Σκέψεις για τον υποκριτικό ανθρωπισμό

 Ο σκοπός του υποκριτικού ανθρωπισμού πολύ συχνά - ειδικά όταν προέρχεται από την οικοφοβική/προοδευτική πτέρυγα (αριστερή και φιλελεύθερη) - είναι η σκόπιμη εξαπάτηση της κοινής γνώμης.

 Η ατζέντα του σύγχρονου επαγγελματία ευαίσθητου, που κόπτεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα εκείνων που εξυπηρετούν το πολιτικό ή άλλο αφήγημά του, έχει γίνει στις μέρες μας μια εμετική κανονικότητα στη Δύση. Μια κανονικότητα που σιτίζει και προσφέρει απασχόληση σε αναρίθμητους υποκριτές, κοινωνικά παράσιτα, επαγγελματίες «με τον άνθρωπο» και λοιπά υποκείμενα της πάντα επιλεκτικής ευαισθησίας που πληρώνεται αδρά σήμερα.

Βέβαια δεν είναι όλοι ύπουλοι υποκριτές με προσωπική ατζέντα, υπάρχουν και οι καταναλωτές ανθρωπισμού που τον αναπαράγουν άκριτα και αυτοί είναι χιλιάδες. Πράγματι, σε πολλές περιπτώσεις ο υποκριτικός ανθρωπισμός πηγάζει από την αδυναμία, δηλαδή τη συναισθηματική ανωριμότητα, κάποιων ανθρώπων να συμβιβαστούν οι υψηλές ηθικές αξίες ενός φαντασιακού/θεωρητικού κόσμου με τον πραγματικό κόσμο όπου αυτές οι αξίες πολύ συχνά είναι μη βιώσιμες ή ακόμη και ανύπαρκτες. Αυτό το χάσμα, από κάποια αδύναμα μυαλά, δεν γίνεται να γεφυρωθεί, ούτε να θεραπευτεί φιλοσοφικά, κάτι που οδηγεί σε βαθιά συναισθηματική και διανοητική σύγχυση. Σήμερα, εκφράζεται έγνοια και «ενσυναίσθηση» (μια κούφια λέξη) για το άγνωστο και το μακρινό και αδιαφορία ή ακόμη και φθόνος για το οικείο και το κοντινό. Η συμπόνια, που απαιτεί το πρόσωπο κοντά μας, έχει πλέον χαθεί στη μεταμοντέρνα μετάφραση της παρακμής. Μιας πολιτισμικής παρακμής που αγαπάει το «καλό» και «τον άνθρωπό».

 Κάποιοι γίνονται κυνικοί, άλλοι μηδενιστές, ενώ άλλοι συνεχίζουν να υποδύονται ότι ο ανθρωπισμός και η ανωτερότητά τους θα νικήσει το κακό σε ένα κόσμο που υπάρχει μόνο στο μυαλό τους. Έτσι ακριβώς εξαπατούν τον εαυτό τους και/ή τους άλλους σε ένα παιχνίδι όπου ο μεγάλος χαμένος είναι η κοινή λογική και ο πραγματικός ανθρωπισμός που απαιτεί πάντα επαφή με την πραγματικότητα. 

Σε κάθε περίπτωση ο υποκριτικός ανθρωπισμός είναι μια από τις μάστιγες της εποχής μας. Είναι ενδεικτικό γνώρισμα της παρακμής του δυτικού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που άγεται και φέρεται σαν ξεπεσμένος ηθοποιός σε ένα έργο χωρίς ουσία και νόημα. Είναι συνεπώς καθήκον της συντηρητικής σκέψης να ανακαλέσει την Παράδοση, την μόνη που μπορεί να θεραπεύσει με τη σοφία της τον σύγχρονο άνθρωπο που έχει βυθιστεί στις αυταπάτες και στην επαγγελματική υποκρισία.

Γιώργος Κουτσαντώνης