιασμού από την νοερά προσευχή. Αυτή γέμισε τον παράδεισο από άγιους ανθρώπους.

Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής

Τη Θεία Λειτουργία δεν την καταλαβαίνουμε μας καταλαμβάνει

 Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ.κ Νεόφυτος σε συνέντευξή του για την γλώσσα της Εκκλησιαστικής Λατρείας απαντά στους νέους της Κύπρου ότι την Θεία Λειτουργία δεν την καταλαβαίνουμε μας καταλαμβάνει...

Η τίμια κάρα του Οσίου Νικάνορα του θαυματουργού

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΑΝΟΡΑ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ.

Αποθησαυρίζεται, όπως και τα Αγια Λείψανά του στην Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στη Ζάβορδα των Γρεβενών, Μονή της οποίας είναι κτήτορας.H μνήμη του τιμάται στις 07 Αυγούστου.

πηγή

Τον συντρόφευαν και τον υπάκουαν τα στρουθιά τ’ ουρανού(Μοναχός Τρύφων Καψαλιώτης).

...Κάποτε ο Γέροντας Ιωάσαφ († 1993) από το Κελλί των Ιωσαφαίων στις Καρυές φιλοξένησε κάποιους προσκυνητές με τον τρόπο της αβραμιαίας φιλοξενίας που συνήθιζε, ενώ ο ίδιος και η συνοδεία του ζούσαν απλά. Εκείνοι όμως σκανδαλίστηκαν, θεωρώντας πως όλοι οι μοναχοί ζουν πάντοτε πλουσιοπάροχα.  Ο Γέροντας τους κατάλαβε και τους πήγε στην Καψάλα στον Γέροντα Τρύφωνα  ΕΔΩ  να τον γνωρίσουν. Οι επισκέπτες θαύμασαν τη φτώχεια του. 

«Τη χαρά του Γέροντος Τρύφωνα δεν την έχω εγώ. Ζει παρέα με τα πουλιά».

 Ο Γέροντας Ιωάσαφ του είπε: «Γέροντα δεν έχει ούτε ένα πουλί ο τόπος». 

«Πως δεν έχει μπρε», απάντησε

. Φώναξε, και αμέσως γέμισε ο τόπος από πολλά και διάφορα πουλιά του δάσους, που κάθονταν άφοβα στο χέρι του, στο σκουφί του και γύρω του τιτιβίζοντας και πετώντας χαρούμενα. Ήταν ένα εξαίσιο και διδακτικό θέαμα.

 Τη χαρά και την ειρήνη του φτωχού κι εγκαταλειμμένου Γερο-Τρύφωνα δεν είχαν ούτε πλούσιοι ούτε άρχοντες. Τον συντρόφευαν και τον υπάκουαν τα στρουθιά τ’ ουρανού. 

 Το κελί του ήταν ένα αχούρι, που έμπαζε από παντού νερό και αέρα, τα ρούχα του παλιά και λερωμένα, η τροφή του χόρτα και πάλι χόρτα. Κι όμως δεν παραπονιόταν για τίποτε. Ήταν ικανοποιημένος, ευχαριστημένος και αληθινά χαρούμενος. Έκλαιγε για τις αμαρτίες του. Οίκτηρε τον εαυτό του. Τι έκανα εγώ, έλεγε, μπροστά στους μεγάλους άθλους των άγιων; Προσευχόταν με άκοπα, γλυκά, θερμά δάκρυα, κατά τον όσιο ’Ιωάννη της Κλίμακος, ο αφανής και άδοξος αυτός ασκητής της αιγοτρόφου Καψάλας....

Να στέκεσαι και να προσεύχεσαι μπροστά στην εικόνα του Σωτήρα μας, σαν να στέκεσαι μπροστά στον Ίδιο.

 Να στέκεσαι και να προσεύχεσαι μπροστά στην εικόνα του Σωτήρα μας, σαν να στέκεσαι μπροστά στον Ίδιο. Ο Θεός που είναι Αγάπη, παρίσταται με τη Χάρη Του. Με τα ζωγραφισμένα στην εικόνα μάτια Του, σε βλέπει πραγματικά...

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

ΜΟΝΗ ΥΨΗΛΟΥ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑ

Στην κορυφή του όρους Υψηλού Παντοκράτορος (αρχαία Ιστώνη), σε υψόμετρο 914 μέτρων, βρίσκεται η ανδρώα Μονή του Υψηλού ή Μεγάλου Παντοκράτορος. Το μοναστήρι κτίσθηκε το 1347 με τη συναίνεση 23 χωριών του όρους Υψηλού Παντοκράτορος. Καταστράφηκε το 1537 και ξανακτίσθηκε τον 17ο αιώνα. Η πρόσοψη του χρονολογείται τον 19ο αιώνα. 

Το μοναστηριακό συγκρότημα αποτελείται από τον ναό του Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού, εσωτερικές αυλές και διάφορα ισόγεια κτίσματα με καμάρες (κελιά, ξενώνες).

 Ο πετρόκτιστος, ανακαινισμένος ναός είναι τύπου τρίκλιτης βασιλικής με επικλινή στέγη, τοξωτά παράθυρα και ευρύχωρο νάρθηκα. 

Στο εσωτερικό του διακρίνονται ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο (του 1711), δάπεδο μωσαϊκό με ρομβοειδή διακόσμηση και σπαράγματα τοιχογραφιών (14ου και 17ου αι.). Υπάρχουν επίσης φορητές εικόνες της επτανησιακής σχολής καθώς και ενδιαφέροντα αργυρά εκκλησιαστικά σκεύη. Η Μονή εορτάζει στις 6 Αυγούστου, ημέρα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος. Μικρογραφία σε εικονογραφημένο χειρόγραφο του 1370-73

 Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος. Μικρογραφία σε εικονογραφημένο χειρόγραφο του 1370-73, το οποίο ανήκε στον αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ τον Καντακουζηνό. Ένα από τα κορυφαία έργα της παγκόσμιας ζωγραφικής, εκφράζει με μοναδικής ομορφιάς τρόπο την ουσία του πνευματικού κινήματος του Ησυχασμού. 

Εθνική Βιβλιοθήκη, Παρίσι

πηγή

Στην Εκκλησία βρίσκουμε συνήθως δύο καταστάσεις ανθρώπων ….

π.Σπυρίδων Σκουτής

 Αυτούς που μπαίνουν για να θεραπευτούν και αυτούς που θέλουν να καλυφθούν.
Αυτούς που θέλουν να μετανοήσουν και αυτούς που θέλουν να μείνουν αμετανόητοι.
 Αυτούς που θέλουν να εξομολογηθούν και αυτούς που θέλουν να αυτοδικαιωθούν.
 Αυτούς που θέλουν να θεραπεύσουν την αμαρτία και αυτούς που θέλουν να βαπτίσουν την αμαρτία αρετή.
 Αυτούς που θέλουν να διαλυθούν για τον πλησίον και αυτούς που θέλουν να διαλύσουν άλλους.
 Αυτούς που θέλουν η ζωή τους να είναι ο Χριστός και αυτούς που θέλουν ο Χριστός απλά να είναι μέρος της ζωής τους όποτε και όταν το θελήσουν.
 Αυτούς που θέλουν τον Χριστό και αυτούς που θέλουν κάτι από Εκείνον.
Αυτούς που παλεύουν για να θεραπεύσουν και να μεταμορφώσουν το “Είναι” τους και αυτούς που μένουν στο φαίνεσθαι και στο θεαθήναι.
 Αυτούς που έρχονται σαν μετανοημένοι ληστές και πόρνες και αυτούς που μένουν αμετανόητοι Φαρισαίοι.
Αυτούς που θέλουν να διακονήσουν τον άνθρωπο και αυτούς που θέλουν να τους υπηρετούν οι άνθρωποι.
 Αυτούς που ζητάνε βοήθεια από τον Χριστό για να κουβαλήσουν τον Σταυρό τους και αυτούς που κόβουν τον Σταυρό και τον πετάνε στα σκουπίδια.
Αυτούς που θέλουν τον Χριστό στην ζωή τους ως Πατέρα και οδηγό και αυτούς που τον θέλουν δικαστή εις βάρος των άλλων και τσιράκι τους.
 Αυτούς που βλέπουν τον Χριστό ως πρόσωπο και αυτούς που βλέπουν τον Χριστό ως είδωλο.
Αυτούς που βλέπουν την Ορθοδοξία ως αποκάλυψη Θεού και αυτούς που την βλέπουν ως μια κοσμική θρησκεία.

Για όλους είναι ο Χριστός, όλους τους αγαπάει, όλους τους δέχεται, για όλους έχει το έλεος και την αγκαλιά Του ανοιχτή. Για τη δεύτερη κατάσταση των ανθρώπων απλά δεν θέλουν εκείνοι τον Χριστό και όχι ότι ο Χριστός δεν τους δέχεται.

Αμετανοησία σημαίνει αυτό το πράγμα : Με καλεί ο Χριστός να τρέξω στην

Εὐλόγησον, Κύριε, τόν καρπόν τοῦτον τῆς ἀμπέλου τόν νέον...

Στίς 6 Αὐγούστου, ὁ Δεκαπενταύγουστος διακόπτεται μέ τή μεγάλη Δεσποτική ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος εἰς τό ὂρος Θαβώρ.

"Μεταμορφώθης ἐν τῷ ὂρει, Χριστέ ὁ Θεός,
δείξας τοῖς μαθηταῖς Σου τήν Δόξαν Σου καθώς ἠδύναντο,
λάμψον καί ἠμίν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τό φῶς Σου τό ἀοίδιον..."

 Εῑναι ἡμέρα με μεγάλη συμμετοχή στόν ἐκκλησιασμό καί στή θεία Κοινωνία, ἀλλά εἷναι και ἠμέρα ἑἰς μετάληψιν σταφυλῆς". Οἱ ἀμπελουργοί προσφέρουν σήμερα τόν "νέον καρπόν τῆς ἀμπέλου" γιά νά εὐλογηθεῖ κι ἒτσινα ξεκινήσει ἡ καταναλωσήτου. Πρίν τἰς 6 Αὐγούστου, τά παλιά χρόνια, δέν ἒτρωγαν σταφύλια, ἒπρεπε νά διαβαστοῦν πρῶτα.

"Εὐλόγησον, Κύριε, τόν καρπόν τοῦτον τῆς ἀμπέλου τόν νέον, ὂν διά τῆς τοῦ ἀέρος εὐκρασίας καί τῶν σταγόνων τῆς βροχῆς καί τῶν καιρῶν γαλήνης εἰς ταύτην τήν ὡριμωτάτην στάσιν ἐλθεῖν ηύδόκησας, ἳνα ᾖ ἐν ἡμῖν, τοῖς ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου μεταλαμβάνουσιν, εἰς εὐφροσύνην. καί τοῖς προσενέγκασι δώρον εἰς έξιλασμόν ἁμαρτιῶν διά τοῦ ἱεροῦ καί ἁγίου σώματος καί αἳματος τοῦ Χριστοῦ σου, μεθ᾿ οὒ εὐλογητός εἶ, σύν τῷ παναγίῳ καί ἀγαθῷ καί ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αίῶνας τῶν αίώνων. Ἀμήν".

 Σἐ μεγάλες πιατέλες φέρνουν ἂσπρα καί μαῦρα σταφύλια σέ σχῆμα σταυροῦ καθώς καί ἓνα ποτήρι μέ ἓνα κλαδί βασιλικό μέσα, γιά νά πάρουν ἁγιασμό καί νά ἁγιάσουν τά ἀμπέλια καί τά δένδρα καί τούς καρπούς. Μετά τη διανομή τοῦ ἀντίδωρου, ὃλοι ἒξωἀπό τό Ναό παίρνουν εὐλογία ἓνα τσαμπάκι σταφύλι διαβασμένο καί πίνουν ἁγιασμό. Τό ἀπόγευμα ἀρχίζουν πάλι οἱ παρακλήσεις στήν Παναγία μας.

Ἀπό τό βιβλίο "Ἀπό τό Σεπτέμβριο ὣς τόν Αὒγουστο". π. Ἀν

πηγή

Η μεταμόρφωσή μας δεν μπορεί να γίνει με τον δικό μας τρόπο αλλά με τον τρόπο του Χριστού, με τον τρόπο της Εκκλησίας

Η μεταμόρφωσή μας δεν μπορεί να γίνει με τον δικό μας τρόπο αλλά με τον τρόπο του Χριστού, με τον τρόπο της Εκκλησίας.
 Καλοί άνθρωποι μπορούμε να γίνουμε και μόνοι μας αλλά το ζητούμενο δεν είναι να γίνουμε καλοί άνθρωποι αλλά να γίνουμε χριστιανοί, να είμαστε και να ζούμε ως χριστιανοί. Τι σημαίνει να ζεις ως χριστιανός; Σημαίνει ότι είσαι μια αγκαλιά και όχι τοίχος προς τους άλλους.
 Πνευματική ζωή είναι να είσαι έτοιμος να χάσεις για χάριν του άλλου, να βγεις δηλαδή από το εγώ σου κι ας σου στοιχίσει τα πάντα, είτε λέγεται αξιοπρέπεια και καλό όνομα, είτε λέγεται συμφέρον, είτε λέγεται δίκαιο,είτε ησυχία και βόλεψη. Να είσαι έτοιμος να σταυρωθείς ως κακούργος...να ζεις ως σταυρωμένος.
 Ο Χριστός αδελφοί μου δεν έρχεται με τα μυαλά μας, δεν έρχεται με τις θεολογικές μας σπουδές, δεν έρχεται με τα κηρύγματά μας, δεν έρχεται με την ηθική μας, δεν έρχεται με τους καλούς μας τρόπους. Έρχεται με την προσωπική αποδοχή και εμπειρία του σταυρού. Πότε δηλαδή; Όταν είμαστε έτοιμοι να τα χάσουμε όλα για να Τον βρούμε, όταν στην ζωή μας ταπεινωθούμε και αποδεχτούμε το κάθε τί ως ευκαιρία πνευματικής άσκησης...μια διαφωνία στο σπίτι, μια αδικία στην εργασία μας, μια ασθένεια, μια απρόσμενη δοκιμασία...

 «Συ μου ισχύς Κύριε, συ μου και δύναμις, συ Θεός μου, συ μου αγαλλίαμα » ψέλνουμε στην Παράκληση· εάν αδελφοί μου αυτά τα λόγια τ' αποδεχόμαστε μέσα στην καρδιά μας, τότε η ύπαρξή μας πρέπει να γεμίζει ειρήνη και γαλήνη διότι αποδεχόμαστε ότι το στήριγμα της ζωής μας δεν είναι τα χρήματά μας, οι γνώσεις μας, οι γνωριμίες μας (που έρχονται και φεύγουν), αλλά ο Κύριος και Θεός μας. Ο Θεός λοιπόν, του οποίου η Αγάπη μένει πάντα σταθερή και αμετακίνητη, μας ελευθερώνει από κάθε φόβο, από κάθε μιζέρια, από κάθε κόμπλεξ. Πλέον ζούμε με χαρά κι ας μην μας πάνε όλα καλά. Πλέον έχουμε ειρήνη στην καρδιά μας κι ας ζούμε μέσα στον "πόλεμο" της καθημερινότητας.

π.Παύλος Παπαδόπουλος

Το σπήλαιο όπου ασκήτεψε ο Άγ.Ιωάννης ο Χοζεβίτης και βρέθηκε το άφθαρτο λείψανό του

......Μετά από πέντε χρόνια σκληρής άσκησης αναχώρησε μαζί με τον υποτακτικό του Ιωαννίκιο στο σπήλαιο της Αγ. Άννης στη Χοζέβα, κοντά στη μονή του Αγ. Γεωργίου του Χοζεβίτου. Εκεί ασκήτεψε επτά χρόνια και παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό στις 5 Αυγούστου 1960. 
 Μετά από 20 χρόνια, ανοίγοντας τον τάφο του, βρέθηκαν άφθαρτα και ακέραια τα λείψανα του μαζί με τα ρούχα του αναδίδοντας μια εξαίσια ευωδία.

 Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στη μονή του Αγ. Γεωργίου του Χοζεβίτου, στο παρεκκλήσι του Αγ. Στεφάνου όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα. 

Διαβάστε και ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΟΖΕΒΙΤΗΣ

Εορτή Μεταμορφώσεως-Δόξα είναι η ευθύνη της δικής μας αλλαγής

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 «Καθώς ηδύναντο». Ο άνθρωπος πάντα ζητά αυτό το κάτι παραπάνω. Να ξεπεράσει τα όρια και τα μέτρα του. Έλαβε ως δωρεά το να είναι εικόνα Θεού και ως στόχο να φτάσει την ομοίωση με τον Θεό. Και από την πρώτη στιγμή της παρουσίας του στον κόσμο είδε την πορεία του εαυτού του ως πορεία εξουσίας. Δεν του έφτανε να νικά την κτίση και τα υπόλοιπα δημιουργήματα του Θεού. Ήθελε να νικά και τους συνανθρώπους του. Εξ αρχής ήθελε να νικήσει και τον ίδιο τον Δημιουργό Του. Να γίνει από μόνος του θεός. Δεν θα μπορούσε να δει τα πραγματικά του όρια και γι’ αυτό ο Θεός τον έβαλε εν τω χρόνω. Για να έχει όριο τον θάνατο. Για να μην νομίζει ότι η δίψα του για επικράτηση δεν θα συναντούσε το μεσότοιχον του φραγμού.

 « Καθώς ηδύναντο». Ο άνθρωπος πάντα ζητά αυτό το κάτι παραπάνω. Να νικήσει το όριο των δυνάμεών του. Γι’ αυτό και εργάζεται σκληρά. Άλλοτε ως Ηρακλής, επενδύει στην δύναμη του σώματος. Άλλοτε ως Οδυσσέας επενδύει στην δύναμη του μυαλού. Άλλοτε οργανώνει εκστρατείες συλλογικότητας, υποτάσσοντας τα πάθη του, ιδιαιτέρως του εγωισμού και της φιλοδοξίας, στον κοινό σκοπό. Άλλοτε, ως Αχιλλέας, έχει βουτήξει στα νερά της Στύγας και έχει την απόλυτη δύναμη, χωρίς όμως να μπορεί να αποφύγει την τρωτότητα της πτέρνας, από την οποία ο θάνατος θα περάσει. Το μυστικό το γνωρίζει ο ίδιος και όσοι τον αγαπούνε. Όμως κάποια στιγμή θα νικηθεί, διότι όσο κι αν φαίνεται παντοδύναμος, ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Άλλοτε, επενδύει στην δημιουργικότητα, την εφευρετικότητα, την φιλοδοξία και κατασκευάζει φτερά για να φτάσει στον ουρανό. Πληρώνει όμως το πλησίασμα στον ήλιο, χάνοντας όσους αγαπά. Διότι για να φτάσει ψηλά, θα μείνει μόνος σου. Θα χάσει τον Ίκαρό του, διότι τα όρια είναι όρια. «Άρα τις εστίν, βασιλεύς ή στρατιώτης ή πλούσιος ή πένης ή δίκαιος ή αμαρτωλός;».

 «Καθώς ηδύναντο». Ο άνθρωπος πάντα ζητά αυτό το κάτι παραπάνω. Κι αν δεν μπορεί να το έχει σε δύναμη και επιβολή στους άλλους, το θέλει ως ηδονή, ως ευχαρίστηση των αισθήσεων. Ο νους και η καρδιά του στο αεί ερωτεύεσθαι. Στο ιδιωτικό που γίνεται στάση ζωής. Απόλαυση χωρίς μέτρο. Είτε βλέποντας τα σώματα των άλλων ως αντικείμενα, στην κανονική και στην εικονική πραγματικότητα, είτε βλέποντας και το δικό του ως πηγή ηδονής. «Μια ζωή την έχουμε». Φαγητό, ντύσιμο, ταξίδια, διασκέδαση, έγνοια για το εγώ, δικαιολόγηση του εγώ. Να προλάβουμε να ζήσουμε εμπειρίες. Δεν χρειάζεται να

...για να νικιέται ὁ θάνατος, ἔστω και για μια στιγμή.

«Αὔγουστος» λεγόταν ἐκεῖνο τὸ τραγούδι τοῦ Παπάζογλου τοῦ Νίκου, ποὺ ἔφηβος τότε εἶχα ἀκούσει κι εἶχα ξαφνιαστεῖ μὲ τὸν τολμηρό του ἰσχυρισμό:
Σὲ ποιὰν ἔκσταση ἀπάνω σὲ χορὸ μαγικό, μπορεῖ ἕνα τέτοιο πλάσμα νὰ γεννήθηκε...

Ἕνας ἐρωτευμένος ἀναγνωρίζει ὡς αἰτία τῆς ὀμορφιᾶς τῆς ἀγαπημένης του,τὴν ζῶσα ἀγάπη τοῦ πατέρα καὶ τῆς μάνας τοῦ κοριτσιοῦ,κατὰ τὴν ὥρα τῆς συλλήψεώς της.
Τότε ποὺ δυὸ ματιές, δυὸ ἀνάσες, δύο σώματα, δύο ψυχές, δύο οὐσίες ἔγιναν ἕνα,
σὲ μιὰ μυσταγωγία ἱερή, ποὺ ἔρωτας καλεῖται κι ἀπὸ τὸ Θεὸ χαρίστηκε, γιὰ νὰ νικιέται ὁ θάνατος, ἔστω καὶ γιὰ μιὰ στιγμή.

Γιατί λοιπὸν τόσο μᾶς ξενίζει, ἡ ἄποψη τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου, ὅτι καὶ τὸ ἀντίθετο μπορεῖ νὰ συμβεῖ;

 Ὅταν δηλαδὴ οἱ ματιὲς δὲν συναντιοῦνται, κι οἱ ἀνάσες δὲν σμίγουν· ὅταν τὰ σώματα δὲν ἀλληλοπεριχωροῦνται κι οἱ ψυχὲς μένουν ἀποῦσες τῆς πράξης· ὅταν τελικὰ ὁ ἔρωτας δὲν μᾶς ἑνώνει, παρὰ μόνο δαπανάται στὴ χρεία τῆς ἐκτόνωσης·
γιατὶ ἄραγε τότε ἐκεῖνα ποὺ θὰ γεννηθοῦν, οἱ σκέψεις, τὰ αἰσθήματα ἢ καὶ τὰ πρόσωπα (τὰ παιδιά μας), εἴμαστε τόσο βέβαιοι πὼς δὲν κινδυνεύουν νὰ ἀχθοφοροῦν
τὴν ἀσχήμια τοῦ ἀνέραστου ἔρωτά μας;

π. Μιλτιάδης Ζέρβας

Πειραϊκή Εκκλησία

Η Παναγία της Φάτνης στο Νιχώρι του Βοσπόρου

 Η εικόνα βρέθηκε στον στάβλο ενός Τούρκου που την έθεσε στην διάθεση των Χριστιανών, ενώ αργότερα παραχώρησε και τον στάβλο που έγινε μικρό παρεκκλήσι - αγίασμα . 

 Επί Πατριάρχου Αθηναγόρα το παρεκκλήσι ανακαινίστηκε και η εικόνα πήρε το όνομα " Παναγία της Φάτνης " από "Αχουριώτισσα" που την πρωτο αποκάλεσαν επειδή βρέθηκε μέσα στα άχυρα του στάβλου ( αχούρι ) .

ΠΗΓΗ

Η Θεία Κοινωνία σε ειδικές περιπτώσεις

 Η Θεία Κοινωνία δεν συμβολίζει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ο χριστιανός που πιστεύει ότι είναι απλά κάτι συμβολικό είναι λογικό να αμφισβητεί την ωφέλειά της και να αντιμετωπίζει την όλη διαδικασία με προχειρότητα και επιπολαιότητα.
Επειδή λοιπόν είναι ο ίδιος ο Χριστός ο οποίος θυσιάστηκε για μας και μεταδίδεται εκείνη τη στιγμή στους ανθρώπους, εκείνος που Τον κρατά στο χέρι του οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός.

Σύμφωνα με τον 58ο κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, ο μόνος αρμόδιος για τη μετάδοση της Θείας Κοινωνίας είναι ο χειροτονημένος άνθρωπος σε κάποιον από τους τρεις βαθμούς της Ιερωσύνης (Διακόνου, Πρεσβυτέρου, Επισκόπου).
Ο Ιερέας φέρει τεράστια ευθύνη για το ποιον θα κοινωνήσει, διότι είναι υπόλογος στον Θεό για την κάθε ψυχή που ποιμαίνει. Ο Ιερός Χρυσόστομος τονίζει ότι η Ιερωσύνη είναι διακονία, η οποία εδόθη από τον Θεό στους ιερείς ως «Θείον χάρισμα» και γι᾿ αυτό είναι η σπουδαιότερη και τιμιότερη από όλες τις άλλες επίγειες εξουσίες, διότι είναι πνευματική.
Συνέπεια, η μεγάλη ευθύνη και οι τεράστιες υποχρεώσεις των Iερέων ενώπιον του Θεού και των ψυχών τις οποίες τους εμπιστεύθηκε επί της γης.
 Οι υποχρεώσεις τους αυτές είναι ανυπολογίστου αξίας, εφ᾿ όσον αυτοί γίνονται πατέρες των πιστών, προσφέρουν τη συγχώρεση των αμαρτιών, αγωνίζονται για την αναγέννηση και σωτηρία των ψυχών, προσεύχονται για όλη την οικουμένη και προσεγγίζουν τον Θεό.
 Ο Ιερέας, κρατώντας με δέος το Άγιο Ποτήριο που περιέχει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού την ώρα της Θείας Μεταλήψεως, έχει πάντοτε τον φόβο μην πέσει και πατηθεί έστω και μια σταγόνα Αίματος.
 Το μάκτρο (κόκκινο πανί που τοποθετεί ο πιστός κάτω από το στόμα) χρησιμεύει για τον σκοπό αυτόν. Αν τυχόν πέσει, ο Ιερέας είναι υποχρεωμένος επιτόπου να διασφαλίσει ότι δεν θα μείνει ίχνος της Θείας Κοινωνίας στο έδαφος ή αλλού.

Εκτός από τους ανθρώπους που έρχονται να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων με σχετική ευκολία, έχουμε και κάποιες ιδιαίτερες περιπτώσεις που αξίζει να δώσουμε αρκετή προσοχή.

Οι περιπτώσεις αυτές είναι:
1) Μαζικές προσελεύσεις Σχολικών μονάδων ή συλλόγων στον Ιερό Ναό
2) Παιδικές κατασκηνώσεις
3) Ασθενείς σε σπίτια
4) Ασθενείς σε νοσοκομεία
5) Ηλικιωμένοι σε Γηροκομεία
6) ΑμεΑ
7) Μικρά παιδιά
8) Συνάνθρωποί μας υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών
Η κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις είναι διαφορετική, ξεχωριστή και πρέπει να αντιμετωπίζεται με γνώση, εμπειρία, υπομονή, συνεργασία και πολλή αγάπη.

Στο παρόν άρθρο δεν θα επισέλθουμε σε λεπτομέρειες και όλες τις περιπτώσεις, διότι είναι αδύνατον να καλυφθούν μήνες ή χρόνια επιμόρφωσης και εμπειρίας που χρειάζεται ένας Ιερέας για να μπορέσει να διαχειριστεί μια ιδιαίτερη κατάσταση.
Στόχος όμως είναι να προβληματίσουμε όλους όσοι έρχονται σε επαφή με τη Θεία Κοινωνία, τον Ιερέα, τον γονέα, τον παππού και τη γιαγιά, τον εκπαιδευτικό, τον νοσηλευτή, τον γιατρό, τον νεωκόρο, τον επίτροπο, τον ψάλτη κ.α έτσι ώστε να καταλάβουμε καλύτερα ορισμένες περιπτώσεις συνανθρώπων μας.

Μικρά παιδιά
 Εδώ τον λόγο κυρίως έχουν οι γονείς και ο/η ανάδοχος. Αν δεν κοινωνάει ο γονέας, είναι πολύ δύσκολο να πείσεις το παιδί.
 Αν με το ζόρι και τη βία ο άνθρωπος της εκκλησίας που βοηθάει κρατώντας το

"Κόνιτσα-Στα αγιασμένα αχνάρια του Αγίου Παϊσίου"

"Σου παν δεν ζει,δεν είναι πια εδώ.

Σε γέλασαν.Οι 'Αγιοι ποτέ δεν φεύγουν....
Η ύπαρξη του,ένα με το φως,περνά ανάμεσα απ' των πεύκων τις βελόνες κι αποζητά ψυχές να ρίξει φως.
Τα βήματα στο πέτρινο γεφύρι ακόμα αντηχούν,συγχρονισμένα με την προσευχή...

"Κύριε Ιησού Χριστέ,ελέησον με τον αμαρτωλό,ελέησε την οικουμένη".
Μη σε μπερδεύει το θρόϊσμα του πλάτανου ή το κελάρυσμα του γάργαρου νερού.Αν αφεθείς στην ησυχία και στην σιωπή, μεσ' στη γαλήνη που τρυπά το παραπέτασμα του φθαρτού κοσμου,θ'ακούσεις καθαρά αυτά τα βήματα να σε καλούν, να προσκαλούν.Όχι απλά να θαυμάσεις,μα να μιμηθείς, ν'ακολουθήσεις αυτήν την ατέλειωτη φωτεινή σειρά,κρίκος της ίδιας αλυσίδας.Πρώτος της κόμπος ο Χριστός,'Αγιοι μυριάδες από πίσω.'Αγιος 'Αρσένιος,'Οσιος Παΐσιος,κι ύστερα εσύ,συνοδοιπόρος στον δρόμο για τον ουρανό.

Κι ίσως τότε να μη διστάζεις πια.Για να κινήσει κανείς,δεν χρειάζεται παρά ένα μονάχα βήμα"....  

(Από το βιβλίο της Σταματίας Καραγεωργίου-Πάπιστα )

ΠΗΓΗ

"Εγώ ήρθα να φυλάξω την Παναγία ή η Παναγία εμένα;"(Γέροντας Νικήτας Καψαλιώτης)

Ευλάβεια και πόθος Θεομητορικός

Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

Η Εικόνα της Παναγίας του Καζάν(Καθεδρικός Ναός Παναγίας του Καζάν-Αγία Πετρούπολη

 Ρώτησε κάποιος μοναχός το γερo-Νικήτα από τη Σταυρονικητιανή Καλύβη της Παναγίας Καζνάσκας, χάριν ωφελείας και οικοδομής, τι κανόνα κάνει. Απήντησε: "Ο Γέροντάς μου στο κοινόβιο μου είπε να κάνω 6 κομποσχοίνια του Κυρίου και 6 της Παναγίας.
Εγώ τα κάνω όλα στην Παναγία. Η τιμή στην Παναγία σώζει. Ο Κύριος χαίρεται, όταν τιμάμε τη μητέρα του. Όποιος τιμά την Παναγία που θήλασε τον Κύριο του σύμπαντος, περισσότερο θα τιμά τον ίδιο τον Κύριο. Η Παναγία είναι μάνα· ξέρεις τι θα πει μάνα;".
  Εδώ ο λυγμός διακόπηκε από τους λυγμούς του Γέροντα που φαινόταν σαν ένα μικρό παιδάκι με αγάπη ανυπέρβλητη προς την Παναγία-μητέρα του. Αυτή η ευλάβεια και ο παρθενικός πόθος που ανάβει το πυρ το εγκάρδιο στις καρδιές των αγιορειτών μοναχών, ομορφαίνει και αρωματίζει τη μοναχική τους ζωή.

Νικήτας Μοναχός Καψαλιώτης (1907-1989)

 Ο γερo-Νικήτας, τετρωμένος και αυτός από Θεομητορικό φόβο κατάκαρδα, ήταν λάτρης και δούλος της Παναγίας της Καζνάσκας. Είχε στο κελί του θαυματουργή εικόνα, αντίγραφο της Παναγίας του Καζάν. Μπροστά στην εικόνα έκαιγε ακοίμητο πάντα ένα καντήλι με μεγάλη φλόγα και σχεδόν πάντα ένα μεγάλο κερί. Την είχε τοποθετήσει στη μέση της Εκκλησίας. Γέμιζε όλο το χώρο. Όταν εργαζόταν στον Παντοκράτορα και έμενε την νύχτα εκεί, ερχόταν δύο ώρες πεζοπορία και άναβε το καντήλι και ξαναγύριζε. Όλες τις πτωχές οικονομίες του τις πρόσφερε θυσία στην Παναγία για λάδι, κερί και θυμίαμα.

Όταν έλειπε ποτέ δεν κλείδωνε το Καλύβι του. Κάποτε που είχαν γίνει κλοπές σε κελιά της περιοχής, τον ρώτησαν πώς δε φοβάται να μην τον κλέψουν, απήντησε: "Εγώ ήρθα να φυλάξω την Παναγία ή η Παναγία εμένα;" και πράγματι, παρ' ότι ήταν νύχτα-μέρα ανοιχτό το Κελί του δε χάθηκε τίποτε.Είχε αγάπη και εμπιστοσύνη στην Παναγία και εκείνη σαν παιδί της τον βοηθούσε. 

"Κάποτε", διηγήθηκε, "αρρώστησα άγνωστο από τι και έμεινα ακίνητος στο κρεβάτι για τέσσερα μερόνυχτα, χωρίς να φάω και να πιω τίποτε. Μετά σύρθηκα και πήγα στην εικόνα της Παναγίας και με κλάματα και πολλά δάκρυα την παρακάλεσα να με κάνει καλά για να μετανοήσω, διότι αισθανόμουν ότι δεν είμαι έτοιμος. Η Παναγία δε με άφησε. Άρχισα να αναλαμβάνω δυνάμεις, και μπόρεσα και έφαγα και ήπια μέχρι που συνήλθα τελείως".

  Και όταν μετά από χρόνια αρρώστησε από ημιπληγία και τον πήραν στου Σταυρονίκητα να τον γηροκομήσουν, έδειξε βαθειά μετάνοια που εξέπληξε τους πατέρες. Παρακαλούσε, όταν πεθάνει, να του φορέσουν τα παλαιά ράσα και να τον πετάξουν στην αυλή για να περάσουν όλοι οι πατέρες από πάνω του να τον τσαλαπατήσουν. Είχε στο κελί του τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Ενώπιόν της άφησε την τελευταία πνοή του έχοντας σ' αυτήν την ελπίδα του. Και ελπίζουμε και ευχόμαστε η ευλάβεια και η τιμή στην Παναγία να έχουν σώσει το γερo-Νικήτα.

Στη νεκρώσιμη ακολουθία ένα Θεοτόκιο που γράφτηκε για όλους τους μοναχούς που ευλαβούνται την Κυρία Θεοτόκο, όπως και ο γερo-Νικήτας, αναφέρει: "Χριστόν εκδυσώπησον τον σον τόκον, Μητροπάρθενε, την των πταισμάτων συγχώρησιν, δούναι τω δούλω σου, τω σε Θεοτόκον, ευσεβώς κυρήξαντι".
Την αποκαλούσε συχνά ο γερo-Νικήτας την Παναγία, Κυρία Θεοτόκο, και πάντα αδολεσχούσε με το όνομά Της και τη χάρη Της. Τώρα τις νύχτες δε φαίνεται να φωτίζει το καντηλάκι που άναβε ο γερo-Νικήτας μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Καζνάσκας. Ίσως συνεχίζει να λάμπει στον ουρανό μπροστά στο θρόνο της Κυρίας των Αγγέλων ένα άλλο ακοίμητο καντήλι που το διατηρεί αναμμένο η αγάπη, ο πόθος και η ευλάβεια του γερω-Νικήτα προς την Παναγία Μητέρα του Θεού.

Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

Εκδόσεις Ιερόν Ησυχαστήριον "Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος"

σελ. 383-386

 πηγή/αντιγραφή

Η Ενωμένη Ευρώπη δεν πιστεύει ούτε σε Πατρίδες, ούτε σε σημαίες, ούτε σε Χριστό, ούτε σε Αιώνια Ζωή

«Η Ενωμένη Ευρώπη δεν πιστεύει ούτε σε Πατρίδες, ούτε σε σημαίες, ούτε σε Χριστό, ούτε σε Αιώνια Ζωή. Μόνο στο χρήμα πιστεύει και έχει γεμίσει κατάθλιψη»

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Η βασκανία στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας.

Γεωργίου Ζαραβέλα Θεολόγου ΜΑ Ιστορικής Θεολογίας - Λειτουργικής ΕΚΠΑ

 

 Ο όρος "βασκανία" ορίζει το φθόνο, τη συκοφαντία, την κακολογία, αλλά και τη διά του βλέμματος επίδραση κάποιου σε άλλο πρόσωπο, κοινά ονομαζόμενη και ως μάτιασμα. Η λέξη προέρχεται από τον αρχαιοελληνικό όρο βάσκανος και το ρήμα βασκαίνω, με την ίδια σημασία. Η περί βασκανίας πεποίθηση απαντάται τόσο στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, όσο και σε άλλες κοινωνίες, λαούς και εποχές.

 Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και άλλες επιφανείς προσωπικότητες , ιδίως οι: Δημόκριτος, Πλούταρχος, Αριστοτέλης, Ηλιόδωρος, επιχείρησαν να εξετάσουν τη βασκανία από τη σκοπιά της ψυχολογίας. Ο ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος αναφέρει περιστατικό βασκανίας σε βοσκό. Οι Ρωμαίοι λάτρευαν μεταξύ των θεοτήτων τους και τη Cumina, η οποία είχε ως αποκλειστικό έργο την αποτροπή της βασκανίας. Ψήγματα των δοξασιών αυτών υπάρχουν και στη σύγχρονη εποχή, άλλοτε έκδηλα και άλλοτε καλυμμένα κάτω από το πρόσχημα της λαϊκής ευσέβειας.

 Η Εκκλησία, σαφώς, δεν αποδέχεται τη βασκανία – μάτιασμα υπό τις ανωτέρω εκδοχές, αφού δεν αποτελεί έργο χριστιανικό, αλλά δαιμονική επιβουλή κατά του ανθρώπου και της δημιουργίας. Η βασκανία συνιστά δεισιδαιμονία, η οποία αποστρέφει τον άνθρωπο από την πίστη στην πρόνοια του Θεού και τον αιχμαλωτίζει σε έναν κυκεώνα μυστικιστικών πρακτικών. Οι πρακτικές αυτές, συμπεριλαμβανόμενες υπό τον γενικό τίτλο «ξεμάτιασμα», φαίνονται στα μάτια των καλόπιστων ως ευεργετικές, αλλά συνιστούν και εκείνες πλάνη, χειρότερη από την αρχική περί βασκανίας κακοδοξία.

 Τα αγιογραφικά κείμενα σπάνια μιλούν για τη βασκανία. Οι παλαιοδιαθηκικές αναφορές είναι ελάχιστες και συνδέονται με την έννοια του φθόνου (Παροιμ. κγ’, 6, κη’ 22, Σοφ. Σειρ. ιδ’, 3). Η μοναδική περί βασκανίας αναφορά της Καινής

Κυριακή Ζ’ Ματθαίου-Κριτήριο της χρήσης των αισθήσεων είναι η πίστη

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων» (Ματθ. 9, 29)

«Τότε ἄγγιξε τα μάτια τους καί εἶπε»

Κατακόμβες-Ο Χριστός θεραπεύει με την επίθεση των χεριών Του

 Μία από τις πολλές αφορμές για κριτική που δέχεται η χριστιανική πίστη έχει να κάνει με την στάση της έναντι των ανθρώπινων αισθήσεων, ιδίως του σώματος. Η σεξουαλική απελευθέρωση στα τέλη της δεκαετίας του ’60 με τους Beatles, τον Μάη του ’68, τους χίπις, την μουσική ροκ, τον θρίαμβο της φροϋδικής ψυχολογίας, απενεχοποίησε για τον δυτικό πολιτισμό την λογική της χρήσης του σώματος ως αντικειμένου προς ηδονήν, και κατέστησε την διδασκαλία της χριστιανικής παράδοσης περιφρονητέα. 

 Ο δυτικός άνθρωπος γιόρτασε και εξακολουθεί να γιορτάζει στην τέχνη, στην καθημερινότητα, στις διαπροσωπικές σχέσεις το σώμα ως δικαίωμα και όχι ως μοίρασμα. Το αποπροσωποίησε, ως αντίδραση για μία μεγάλη περίοδο φόβου, στην οποία η χρήση του σώματος γινόταν με μέτρο και στα πλαίσια του γάμου, ενώ τό σώμα καθαυτό ήταν η αιτία για την μεταφυσική ανησυχία, ότι δηλαδή όποιος παραδινόταν στις ηδονές των αισθήσεων, ήταν δεδομένο ότι θα μεταβεί στην κόλαση, μετά το τέλος της παρούσας ζωής. Διαμορφώνοντας διδασκαλίες στηριγμένες στην αποθέωση της ασκητικότητας ως εγκράτειας και ως τρόπου ζωής όλων των ανθρώπων και όχι μόνο των μοναχών, που έχουν την ιδιαίτερη κλίση και κλήση, η θεσμική Εκκλησία έδωσε την αφορμή στην κοινωνία να αποτινάξει τον ζυγό της ενοχής για τις αισθήσεις και σήμερα να θριαμβεύει η ενασχόληση του ανθρώπου με το σώμα, με την τροφή, με την σαρκική σχέση, με τις απολαύσεις εν γένει ως στάση ζωής.

Τι μας λέει όμως το Ευαγγέλιο για τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός έβλεπε τις αισθήσεις;
 Είναι χαρακτηριστικό ένα παράδειγμα δύο θαυμάτων που γίνονται και συνεχόμενα. Ο Χριστός δίνει το φως σε δύο τυφλούς αγγίζοντάς τους και θεραπεύει έναν δαιμονισμένο, που ο διάβολος του είχε στερήσει την ακοή. Δεν βλέπουμε τον Χριστό να αδιαφορεί για το έλλειμμα στην λειτουργία των αισθήσεων στους ανθρώπους. Αντίθετα, δίνει το φως και την ακοή σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη χρησιμοποιώντας την αίσθηση της αφής, χωρίς να συζητά για το πώς θα χρησιμοποιήσουν τις δωρεές αυτές οι θεραπευθέντες. Δεν ζητά αντάλλαγμα. Δεν ζητά να Τον ακολουθήσουν, ούτε καν να Του πούνε «ευχαριστώ». Μάλιστα από τους πρώην τυφλούς ζητά να μην μάθει κανείς για την θεραπεία τους, αν και εκείνοι διαφημίζουν το όνομά Του σε όλη την περιοχή.
Ο Χριστός θέλει τους ανθρώπους ακέραιους. Η ακεραιότητα δεν περιλαμβάνει μόνο την ίαση της ψυχής, αλλά συμπεριλαμβάνει και το σώμα. Για τον Χριστό οι αισθήσεις είναι δωρεά του Θεού στον άνθρωπο, προκειμένου να αντιλαμβάνεται

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ- Οι Φαρισαίοι αυτό που είχαν – τα δαιμόνια – αυτό και έβλεπαν στον Χριστό

«ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τά δαιμόνια» (Ματθ. 9, 34)

 Δύο θαύματα του Κυρίου προβάλλει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα: το θαύμα της θεραπείας δύο τυφλών και το θαύμα της θεραπείας ενός δαιμονισμένου. Τα θαύματα συνιστούν μία πρόκληση, είτε θετική είτε αρνητική, για όλες τις εποχές - κάτι που το διαπιστώνουμε και στο ανάγνωσμα - αλλά και στη σημερινή εποχή, ακόμη και σε θεωρούμενους χριστιανούς, γι᾽ αυτό και μία προσέγγισή τους ίσως βοηθήσει λίγο περισσότερο στην κατανόησή τους. Η αρνητική αντίδραση μάλιστα των Φαρισαίων «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τα δαιμόνια» μας δίνει την ιδιαίτερη αφορμή.

1. Καταρχάς είναι αδιαμφισβήτητη η πραγματικότητα των θαυμάτων του Χριστού, δεδομένου ότι πλην ορισμένων περιπτώσεων τα πραγματοποιούσε ενώπιον πλήθους ανθρώπων, μέσα στο οποίο βρίσκονταν και πολλοί ενάντιοι και εχθροί του, σαν τους Φαρισαίους του σημερινού αναγνώσματος. Ήταν μάλιστα τόσο ολοφάνερα τα θαύματα αυτά, ώστε κανείς δεν μπορούσε να τα αμφισβητήσει, ούτε κι αυτοί οι Φαρισαίοι, οι οποίοι όμως φρόντιζαν να τα ερμηνεύουν με τον δικό τους τρόπο. Πράγματι, τα θαύματα του Χριστού ήταν μέσα στην καθημερινότητα της επί γης παρουσίας Του. Όπως το σημειώνει και το ευαγγέλιο: «εκήρυσσε το ευαγγέλιον της βασιλείας του Θεού και εθεράπευε πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν εν τω λαώ». Κήρυγμα και θαύματα πάνε πάντα μαζί, όταν μιλάμε για τον Κύριο. Γι᾽ αυτό και το θαύμα θεωρείται στην πραγματικότητα προέκταση και επιβεβαίωση του κηρύγματός Του, κάτι ανάλογο ίσως με τη σφραγίδα ενός εγγράφου, που βεβαιώνει τη γνησιότητά του.

Έτσι φαίνεται πολύ καθαρά ότι όλες οι προσπάθειες που έγιναν παλαιότερα, από προτεστάντες μελετητές της Αγίας Γραφής, να απομυθοποιήσουν, καθώς έλεγαν, το Ευαγγέλιο, δηλαδή να διαγράψουν ως μύθο το θαύμα από το κήρυγμα του Χριστού, έπεσαν στο κενό: αλλοίωσαν δραματικά το ίδιο το ευαγγέλιο και διέστρεψαν το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αλλά από αιρετικούς που δεν πιστεύουν στη θεότητα του Κυρίου μας, δεν περιμένει κανείς περισσότερα πράγματα. Ακόμη και σ᾽ αυτούς όμως τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει.

2. Ενώ λοιπόν το θαύμα κατανοείται ως «παράθυρο που φανερώνει τη Βασιλεία του Θεού», όπως εύστοχα έχει χαρακτηριστεί, όμως απαρχής αντιμετωπίστηκε μ᾽

Η ποιμαντική αξιοποίηση του θαύματος

 π. Βαρνάβας Λαμπρόπουλος

 Κάποιος θεολόγος ἄνοιξε συζήτηση μέ Μορμόνους, πού δροῦσαν στήν περιοχή του. Τοῦ εἶπαν ὅτι, ἐντυπωσιάστηκαν μέν γιατί οἱ περισσότεροι Ἕλληνες ξέρουν ἀγγλικά, ἀλλά σέ γνώση τῆς Γραφῆς εἶναι ἀστοιχείωτοι! Τό μόνο, γιά τό ὁποῖο μποροῦσαν νά μιλήσουν οἱ χριστιανοί μας, ἦταν... τά θαύματα τῶν ἁγίων καί οἱ εἰκόνες 1 
Σίγουρα δέν πρέπει ἡ ἀπάντηση στό προτεστάντικο σύνθημα «sola scriptura» νά εἶναι τό δῆθεν ὀρθόδοξο «sola miracula»! Ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι μόνο «θαύματα, κομποσχοίνι, λιβάνι, εἰκόνες καί ἅγια λείψανα», ὅπως ἀναφερόταν σέ μιά παλιότερη ἀφίσα τοῦ σχισματικοῦ «ζηλωτισμοῦ».

 Καλή ἡ ἀναφορά στά θαύματα καί στά χαρίσματα τῶν ἁγίων· ὅμως ὁ ὑπερτονισμός τους καί ἡ δυσανάλογη παρουσίασή τους σέ σχέση μέ τόν σκληρό ἀγώνα τους καί τήν εὐαγγελική βιοτή τους εὐνοοῦν μιά νοσηρή «φαγούρα» γιά ἀπροϋπόθετες ἐμπειρίες «ὁραμάτων» καί «χαρισμάτων». Καί ἔτσι οἱ -ἐξ αἰτίας μας- πρός τά τοιαῦτα κεχηνότες χριστιανοί μας, δικαιολογημένα ζητοῦν νά τούς συστήσουμε ...ὑποχρεωτικά γέροντα μέ προορατικό ἤ διορατικό χάρισμα! Κι ἄς λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης στήν Κλίμακα (Δ΄, ρκγ΄): «Μή ζητῶμεν προγνώστας μηδέ προβλέπτας· ἀλλά πρό πάντων πάντως ταπεινόφρονας καί ταῖς ἐν ἡμῖν νόσοις ἁρμοδίους». Φυσικά κανείς δέν ἀρνεῖται τήν περίοπτη θέση τῶν θαυμάτων καί τῶν χαρισμάτων στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία ποτέ δέν τά εἶδε σάν ἕνα ἀποτελεσματικό ‘περίστροφο στόν κρόταφο’, γιά νά πιστέψουν οἱ ἄπιστοι. Γι’ αὐτό καί ποτέ δέν ἄφησε τά θαύματα νά γίνουν θεμελιῶδες στοιχεῖο τῆς ποιμαντικῆς Της. Ἐξ ἄλλου, ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου -ὅπως ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος ὁμολογεῖ- τά θαύματα ἔχουν πολύ περιοριστεῖ.

Ἀπαντώντας ὁ Χρυσόστομος στήν ἐρώτηση «γιατί δέν γίνονται σήμερα θαύματα ὅπως παλιότερα;» λέει ὅτι αὐτό συμβαίνει «οὐχί ἀτιμάζοντος ἡμᾶς τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί σφόδρα τιμῶντος»! Καί ἐξηγεῖ ὅτι παλιότερα ἐγίνοντο θαύματα, ἐπειδή «ἀνοητότερον οἱ ἄνθρωποι διέκειντο –τῶν εἰδώλων προσφάτως ἀπηλλαγμένοι– καί παχυτέρα καί ἀναισθητοτέρα αὐτῶν ἡ διάνοια ἔτι ἦν καί πρός τά σωματικά ἐπτόηντο καί ἐκεχήνεσαν» (Εἰς τήν ἁγίαν Πεντηκοστήν, Α΄).

  Σίγουρα δέν ἐπιτρέπεται νά ἐφησυχάζουμε, ὅταν τό ποίμνιό μας παραμένει στό

Ο νούς την μια στιγμή μπορεί να σε πάη στον Παράδεισο και την άλλη στην κόλαση

– Γιατί, Γέροντα, ο νούς μου είναι μονίμως σκορπισμένος και δεν μπορώ να τον μαζέψω;
– Τον έχεις αφήσει αχαλίνωτο όλα τα χρόνια και τώρα δεν μπορείς να τον κυβερνήσης.
Χρειάζεται προσοχή, διότι ο νούς την μια στιγμή μπορεί να σε πάη στον Παράδεισο και την άλλη, εάν δεν προσέξης, να σε πάη στην κόλαση. Όσο μπορείς, να προσπαθής να συγκεντρώνης τον νού σου σε σκέψεις καλές, άγιες, που αγιάζουν τον άνθρωπο.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

πηγή

Παναγία η χαρά των χριστιανών

Τά ματόφρυδά της εἶναι καμαρωτά, ζωηρά καί μακρυά, φτάνοντας ἴσαμε κοντά στ' αὐτιά της, τά μάτια της ἀμυγδαλωτά, ἰσκιωμένα, καστανά, βαθειά, σοβαρά μά γλυκύτατα, μέ τ' ἀσπράδι καθαρό μά ἰσκιωμένο.

Τό βλέμμα της εἶναι μελαγχολικό ἁπλό, ἴσιο,ἥσυχο, συμπαθητικό, ἀγαπητό,
θλιμένο μά καί μαζί χαροποιό,αὐστηρό μά καί μαζί συμπονετικό, ἁγιώτατο, 
πνευματικό, ἀθῶο, σκεφτικό,ἄμωμο, ἐλπιδοφόρο, ὑπομονητικό,
πρᾶο, σεμνώτατο,μακρυά ἀπό κάθε σαρκικόν λογισμό,
καθρέφτισμα μυστικό τοῦ παραδείσου,βασιλικό καί ταπεινό,
ἀνθρώπινο καί θεϊκό,ἄκακο, ἀδελφικό, εὐγενικό,ἐλεγκτικό, ἄγρυπνο, γαληνό,
φιλάνθρωπο, μητρικό, παρθενικό,δροσερό, καυτερό γιά ὅσους ἔχουνε πονηρούς λογισμούς,τρυφερό, διαπεραστικό,ἐρευνητικό, ἀπροσποίητο, ἡγεμονικό, συγκαταβατικό,παρακαλεστικό, ἀμετασάλευτο.

 Ἡ μύτη της εἶναι μακρυά καί στενή, μέ μέτρο, ἰουδαϊκή, ἄσαρκη, μέ λεπτά ρουθούνια, λίγο γυριστή, σεμνή.

Τό στόμα της μικρό, ντροπαλό, φρόνινμο, κλειστό, καθαρό, ἰσκιωμένο κατά τό μάγουλο, σάν νά χαμογελᾶ ἐλαφρά. Τό πηγούνι της γυριστό, σεβαστό, ἀνεπιτήδευτο, ταπεινό.

Τό μαγουλό της, παρθενικό, καθαρό, χνουδωτό, εὐωδιασμένο, ντροπαλό, χλωμό μέ μίαν ἐλαφρότατη ροδοκοκκινάδα.

Ὁ λαιμός της γυρτός ταπεινά, σμίγει μέ τό πηγούνι μ' ἕνα ἁπαλό ἴσκιασμα πού τό λέγανε οἱ παλαιοί γλυκασμό. Τό ὅλο πρόσωπό της εἶναι ἱερατικό καί θρησκευτικό, καί μαρτυρᾶ ἀρχαία φυλή.

Τά ἄχραντα χέρια της εἶναι μικρά, στενά μακροδάχτυλα, λεπτόνυχα. Μέ τό ἀριστερό βαστᾶ τόν Χριστό, καί τό δεξί τόχει ἀκουμπισμένο σεμνά ἀπάνω στό στῆθος της, σέ στάση παρακαλεστική, μέ τό μεγάλο δάχτυλο μακρυά ἀπό τ' ἄλλα. Στά πιό ἀρχαῖα εἰκονίσματα αὐτό τό χέρι εἶναι πιό ὄρθιο καί πιό ψηλά, κοντά στό λαιμό.

Ὁ πιό αὐστηρός τύπος τῆς Παναγίας εἶναι ἡ λεγόμενη Ὁδηγήτρια, πού ἔχει ὄρθια τήν κεφαλή της, ἔκφραση ἀπαθέστερη καί τό ὅλο σχῆμα της εἶναι πιό ἱερατικό.

Φώτης Κόντογλου,

Παναγία η χαρά των χριστιανών

πηγή

Τοιχογραφία του αγίου Στεφάνου(11ος-12ος αιώνας)

Εκκλησία-σπήλαιο του Lama d'Antico (Ν. Ιταλία), η Αγία Πρόθεση με την τοιχογραφία του αγίου Στεφάνου. (11ος-12ος αιώνας).

πηγή

Ο χαρακτήρας του μη κατ' επίγνωση ζηλωτού

 Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής κέκτηται μεν ζήλον αλλ' ου κατ' επίγνωσιν, πλανάται εν ταις σκέψεσι και ενεργείας αυτού και εργαζόμενος δήθεν υπέρ της δόξης του Θεού παραβαίνει τον νόμον της προς τον πλησίον αγάπης. 

 Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής εν τη ζέσει του ζήλου αυτού πράττει τα ενάντια, προς τάς διατάξεις του Θειου νόμου και προς το Θείον θέλημα. 

 Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής διαπράττει το κακόν, όπως επέλθη το υπ' αυτού νοούμενον αγαθόν. 

 Ο ζήλος του μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτού είναι πυρ διαφθείρον, πυρ καταναλίσκον· η καταστροφή προπορεύεται αυτού και η ερήμωσις έπεται αυτώ. 

 Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής εύχεται τω Θεώ να ρίψη πυρ εξ ουρανού και να κατακαύση πάντας τους μη δεχόμενους τας αρχάς και πεποιθήσεις αυτού. 

  Τον μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτήν χαρακτηρίζει μίσος προς τους ετεροθρήσκους ή ετεροδόξους, ο φθόνος και ο επίμονος θυμός, η εμπαθής αντίσταση προς το αληθές πνεύμα του θείου νόμου, η παράλογος επίμονη εν τη υπερασπίσει των ιδίων φρονημάτων, ο παράφορος ζήλος προς κατίσχυσιν εν πασίν, η φιλοδοξία, η φιλονικία, η έρις, και το φιλοτάραχον. 

Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής είναι, άνθρωπος ολέθριος. 

Αγ. Νεκταρίου, "το Γνώθι σαυτόν"

Εικόνα του Αγίου Νικολάου στην Ουκρανία μυροβλύζει..!

Χιλιάδες Ουκρανοί πιστοί συγκεντρωνονται στην επαρχία του Ριβνε για να προσκυνήσουν την εικόνα του Αγίου Νικολάου που εδώ και λίγες μέρες μυροβλύζει.
Βρίσκεται στο σπίτι μίας πιστής στο χωριό Γκνατόβκα και το χαρακτηριστικό είναι ότι το μύρο αλλάζει συχνά χρώμα!

Το πρωϊνό της 24ης Ιουλίου,,ανήμερα της εορτής της Αγίας Όλγας,η Μαρία Ροκίτσκαγια,την ώρα που διάβαζε την πρωινή προσευχή,παρατήρησε να τρέχουν σταγόνες από τα μάτια του Αγίου.
Κάλεσε μία συγγενή της και έπειτα μαζί κάλεσαν έναν ιερέα.Στην αρχή το μύρο που έπρεχε ήταν καθαρό και έπειτα χρωματιστό.

 Η Μαρία λέει ότι πριν αρχίσει να μυροβλύζει η εικόνα ήταν κρεμασμένη στον τοίχο και μόλις άρχισε να μυροβλύζει έπεσε από τον τοίχο που ήταν κρεμασμένη δύο φορές. Έπειτα έβαλε την εικόνα πάνω σ'ενα τραπέζι και τοποθέτησε από κάτω ένα πιάτο για να μαζεύει το μύρο.

πηγή/proskynitis

Το «ξέπλυμα» της Εκκλησίας

  Τάκης Θεοδωρόπουλος

Πετούν σαν γλάροι στο αφρισμένο πέλαγος της προόδου. Θαυμάζω την ανεμελιά τους, την άνεση της πτήσης τους στον αιθέρα του Διαδικτύου. Μετεωρίζονται με τα φτερά τους απλωμένα και το βλέμμα καρφωμένο στη λεία τους. Μυρίζονται από μακριά τις ξεπερασμένες ιδέες και χιμούν να τις καταβροχθίσουν με την αυταρέσκεια του κατακτητή των καιρών. Είχα καιρό να ακούσω το κρώξιμό τους πάνω από τη χωματερή της κεφαλής μου. Είχα αρχίσει να ανησυχώ. Μήπως τα συντηρητικά μου σκουπίδια δεν αξίζουν πια τον κόπο;

  Την περασμένη Κυριακή, στο άρθρο μου με τίτλο «Το “παπαδαριό” και οι αμβλώσεις»εδώ, έγραψα ότι ευτυχώς υπάρχει και η Εκκλησία, για να μπορούν οι προοδευτικοί να θυμούνται πόσο προοδευτικοί είναι. Και τα κοπάδια των γλάρων μυρίστηκαν σκουπίδι και μου όρμησαν, όπως τα «Πουλιά» στην ομώνυμη ταινία του Χίτσκοκ. Αυτή τη φορά με κατηγορούν ότι προσπαθώ να «ξεπλύνω» την Εκκλησία, έχοντας το θράσος να υποστηρίξω ότι οφείλει να είναι κατά των αμβλώσεων. Υποστηρίζω δε ότι μια σοφία 2.000 ετών δεν μπορούμε να την ξεπετάξουμε στο όνομα του αντικληρικαλισμού, που πολλοί θεωρούν ότι είναι η μόνη πραγματική σοφία. Προφανώς, διότι δεν γνωρίζουν άλλη. Αν δεν είσαι αμόρφωτος, είτε είσαι θρησκευόμενος είτε όχι, ξέρεις ότι τα Ευαγγέλια και οι Πατέρες παράγουν σοφία. Αν δεν την αποδέχεσαι, τότε δεν μπορείς να καταλάβεις τη μισή Αναγέννηση, που σκηνοθετεί τη Βίβλο. Και δεν μπορείς να καταλάβεις ούτε γιατί θεωρήθηκε αιρετικός «Ο τελευταίος πειρασμός» του Καζαντζάκη. Θα μου πείτε, τι να την κάνεις την Αναγέννηση όταν έχεις στα χέρια σου τις Εντολές της πολιτικής ορθότητας σε υπερσύγχρονες χολιγουντιανές σκηνοθεσίες. Και ο Καζαντζάκης, τι μισογύνης κι αυτός!

 Η Εκκλησία δεν είναι εγκληματική οργάνωση για να χρειάζεται «ξέπλυμα». Εχει πολλά προβλήματα, προκαλεί άλλα τόσα, όμως είναι ένας από τους θεσμούς που στηρίζουν το κοινωνικό οικοδόμημα. Τα αναθέματα του αντικληρικαλισμού δεν διαφέρουν από τα αναθέματα των φανατικών χριστιανών. Ο φιλελεύθερος δογματισμός συναντά το μαρξιστικό «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». Με αφορμή τις αντιδράσεις στο άρθρο μου της Κυριακής, μπόρεσα για ακόμη μία φορά να διαπιστώσω το βασικό πρόβλημα της παιδείας μας. Εχουμε μάθει να διαβάζουμε με όρους έκθεσης ιδεών. Τι το «ορθόν», τι «μη ορθόν» και τι το ανάμεσό τους. Οπου το ανάμεσο είναι το ίδιο το κείμενο. Αρπάζουμε σαν τους γλάρους ό,τι θεωρούμε θρεπτικό για το στομάχι των απόψεών μας. Πώς λέγεται αυτό; Αδυναμία κατανόησης κειμένου. Θα έλεγα πως είναι πρόβλημα της ελληνικής παιδείας αν δεν υπήρχαν τα αμερικανικά πανεπιστήμια ή η βέβηλη γραφή του Ουελμπέκ. Και πάλι το κοινότοπον. Μόνον η ανάγνωση της κλασικής λογοτεχνίας μπορεί να μας θεραπεύσει από την αδυναμία κατανόησης κειμένου, την κερκόπορτα του πολιτισμού μας.

πηγή

Ξημέρωσε ο Αύγουστος …

Η Παναγία η Αμπελιώτισσα(πηγή)

Παίρνω τσαμπί και αντίδωρο από Παπά το χέρι

Τα μερομήνια δείξανε , μα μόνο Ένας ξέρει …
Τρεχαντηράκι η ψυχή , πελάγου το μελτέμι ,
καθάριο μελισσόκερο γύρω από την ανέμη ...


Βρίσκει απάγγειο φωτεινό , να μείνει πάντα θέλει
Όπως οι Τρείς οι Εκλεκτοί κάτω από την Νεφέλη…
Λευκοντυμένος Κύριος με Μωυσή και Ηλία ,
Δόξα που στέλνει ο Ουρανός , Αγαπητού Ευδοκία …

Διάσωσον και Επίβλεψον στην Δέσποινα του κόσμου
Κι εμένα Μήτερ Άχραντη ένα φιλί έλα δως μου …
Μεγάλα τα απογεύματα ,νήστεμα και μετάνοια
Κόμποι από δάκρυα ,στεναγμοί κι Ελπίδα επουράνια …

Στην Τήνο και στη Σουμελά,στης Πάρου όλες τις πύλες
Της πέμπουνε τα Εγκώμια,φέγγουνε οι καντήλες …
Γονατιστός ο Γλυκασμός,στερνό ξαποστειλάρι
Παραμονή της Χάρης Της οκτάηχο δοξαστάρι

Έρχεται το ξημέρωμα ,Πάσχα σημαίνει πάλι
Αρχάγγελοι Την οδηγούν στου Γιού της την αγκάλη..
Παρήγορα υπόσχεται με πόνο της καρδιάς της ,
Ευσπλαχνικά να δέεται να ελεεί ο Πλάστης

Το ξόδι γίνηκε γιορτή ,χαρά και πανηγύρι
Πλατεία σημαιοστόλιστη , έναν χορό θα σύρει …
Μνήμες , μορφές θα θυμηθούν προγόνων Αθανάτων ,
κι ο Αη Κοσμάς λέει στις εννιά το Απόστολοι εκ περάτων...

Κλειδοχρονιάς μελαγχολεί σαν φτάνει στο μουράγιο
Σε ένα ταψάκι με Σταυρό Φανέρωσε τον Άγιο…
Του Νηστικάρη η Κεφαλή λάμπει στο εικονοστάσι
κι οι κατηφέδες γείρανε και αυτούς να τους αγιάσει …

Πάρε τσαμπί κι αντίδωρο από Παπά το χέρι
Ξημέρωσε ο Αύγουστος ,λιβανωτό το αέρι …

Από την συλλογή στιχουργημάτων με τίτλο :
Του Μηνού η ψυχή

Νώντας Σκοπετέας